ମା ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ଅର୍ଯମାଯୁରିନ୍ଦ୍ର ଋଭୁକ୍ଷା ମରୁତଃ ପରି ଖ୍ଯନ୍ । ଯଦ୍ଵାଜିନୋ ଦେଵଜାତସ୍ଯ ସପ୍ତେଃ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମୋ ଵିଦଥେ ଵୀର୍ଯାଣି
ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅର୍ୟମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ରିଭୁକ୍ଷା, ମରୁତମାନେ—ଆମେ ଯେତେବେଳେ ଦେବତାଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷ ଘୋଡାର ବୀରତା କଥା କହୁଛୁ, ସେମାନେ ଆମ ଉପରେ ଦୋଷ ଦେଉନାହାଁ।
ଯନ୍ନିର୍ଣିଜା ରେକ୍ଣସା ପ୍ରାଵୃତସ୍ଯ ରାତିଂ ଗୃଭୀତାଂ ମୁଖତୋ ନଯନ୍ତି । ସୁପ୍ରାଙଜୋ ମେମ୍ଯଦ୍ଵିଶ୍ଵରୂପ ଇନ୍ଦ୍ରାପୂଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରିଯମପ୍ଯେତି ପାଥଃ
ଯେତେବେଳେ ଅଯୁତ ଘୋଡାର ମୁଖରୁ ନିଆଯାଇଥିବା ଉପହାରକୁ ଚାଦରରେ ଢାକି ନେଇଯାଆଯିବ, ସେତେବେଳେ ଭଲ ନେତୃତ୍ୱ, ସମସ୍ତ ଆକୃତି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପୂଷଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପଥ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉ।
ଏଷ ଚ୍ଛାଗଃ ପୁରୋ ଅଶ୍ଵେନ ଵାଜିନା ପୂଷ୍ଣୋ ଭାଗୋ ନୀଯତେ ଵିଶ୍ଵଦେଵ୍ଯଃ । ଅଭିପ୍ରିଯଂ ଯତ୍ପୁରୋଳାଶମର୍ଵତା ତ୍ଵଷ୍ଟେଦେନଂ ସୌଶ୍ରଵସାଯ ଜିନ୍ଵତି
ଏହି ଛାଗ, ପୂଷଣଙ୍କ ଭାଗ ଭାବେ, ଦୃତ ଘୋଡା ପୂର୍ବରୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ନେଇଯାଯିବ; ଯେପରି ଅର୍ପିତ ପିଠା ଦୃତ ଘୋଡା ପାଇଁ, ତେଣୁ ତ୍ୱଷ୍ଟା ଏହାକୁ ସୌଶ୍ରବସ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି।
ଯଦ୍ଧଵିଷ୍ଯମୃତୁଶୋ ଦେଵଯାନଂ ତ୍ରିର୍ମାନୁଷାଃ ପର୍ଯଶ୍ଵଂ ନଯନ୍ତି । ଅତ୍ରା ପୂଷ୍ଣଃ ପ୍ରଥମୋ ଭାଗ ଏତି ଯଜ୍ଞଂ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ପ୍ରତିଵେଦଯନ୍ନଜଃ
ଯେତେବେଳେ ନିୟମିତ ସମୟରେ ମଣିଷମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଘୋଡାକୁ ତିନିଥର ପରିକ୍ରମା କରାନ୍ତି, ସେଠି ପୂଷଣଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଭାଗ ଯାଏ, ଛାଗ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ସୂଚନା କରେ।
ହୋତାଧ୍ଵର୍ଯୁରାଵଯା ଅଗ୍ନିମିନ୍ଧୋ ଗ୍ରାଵଗ୍ରାଭ ଉତ ଶଂସ୍ତା ସୁଵିପ୍ରଃ । ତେନ ଯଜ୍ଞେନ ସ୍ଵରଂକୃତେନ ସ୍ଵିଷ୍ଟେନ ଵକ୍ଷଣା ଆ ପୃଣଧ୍ଵମ୍
ହୋତା, ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାଇଥିବା, ପାଥର ଧରିଥିବା, ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଶଂସ୍ତା—ଏହି ଭଲ ଗଠିତ, ଭଲ ଅର୍ପିତ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ତୁମ ଗୃହକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର।
ଯୂପଵ୍ରସ୍କା ଉତ ଯେ ଯୂପଵାହାଶ୍ଚଷାଲଂ ଯେ ଅଶ୍ଵଯୂପାଯ ତକ୍ଷତି । ଯେ ଚାର୍ଵତେ ପଚନଂ ସମ୍ଭରନ୍ତ୍ଯୁତୋ ତେଷାମଭିଗୂର୍ତିର୍ନ ଇନ୍ଵତୁ
ଯେମାନେ ଯୂପ ତିଆରି କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ଯୂପ ବୋହନ୍ତି, ଯେମାନେ ଘୋଡାର ଯୂପ ତିଆରି କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ଦୃତ ଘୋଡା ପାଇଁ ରନ୍ଧନ ସାମଗ୍ରୀ ଯୋଗାଉଛନ୍ତି—ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ।
ଉପ ପ୍ରାଗାତ୍ସୁମନ୍ମେଽଧାଯି ମନ୍ମ ଦେଵାନାମାଶା ଉପ ଵୀତପୃଷ୍ଠଃ । ଅନ୍ଵେନଂ ଵିପ୍ରା ଋଷଯୋ ମଦନ୍ତି ଦେଵାନାଂ ପୁଷ୍ଟେ ଚକୃମା ସୁବନ୍ଧୁମ୍
ମୋର ପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତା ଦେବତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଭଲ ଭାବରେ ରହୁ, ଯେପରି ଆଶା ଆସେ, ଯେପରି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି; ଆମେ ଘୋଡାକୁ ଦେବତାଙ୍କ ପୋଷଣ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ସାଥୀ କରିଛୁ।
ଯଦ୍ଵାଜିନୋ ଦାମ ସଂଦାନମର୍ଵତୋ ଯା ଶୀର୍ଷଣ୍ଯା ରଶନା ରଜ୍ଜୁରସ୍ଯ । ଯଦ୍ଵା ଘାସ୍ଯ ପ୍ରଭୃତମାସ୍ଯେ ତୃଣଂ ସର୍ଵା ତା ତେ ଅପି ଦେଵେଷ୍ଵସ୍ତୁ
ଦୃତ ଘୋଡାର ଯେଉଁ ଦାମ, ବାନ୍ଧନ ରସି, ମୁଣ୍ଡ ରସି, ରେନ୍ସ କିମ୍ବା ମୁଖରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଘାସ—ଏସବୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ତୋ ପାଇଁ ହେଉ।
ଯଦଶ୍ଵସ୍ଯ କ୍ରଵିଷୋ ମକ୍ଷିକାଶ ଯଦ୍ଵା ସ୍ଵରୌ ସ୍ଵଧିତୌ ରିପ୍ତମସ୍ତି । ଯଦ୍ଧସ୍ତଯୋଃ ଶମିତୁର୍ଯନ୍ନଖେଷୁ ସର୍ଵା ତା ତେ ଅପି ଦେଵେଷ୍ଵସ୍ତୁ
ଘୋଡାର ମାଂସକୁ ମକୁଡ଼ି ଛୁଇଁଥିଲେ, କିମ୍ବା ଛୁରି କିମ୍ବା କୁଠାରିରେ କାଟାଯାଇଥିଲେ, କିମ୍ବା କାଟୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ହାତରେ କିମ୍ବା ନଖ ତଳେ ଯାହା ଅଛି—ଏସବୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ତୋ ପାଇଁ ହେଉ।
ଯଦୂଵଧ୍ଯମୁଦରସ୍ଯାପଵାତି ଯ ଆମସ୍ଯ କ୍ରଵିଷୋ ଗନ୍ଧୋ ଅସ୍ତି । ସୁକୃତା ତଚ୍ଛମିତାରଃ କୃଣ୍ଵନ୍ତୂତ ମେଧଂ ଶୃତପାକଂ ପଚନ୍ତୁ
ଉଦରରୁ ଯାହା ବାହାର କରିବାକୁ ହେଉଛି, କିମ୍ବା କାଚା ମାଂସର ଗନ୍ଧ ଯାହା ଅଛି, ଦକ୍ଷ କାଟୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସେଉଁଠି ତିଆରି କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ଭଲ ଭାବରେ ରନ୍ଧା ନିବେଦନ ପକାନ୍ତୁ।
ଯତ୍ତେ ଗାତ୍ରାଦଗ୍ନିନା ପଚ୍ଯମାନାଦଭି ଶୂଲଂ ନିହତସ୍ଯାଵଧାଵତି । ମା ତଦ୍ଭୂମ୍ଯାମା ଶ୍ରିଷନ୍ମା ତୃଣେଷୁ ଦେଵେଭ୍ଯସ୍ତଦୁଶଦ୍ଭ୍ଯୋ ରାତମସ୍ତୁ
ତୋର ଦେହରୁ ଅଗ୍ନିରେ ପକାଯାଉଥିବା, ଶୁଳରୁ ଝରୁଥିବା ଯାହା ଅଛି, ସେଉଁଠି ଭୂମି କିମ୍ବା ଘାସରେ ପଡ଼ୁନାହାଁ; ଏହା ଦେବତା ଓ ଯୋଗ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଦିଆଯାଉ।
ଯେ ଵାଜିନଂ ପରିପଶ୍ଯନ୍ତି ପକ୍ଵଂ ଯ ଈମାହୁଃ ସୁରଭିର୍ନିର୍ହରେତି । ଯେ ଚାର୍ଵତୋ ମାଂସଭିକ୍ଷାମୁପାସତ ଉତୋ ତେଷାମଭିଗୂର୍ତିର୍ନ ଇନ୍ଵତୁ
ଯେମାନେ ପକାଯାଇଥିବା ଘୋଡାକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଯେମାନେ କହନ୍ତି 'ସୁଗନ୍ଧ ଘୋଡାକୁ ବାହାର କର', ଏବଂ ଯେମାନେ ଘୋଡାର ମାଂସ ଚାହାନ୍ତି—ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ।
ଯନ୍ନୀକ୍ଷଣଂ ମାଁସ୍ପଚନ୍ଯା ଉଖାଯା ଯା ପାତ୍ରାଣି ଯୂଷ୍ଣ ଆସେଚନାନି । ଊଷ୍ମଣ୍ଯାପିଧାନା ଚରୂଣାମଙ୍କାଃ ସୂନାଃ ପରି ଭୂଷନ୍ତ୍ଯଶ୍ଵମ୍
ଯେଉଁ ଚୁଲିରୁ ଝରୁଥିବା ରସ, ଯେଉଁ ପାତ୍ର, ଯେଉଁ ଝାଲିରେ ଯୁଷ ଛାଣାଯାଏ, ଚୁଲିର ଢାକଣା, ହୁକ୍, କାଟୁଥିବା ଲୋକମାନେ—ଏସବୁ ଘୋଡାକୁ ଘେରି ରହୁ।
ନିକ୍ରମଣଂ ନିଷଦନଂ ଵିଵର୍ତନଂ ଯଚ୍ଚ ପଡ୍ବୀଶମର୍ଵତଃ । ଯଚ୍ଚ ପପୌ ଯଚ୍ଚ ଘାସିଂ ଜଘାସ ସର୍ଵା ତା ତେ ଅପି ଦେଵେଷ୍ଵସ୍ତୁ
ଘୋଡ଼ାର ଚଳା, ବସିବା, ଘୁଅଁ ଦେବା, ଏବଂ ଚାରିଟି ପାଦର କାର୍ଯ୍ୟ; ଘୋଡ଼ା ଯେତେ ପିଇଛି, ଯେତେ ଖାଇଛି ଏବଂ ଉପଭୋଗ କରିଛି—ଏ ସବୁ ତୁମ ପାଇଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହୁ।
ମା ତ୍ଵାଗ୍ନିର୍ଧ୍ଵନଯୀଦ୍ଧୂମଗନ୍ଧିର୍ମୋଖା ଭ୍ରାଜନ୍ତ୍ଯଭି ଵିକ୍ତ ଜଘ୍ରିଃ । ଇଷ୍ଟଂ ଵୀତମଭିଗୂର୍ତଂ ଵଷଟ୍କୃତଂ ତଂ ଦେଵାସଃ ପ୍ରତି ଗୃଭ୍ଣନ୍ତ୍ଯଶ୍ଵମ୍
ଧୂଆଁ ଗନ୍ଧ ଓ ଗରଜିବା ଅଗ୍ନି ତୁମକୁ ଜଳାନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧାର ତୁମକୁ ଘାତ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଯେ ଅଞ୍ଚଳ ଭଲଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଛି, ପବିତ୍ର ହୋଇଛି, 'ବଷଟ୍' ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ଦିଆଯାଇଛି, ଦେବତାମାନେ ଏହାକୁ ଘୋଡ଼ା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ଯଦଶ୍ଵାଯ ଵାସ ଉପସ୍ତୃଣନ୍ତ୍ଯଧୀଵାସଂ ଯା ହିରଣ୍ଯାନ୍ଯସ୍ମୈ । ସଂଦାନମର୍ଵନ୍ତଂ ପଡ୍ବୀଶଂ ପ୍ରିଯା ଦେଵେଷ୍ଵା ଯାମଯନ୍ତି
ଯେତେବେଳେ ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ଚାଦର ଓ ଶୁଭ୍ର ପୋଶାକ ଏବଂ ସୁନା ରଖାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଚାରିପାଦ ଦ୍ରୁତ ଚଳିତ, ପ୍ରିୟ ଅର୍ବନ୍ତକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଯାଏ।
ଯତ୍ତେ ସାଦେ ମହସା ଶୂକୃତସ୍ଯ ପାର୍ଷ୍ଣ୍ଯା ଵା କଶଯା ଵା ତୁତୋଦ । ସ୍ରୁଚେଵ ତା ହଵିଷୋ ଅଧ୍ଵରେଷୁ ସର୍ଵା ତା ତେ ବ୍ରହ୍ମଣା ସୂଦଯାମି
ଘୋଡ଼ା, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିରେ କାଶା କିମ୍ବା ଚାବୁକରେ ଘାତ ପାଇଛ, ଯେପରି ଅଞ୍ଚଳ କୁ ଯଜ୍ଞରେ ହାତ ଦେଇ ସ୍ପର୍ଶ କରାଯାଏ, ସେପରି ପବିତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଏ ସବୁ ତୁମ ପାଇଁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି।
ଚତୁସ୍ତ୍ରିଂଶଦ୍ଵାଜିନୋ ଦେଵବନ୍ଧୋର୍ଵଙ୍କ୍ରୀରଶ୍ଵସ୍ଯ ସ୍ଵଧିତିଃ ସମେତି । ଅଚ୍ଛିଦ୍ରା ଗାତ୍ରା ଵଯୁନା କୃଣୋତ ପରୁଷ୍ପରୁରନୁଘୁଷ୍ଯା ଵି ଶସ୍ତ
ଘୋଡ଼ାର ଚଉତିଶି ହାଡ଼ି, ଦେବତାଙ୍କର ବନ୍ଧନ, ଘୋଡ଼ାର ବାକା ଧାର ଆସୁଛି; ଦକ୍ଷତାରେ ଅଖଣ୍ଡ ଅଙ୍ଗ କର, ଯୋଡ଼ ହଳକା କର, କଟା ସଫା କର।
ଏକସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟୁରଶ୍ଵସ୍ଯା ଵିଶସ୍ତା ଦ୍ଵା ଯନ୍ତାରା ଭଵତସ୍ତଥ ଋତୁଃ । ଯା ତେ ଗାତ୍ରାଣାମୃତୁଥା କୃଣୋମି ତାତା ପିଣ୍ଡାନାଂ ପ୍ର ଜୁହୋମ୍ଯଗ୍ନୌ
ଘୋଡ଼ାର ଏକଟି କଟା ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର କରିଛି, ଦୁଇଟି ନେତା ଅଛନ୍ତି, ଏହିପରି ଋତୁ ଅଛି; ତୁମ ଅଙ୍ଗରେ ଯେଉଁ ଅଂଶ ଋତୁଅନୁସାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛି, ସେଉଁଠି ପିଣ୍ଡକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ପଣ କରୁଛି।
ମା ତ୍ଵା ତପତ୍ପ୍ରିଯ ଆତ୍ମାପିଯନ୍ତଂ ମା ସ୍ଵଧିତିସ୍ତନ୍ଵ ଆ ତିଷ୍ଠିପତ୍ତେ । ମା ତେ ଗୃଧ୍ନୁରଵିଶସ୍ତାତିହାଯ ଛିଦ୍ରା ଗାତ୍ରାଣ୍ଯସିନା ମିଥୂ କଃ
ପ୍ରିୟ ଉଷ୍ଣତା ତୁମକୁ ଜଳାନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ନିଜ ଆତ୍ମା ସହ ଏକତ୍ୱ ହେଉଛ; ଧାର ତୁମ ଶରୀର ଉପରେ ରହନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଲୋଭୀ ଓ ଅସାବଧାନ କଟାକୁ ତୁମେ କ୍ଷତି ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଚାକୁ ତୁମ ଅଙ୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଏକାଠି ଘାତ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ନ ଵା ଉ ଏତନ୍ମ୍ରିଯସେ ନ ରିଷ୍ଯସି ଦେଵାଁ ଇଦେଷି ପଥିଭିଃ ସୁଗେଭିଃ । ହରୀ ତେ ଯୁଞ୍ଜା ପୃଷତୀ ଅଭୂତାମୁପାସ୍ଥାଦ୍ଵାଜୀ ଧୁରି ରାସଭସ୍ଯ
ତୁମେ ମରୁନାହିଁ, କ୍ଷତି ହୁଅନାହିଁ; ଭଲ ରାସ୍ତାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛ। ହଲା ଓ ଚିତି ମାଦିନୀମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗାଯୋଗ କରିଛନ୍ତି; ଅର୍ବନ୍ତ ଗଧାର ଯୁଗରେ ଦଉଡ଼ିଛି।
ସୁଗଵ୍ଯଂ ନୋ ଵାଜୀ ସ୍ଵଶ୍ଵ୍ଯଂ ପୁଂସଃ ପୁତ୍ରାଁ ଉତ ଵିଶ୍ଵାପୁଷଂ ରଯିମ୍ । ଅନାଗାସ୍ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଦିତିଃ କୃଣୋତୁ କ୍ଷତ୍ରଂ ନୋ ଅଶ୍ଵୋ ଵନତାଂ ହଵିଷ୍ମାନ୍
ଅର୍ବନ୍ତ ଆମକୁ ଭଲ ଗାଁ, ଭଲ ଘୋଡ଼ା, ପୁଅ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପୋଷଣ ଦେଉ। ଅଦିତି ଆମକୁ ଦୋଷମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ; ହବି ଧାରଣ କରୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ଆମକୁ ଶାସନ ଦେଉ।
ଯଦକ୍ରନ୍ଦଃ ପ୍ରଥମଂ ଜାଯମାନ ଉଦ୍ଯନ୍ସମୁଦ୍ରାଦୁତ ଵା ପୁରୀଷାତ୍ । ଶ୍ଯେନସ୍ଯ ପକ୍ଷା ହରିଣସ୍ଯ ବାହୂ ଉପସ୍ତୁତ୍ଯଂ ମହି ଜାତଂ ତେ ଅର୍ଵନ୍
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଥମ ଚିତ୍କାର ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଉଠିଲା, ସମୁଦ୍ର କିମ୍ବା ଜଳରୁ ଉଦୟ ହେଲା, ଶ୍ୟେନର ପାଖ ଓ ହରିଣର ବାହୁ—ତୁମର ଗୌରବମୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଜନ୍ମ ନେଲା, ଓ ଅର୍ବନ୍ତ।
ଯମେନ ଦତ୍ତଂ ତ୍ରିତ ଏନମାଯୁନଗିନ୍ଦ୍ର ଏଣଂ ପ୍ରଥମୋ ଅଧ୍ଯତିଷ୍ଠତ୍ । ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଅସ୍ଯ ରଶନାମଗୃଭ୍ଣାତ୍ସୂରାଦଶ୍ଵଂ ଵସଵୋ ନିରତଷ୍ଟ
ଯମ ଦେଇଥିଲେ, ତ୍ରିତା ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଥମେ ଏହାକୁ ଚଢ଼ିଥିଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବ ଏହାର ରଶି ଧରିଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଘୋଡ଼ାକୁ ଗଠନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ବସୁମାନେ ଏହାକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ।
ଅସି ଯମୋ ଅସ୍ଯାଦିତ୍ଯୋ ଅର୍ଵନ୍ନସି ତ୍ରିତୋ ଗୁହ୍ଯେନ ଵ୍ରତେନ । ଅସି ସୋମେନ ସମଯା ଵିପୃକ୍ତ ଆହୁସ୍ତେ ତ୍ରୀଣି ଦିଵି ବନ୍ଧନାନି
ତୁମେ ଯମ, ତୁମେ ଆଦିତ୍ୟ, ଓ ଅର୍ବନ୍ତ; ତୁମେ ଗୁପ୍ତ ନିୟମରେ ତ୍ରିତା; ତୁମେ ସୋମ ସହ ଏକତ୍ୱ, ଅଲଗା; ତୁମେ ଦିବରେ ତିନିଟି ବନ୍ଧନ ଅଛି ବୋଲି କହାଯାଏ।
ତ୍ରୀଣି ତ ଆହୁର୍ଦିଵି ବନ୍ଧନାନି ତ୍ରୀଣ୍ଯପ୍ସୁ ତ୍ରୀଣ୍ଯନ୍ତଃ ସମୁଦ୍ରେ । ଉତେଵ ମେ ଵରୁଣଶ୍ଛନ୍ତ୍ସ୍ଯର୍ଵନ୍ଯତ୍ରା ତ ଆହୁଃ ପରମଂ ଜନିତ୍ରମ୍
ତୁମେ ଦିବରେ ତିନିଟି ବନ୍ଧନ, ଜଳରେ ତିନିଟି, ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ତିନିଟି ବନ୍ଧନ ଅଛି ବୋଲି କହାଯାଏ। ଓ ଅର୍ବନ୍ତ, ଏଠାରେ ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉତ୍ପତ୍ତି ଅଛି ବୋଲି କହାଯାଏ, ମୁଁ ଆଶା କରେ ବରୁଣ ତୁମକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିବେ।
ଇମା ତେ ଵାଜିନ୍ନଵମାର୍ଜନାନୀମା ଶଫାନାଂ ସନିତୁର୍ନିଧାନା । ଅତ୍ରା ତେ ଭଦ୍ରା ରଶନା ଅପଶ୍ଯମୃତସ୍ଯ ଯା ଅଭିରକ୍ଷନ୍ତି ଗୋପାଃ
ଏହି ନଉଟି ପବିତ୍ରତା ତୁମର, ଓ ଅର୍ବନ୍ତ; ଏହି ତୁମ ଖୁରର ଚିହ୍ନ, ଶକ୍ତିର ନିଧାନ। ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମର ଭଲ ରଶି ଦେଖିଛି, ଯାହା ଅମୃତର ରକ୍ଷକମାନେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଆତ୍ମାନଂ ତେ ମନସାରାଦଜାନାମଵୋ ଦିଵା ପତଯନ୍ତଂ ପତଂଗମ୍ । ଶିରୋ ଅପଶ୍ଯଂ ପଥିଭିଃ ସୁଗେଭିରରେଣୁଭିର୍ଜେହମାନଂ ପତତ୍ରି
ମୁଁ ମନରେ ତୁମର ଆତ୍ମାକୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରିଛି, ଦିନରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀ ଭାବରେ ଦେଖିଛି। ଭଲ ରାସ୍ତାରେ ତୁମ ମୁଣ୍ଡ ଦେଖିଛି, ଧୂଳି ସହ ଚଳିଥିବା ପକ୍ଷୀ ଭାବରେ।
ଅତ୍ରା ତେ ରୂପମୁତ୍ତମମପଶ୍ଯଂ ଜିଗୀଷମାଣମିଷ ଆ ପଦେ ଗୋଃ । ଯଦା ତେ ମର୍ତୋ ଅନୁ ଭୋଗମାନଳାଦିଦ୍ଗ୍ରସିଷ୍ଠ ଓଷଧୀରଜୀଗଃ
ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପ ଦେଖିଛି, ଗାଁର ପାଦରେ ପୋଷଣ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି। ଯେତେବେଳେ ମର୍ତ୍ୟ ତୁମର ଉପଭୋଗକୁ ଅନୁସରି, ପ୍ରଥମେ ଔଷଧି ଧରିଥାଏ, ସେ ତୁମକୁ ଖୋଜିଥାଏ।
ଅନୁ ତ୍ଵା ରଥୋ ଅନୁ ମର୍ଯୋ ଅର୍ଵନ୍ନନୁ ଗାଵୋଽନୁ ଭଗଃ କନୀନାମ୍ । ଅନୁ ଵ୍ରାତାସସ୍ତଵ ସଖ୍ଯମୀଯୁରନୁ ଦେଵା ମମିରେ ଵୀର୍ଯଂ ତେ
ରଥ ତୁମକୁ ଅନୁସରେ, ଯୁବକ ଓ ଅର୍ବନ୍ତ ତୁମକୁ ଅନୁସରେ; ଗାଁ, କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ନାୟକ ତୁମକୁ ଅନୁସରେ। ଦଳ ତୁମ ସାଖ୍ୟତାକୁ ଅନୁସରେ; ଦେବତାମାନେ ତୁମର ଶକ୍ତିକୁ ମାପିଛନ୍ତି।