ଘୃତପ୍ରତୀକଂ ଵ ଋତସ୍ଯ ଧୂର୍ଷଦମଗ୍ନିଂ ମିତ୍ରଂ ନ ସମିଧାନ ଋଞ୍ଜତେ । ଇନ୍ଧାନୋ ଅକ୍ରୋ ଵିଦଥେଷୁ ଦୀଦ୍ଯଚ୍ଛୁକ୍ରଵର୍ଣାମୁଦୁ ନୋ ଯଂସତେ ଧିଯମ୍
ଘୃତର ମୁହଁ ନେଇ, ଅଗ୍ନି ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହି, ବନ୍ଧୁ ପରି ଜଳିଉଛନ୍ତି। ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ସଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖା ଆମ ଚିନ୍ତାକୁ ଉନ୍ନତ କରେ।
ଅପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍ନପ୍ରଯୁଚ୍ଛଦ୍ଭିରଗ୍ନେ ଶିଵେଭିର୍ନଃ ପାଯୁଭିଃ ପାହି ଶଗ୍ମୈଃ । ଅଦବ୍ଧେଭିରଦୃପିତେଭିରିଷ୍ଟେଽନିମିଷଦ୍ଭିଃ ପରି ପାହି ନୋ ଜାଃ
ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁମାନେ ଯାଇନାହାନ୍ତି ଓ ଯେଉଁମାନେ ଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଅକ୍ଷୟ, ଶୁଭ ରକ୍ଷାକାରୀମାନେ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଅଦମ୍ୟ, ଅଘାତ, ଚୟିତ ଓ ଜାଗ୍ରତ ରକ୍ଷାକାରୀମାନେ ଆମ ପରିବାରକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଏତି ପ୍ର ହୋତା ଵ୍ରତମସ୍ଯ ମାଯଯୋର୍ଧ୍ଵାଂ ଦଧାନଃ ଶୁଚିପେଶସଂ ଧିଯମ୍ । ଅଭି ସ୍ରୁଚଃ କ୍ରମତେ ଦକ୍ଷିଣାଵୃତୋ ଯା ଅସ୍ଯ ଧାମ ପ୍ରଥମଂ ହ ନିଂସତେ
ଯେ ହୋତା ନିଜ କୌଶଳ ଧର୍ମକୁ ଧାରଣ କରି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚିନ୍ତାକୁ ଉପରେ ଧରି, ଦକ୍ଷିଣା ଓ ଶ୍ରୁଚି ସହିତ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟକୁ ପ୍ରଥମେ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଆସନ୍ତି।
ଅଭୀମୃତସ୍ଯ ଦୋହନା ଅନୂଷତ ଯୋନୌ ଦେଵସ୍ଯ ସଦନେ ପରୀଵୃତାଃ । ଅପାମୁପସ୍ଥେ ଵିଭୃତୋ ଯଦାଵସଦଧ ସ୍ଵଧା ଅଧଯଦ୍ଯାଭିରୀଯତେ
ଅମୃତର ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ମାନେ, ଦେବଙ୍କର ଗର୍ଭ ଭିତରେ, ତାଙ୍କର ଆସନରେ ଆସିଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଜଳର ଆଞ୍ଚଳରେ ବସନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଧାରା ସହିତ ଆହୁତି ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଯୁଯୂଷତଃ ସଵଯସା ତଦିଦ୍ଵପୁଃ ସମାନମର୍ଥଂ ଵିତରିତ୍ରତା ମିଥଃ । ଆଦୀଂ ଭଗୋ ନ ହଵ୍ଯଃ ସମସ୍ମଦା ଵୋଳ୍ହୁର୍ନ ରଶ୍ମୀନ୍ସମଯଂସ୍ତ ସାରଥିଃ
ଏମିତି ଏକତା ଚାହିଁ, ସେମାନେ ଏହି ରୂପ ଦେଖାନ୍ତି, ସମାନ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବାଣ୍ଟି ନେଇଛନ୍ତି। ତାପରେ, ଭାଗ୍ୟବାନ ପରି, ଆହୁତି ଯୋଗ୍ୟ, ଧାରକ ରାଶିମାନେ ରାଶିକୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି, ସାରଥି ରାଶିକୁ ଧରି ରଖନ୍ତି।
ଯମୀଂ ଦ୍ଵା ସଵଯସା ସପର୍ଯତଃ ସମାନେ ଯୋନା ମିଥୁନା ସମୋକସା । ଦିଵା ନ ନକ୍ତଂ ପଲିତୋ ଯୁଵାଜନି ପୁରୂ ଚରନ୍ନଜରୋ ମାନୁଷା ଯୁଗା
ଏହି ଦୁଇଜଣ, ଏକ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଏକଠି ବସି, ଦିନ ଓ ରାତି ପରି, ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ, ଜଣେ ଯୁବକ, ସଦା ଚଳିତ, ମାନବ ଯୁଗରେ ଅଜର ଅମର ଅଛନ୍ତି।
ତମୀଂ ହିନ୍ଵନ୍ତି ଧୀତଯୋ ଦଶ ଵ୍ରିଶୋ ଦେଵଂ ମର୍ତାସ ଊତଯେ ହଵାମହେ । ଧନୋରଧି ପ୍ରଵତ ଆ ସ ଋଣ୍ଵତ୍ଯଭିଵ୍ରଜଦ୍ଭିର୍ଵଯୁନା ନଵାଧିତ
ଦଶଟି ପ୍ରେରଣାଶୀଳ ଚିନ୍ତା ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ। ଆମ ମଣିଷମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ। ଧନୁର ଢାଳରେ ସେ ନୂତନ ଭାବେ ଗତି କରନ୍ତି, ଦକ୍ଷତା ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିବାମାନେ ସହିତ।
ତ୍ଵଂ ହ୍ଯଗ୍ନେ ଦିଵ୍ଯସ୍ଯ ରାଜସି ତ୍ଵଂ ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ ପଶୁପା ଇଵ ତ୍ମନା । ଏନୀ ତ ଏତେ ବୃହତୀ ଅଭିଶ୍ରିଯା ହିରଣ୍ଯଯୀ ଵକ୍ଵରୀ ବର୍ହିରାଶାତେ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଶାସନ କର, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ନିଜ ଗୁଣରେ ପଶୁମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା କର, ଚରାଗାହର ମାଲିକ ପରି। ଏହି ବିଶାଳ ଓ ଶୋଭାମୟ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରୁଚିମାନେ ପବିତ୍ର କୁଶ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛନ୍ତି।
ଅଗ୍ନେ ଜୁଷସ୍ଵ ପ୍ରତି ହର୍ଯ ତଦ୍ଵଚୋ ମନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵଧାଵ ଋତଜାତ ସୁକ୍ରତୋ । ଯୋ ଵିଶ୍ଵତଃ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଙସି ଦର୍ଶତୋ ରଣ୍ଵଃ ସଂଦୃଷ୍ଟୌ ପିତୁମାଁ ଇଵ କ୍ଷଯଃ
ଅଗ୍ନି, ଏହି ବାଣୀକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଆନନ୍ଦ କର। ମଧୁର, ସ୍ୱୟଂଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିତ, ବୁଦ୍ଧିମାନ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖ, ଦୃଶ୍ୟମାନ, ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପରେ, ପିତାଙ୍କ ଘର ପରି ଦେଖିବାକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ।
ତଂ ପୃଚ୍ଛତା ସ ଜଗାମା ସ ଵେଦ ସ ଚିକିତ୍ଵାଁ ଈଯତେ ସା ନ୍ଵୀଯତେ । ତସ୍ମିନ୍ସନ୍ତି ପ୍ରଶିଷସ୍ତସ୍ମିନ୍ନିଷ୍ଟଯଃ ସ ଵାଜସ୍ଯ ଶଵସଃ ଶୁଷ୍ମିଣସ୍ପତିଃ
ତାଙ୍କୁ ପଚାର, ସେ ଆସିଛନ୍ତି, ସେ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି ଓ ପଛକୁ ହଟନ୍ତି। ତାଙ୍କରେ ଆଦେଶ ଓ ଆହୁତି ଅଛି। ସେ ଶକ୍ତି, ବଳ ଓ ଉତ୍ସାହର ମାଲିକ।
ତମିତ୍ପୃଚ୍ଛନ୍ତି ନ ସିମୋ ଵି ପୃଚ୍ଛତି ସ୍ଵେନେଵ ଧୀରୋ ମନସା ଯଦଗ୍ରଭୀତ୍ । ନ ମୃଷ୍ଯତେ ପ୍ରଥମଂ ନାପରଂ ଵଚୋଽସ୍ଯ କ୍ରତ୍ଵା ସଚତେ ଅପ୍ରଦୃପିତଃ
ମଣିଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କେହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ନିଜ ମନରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷ କଥା କେବେ ଅସ୍ୱୀକୃତ ହୁଏନାହିଁ, ସେ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାରେ ଅଚଳ।
ତମିଦ୍ଗଚ୍ଛନ୍ତି ଜୁହ୍ଵସ୍ତମର୍ଵତୀର୍ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯେକଃ ଶୃଣଵଦ୍ଵଚାଂସି ମେ । ପୁରୁପ୍ରୈଷସ୍ତତୁରିର୍ଯଜ୍ଞସାଧନୋଽଚ୍ଛିଦ୍ରୋତିଃ ଶିଶୁରାଦତ୍ତ ସଂ ରଭଃ
ଯେଉଁଠି ଆହୁତି ଦିଆଯାଏ, ତାଁଠାରେ ଶୀଘ୍ର ଯାଆନ୍ତି, ସେ ଏକାକି ମୋ ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣନ୍ତି। ସେ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ପ୍ରେରିତ, ଯଜ୍ଞ ସଫଳ କରନ୍ତି, ଦୋଷରହିତ, ଶିଶୁ ପରି ଉତ୍ସାହୀ, କାର୍ଯ୍ୟ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଉପସ୍ଥାଯଂ ଚରତି ଯତ୍ସମାରତ ସଦ୍ଯୋ ଜାତସ୍ତତ୍ସାର ଯୁଜ୍ଯେଭିଃ । ଅଭି ଶ୍ଵାନ୍ତଂ ମୃଶତେ ନାନ୍ଦ୍ଯେ ମୁଦେ ଯଦୀଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯୁଶତୀରପିଷ୍ଠିତମ୍
ଯେତେବେଳେ ସେ ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଆହୁତି ସ୍ଥଳରେ ଚଳିତ, ଯୋଗ୍ୟମାନେ ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଧରନ୍ତି। ଉତ୍ସାହୀକୁ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଭଲ ଆସନକୁ ଆସନ୍ତି।
ସ ଈଂ ମୃଗୋ ଅପ୍ଯୋ ଵନର୍ଗୁରୁପ ତ୍ଵଚ୍ଯୁପମସ୍ଯାଂ ନି ଧାଯି । ଵ୍ଯବ୍ରଵୀଦ୍ଵଯୁନା ମର୍ତ୍ଯେଭ୍ଯୋଽଗ୍ନିର୍ଵିଦ୍ଵାଁ ଋତଚିଦ୍ଧି ସତ୍ଯଃ
ସେ ଅରଣ୍ୟରେ ବନ୍ୟ ପଶୁ ପରି ରଖାଯାଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ଆହୁତି ସ୍ଥଳରେ ପିଛି ଦିଆଯାଇଛି। ଅଗ୍ନି, ଜ୍ଞାନୀ, ସତ୍ୟ ଜାଣିଥିବା, ଦକ୍ଷତା ସହିତ ମଣିଷମାନେଙ୍କୁ ନିଜ କଥା କହନ୍ତି।
ତ୍ରିମୂର୍ଧାନଂ ସପ୍ତରଶ୍ମିଂ ଗୃଣୀଷେଽନୂନମଗ୍ନିଂ ପିତ୍ରୋରୁପସ୍ଥେ । ନିଷତ୍ତମସ୍ଯ ଚରତୋ ଧ୍ରୁଵସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵା ଦିଵୋ ରୋଚନାପପ୍ରିଵାଂସମ୍
ମୁଁ ତିନି ମୁଣ୍ଡ, ସାତଟି କିରଣ ଥିବା, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରେ ପ୍ରଶଂସା କରେ। ଧାରାବାହିକ ଏହି ନିଶ୍ଚଳ ଆସନରେ ବସି, ସେ ସମସ୍ତ ଆକାଶ ଆଲୋକରେ ପ୍ରକାଶିତ।
ଉକ୍ଷା ମହାଁ ଅଭି ଵଵକ୍ଷ ଏନେ ଅଜରସ୍ତସ୍ଥାଵିତଊତିରୃଷ୍ଵଃ । ଉର୍ଵ୍ଯାଃ ପଦୋ ନି ଦଧାତି ସାନୌ ରିହନ୍ତ୍ଯୂଧୋ ଅରୁଷାସୋ ଅସ୍ଯ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳଦ, ସଦା ଯୁବା ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଶକ୍ତିରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଛି; ସେ ପୃଥିବୀର ବିସ୍ତୃତ ଶିଖର ଉପରେ ନିଜ ପାଦ ରଖିଛି; ତାଙ୍କ ଉଧରୁ ଲାଲ ଧାରା ଉତ୍ସାରିତ ହେଉଛି।
ସମାନଂ ଵତ୍ସମଭି ସଂଚରନ୍ତୀ ଵିଷ୍ଵଗ୍ଧେନୂ ଵି ଚରତଃ ସୁମେକେ । ଅନପଵୃଜ୍ଯାଁ ଅଧ୍ଵନୋ ମିମାନେ ଵିଶ୍ଵାନ୍କେତାଁ ଅଧି ମହୋ ଦଧାନେ
ଗାଁମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ନିଜ ସାଧାରଣ ଛୋଁଟା ଚାରିପାଖରେ ଘୁଞ୍ଚିବା; ସେମାନେ ସବୁଠି ଉତ୍ତମ ଦୁଧ ଦେଇଥିବା, ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଭାବରେ ଚାଲିଥିବା, ପଥ ମାପିଥିବା, ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ ଧରିଥିବା।
ଧୀରାସଃ ପଦଂ କଵଯୋ ନଯନ୍ତି ନାନା ହୃଦା ରକ୍ଷମାଣା ଅଜୁର୍ଯମ୍ । ସିଷାସନ୍ତଃ ପର୍ଯପଶ୍ଯନ୍ତ ସିନ୍ଧୁମାଵିରେଭ୍ଯୋ ଅଭଵତ୍ସୂର୍ଯୋ ନୄନ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ, କବିମାନେ, ପଥକୁ ନେଇଯାନ୍ତି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଅମରତ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିବା; ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ସେମାନେ ନଦୀକୁ ଦେଖିଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ଦିଦୃକ୍ଷେଣ୍ଯଃ ପରି କାଷ୍ଠାସୁ ଜେନ୍ଯ ଈଳେନ୍ଯୋ ମହୋ ଅର୍ଭାଯ ଜୀଵସେ । ପୁରୁତ୍ରା ଯଦଭଵତ୍ସୂରହୈଭ୍ଯୋ ଗର୍ଭେଭ୍ଯୋ ମଘଵା ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତଃ
ସେ ଦେଖିବାଯୋଗ୍ୟ, ସୀମାରେ ଦେଖିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ମହାତ୍ୱ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଶିଶୁର ଜୀବନ ପାଇଁ; କାରଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବହୁ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା, ଗର୍ଭରୁ ସବୁଠୁ ଦ୍ରଶ୍ୟମାନ, ଓ ଦାନଶୀଳ।
କଥା ତେ ଅଗ୍ନେ ଶୁଚଯନ୍ତ ଆଯୋର୍ଦଦାଶୁର୍ଵାଜେଭିରାଶୁଷାଣାଃ । ଉଭେ ଯତ୍ତୋକେ ତନଯେ ଦଧାନା ଋତସ୍ଯ ସାମନ୍ରଣଯନ୍ତ ଦେଵାଃ
କିପରି ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ଚମକୁଥିବା ଦେବମାନେ ଉପହାର ଦେଇ ସେବା କରିଛନ୍ତି, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଆଶା କରି; ଯେତେବେଳେ, ପରିବାର ଓ ସନ୍ତାନରେ, ଦେବମାନେ ତୃତ୍ୱର ଗୀତକୁ ଧରି ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ।
ବୋଧା ମେ ଅସ୍ଯ ଵଚସୋ ଯଵିଷ୍ଠ ମଂହିଷ୍ଠସ୍ଯ ପ୍ରଭୃତସ୍ଯ ସ୍ଵଧାଵଃ । ପୀଯତି ତ୍ଵୋ ଅନୁ ତ୍ଵୋ ଗୃଣାତି ଵନ୍ଦାରୁସ୍ତେ ତନ୍ଵଂ ଵନ୍ଦେ ଅଗ୍ନେ
ମୋର କଥା ଶୁଣ, ସବୁଠୁ ଯୁବ ଅଗ୍ନି, ବଡ଼ ଉପହାର ଓ ସ୍ୱୟଂପୋଷିତ; ସେ ତୁମ ପରେ ପିଉଛି, ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ତୁମ ପୂଜାରୀ; ତୁମ ରୂପକୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ, ଅଗ୍ନି।
ଯେ ପାଯଵୋ ମାମତେଯଂ ତେ ଅଗ୍ନେ ପଶ୍ଯନ୍ତୋ ଅନ୍ଧଂ ଦୁରିତାଦରକ୍ଷନ୍ । ରରକ୍ଷ ତାନ୍ସୁକୃତୋ ଵିଶ୍ଵଵେଦା ଦିପ୍ସନ୍ତ ଇଦ୍ରିପଵୋ ନାହ ଦେଭୁଃ
ଯେ ପାଳକମାନେ, ଅଗ୍ନି, ମୋର ନାହିଁ, ଅନ୍ଧକାର ଦେଖି, ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ; ତୁମେ ସେ ସତ୍କର୍ମମାନେ, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ସୁରକ୍ଷିତ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁ ଦ୍ୱେଷୀ, ଶତ୍ରୁମାନେ ବିଫଳ ହେଲେ।
ଯୋ ନୋ ଅଗ୍ନେ ଅରରିଵାଁ ଅଘାଯୁରରାତୀଵା ମର୍ଚଯତି ଦ୍ଵଯେନ । ମନ୍ତ୍ରୋ ଗୁରୁଃ ପୁନରସ୍ତୁ ସୋ ଅସ୍ମା ଅନୁ ମୃକ୍ଷୀଷ୍ଟ ତନ୍ଵଂ ଦୁରୁକ୍ତୈଃ
ଯେଉଁଠି ଅଗ୍ନି, କେହି ଆମକୁ ବିରୋଧ କରିଥିବା—ଅପରାଧୀ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁ—ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମନ୍ତ୍ର ତାଙ୍କୁ ପଛକୁ ଫେରାଇଦିଅ; ଆମ ଦେହକୁ ମନ୍ଦ କଥାରୁ ପବିତ୍ର କର।
ଉତ ଵା ଯଃ ସହସ୍ଯ ପ୍ରଵିଦ୍ଵାନ୍ମର୍ତୋ ମର୍ତଂ ମର୍ଚଯତି ଦ୍ଵଯେନ । ଅତଃ ପାହି ସ୍ତଵମାନ ସ୍ତୁଵନ୍ତମଗ୍ନେ ମାକିର୍ନୋ ଦୁରିତାଯ ଧାଯୀଃ
କିମ୍ବା କେହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜ୍ଞାନୀ ମାନବ, ଅନ୍ୟ ମାନବକୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଚାଳ ଦେଇ କ୍ଷତି କରେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ପୂଜା କରୁଥିବା ଓ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ଜଣକୁ ରକ୍ଷା କର, ଅଗ୍ନି; ଆମକୁ କିଛି ଦୁଃଖ ନ ହେଉ।
ମଥୀଦ୍ଯଦୀଂ ଵିଷ୍ଟୋ ମାତରିଶ୍ଵା ହୋତାରଂ ଵିଶ୍ଵାପ୍ସୁଂ ଵିଶ୍ଵଦେଵ୍ଯମ୍ । ନି ଯଂ ଦଧୁର୍ମନୁଷ୍ଯାସୁ ଵିକ୍ଷୁ ସ୍ଵର୍ଣ ଚିତ୍ରଂ ଵପୁଷେ ଵିଭାଵମ୍
ମାତରିଶ୍ୱା ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ମଥିଲେ, ସବୁ ଦେବତାଙ୍କ ହୋତା, ସମସ୍ତ ଜଳରେ ବ୍ୟାପ୍ତ; ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜନମାନ୍ତିରେ ରଖିଥିଲେ, ଚମକୁଥିବା, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପରେ।
ଦଦାନମିନ୍ନ ଦଦଭନ୍ତ ମନ୍ମାଗ୍ନିର୍ଵରୂଥଂ ମମ ତସ୍ଯ ଚାକନ୍ । ଜୁଷନ୍ତ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯସ୍ଯ କର୍ମୋପସ୍ତୁତିଂ ଭରମାଣସ୍ଯ କାରୋଃ
ଦେଇଥିଲେ, ତଥାପି ଶେଷ ହୁଅନି, ମୋର ଚିନ୍ତା ଅଗ୍ନି, ତୁମର ରକ୍ଷା ଓ ମୋର ପାଇଁ; ତୁମର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଉ, କବି ଯେପରି ସ୍ତୁତି ଉଠାଇଥିବା।
ନିତ୍ଯେ ଚିନ୍ନୁ ଯଂ ସଦନେ ଜଗୃଭ୍ରେ ପ୍ରଶସ୍ତିଭିର୍ଦଧିରେ ଯଜ୍ଞିଯାସଃ । ପ୍ର ସୂ ନଯନ୍ତ ଗୃଭଯନ୍ତ ଇଷ୍ଟାଵଶ୍ଵାସୋ ନ ରଥ୍ଯୋ ରାରହାଣାଃ
ସଦା ଥିବା ଗୃହରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧରିଛନ୍ତି; ପୂଜ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତିରେ ବସାଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଧାରାକୁ ଆଗେ ନେଇଯାନ୍ତି, ଇଚ୍ଛିତକୁ ଧରିଥିବା, ଘୋଡାମାନେ ରଥ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହେଉଥିବା ପରି।
ପୁରୂଣି ଦସ୍ମୋ ନି ରିଣାତି ଜମ୍ଭୈରାଦ୍ରୋଚତେ ଵନ ଆ ଵିଭାଵା । ଆଦସ୍ଯ ଵାତୋ ଅନୁ ଵାତି ଶୋଚିରସ୍ତୁର୍ନ ଶର୍ଯାମସନାମନୁ ଦ୍ଯୂନ୍
ବିଚିତ୍ର ଜଣେ ଅନେକ କିଛିକୁ ନିଜ ଜିହ୍ୱାରେ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି; ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଚମକୁଥିବା, ଦୀପ୍ତିମାନ; ତାଙ୍କ ଶିଖା ପବନ ପଛରେ ଚାଲିଥିବା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ୍ଡୁକ ପରି, ଦିନକୁ ବିସ୍ତାର କରି।
ନ ଯଂ ରିପଵୋ ନ ରିଷଣ୍ଯଵୋ ଗର୍ଭେ ସନ୍ତଂ ରେଷଣା ରେଷଯନ୍ତି । ଅନ୍ଧା ଅପଶ୍ଯା ନ ଦଭନ୍ନଭିଖ୍ଯା ନିତ୍ଯାସ ଈଂ ପ୍ରେତାରୋ ଅରକ୍ଷନ୍
ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁମାନେ, ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିପାରିନାହାନ୍ତି; ଅନ୍ଧା, ଦେଖିନଥିବା, ତାଙ୍କ ଆସିବାରେ କିଛି କ୍ଷତି କରିନାହାନ୍ତି; ସଦା ଥିବା ପାଳକମାନେ ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିଛନ୍ତି।
ମହଃ ସ ରାଯ ଏଷତେ ପତିର୍ଦନ୍ନିନ ଇନସ୍ଯ ଵସୁନଃ ପଦ ଆ । ଉପ ଧ୍ରଜନ୍ତମଦ୍ରଯୋ ଵିଧନ୍ନିତ୍
ବଡ଼ ଧନର ନାଥ, ଦାନଶୀଳ ଓ ଧନର ପଥ ଖୋଜୁଛନ୍ତି; ପିଷ୍ଟା ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଯିବାବେଳେ ପଥରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଆସନ୍ତି।