ତଦ୍ରାଧୋ ଅଦ୍ଯ ସଵିତୁର୍ଵରେଣ୍ଯଂ ଵଯଂ ଦେଵସ୍ଯ ପ୍ରସଵେ ମନାମହେ । ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ସୁଚେତୁନା ରଯିଂ ଧତ୍ତଂ ଵସୁମନ୍ତଂ ଶତଗ୍ଵିନମ୍
ଆଜି ଆମେ ସବିତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃପା ଆଶା କରୁଛୁ। ହେ ଦିଗ୍ବନ୍ଧୁ ଓ ପୃଥିବୀ, ଆମ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଧନ, ସମ୍ପଦ ଓ ଶତାଧିକ ଗୋଧନ ଦିଅ।
ତେ ହି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଵିଶ୍ଵଶମ୍ଭୁଵ ଋତାଵରୀ ରଜସୋ ଧାରଯତ୍କଵୀ । ସୁଜନ୍ମନୀ ଧିଷଣେ ଅନ୍ତରୀଯତେ ଦେଵୋ ଦେଵୀ ଧର୍ମଣା ସୂର୍ଯଃ ଶୁଚିଃ
ହେ ଦିଗ୍ବନ୍ଧୁ ଓ ପୃଥିବୀ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଉଥିବା, ନୀତିର ରକ୍ଷକ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ ଧାରି, ହେ ଧିଷଣା, ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଯାଉଛ, ଦେବ ଓ ଦେବୀ, ନୀତିରେ ପବିତ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ।
ଉରୁଵ୍ଯଚସା ମହିନୀ ଅସଶ୍ଚତା ପିତା ମାତା ଚ ଭୁଵନାନି ରକ୍ଷତଃ । ସୁଧୃଷ୍ଟମେ ଵପୁଷ୍ଯେ ନ ରୋଦସୀ ପିତା ଯତ୍ସୀମଭି ରୂପୈରଵାସଯତ୍
ବିସ୍ତୃତ ଓ ବଳଶାଳୀ, ସଦା କ୍ରିୟାଶୀଳ, ପିତା ଓ ମାଆ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତି ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ, ଦୁଇ ଦିଗ ଏକ ପିତାପରି ଏହାକୁ ରୂପ ଦେଇ ଥାପନ କରିଛନ୍ତି।
ସ ଵହ୍ନିଃ ପୁତ୍ରଃ ପିତ୍ରୋଃ ପଵିତ୍ରଵାନ୍ପୁନାତି ଧୀରୋ ଭୁଵନାନି ମାଯଯା । ଧେନୁଂ ଚ ପୃଶ୍ନିଂ ଵୃଷଭଂ ସୁରେତସଂ ଵିଶ୍ଵାହା ଶୁକ୍ରଂ ପଯୋ ଅସ୍ଯ ଦୁକ୍ଷତ
ସେଇ ଅଗ୍ନି, ପିତାମାତାଙ୍କର ପୁଅ, ପବିତ୍ରତା ଧାରଣ କରି, ଜ୍ଞାନୀ ଥିବାରୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ। ପୃଶ୍ନି ଗାଈ ଓ ବୀର୍ୟଶାଳୀ ବଳଦ ସଦା ତାଙ୍କର ଧଳା ଦୁଧ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଅଯଂ ଦେଵାନାମପସାମପସ୍ତମୋ ଯୋ ଜଜାନ ରୋଦସୀ ଵିଶ୍ଵଶମ୍ଭୁଵା । ଵି ଯୋ ମମେ ରଜସୀ ସୁକ୍ରତୂଯଯାଜରେଭି ସ୍କମ୍ଭନେଭିଃ ସମାନୃଚେ
ସେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ, ସହାୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ଦୁଇ ଦିଗକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଉଥିବା। ସେ ଯିଏ ଜ୍ଞାନପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଦିଗମାନେକୁ ମାପିଥିଲେ, ପୁରୁଣା ଆଧାରରେ ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇଥିଲେ।
ତେ ନୋ ଗୃଣାନେ ମହିନୀ ମହି ଶ୍ରଵଃ କ୍ଷତ୍ରଂ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଧାସଥୋ ବୃହତ୍ । ଯେନାଭି କୃଷ୍ଟୀସ୍ତତନାମ ଵିଶ୍ଵହା ପନାଯ୍ଯମୋଜୋ ଅସ୍ମେ ସମିନ୍ଵତମ୍
ହେ ଦିଗ୍ବନ୍ଧୁ ଓ ପୃଥିବୀ, ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ, ଆମକୁ ବଡ଼ ମହିମା ଓ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସଦା ସମସ୍ତ ଜନମାନେକୁ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲ। ଆମ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଦିଅ।
କିମୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଃ କିଂ ଯଵିଷ୍ଠୋ ନ ଆଜଗନ୍କିମୀଯତେ ଦୂତ୍ଯଂ କଦ୍ଯଦୂଚିମ । ନ ନିନ୍ଦିମ ଚମସଂ ଯୋ ମହାକୁଲୋଽଗ୍ନେ ଭ୍ରାତର୍ଦ୍ରୁଣ ଇଦ୍ଭୂତିମୂଦିମ
କେଉଁଠି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେଉଁଠି ସବୁଠାରୁ ନବୀନ, ଆସିନାହାନ୍ତି? କିଏ ଦୂତି ହୋଇ ପଠାଯାଇଛନ୍ତି, କଣ କହିବା? ଯିଏ ବଡ଼ ବଂଶର ଥିଲେ, ସେଇ ପାତ୍ରକୁ ଆମେ ନିନ୍ଦା କରୁନାହିଁ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଭାଇ, ଆମେ କାଠର ଶ୍ରୀକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା।
ଏକଂ ଚମସଂ ଚତୁରଃ କୃଣୋତନ ତଦ୍ଵୋ ଦେଵା ଅବ୍ରୁଵନ୍ତଦ୍ଵ ଆଗମମ୍ । ସୌଧନ୍ଵନା ଯଦ୍ଯେଵା କରିଷ୍ଯଥ ସାକଂ ଦେଵୈର୍ଯଜ୍ଞିଯାସୋ ଭଵିଷ୍ଯଥ
ଏକ ପାତ୍ରକୁ ଚାରିଟିଏ କର, ଏହିପରି ଦେବତାମାନେ କହିଥିଲେ; ଏଭଳି ତୁମେ ଆସିଥିଲ। ଯଦି ହେ ସୌଧନ୍ବନା, ଏହା କରିପାରିବ, ତେବେ ଦେବମାନେ ସହିତ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ହେବ।
ଅଗ୍ନିଂ ଦୂତଂ ପ୍ରତି ଯଦବ୍ରଵୀତନାଶ୍ଵଃ କର୍ତ୍ଵୋ ରଥ ଉତେହ କର୍ତ୍ଵଃ । ଧେନୁଃ କର୍ତ୍ଵା ଯୁଵଶା କର୍ତ୍ଵା ଦ୍ଵା ତାନି ଭ୍ରାତରନୁ ଵଃ କୃତ୍ଵ୍ଯେମସି
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୂତ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ କହିଥିଲ, 'ଘୋଡ଼ା କରିବା, ରଥ କରିବା', 'ଗାଈ କରିବା, ଯୁବକ କରିବା', ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଭାଇମାନେ ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ କରିଛୁ।
ଚକୃଵାଂସ ଋଭଵସ୍ତଦପୃଚ୍ଛତ କ୍ଵେଦଭୂଦ୍ଯଃ ସ୍ଯ ଦୂତୋ ନ ଆଜଗନ୍ । ଯଦାଵାଖ୍ଯଚ୍ଚମସାଞ୍ଚତୁରଃ କୃତାନାଦିତ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ଗ୍ନାସ୍ଵନ୍ତର୍ନ୍ଯାନଜେ
ଏଭଳି କରି, ଋଭୁମାନେ ପଚାରିଲେ, 'ଆଜି କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଇ ଦୂତ ଆସିନାହାନ୍ତି?' ଯେତେବେଳେ ସେ ଚାରିଟିଏ ପାତ୍ର ତିଆରି ହେବାକୁ ଘୋଷଣା କଲେ, ତେବେ ତ୍ୱଷ୍ଟା ଦେବୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ହନାମୈନାଁ ଇତି ତ୍ଵଷ୍ଟା ଯଦବ୍ରଵୀଚ୍ଚମସଂ ଯେ ଦେଵପାନମନିନ୍ଦିଷୁଃ । ଅନ୍ଯା ନାମାନି କୃଣ୍ଵତେ ସୁତେ ସଚାଁ ଅନ୍ଯୈରେନାନ୍କନ୍ଯା ନାମଭି ସ୍ପରତ୍
'ଆମେ ଏମାନେକୁ ବଧ କରିବା', ଏହିପରି ତ୍ୱଷ୍ଟା କହିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପାନ କରୁଥିବାମାନେ ପାତ୍ରକୁ ଆଦର କଲେନାହିଁ। ଅନ୍ୟମାନେ ସୁତକାଳେ ନୂତନ ନାମ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ନାମରେ ସେମାନେକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ହରୀ ଯୁଯୁଜେ ଅଶ୍ଵିନା ରଥଂ ବୃହସ୍ପତିର୍ଵିଶ୍ଵରୂପାମୁପାଜତ । ଋଭୁର୍ଵିଭ୍ଵା ଵାଜୋ ଦେଵାଁ ଅଗଚ୍ଛତ ସ୍ଵପସୋ ଯଜ୍ଞିଯଂ ଭାଗମୈତନ
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ହରି ଯୋଡ଼ିଲେ, ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ ତାଙ୍କର ରଥ ଯୋଡ଼ିଲେ, ବୃହସ୍ପତି ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଆସିଲେ। ଋଭୁ, ବିଭ୍ୱା, ବାଜ, ଦେବମାନେ ଦକ୍ଷତାସହିତ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ବଣ୍ଟନ କରିବାକୁ ଆସିଲେ।
ନିଶ୍ଚର୍ମଣୋ ଗାମରିଣୀତ ଧୀତିଭିର୍ଯା ଜରନ୍ତା ଯୁଵଶା ତାକୃଣୋତନ । ସୌଧନ୍ଵନା ଅଶ୍ଵାଦଶ୍ଵମତକ୍ଷତ ଯୁକ୍ତ୍ଵା ରଥମୁପ ଦେଵାଁ ଅଯାତନ
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ଚାମଡ଼ିରୁ ଗାଈ ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ପୁରୁଣା ଥିଲା, ସେହି ଗାଈକୁ ପୁଣି ଯୁବତୀ କରିଦେଲେ। ସୌଧନ୍ବନାମାନେ ଘୋଡ଼ାରୁ ଘୋଡ଼ା ତିଆରି କଲେ, ରଥ ଯୋଡ଼ି ଦେବମାନେ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଇଦମୁଦକଂ ପିବତେତ୍ଯବ୍ରଵୀତନେଦଂ ଵା ଘା ପିବତା ମୁଞ୍ଜନେଜନମ୍ । ସୌଧନ୍ଵନା ଯଦି ତନ୍ନେଵ ହର୍ଯଥ ତୃତୀଯେ ଘା ସଵନେ ମାଦଯାଧ୍ଵୈ
'ଏହି ପାଣି ପିଉ', ସେମାନେ କହିଥିଲେ, 'ନାହିଁ, ଏହି ମୁଞ୍ଜର ସୋମ ରସ ପିଉ।' ଯଦି, ହେ ସୌଧନ୍ବନା, ତୁମେ ଏହି ଇଚ୍ଛା କର, ତେବେ ତୃତୀୟ ସୁତକାଳରେ ଆନନ୍ଦ କର।
ଆପୋ ଭୂଯିଷ୍ଠା ଇତ୍ଯେକୋ ଅବ୍ରଵୀଦଗ୍ନିର୍ଭୂଯିଷ୍ଠ ଇତ୍ଯନ୍ଯୋ ଅବ୍ରଵୀତ୍ । ଵଧର୍ଯନ୍ତୀଂ ବହୁଭ୍ଯଃ ପ୍ରୈକୋ ଅବ୍ରଵୀଦୃତା ଵଦନ୍ତଶ୍ଚମସାଁ ଅପିଂଶତ
'ଅଧିକ ପାଣି ହେଉ', ଏକଜଣ କହିଲେ; 'ଅଧିକ ଅଗ୍ନି ହେଉ', ଅନ୍ୟଜଣ କହିଲେ; 'ଏହି ପାତ୍ର ବହୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଣ୍ଟନ କର', ଅନ୍ୟଜଣ କହିଲେ; ନ୍ୟାୟ ଭାବେ କଥା କହି, ସେମାନେ ପାତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ପୂରଣ କଲେ।
ଶ୍ରୋଣାମେକ ଉଦକଂ ଗାମଵାଜତି ମାଂସମେକଃ ପିଂଶତି ସୂନଯାଭୃତମ୍ । ଆ ନିମ୍ରୁଚଃ ଶକୃଦେକୋ ଅପାଭରତ୍କିଂ ସ୍ଵିତ୍ପୁତ୍ରେଭ୍ଯଃ ପିତରା ଉପାଵତୁଃ
ଗାଈର ଜଂଘାରୁ ଜଳ ଏକ ଜଣେ ନେଇଯାଏ, ମାଂସ ଏକ ଜଣେ କୁକୁର ପାଇଁ କାଟେ, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଗୋବର ହଟାଏ; ଏମିତି ହେଲେ, ପିତାମାତା ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ପାଇଁ କଣ କରିଥିଲେ?
ଉଦ୍ଵତ୍ସ୍ଵସ୍ମା ଅକୃଣୋତନା ତୃଣଂ ନିଵତ୍ସ୍ଵପଃ ସ୍ଵପସ୍ଯଯା ନରଃ । ଅଗୋହ୍ଯସ୍ଯ ଯଦସସ୍ତନା ଗୃହେ ତଦଦ୍ଯେଦମୃଭଵୋ ନାନୁ ଗଚ୍ଛଥ
ଗାଈକୁ ବାହାରେ ନେଲେ, ସେମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଘାସ ଦେଲେ; ଘରକୁ ଆଣିଲେ, ନିଜ ଦକ୍ଷତାରେ ପାଣି ଦେଲେ, ହେ ପୁରୁଷମାନେ। ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଜଣଙ୍କ ଘରରେ ଅଛି, ଆଜି ତୁମେ ରିଭୁମାନେ ସେଠାକୁ ଯିଅନାହାଁ।
ସମ୍ମୀଲ୍ଯ ଯଦ୍ଭୁଵନା ପର୍ଯସର୍ପତ କ୍ଵ ସ୍ଵିତ୍ତାତ୍ଯା ପିତରା ଵ ଆସତୁଃ । ଅଶପତ ଯଃ କରସ୍ନଂ ଵ ଆଦଦେ ଯଃ ପ୍ରାବ୍ରଵୀତ୍ପ୍ରୋ ତସ୍ମା ଅବ୍ରଵୀତନ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଘେରି ଦେଖିଲେ, ସେଇ ପିତାମାତା କେଉଁଠି ବସିଥିଲେ କିମ୍ବା ଯାଇଥିଲେ? ଯିଏ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହାତ ନେଇଥିଲା, ସେଉଁଠି ଶାପ ଦେଲେ; ଯିଏ କହିଥିଲା, ସେଉଁଠି କହ।
ସୁଷୁପ୍ଵାଂସ ଋଭଵସ୍ତଦପୃଚ୍ଛତାଗୋହ୍ଯ କ ଇଦଂ ନୋ ଅବୂବୁଧତ୍ । ଶ୍ଵାନଂ ବସ୍ତୋ ବୋଧଯିତାରମବ୍ରଵୀତ୍ସଂଵତ୍ସର ଇଦମଦ୍ଯା ଵ୍ଯଖ୍ଯତ
ଘୁମେଇଥିବା ବେଳେ ରିଭୁମାନେ ପଚାରିଲେ: 'ହେ ଅଦ୍ଭୁତ, କିଏ ଆମକୁ ଜଗାଇଲା?' ଛାଗ ଏହି କଥା କୁକୁରକୁ କହିଲା, ଯିଏ ଜଗାଇଥିଲା: 'ଏହା ଏକ ବର୍ଷ ପରେ ଆଜି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।'
ଦିଵା ଯାନ୍ତି ମରୁତୋ ଭୂମ୍ଯାଗ୍ନିରଯଂ ଵାତୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେଣ ଯାତି । ଅଦ୍ଭିର୍ଯାତି ଵରୁଣଃ ସମୁଦ୍ରୈର୍ଯୁଷ୍ମାଁ ଇଚ୍ଛନ୍ତଃ ଶଵସୋ ନପାତଃ
ଦିନେ ମରୁତମାନେ ଯାଆନ୍ତି, ଭୂମିରେ ଅଗ୍ନି ଅଛନ୍ତି, ଏହି ପବନ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଚାଲେ; ବରୁଣ ଜଳ ଓ ସମୁଦ୍ର ସହିତ ଯାଆନ୍ତି—ହେ ଶକ୍ତିର ପୁଅମାନେ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଚାହାନ୍ତି।
ମା ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ଅର୍ଯମାଯୁରିନ୍ଦ୍ର ଋଭୁକ୍ଷା ମରୁତଃ ପରି ଖ୍ଯନ୍ । ଯଦ୍ଵାଜିନୋ ଦେଵଜାତସ୍ଯ ସପ୍ତେଃ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମୋ ଵିଦଥେ ଵୀର୍ଯାଣି
ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅର୍ୟମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ରିଭୁକ୍ଷା, ମରୁତମାନେ—ଆମେ ଯେତେବେଳେ ଦେବତାଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷ ଘୋଡାର ବୀରତା କଥା କହୁଛୁ, ସେମାନେ ଆମ ଉପରେ ଦୋଷ ଦେଉନାହାଁ।
ଯନ୍ନିର୍ଣିଜା ରେକ୍ଣସା ପ୍ରାଵୃତସ୍ଯ ରାତିଂ ଗୃଭୀତାଂ ମୁଖତୋ ନଯନ୍ତି । ସୁପ୍ରାଙଜୋ ମେମ୍ଯଦ୍ଵିଶ୍ଵରୂପ ଇନ୍ଦ୍ରାପୂଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରିଯମପ୍ଯେତି ପାଥଃ
ଯେତେବେଳେ ଅଯୁତ ଘୋଡାର ମୁଖରୁ ନିଆଯାଇଥିବା ଉପହାରକୁ ଚାଦରରେ ଢାକି ନେଇଯାଆଯିବ, ସେତେବେଳେ ଭଲ ନେତୃତ୍ୱ, ସମସ୍ତ ଆକୃତି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପୂଷଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପଥ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉ।
ଏଷ ଚ୍ଛାଗଃ ପୁରୋ ଅଶ୍ଵେନ ଵାଜିନା ପୂଷ୍ଣୋ ଭାଗୋ ନୀଯତେ ଵିଶ୍ଵଦେଵ୍ଯଃ । ଅଭିପ୍ରିଯଂ ଯତ୍ପୁରୋଳାଶମର୍ଵତା ତ୍ଵଷ୍ଟେଦେନଂ ସୌଶ୍ରଵସାଯ ଜିନ୍ଵତି
ଏହି ଛାଗ, ପୂଷଣଙ୍କ ଭାଗ ଭାବେ, ଦୃତ ଘୋଡା ପୂର୍ବରୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ନେଇଯାଯିବ; ଯେପରି ଅର୍ପିତ ପିଠା ଦୃତ ଘୋଡା ପାଇଁ, ତେଣୁ ତ୍ୱଷ୍ଟା ଏହାକୁ ସୌଶ୍ରବସ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି।
ଯଦ୍ଧଵିଷ୍ଯମୃତୁଶୋ ଦେଵଯାନଂ ତ୍ରିର୍ମାନୁଷାଃ ପର୍ଯଶ୍ଵଂ ନଯନ୍ତି । ଅତ୍ରା ପୂଷ୍ଣଃ ପ୍ରଥମୋ ଭାଗ ଏତି ଯଜ୍ଞଂ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ପ୍ରତିଵେଦଯନ୍ନଜଃ
ଯେତେବେଳେ ନିୟମିତ ସମୟରେ ମଣିଷମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଘୋଡାକୁ ତିନିଥର ପରିକ୍ରମା କରାନ୍ତି, ସେଠି ପୂଷଣଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଭାଗ ଯାଏ, ଛାଗ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ସୂଚନା କରେ।
ହୋତାଧ୍ଵର୍ଯୁରାଵଯା ଅଗ୍ନିମିନ୍ଧୋ ଗ୍ରାଵଗ୍ରାଭ ଉତ ଶଂସ୍ତା ସୁଵିପ୍ରଃ । ତେନ ଯଜ୍ଞେନ ସ୍ଵରଂକୃତେନ ସ୍ଵିଷ୍ଟେନ ଵକ୍ଷଣା ଆ ପୃଣଧ୍ଵମ୍
ହୋତା, ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାଇଥିବା, ପାଥର ଧରିଥିବା, ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଶଂସ୍ତା—ଏହି ଭଲ ଗଠିତ, ଭଲ ଅର୍ପିତ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ତୁମ ଗୃହକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର।
ଯୂପଵ୍ରସ୍କା ଉତ ଯେ ଯୂପଵାହାଶ୍ଚଷାଲଂ ଯେ ଅଶ୍ଵଯୂପାଯ ତକ୍ଷତି । ଯେ ଚାର୍ଵତେ ପଚନଂ ସମ୍ଭରନ୍ତ୍ଯୁତୋ ତେଷାମଭିଗୂର୍ତିର୍ନ ଇନ୍ଵତୁ
ଯେମାନେ ଯୂପ ତିଆରି କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ଯୂପ ବୋହନ୍ତି, ଯେମାନେ ଘୋଡାର ଯୂପ ତିଆରି କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ଦୃତ ଘୋଡା ପାଇଁ ରନ୍ଧନ ସାମଗ୍ରୀ ଯୋଗାଉଛନ୍ତି—ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ।
ଉପ ପ୍ରାଗାତ୍ସୁମନ୍ମେଽଧାଯି ମନ୍ମ ଦେଵାନାମାଶା ଉପ ଵୀତପୃଷ୍ଠଃ । ଅନ୍ଵେନଂ ଵିପ୍ରା ଋଷଯୋ ମଦନ୍ତି ଦେଵାନାଂ ପୁଷ୍ଟେ ଚକୃମା ସୁବନ୍ଧୁମ୍
ମୋର ପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତା ଦେବତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଭଲ ଭାବରେ ରହୁ, ଯେପରି ଆଶା ଆସେ, ଯେପରି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି; ଆମେ ଘୋଡାକୁ ଦେବତାଙ୍କ ପୋଷଣ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ସାଥୀ କରିଛୁ।
ଯଦ୍ଵାଜିନୋ ଦାମ ସଂଦାନମର୍ଵତୋ ଯା ଶୀର୍ଷଣ୍ଯା ରଶନା ରଜ୍ଜୁରସ୍ଯ । ଯଦ୍ଵା ଘାସ୍ଯ ପ୍ରଭୃତମାସ୍ଯେ ତୃଣଂ ସର୍ଵା ତା ତେ ଅପି ଦେଵେଷ୍ଵସ୍ତୁ
ଦୃତ ଘୋଡାର ଯେଉଁ ଦାମ, ବାନ୍ଧନ ରସି, ମୁଣ୍ଡ ରସି, ରେନ୍ସ କିମ୍ବା ମୁଖରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଘାସ—ଏସବୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ତୋ ପାଇଁ ହେଉ।
ଯଦଶ୍ଵସ୍ଯ କ୍ରଵିଷୋ ମକ୍ଷିକାଶ ଯଦ୍ଵା ସ୍ଵରୌ ସ୍ଵଧିତୌ ରିପ୍ତମସ୍ତି । ଯଦ୍ଧସ୍ତଯୋଃ ଶମିତୁର୍ଯନ୍ନଖେଷୁ ସର୍ଵା ତା ତେ ଅପି ଦେଵେଷ୍ଵସ୍ତୁ
ଘୋଡାର ମାଂସକୁ ମକୁଡ଼ି ଛୁଇଁଥିଲେ, କିମ୍ବା ଛୁରି କିମ୍ବା କୁଠାରିରେ କାଟାଯାଇଥିଲେ, କିମ୍ବା କାଟୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ହାତରେ କିମ୍ବା ନଖ ତଳେ ଯାହା ଅଛି—ଏସବୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ତୋ ପାଇଁ ହେଉ।
ଯଦୂଵଧ୍ଯମୁଦରସ୍ଯାପଵାତି ଯ ଆମସ୍ଯ କ୍ରଵିଷୋ ଗନ୍ଧୋ ଅସ୍ତି । ସୁକୃତା ତଚ୍ଛମିତାରଃ କୃଣ୍ଵନ୍ତୂତ ମେଧଂ ଶୃତପାକଂ ପଚନ୍ତୁ
ଉଦରରୁ ଯାହା ବାହାର କରିବାକୁ ହେଉଛି, କିମ୍ବା କାଚା ମାଂସର ଗନ୍ଧ ଯାହା ଅଛି, ଦକ୍ଷ କାଟୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସେଉଁଠି ତିଆରି କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ଭଲ ଭାବରେ ରନ୍ଧା ନିବେଦନ ପକାନ୍ତୁ।