ବୋଧା ମେ ଅସ୍ଯ ଵଚସୋ ଯଵିଷ୍ଠ ମଂହିଷ୍ଠସ୍ଯ ପ୍ରଭୃତସ୍ଯ ସ୍ଵଧାଵଃ । ପୀଯତି ତ୍ଵୋ ଅନୁ ତ୍ଵୋ ଗୃଣାତି ଵନ୍ଦାରୁସ୍ତେ ତନ୍ଵଂ ଵନ୍ଦେ ଅଗ୍ନେ
ମୋର କଥା ଶୁଣ, ସବୁଠୁ ଯୁବ ଅଗ୍ନି, ବଡ଼ ଉପହାର ଓ ସ୍ୱୟଂପୋଷିତ; ସେ ତୁମ ପରେ ପିଉଛି, ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ତୁମ ପୂଜାରୀ; ତୁମ ରୂପକୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ, ଅଗ୍ନି।
ଯେ ପାଯଵୋ ମାମତେଯଂ ତେ ଅଗ୍ନେ ପଶ୍ଯନ୍ତୋ ଅନ୍ଧଂ ଦୁରିତାଦରକ୍ଷନ୍ । ରରକ୍ଷ ତାନ୍ସୁକୃତୋ ଵିଶ୍ଵଵେଦା ଦିପ୍ସନ୍ତ ଇଦ୍ରିପଵୋ ନାହ ଦେଭୁଃ
ଯେ ପାଳକମାନେ, ଅଗ୍ନି, ମୋର ନାହିଁ, ଅନ୍ଧକାର ଦେଖି, ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ; ତୁମେ ସେ ସତ୍କର୍ମମାନେ, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ସୁରକ୍ଷିତ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁ ଦ୍ୱେଷୀ, ଶତ୍ରୁମାନେ ବିଫଳ ହେଲେ।
ଯୋ ନୋ ଅଗ୍ନେ ଅରରିଵାଁ ଅଘାଯୁରରାତୀଵା ମର୍ଚଯତି ଦ୍ଵଯେନ । ମନ୍ତ୍ରୋ ଗୁରୁଃ ପୁନରସ୍ତୁ ସୋ ଅସ୍ମା ଅନୁ ମୃକ୍ଷୀଷ୍ଟ ତନ୍ଵଂ ଦୁରୁକ୍ତୈଃ
ଯେଉଁଠି ଅଗ୍ନି, କେହି ଆମକୁ ବିରୋଧ କରିଥିବା—ଅପରାଧୀ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁ—ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମନ୍ତ୍ର ତାଙ୍କୁ ପଛକୁ ଫେରାଇଦିଅ; ଆମ ଦେହକୁ ମନ୍ଦ କଥାରୁ ପବିତ୍ର କର।
ଉତ ଵା ଯଃ ସହସ୍ଯ ପ୍ରଵିଦ୍ଵାନ୍ମର୍ତୋ ମର୍ତଂ ମର୍ଚଯତି ଦ୍ଵଯେନ । ଅତଃ ପାହି ସ୍ତଵମାନ ସ୍ତୁଵନ୍ତମଗ୍ନେ ମାକିର୍ନୋ ଦୁରିତାଯ ଧାଯୀଃ
କିମ୍ବା କେହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜ୍ଞାନୀ ମାନବ, ଅନ୍ୟ ମାନବକୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଚାଳ ଦେଇ କ୍ଷତି କରେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ପୂଜା କରୁଥିବା ଓ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ଜଣକୁ ରକ୍ଷା କର, ଅଗ୍ନି; ଆମକୁ କିଛି ଦୁଃଖ ନ ହେଉ।
ମଥୀଦ୍ଯଦୀଂ ଵିଷ୍ଟୋ ମାତରିଶ୍ଵା ହୋତାରଂ ଵିଶ୍ଵାପ୍ସୁଂ ଵିଶ୍ଵଦେଵ୍ଯମ୍ । ନି ଯଂ ଦଧୁର୍ମନୁଷ୍ଯାସୁ ଵିକ୍ଷୁ ସ୍ଵର୍ଣ ଚିତ୍ରଂ ଵପୁଷେ ଵିଭାଵମ୍
ମାତରିଶ୍ୱା ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ମଥିଲେ, ସବୁ ଦେବତାଙ୍କ ହୋତା, ସମସ୍ତ ଜଳରେ ବ୍ୟାପ୍ତ; ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜନମାନ୍ତିରେ ରଖିଥିଲେ, ଚମକୁଥିବା, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପରେ।
ଦଦାନମିନ୍ନ ଦଦଭନ୍ତ ମନ୍ମାଗ୍ନିର୍ଵରୂଥଂ ମମ ତସ୍ଯ ଚାକନ୍ । ଜୁଷନ୍ତ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯସ୍ଯ କର୍ମୋପସ୍ତୁତିଂ ଭରମାଣସ୍ଯ କାରୋଃ
ଦେଇଥିଲେ, ତଥାପି ଶେଷ ହୁଅନି, ମୋର ଚିନ୍ତା ଅଗ୍ନି, ତୁମର ରକ୍ଷା ଓ ମୋର ପାଇଁ; ତୁମର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଉ, କବି ଯେପରି ସ୍ତୁତି ଉଠାଇଥିବା।
ନିତ୍ଯେ ଚିନ୍ନୁ ଯଂ ସଦନେ ଜଗୃଭ୍ରେ ପ୍ରଶସ୍ତିଭିର୍ଦଧିରେ ଯଜ୍ଞିଯାସଃ । ପ୍ର ସୂ ନଯନ୍ତ ଗୃଭଯନ୍ତ ଇଷ୍ଟାଵଶ୍ଵାସୋ ନ ରଥ୍ଯୋ ରାରହାଣାଃ
ସଦା ଥିବା ଗୃହରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧରିଛନ୍ତି; ପୂଜ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତିରେ ବସାଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଧାରାକୁ ଆଗେ ନେଇଯାନ୍ତି, ଇଚ୍ଛିତକୁ ଧରିଥିବା, ଘୋଡାମାନେ ରଥ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହେଉଥିବା ପରି।
ପୁରୂଣି ଦସ୍ମୋ ନି ରିଣାତି ଜମ୍ଭୈରାଦ୍ରୋଚତେ ଵନ ଆ ଵିଭାଵା । ଆଦସ୍ଯ ଵାତୋ ଅନୁ ଵାତି ଶୋଚିରସ୍ତୁର୍ନ ଶର୍ଯାମସନାମନୁ ଦ୍ଯୂନ୍
ବିଚିତ୍ର ଜଣେ ଅନେକ କିଛିକୁ ନିଜ ଜିହ୍ୱାରେ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି; ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଚମକୁଥିବା, ଦୀପ୍ତିମାନ; ତାଙ୍କ ଶିଖା ପବନ ପଛରେ ଚାଲିଥିବା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ୍ଡୁକ ପରି, ଦିନକୁ ବିସ୍ତାର କରି।
ନ ଯଂ ରିପଵୋ ନ ରିଷଣ୍ଯଵୋ ଗର୍ଭେ ସନ୍ତଂ ରେଷଣା ରେଷଯନ୍ତି । ଅନ୍ଧା ଅପଶ୍ଯା ନ ଦଭନ୍ନଭିଖ୍ଯା ନିତ୍ଯାସ ଈଂ ପ୍ରେତାରୋ ଅରକ୍ଷନ୍
ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁମାନେ, ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିପାରିନାହାନ୍ତି; ଅନ୍ଧା, ଦେଖିନଥିବା, ତାଙ୍କ ଆସିବାରେ କିଛି କ୍ଷତି କରିନାହାନ୍ତି; ସଦା ଥିବା ପାଳକମାନେ ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିଛନ୍ତି।
ମହଃ ସ ରାଯ ଏଷତେ ପତିର୍ଦନ୍ନିନ ଇନସ୍ଯ ଵସୁନଃ ପଦ ଆ । ଉପ ଧ୍ରଜନ୍ତମଦ୍ରଯୋ ଵିଧନ୍ନିତ୍
ବଡ଼ ଧନର ନାଥ, ଦାନଶୀଳ ଓ ଧନର ପଥ ଖୋଜୁଛନ୍ତି; ପିଷ୍ଟା ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଯିବାବେଳେ ପଥରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଆସନ୍ତି।
ସ ଯୋ ଵୃଷା ନରାଂ ନ ରୋଦସ୍ଯୋଃ ଶ୍ରଵୋଭିରସ୍ତି ଜୀଵପୀତସର୍ଗଃ । ପ୍ର ଯଃ ସସ୍ରାଣଃ ଶିଶ୍ରୀତ ଯୋନୌ
ସେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଳଦ, ଦୁଇ ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଜୀବନ୍ତ, ସ୍ତୁତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ସେ, ଆଗକୁ ବଢ଼ି, ଗର୍ଭରେ ବସିଥିବା।
ଆ ଯଃ ପୁରଂ ନାର୍ମିଣୀମଦୀଦେଦତ୍ଯଃ କଵିର୍ନଭନ୍ଯୋ ନାର୍ଵା । ସୂରୋ ନ ରୁରୁକ୍ଵାଞ୍ଛତାତ୍ମା
ସେ, ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗରୁ ବାହାରି, ଚମକିଯାଇଛି, ଜ୍ଞାନୀ, ମେଘ ପରି, ଦୂର ନୁହେଁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ଶତଗୁଣ ଶକ୍ତିରେ ଚାଲିଛି।
ଅଭି ଦ୍ଵିଜନ୍ମା ତ୍ରୀ ରୋଚନାନି ଵିଶ୍ଵା ରଜାଂସି ଶୁଶୁଚାନୋ ଅସ୍ଥାତ୍ । ହୋତା ଯଜିଷ୍ଠୋ ଅପାଂ ସଧସ୍ଥେ
ଦ୍ୱିବାର ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଚମକୁଥିବା, ସମସ୍ତ ତିନି ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଞ୍ଚଳରେ, ସମସ୍ତ ଆକାଶରେ ଦ୍ୱିପ୍ତି ଦେଉଛି; ଜଳର ଆସନରେ ସବୁଠୁ ଯୋଗ୍ୟ ହୋତା।
ଅଯଂ ସ ହୋତା ଯୋ ଦ୍ଵିଜନ୍ମା ଵିଶ୍ଵା ଦଧେ ଵାର୍ଯାଣି ଶ୍ରଵସ୍ଯା । ମର୍ତୋ ଯୋ ଅସ୍ମୈ ସୁତୁକୋ ଦଦାଶ
ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ସେ ହୋତା, ଦ୍ୱିଜନ୍ମା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଗୌରବ ପାଇଁ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି; ମଣିଷ ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ସୋମ ରସ ଦେଇ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ।
ପୁରୁ ତ୍ଵା ଦାଶ୍ଵାନ୍ଵୋଚେଽରିରଗ୍ନେ ତଵ ସ୍ଵିଦା । ତୋଦସ୍ଯେଵ ଶରଣ ଆ ମହସ୍ଯ
ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ଅନେକ ଥର ତୁମକୁ କହିଛି, ଦାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଭଳି, କାରଣ ତୁମେ ଆମର; ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କରୁ ଆଶ୍ରୟ ଭଳି, ଆମ ମହାନତାକୁ ଆସ।
ଵ୍ଯନିନସ୍ଯ ଧନିନଃ ପ୍ରହୋଷେ ଚିଦରରୁଷଃ । କଦା ଚନ ପ୍ରଜିଗତୋ ଅଦେଵଯୋଃ
ଉଚ୍ଚ କଥା କରୁଥିବା, ଧନୀ କିମ୍ବା କ୍ରୋଧିତ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ଚାହିଁଥିଲେ, ସେମାନେ କଦାପି ତୁମର ତ୍ୟାଗ ପାଇନାହିଁ, ଦେବତାହୀନ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ସ ଚନ୍ଦ୍ରୋ ଵିପ୍ର ମର୍ତ୍ଯୋ ମହୋ ଵ୍ରାଧନ୍ତମୋ ଦିଵି । ପ୍ରପ୍ରେତ୍ତେ ଅଗ୍ନେ ଵନୁଷଃ ସ୍ଯାମ
ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମଣିଷ, ଚମକୁଥିବା, ଦିବରେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହର ଅନୁୟାୟୀ ହେବା।
ମିତ୍ରଂ ନ ଯଂ ଶିମ୍ଯା ଗୋଷୁ ଗଵ୍ଯଵଃ ସ୍ଵାଧ୍ଯୋ ଵିଦଥେ ଅପ୍ସୁ ଜୀଜନନ୍ । ଅରେଜେତାଂ ରୋଦସୀ ପାଜସା ଗିରା ପ୍ରତି ପ୍ରିଯଂ ଯଜତଂ ଜନୁଷାମଵଃ
ମିତ୍ରଙ୍କ ଭଳି, ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଗୋମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଗୋଧନ ପାଇଁ, ସଭାରେ ଏବଂ ଜଳରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି; ଦୁଇ ଜଗତ, ଶକ୍ତି ଓ କଥାରେ କମ୍ପିତ, ପ୍ରିୟ ଓ ପୂଜ୍ୟ ସମର୍ଥନକୁ ଉତ୍ତର ଦେଉ।
ଯଦ୍ଧ ତ୍ଯଦ୍ଵାଂ ପୁରୁମୀଳ୍ହସ୍ଯ ସୋମିନଃ ପ୍ର ମିତ୍ରାସୋ ନ ଦଧିରେ ସ୍ଵାଭୁଵଃ । ଅଧ କ୍ରତୁଂ ଵିଦତଂ ଗାତୁମର୍ଚତ ଉତ ଶ୍ରୁତଂ ଵୃଷଣା ପସ୍ତ୍ଯାଵତଃ
ଯେତେବେଳେ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ, ବହୁବାର ସୋମ ଦେଇ ପୂଜା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆହ୍ୱାନ ହେଉଛ, ମିତ୍ରଙ୍କ ଭଳି, ସ୍ଵଭାବରେ ତୁମେ ସ୍ଥାନ ନେଉଛ; ତେବେ ତୁମେ ବୁଦ୍ଧି ଦେଉଛ, ପଥରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଳି ଘରର ରକ୍ଷା କରୁଛ।
ଆ ଵାଂ ଭୂଷନ୍କ୍ଷିତଯୋ ଜନ୍ମ ରୋଦସ୍ଯୋଃ ପ୍ରଵାଚ୍ଯଂ ଵୃଷଣା ଦକ୍ଷସେ ମହେ । ଯଦୀମୃତାଯ ଭରଥୋ ଯଦର୍ଵତେ ପ୍ର ହୋତ୍ରଯା ଶିମ୍ଯା ଵୀଥୋ ଅଧ୍ଵରମ୍
ତୁମେ, ଜନମାନେ, ଦୁଇ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମହାଦକ୍ଷତା ପାଇଁ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଉଚିତ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଅମର ଓ ନ୍ୟାୟବାନ୍କୁ ବହନ କର, ହୋତା ଭଳି ଜ୍ଞାନରେ ଉପାସନାକୁ ନେତୃତ୍ୱ କର।
ପ୍ର ସା କ୍ଷିତିରସୁର ଯା ମହି ପ୍ରିଯ ଋତାଵାନାଵୃତମା ଘୋଷଥୋ ବୃହତ୍ । ଯୁଵଂ ଦିଵୋ ବୃହତୋ ଦକ୍ଷମାଭୁଵଂ ଗାଂ ନ ଧୁର୍ଯୁପ ଯୁଞ୍ଜାଥେ ଅପଃ
ଏହି ମହାନ, ପ୍ରିୟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସମର୍ଥନ, ଅସୁରମାନେ, ତୁମେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛ; ନ୍ୟାୟବାନ ଓ ବିଶାଳ; ଦୁଇଜଣ ଦିବର ମହାନ ଦକ୍ଷତାକୁ ଆଣିଛ, ଗାଁକୁ ଜୁଆ ଲଗାଇବା ଭଳି, ତୁମେ ଜଳକୁ ଗତି ଦେଉଛ।
ମହୀ ଅତ୍ର ମହିନା ଵାରମୃଣ୍ଵଥୋଽରେଣଵସ୍ତୁଜ ଆ ସଦ୍ମନ୍ଧେନଵଃ । ସ୍ଵରନ୍ତି ତା ଉପରତାତି ସୂର୍ଯମା ନିମ୍ରୁଚ ଉଷସସ୍ତକ୍ଵଵୀରିଵ
ଏଠାରେ, ତୁମ ମହିମାରେ, ତୁମେ ଆବରଣକୁ ହଟାଉଛ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ; ଧୂଳି, ଭିତି, ଶାନ୍ତ ହେଉଛ; ସେମାନେ ଉପରେ ଧ୍ୱନି କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଖୋଜି, ଉଷାମାନେ ତାଙ୍କର କିରଣ ଭଳି, ଦକ୍ଷ ନାରୀମାନେ ପରି ଆସୁଛ।
ଆ ଵାମୃତାଯ କେଶିନୀରନୂଷତ ମିତ୍ର ଯତ୍ର ଵରୁଣ ଗାତୁମର୍ଚଥଃ । ଅଵ ତ୍ମନା ସୃଜତଂ ପିନ୍ଵତଂ ଧିଯୋ ଯୁଵଂ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ମନ୍ମନାମିରଜ୍ଯଥଃ
ତୁମେ, ଦୀର୍ଘ କେଶୀ, ଅମରତ୍ୱ ପାଇଁ ଆସିଛ; ଯେଉଁଠାରେ, ମିତ୍ର, ଭରୁଣ, ପଥରେ ପ୍ରଶଂସିତ; ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆମ ଚିନ୍ତାକୁ ମୁକ୍ତ କରି, ପୋଷଣ କର, ଦୁଇଜଣ ବିଦ୍ୱାନଙ୍କର ମନକୁ ଜ୍ଞାନରେ ଅନୁପ୍ରେରଣ କର।
ଯୋ ଵାଂ ଯଜ୍ଞୈଃ ଶଶମାନୋ ହ ଦାଶତି କଵିର୍ହୋତା ଯଜତି ମନ୍ମସାଧନଃ । ଉପାହ ତଂ ଗଚ୍ଛଥୋ ଵୀଥୋ ଅଧ୍ଵରମଚ୍ଛା ଗିରଃ ସୁମତିଂ ଗନ୍ତମସ୍ମଯୂ
ଯିଏ ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରି, ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ସେବା କରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ହୋତା, ଯିଏ ମନ୍ତ୍ର ତୟାରି କରେ; ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ଆସ, ଉପାସନାକୁ ନେତୃତ୍ୱ କର, ତାଙ୍କର ଗୀତକୁ, ଭଲ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେବାକୁ।
ଯୁଵାଂ ଯଜ୍ଞୈଃ ପ୍ରଥମା ଗୋଭିରଞ୍ଜତ ଋତାଵାନା ମନସୋ ନ ପ୍ରଯୁକ୍ତିଷୁ । ଭରନ୍ତି ଵାଂ ମନ୍ମନା ସଂଯତା ଗିରୋଽଦୃପ୍ଯତା ମନସା ରେଵଦାଶାଥେ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ, ପ୍ରଥମେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଗୋଧନରେ ଶୋଭିତ, ନ୍ୟାୟବାନ, ମନ ଚଳିତିବା ଭଳି; ଚିନ୍ତାରେ ଗଠିତ ମନ୍ତ୍ରମାନେ ତୁମକୁ ବହନ କରେ, ଅକ୍ଷୟ ମନରେ ତୁମେ ଶ୍ରୀଦାନ କର।
ରେଵଦ୍ଵଯୋ ଦଧାଥେ ରେଵଦାଶାଥେ ନରା ମାଯାଭିରିତଊତି ମାହିନମ୍ । ନ ଵାଂ ଦ୍ଯାଵୋଽହଭିର୍ନୋତ ସିନ୍ଧଵୋ ନ ଦେଵତ୍ଵଂ ପଣଯୋ ନାନଶୁର୍ମଘମ୍
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ, ନର, ଧନ ବହନ କର, ଶ୍ରୀ ଦେଉଛ, ଶକ୍ତିରେ ମହାନତାକୁ ରକ୍ଷା କର; ଦିନ ନାହିଁ, ନଦୀମାନେ ନୁହେଁ, ଦେବତ୍ୱ କିମ୍ବା ବ୍ୟବସାୟୀମାନେ କେବେ ତୁମର ମହିମାକୁ କ୍ଷତି କରିନାହିଁ।
ଯୁଵଂ ଵସ୍ତ୍ରାଣି ପୀଵସା ଵସାଥେ ଯୁଵୋରଚ୍ଛିଦ୍ରା ମନ୍ତଵୋ ହ ସର୍ଗାଃ । ଅଵାତିରତମନୃତାନି ଵିଶ୍ଵ ଋତେନ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ସଚେଥେ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଶ୍ରୀମୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧୁଛ; ତୁମ ଚିନ୍ତା ନିର୍ମଳ, ତୁମ ସୃଷ୍ଟି ସତ୍ୟ; ମିତ୍ର ଓ ଭରୁଣ, ସତ୍ୟରେ ସମସ୍ତକୁ ଧାରଣ କର, ସମସ୍ତ ଅସତ୍ୟକୁ ଦୂର କର।
ଏତଚ୍ଚନ ତ୍ଵୋ ଵି ଚିକେତଦେଷାଂ ସତ୍ଯୋ ମନ୍ତ୍ରଃ କଵିଶସ୍ତ ଋଘାଵାନ୍ । ତ୍ରିରଶ୍ରିଂ ହନ୍ତି ଚତୁରଶ୍ରିରୁଗ୍ରୋ ଦେଵନିଦୋ ହ ପ୍ରଥମା ଅଜୂର୍ଯନ୍
ମିତ୍ର-ଭରୁଣ, ତୁମର ଏହି ବୁଦ୍ଧି ଏଠାରେ ଲୋକମାନେ ଚିହ୍ନିଛନ୍ତି; ତୁମ ସତ୍ୟ ଉପଦେଶ, ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତିନିପାର୍ଶ୍ୱ ଘାତ କରେ, ଚାରିପାର୍ଶ୍ୱ ଭୟଙ୍କର, ଦେବତାଙ୍କ ନିୟମ ପ୍ରଥମେ ସ୍ଥାପିତ।
ଅପାଦେତି ପ୍ରଥମା ପଦ୍ଵତୀନାଂ କସ୍ତଦ୍ଵାଂ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଚିକେତ । ଗର୍ଭୋ ଭାରଂ ଭରତ୍ଯା ଚିଦସ୍ଯ ଋତଂ ପିପର୍ତ୍ଯନୃତଂ ନି ତାରୀତ୍
ପଦବାନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମ ଅପସରିଯାଏ; ମିତ୍ର ଓ ଭରୁଣ, ତୁମର ଏହି କଥା କିଏ ଜାଣିଛି? ଗର୍ଭ ଭାର ବହିଥାଏ, ନିଜର ମଧ୍ୟ, ସତ୍ୟକୁ ଧାରଣ କରି, ଅସତ୍ୟକୁ ଛାଡି ଦେଉଛି।
ପ୍ରଯନ୍ତମିତ୍ପରି ଜାରଂ କନୀନାଂ ପଶ୍ଯାମସି ନୋପନିପଦ୍ଯମାନମ୍ । ଅନଵପୃଗ୍ଣା ଵିତତା ଵସାନଂ ପ୍ରିଯଂ ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯ ଧାମ
ଆମେ ଦେଖୁଛୁ ଯୁବତୀମାନେ ପରି ଚାରିପାଖ ଘୁଞ୍ଚୁଥିବା ପ୍ରେମିକାକୁ, ନିକଟକୁ ଆସୁନାହିଁ; ଯିଏ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛି, ଶୋଭା ବିସ୍ତାର କରିଛି, ଏବଂ ପଡି ଯାଉନାହିଁ, ମିତ୍ର ଓ ଭରୁଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ନିବାସ।