ତନ୍ନସ୍ତୁରୀପମଦ୍ଭୁତଂ ପୁରୁ ଵାରଂ ପୁରୁ ତ୍ମନା । ତ୍ଵଷ୍ଟା ପୋଷାଯ ଵି ଷ୍ଯତୁ ରାଯେ ନାଭା ନୋ ଅସ୍ମଯୁଃ
ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ସବୁକିଛିକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ତ୍ୱଷ୍ଟା, ସେ ଆମ ପୋଷ୍ୟ ପାଇଁ ଏହି ଧନ ଓ ଆଧାରକୁ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତୁ।
ଅଵସୃଜନ୍ନୁପ ତ୍ମନା ଦେଵାନ୍ଯକ୍ଷି ଵନସ୍ପତେ । ଅଗ୍ନିର୍ହଵ୍ଯା ସୁଷୂଦତି ଦେଵୋ ଦେଵେଷୁ ମେଧିରଃ
ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣ କରିଛନ୍ତି, ହେ ବନସ୍ପତି। ଅଗ୍ନି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ଆହୁତିକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ପୂଷଣ୍ଵତେ ମରୁତ୍ଵତେ ଵିଶ୍ଵଦେଵାଯ ଵାଯଵେ । ସ୍ଵାହା ଗାଯତ୍ରଵେପସେ ହଵ୍ଯମିନ୍ଦ୍ରାଯ କର୍ତନ
ପୂଷଣ, ମାରୁତ, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ବାୟୁଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା ସହିତ, ଗାୟତ୍ରୀକୁ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଆହୁତି ଦିଅ।
ସ୍ଵାହାକୃତାନ୍ଯା ଗହ୍ଯୁପ ହଵ୍ଯାନି ଵୀତଯେ । ଇନ୍ଦ୍ରା ଗହି ଶ୍ରୁଧୀ ହଵଂ ତ୍ଵାଂ ହଵନ୍ତେ ଅଧ୍ଵରେ
ସ୍ୱାହା ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଯେଉଁ ଆହୁତି ଦିଆଯାଉଛି, ତାହା ଗ୍ରହଣ କର। ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଠାକୁ ଆସ, ଏହି ଡାକକୁ ଶୁଣ, କାରଣ ତୁମକୁ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଉଛି।
ପ୍ର ତଵ୍ଯସୀଂ ନଵ୍ଯସୀଂ ଧୀତିମଗ୍ନଯେ ଵାଚୋ ମତିଂ ସହସଃ ସୂନଵେ ଭରେ । ଅପାଂ ନପାଦ୍ଯୋ ଵସୁଭିଃ ସହ ପ୍ରିଯୋ ହୋତା ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ନ୍ଯସୀଦଦୃତ୍ଵିଯଃ
ମୁଁ ଅଗ୍ନି, ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ପାଇଁ ନୂତନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ତୁତି ଓ ଚିନ୍ତା ଉପସ୍ଥାପନ କରେ। ପ୍ରିୟ ହୋତା ଭଳି, ଭୂମିରେ ଅନେକ ଧନ ନେଇ, ସେ ଅର୍ଚ୍ଚନାର ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି।
ସ ଜାଯମାନଃ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ଯାଵିରଗ୍ନିରଭଵନ୍ମାତରିଶ୍ଵନେ । ଅସ୍ଯ କ୍ରତ୍ଵା ସମିଧାନସ୍ଯ ମଜ୍ମନା ପ୍ର ଦ୍ଯାଵା ଶୋଚିଃ ପୃଥିଵୀ ଅରୋଚଯତ୍
ସେ ଉଚ୍ଚତମ ଆକାଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ମାତରିଶ୍ୱାନ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଓ ଜ୍ୱଳନ ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କର ଆଲୋକ ଦିନ ଓ ଭୂମିକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଦେଲା।
ଅସ୍ଯ ତ୍ଵେଷା ଅଜରା ଅସ୍ଯ ଭାନଵଃ ସୁସଂଦୃଶଃ ସୁପ୍ରତୀକସ୍ଯ ସୁଦ୍ଯୁତଃ । ଭାତ୍ଵକ୍ଷସୋ ଅତ୍ଯକ୍ତୁର୍ନ ସିନ୍ଧଵୋଽଗ୍ନେ ରେଜନ୍ତେ ଅସସନ୍ତୋ ଅଜରାଃ
ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ଓ ଅକ୍ଷୟ କିରଣ, ସୁନ୍ଦର ଓ ଶୋଭାମୟ ଆକୃତି, ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଜ୍ୱାଳା ଦୃତ ନଦୀ ପରି ଚାଲିଥାଏ, ଏବଂ ସେମାନେ ଚିରକାଳ ଯୁବା ଓ ଅବିରତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି।
ଯମେରିରେ ଭୃଗଵୋ ଵିଶ୍ଵଵେଦସଂ ନାଭା ପୃଥିଵ୍ଯା ଭୁଵନସ୍ଯ ମଜ୍ମନା । ଅଗ୍ନିଂ ତଂ ଗୀର୍ଭିର୍ହିନୁହି ସ୍ଵ ଆ ଦମେ ଯ ଏକୋ ଵସ୍ଵୋ ଵରୁଣୋ ନ ରାଜତି
ଭୃଗୁମାନେ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣି, ଯମଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ନାଭି ଭାବେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଧାର ଭାବେ ବାଛିଥିଲେ। ଆମ ଘରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଶ୍ରୀବାଣୀରେ ପ୍ରଶଂସା କର, ସେ ଏକାକି ଧନୀ ବରୁଣଙ୍କ ପରି ରାଜା ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ।
ନ ଯୋ ଵରାଯ ମରୁତାମିଵ ସ୍ଵନଃ ସେନେଵ ସୃଷ୍ଟା ଦିଵ୍ଯା ଯଥାଶନିଃ । ଅଗ୍ନିର୍ଜମ୍ଭୈସ୍ତିଗିତୈରତ୍ତି ଭର୍ଵତି ଯୋଧୋ ନ ଶତ୍ରୂନ୍ସ ଵନା ନ୍ଯୃଞ୍ଜତେ
ଯେଉଁଠି ମାରୁତମାନଙ୍କର ଗଜଗଜ ଧ୍ୱନି ପରି, ଦେବମାନଙ୍କ ସେନା ପରି, ଆକାଶର ବଜ୍ର ପରି ତାଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଅପରିମିତ, ତାହାକୁ କେହି ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚିବୁକ ଓ ଦାନ୍ତରେ ଶତ୍ରୁମାନେ କୁ ଦଳିଦେଇ, ଯୋଦ୍ଧା ପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜୟ କରନ୍ତି।
କୁଵିନ୍ନୋ ଅଗ୍ନିରୁଚଥସ୍ଯ ଵୀରସଦ୍ଵସୁଷ୍କୁଵିଦ୍ଵସୁଭିଃ କାମମାଵରତ୍ । ଚୋଦଃ କୁଵିତ୍ତୁତୁଜ୍ଯାତ୍ସାତଯେ ଧିଯଃ ଶୁଚିପ୍ରତୀକଂ ତମଯା ଧିଯା ଗୃଣେ
ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ପ୍ରଶଂସାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ସେ ଆମକୁ ଧନ ଦେବେ କି? ସେ ଆମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ କି? ତାଙ୍କର ପ୍ରେରଣା ଆମ ଚିନ୍ତାକୁ ସଫଳତା ଦିଆଉ। ଏହି ଶୁଭ୍ର ମନ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ।
ଘୃତପ୍ରତୀକଂ ଵ ଋତସ୍ଯ ଧୂର୍ଷଦମଗ୍ନିଂ ମିତ୍ରଂ ନ ସମିଧାନ ଋଞ୍ଜତେ । ଇନ୍ଧାନୋ ଅକ୍ରୋ ଵିଦଥେଷୁ ଦୀଦ୍ଯଚ୍ଛୁକ୍ରଵର୍ଣାମୁଦୁ ନୋ ଯଂସତେ ଧିଯମ୍
ଘୃତର ମୁହଁ ନେଇ, ଅଗ୍ନି ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହି, ବନ୍ଧୁ ପରି ଜଳିଉଛନ୍ତି। ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ସଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖା ଆମ ଚିନ୍ତାକୁ ଉନ୍ନତ କରେ।
ଅପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍ନପ୍ରଯୁଚ୍ଛଦ୍ଭିରଗ୍ନେ ଶିଵେଭିର୍ନଃ ପାଯୁଭିଃ ପାହି ଶଗ୍ମୈଃ । ଅଦବ୍ଧେଭିରଦୃପିତେଭିରିଷ୍ଟେଽନିମିଷଦ୍ଭିଃ ପରି ପାହି ନୋ ଜାଃ
ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁମାନେ ଯାଇନାହାନ୍ତି ଓ ଯେଉଁମାନେ ଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଅକ୍ଷୟ, ଶୁଭ ରକ୍ଷାକାରୀମାନେ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଅଦମ୍ୟ, ଅଘାତ, ଚୟିତ ଓ ଜାଗ୍ରତ ରକ୍ଷାକାରୀମାନେ ଆମ ପରିବାରକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଏତି ପ୍ର ହୋତା ଵ୍ରତମସ୍ଯ ମାଯଯୋର୍ଧ୍ଵାଂ ଦଧାନଃ ଶୁଚିପେଶସଂ ଧିଯମ୍ । ଅଭି ସ୍ରୁଚଃ କ୍ରମତେ ଦକ୍ଷିଣାଵୃତୋ ଯା ଅସ୍ଯ ଧାମ ପ୍ରଥମଂ ହ ନିଂସତେ
ଯେ ହୋତା ନିଜ କୌଶଳ ଧର୍ମକୁ ଧାରଣ କରି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚିନ୍ତାକୁ ଉପରେ ଧରି, ଦକ୍ଷିଣା ଓ ଶ୍ରୁଚି ସହିତ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟକୁ ପ୍ରଥମେ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଆସନ୍ତି।
ଅଭୀମୃତସ୍ଯ ଦୋହନା ଅନୂଷତ ଯୋନୌ ଦେଵସ୍ଯ ସଦନେ ପରୀଵୃତାଃ । ଅପାମୁପସ୍ଥେ ଵିଭୃତୋ ଯଦାଵସଦଧ ସ୍ଵଧା ଅଧଯଦ୍ଯାଭିରୀଯତେ
ଅମୃତର ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ମାନେ, ଦେବଙ୍କର ଗର୍ଭ ଭିତରେ, ତାଙ୍କର ଆସନରେ ଆସିଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଜଳର ଆଞ୍ଚଳରେ ବସନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଧାରା ସହିତ ଆହୁତି ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଯୁଯୂଷତଃ ସଵଯସା ତଦିଦ୍ଵପୁଃ ସମାନମର୍ଥଂ ଵିତରିତ୍ରତା ମିଥଃ । ଆଦୀଂ ଭଗୋ ନ ହଵ୍ଯଃ ସମସ୍ମଦା ଵୋଳ୍ହୁର୍ନ ରଶ୍ମୀନ୍ସମଯଂସ୍ତ ସାରଥିଃ
ଏମିତି ଏକତା ଚାହିଁ, ସେମାନେ ଏହି ରୂପ ଦେଖାନ୍ତି, ସମାନ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବାଣ୍ଟି ନେଇଛନ୍ତି। ତାପରେ, ଭାଗ୍ୟବାନ ପରି, ଆହୁତି ଯୋଗ୍ୟ, ଧାରକ ରାଶିମାନେ ରାଶିକୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି, ସାରଥି ରାଶିକୁ ଧରି ରଖନ୍ତି।
ଯମୀଂ ଦ୍ଵା ସଵଯସା ସପର୍ଯତଃ ସମାନେ ଯୋନା ମିଥୁନା ସମୋକସା । ଦିଵା ନ ନକ୍ତଂ ପଲିତୋ ଯୁଵାଜନି ପୁରୂ ଚରନ୍ନଜରୋ ମାନୁଷା ଯୁଗା
ଏହି ଦୁଇଜଣ, ଏକ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଏକଠି ବସି, ଦିନ ଓ ରାତି ପରି, ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ, ଜଣେ ଯୁବକ, ସଦା ଚଳିତ, ମାନବ ଯୁଗରେ ଅଜର ଅମର ଅଛନ୍ତି।
ତମୀଂ ହିନ୍ଵନ୍ତି ଧୀତଯୋ ଦଶ ଵ୍ରିଶୋ ଦେଵଂ ମର୍ତାସ ଊତଯେ ହଵାମହେ । ଧନୋରଧି ପ୍ରଵତ ଆ ସ ଋଣ୍ଵତ୍ଯଭିଵ୍ରଜଦ୍ଭିର୍ଵଯୁନା ନଵାଧିତ
ଦଶଟି ପ୍ରେରଣାଶୀଳ ଚିନ୍ତା ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ। ଆମ ମଣିଷମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ। ଧନୁର ଢାଳରେ ସେ ନୂତନ ଭାବେ ଗତି କରନ୍ତି, ଦକ୍ଷତା ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିବାମାନେ ସହିତ।
ତ୍ଵଂ ହ୍ଯଗ୍ନେ ଦିଵ୍ଯସ୍ଯ ରାଜସି ତ୍ଵଂ ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ ପଶୁପା ଇଵ ତ୍ମନା । ଏନୀ ତ ଏତେ ବୃହତୀ ଅଭିଶ୍ରିଯା ହିରଣ୍ଯଯୀ ଵକ୍ଵରୀ ବର୍ହିରାଶାତେ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଶାସନ କର, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ନିଜ ଗୁଣରେ ପଶୁମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା କର, ଚରାଗାହର ମାଲିକ ପରି। ଏହି ବିଶାଳ ଓ ଶୋଭାମୟ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରୁଚିମାନେ ପବିତ୍ର କୁଶ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛନ୍ତି।
ଅଗ୍ନେ ଜୁଷସ୍ଵ ପ୍ରତି ହର୍ଯ ତଦ୍ଵଚୋ ମନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵଧାଵ ଋତଜାତ ସୁକ୍ରତୋ । ଯୋ ଵିଶ୍ଵତଃ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଙସି ଦର୍ଶତୋ ରଣ୍ଵଃ ସଂଦୃଷ୍ଟୌ ପିତୁମାଁ ଇଵ କ୍ଷଯଃ
ଅଗ୍ନି, ଏହି ବାଣୀକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଆନନ୍ଦ କର। ମଧୁର, ସ୍ୱୟଂଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିତ, ବୁଦ୍ଧିମାନ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖ, ଦୃଶ୍ୟମାନ, ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପରେ, ପିତାଙ୍କ ଘର ପରି ଦେଖିବାକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ।
ତଂ ପୃଚ୍ଛତା ସ ଜଗାମା ସ ଵେଦ ସ ଚିକିତ୍ଵାଁ ଈଯତେ ସା ନ୍ଵୀଯତେ । ତସ୍ମିନ୍ସନ୍ତି ପ୍ରଶିଷସ୍ତସ୍ମିନ୍ନିଷ୍ଟଯଃ ସ ଵାଜସ୍ଯ ଶଵସଃ ଶୁଷ୍ମିଣସ୍ପତିଃ
ତାଙ୍କୁ ପଚାର, ସେ ଆସିଛନ୍ତି, ସେ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି ଓ ପଛକୁ ହଟନ୍ତି। ତାଙ୍କରେ ଆଦେଶ ଓ ଆହୁତି ଅଛି। ସେ ଶକ୍ତି, ବଳ ଓ ଉତ୍ସାହର ମାଲିକ।
ତମିତ୍ପୃଚ୍ଛନ୍ତି ନ ସିମୋ ଵି ପୃଚ୍ଛତି ସ୍ଵେନେଵ ଧୀରୋ ମନସା ଯଦଗ୍ରଭୀତ୍ । ନ ମୃଷ୍ଯତେ ପ୍ରଥମଂ ନାପରଂ ଵଚୋଽସ୍ଯ କ୍ରତ୍ଵା ସଚତେ ଅପ୍ରଦୃପିତଃ
ମଣିଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କେହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ନିଜ ମନରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷ କଥା କେବେ ଅସ୍ୱୀକୃତ ହୁଏନାହିଁ, ସେ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାରେ ଅଚଳ।
ତମିଦ୍ଗଚ୍ଛନ୍ତି ଜୁହ୍ଵସ୍ତମର୍ଵତୀର୍ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯେକଃ ଶୃଣଵଦ୍ଵଚାଂସି ମେ । ପୁରୁପ୍ରୈଷସ୍ତତୁରିର୍ଯଜ୍ଞସାଧନୋଽଚ୍ଛିଦ୍ରୋତିଃ ଶିଶୁରାଦତ୍ତ ସଂ ରଭଃ
ଯେଉଁଠି ଆହୁତି ଦିଆଯାଏ, ତାଁଠାରେ ଶୀଘ୍ର ଯାଆନ୍ତି, ସେ ଏକାକି ମୋ ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣନ୍ତି। ସେ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ପ୍ରେରିତ, ଯଜ୍ଞ ସଫଳ କରନ୍ତି, ଦୋଷରହିତ, ଶିଶୁ ପରି ଉତ୍ସାହୀ, କାର୍ଯ୍ୟ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଉପସ୍ଥାଯଂ ଚରତି ଯତ୍ସମାରତ ସଦ୍ଯୋ ଜାତସ୍ତତ୍ସାର ଯୁଜ୍ଯେଭିଃ । ଅଭି ଶ୍ଵାନ୍ତଂ ମୃଶତେ ନାନ୍ଦ୍ଯେ ମୁଦେ ଯଦୀଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯୁଶତୀରପିଷ୍ଠିତମ୍
ଯେତେବେଳେ ସେ ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଆହୁତି ସ୍ଥଳରେ ଚଳିତ, ଯୋଗ୍ୟମାନେ ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଧରନ୍ତି। ଉତ୍ସାହୀକୁ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଭଲ ଆସନକୁ ଆସନ୍ତି।
ସ ଈଂ ମୃଗୋ ଅପ୍ଯୋ ଵନର୍ଗୁରୁପ ତ୍ଵଚ୍ଯୁପମସ୍ଯାଂ ନି ଧାଯି । ଵ୍ଯବ୍ରଵୀଦ୍ଵଯୁନା ମର୍ତ୍ଯେଭ୍ଯୋଽଗ୍ନିର୍ଵିଦ୍ଵାଁ ଋତଚିଦ୍ଧି ସତ୍ଯଃ
ସେ ଅରଣ୍ୟରେ ବନ୍ୟ ପଶୁ ପରି ରଖାଯାଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ଆହୁତି ସ୍ଥଳରେ ପିଛି ଦିଆଯାଇଛି। ଅଗ୍ନି, ଜ୍ଞାନୀ, ସତ୍ୟ ଜାଣିଥିବା, ଦକ୍ଷତା ସହିତ ମଣିଷମାନେଙ୍କୁ ନିଜ କଥା କହନ୍ତି।
ତ୍ରିମୂର୍ଧାନଂ ସପ୍ତରଶ୍ମିଂ ଗୃଣୀଷେଽନୂନମଗ୍ନିଂ ପିତ୍ରୋରୁପସ୍ଥେ । ନିଷତ୍ତମସ୍ଯ ଚରତୋ ଧ୍ରୁଵସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵା ଦିଵୋ ରୋଚନାପପ୍ରିଵାଂସମ୍
ମୁଁ ତିନି ମୁଣ୍ଡ, ସାତଟି କିରଣ ଥିବା, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରେ ପ୍ରଶଂସା କରେ। ଧାରାବାହିକ ଏହି ନିଶ୍ଚଳ ଆସନରେ ବସି, ସେ ସମସ୍ତ ଆକାଶ ଆଲୋକରେ ପ୍ରକାଶିତ।
ଉକ୍ଷା ମହାଁ ଅଭି ଵଵକ୍ଷ ଏନେ ଅଜରସ୍ତସ୍ଥାଵିତଊତିରୃଷ୍ଵଃ । ଉର୍ଵ୍ଯାଃ ପଦୋ ନି ଦଧାତି ସାନୌ ରିହନ୍ତ୍ଯୂଧୋ ଅରୁଷାସୋ ଅସ୍ଯ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳଦ, ସଦା ଯୁବା ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଶକ୍ତିରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଛି; ସେ ପୃଥିବୀର ବିସ୍ତୃତ ଶିଖର ଉପରେ ନିଜ ପାଦ ରଖିଛି; ତାଙ୍କ ଉଧରୁ ଲାଲ ଧାରା ଉତ୍ସାରିତ ହେଉଛି।
ସମାନଂ ଵତ୍ସମଭି ସଂଚରନ୍ତୀ ଵିଷ୍ଵଗ୍ଧେନୂ ଵି ଚରତଃ ସୁମେକେ । ଅନପଵୃଜ୍ଯାଁ ଅଧ୍ଵନୋ ମିମାନେ ଵିଶ୍ଵାନ୍କେତାଁ ଅଧି ମହୋ ଦଧାନେ
ଗାଁମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ନିଜ ସାଧାରଣ ଛୋଁଟା ଚାରିପାଖରେ ଘୁଞ୍ଚିବା; ସେମାନେ ସବୁଠି ଉତ୍ତମ ଦୁଧ ଦେଇଥିବା, ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଭାବରେ ଚାଲିଥିବା, ପଥ ମାପିଥିବା, ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ ଧରିଥିବା।
ଧୀରାସଃ ପଦଂ କଵଯୋ ନଯନ୍ତି ନାନା ହୃଦା ରକ୍ଷମାଣା ଅଜୁର୍ଯମ୍ । ସିଷାସନ୍ତଃ ପର୍ଯପଶ୍ଯନ୍ତ ସିନ୍ଧୁମାଵିରେଭ୍ଯୋ ଅଭଵତ୍ସୂର୍ଯୋ ନୄନ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ, କବିମାନେ, ପଥକୁ ନେଇଯାନ୍ତି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଅମରତ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିବା; ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ସେମାନେ ନଦୀକୁ ଦେଖିଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ଦିଦୃକ୍ଷେଣ୍ଯଃ ପରି କାଷ୍ଠାସୁ ଜେନ୍ଯ ଈଳେନ୍ଯୋ ମହୋ ଅର୍ଭାଯ ଜୀଵସେ । ପୁରୁତ୍ରା ଯଦଭଵତ୍ସୂରହୈଭ୍ଯୋ ଗର୍ଭେଭ୍ଯୋ ମଘଵା ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତଃ
ସେ ଦେଖିବାଯୋଗ୍ୟ, ସୀମାରେ ଦେଖିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ମହାତ୍ୱ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଶିଶୁର ଜୀବନ ପାଇଁ; କାରଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବହୁ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା, ଗର୍ଭରୁ ସବୁଠୁ ଦ୍ରଶ୍ୟମାନ, ଓ ଦାନଶୀଳ।
କଥା ତେ ଅଗ୍ନେ ଶୁଚଯନ୍ତ ଆଯୋର୍ଦଦାଶୁର୍ଵାଜେଭିରାଶୁଷାଣାଃ । ଉଭେ ଯତ୍ତୋକେ ତନଯେ ଦଧାନା ଋତସ୍ଯ ସାମନ୍ରଣଯନ୍ତ ଦେଵାଃ
କିପରି ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ଚମକୁଥିବା ଦେବମାନେ ଉପହାର ଦେଇ ସେବା କରିଛନ୍ତି, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଆଶା କରି; ଯେତେବେଳେ, ପରିବାର ଓ ସନ୍ତାନରେ, ଦେବମାନେ ତୃତ୍ୱର ଗୀତକୁ ଧରି ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ।