ଅସ୍ତାଵ୍ଯଗ୍ନିଃ ଶିମୀଵଦ୍ଭିରର୍କୈଃ ସାମ୍ରାଜ୍ଯାଯ ପ୍ରତରଂ ଦଧାନଃ । ଅମୀ ଚ ଯେ ମଘଵାନୋ ଵଯଂ ଚ ମିହଂ ନ ସୂରୋ ଅତି ନିଷ୍ଟତନ୍ଯୁଃ
ଅଗ୍ନି ତୀବ୍ର ଶବ୍ଦ ସହିତ ଜ୍ୱାଳା ଉଠାନ୍ତୁ, ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଆହୁତି ଧରି ଉପରକୁ ଯାଆନ୍ତୁ। ଯେଉଁ ଦାନଶୀଳମାନେ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ଆମେ, ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ପରି କୁହୁଡ଼ିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା।
ସମିଦ୍ଧୋ ଅଗ୍ନ ଆ ଵହ ଦେଵାଁ ଅଦ୍ଯ ଯତସ୍ରୁଚେ । ତନ୍ତୁଂ ତନୁଷ୍ଵ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ସୁତସୋମାଯ ଦାଶୁଷେ
ଜଳିଉଠିଥିବା ଅଗ୍ନି, ଆଜି ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଆଣିଦିଅ। ପୂର୍ବପୁରୁଣା ଯଜ୍ଞର ସୂତ୍ର ଯେଉଁ ଦାନଶୀଳ ସୋମପାନୀକୁ ଦେଉଥିଲେ, ସେହି ସୂତ୍ରକୁ ଆଉ ଏକଥର ବିସ୍ତାର କର।
ଘୃତଵନ୍ତମୁପ ମାସି ମଧୁମନ୍ତଂ ତନୂନପାତ୍ । ଯଜ୍ଞଂ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ମାଵତଃ ଶଶମାନସ୍ଯ ଦାଶୁଷଃ
ଘୃତ ଓ ମଧୁର ଆହୁତି ପାଖକୁ ଆସ, ହେ ଅଗ୍ନି। ଯେ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ତୁମ ଦୟା ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସ।
ଶୁଚିଃ ପାଵକୋ ଅଦ୍ଭୁତୋ ମଧ୍ଵା ଯଜ୍ଞଂ ମିମିକ୍ଷତି । ନରାଶଂସସ୍ତ୍ରିରା ଦିଵୋ ଦେଵୋ ଦେଵେଷୁ ଯଜ୍ଞିଯଃ
ଶୁଭ୍ର, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଗ୍ନି ମଧୁର ଆହୁତି ଭୋଗ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି। ତିନିଥର ଦିଗରୁ ଦେବତା ମଧ୍ୟରେ ଯଜ୍ଞ ଯୋଗ୍ୟ ନରାଶଂସ ଆସନ୍ତି।
ଈଳିତୋ ଅଗ୍ନ ଆ ଵହେନ୍ଦ୍ରଂ ଚିତ୍ରମିହ ପ୍ରିଯମ୍ । ଇଯଂ ହି ତ୍ଵା ମତିର୍ମମାଚ୍ଛା ସୁଜିହ୍ଵ ଵଚ୍ଯତେ
ପୂଜିତ ଅଗ୍ନି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଆଣିଦିଅ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଓ ପ୍ରିୟ। ଏହି ଭାବନା ମୋର, ହେ ମଧୁର ଜିହ୍ୱା ଥିବା, ସିଧାସଳଖ ତୁମକୁ କହାଯାଉଛି।
ସ୍ତୃଣାନାସୋ ଯତସ୍ରୁଚୋ ବର୍ହିର୍ଯଜ୍ଞେ ସ୍ଵଧ୍ଵରେ । ଵୃଞ୍ଜେ ଦେଵଵ୍ଯଚସ୍ତମମିନ୍ଦ୍ରାଯ ଶର୍ମ ସପ୍ରଥଃ
ଯେମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ କୁଶ ଛାତିଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ଆସନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରୁ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସୁରକ୍ଷିତ ଆଶ୍ରୟ ବାଛିନି।
ଵି ଶ୍ରଯନ୍ତାମୃତାଵୃଧଃ ପ୍ରଯୈ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ମହୀଃ । ପାଵକାସଃ ପୁରୁସ୍ପୃହୋ ଦ୍ଵାରୋ ଦେଵୀରସଶ୍ଚତଃ
ଅମର ଏବଂ ମହାନ୍ ଦେବତାମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତୁ। ପବିତ୍ର ଓ ଅନେକଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଦେବୀ ଦ୍ୱାରମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଖୋଲିଯାଉ।
ଆ ଭନ୍ଦମାନେ ଉପାକେ ନକ୍ତୋଷାସା ସୁପେଶସା । ଯହ୍ଵୀ ଋତସ୍ଯ ମାତରା ସୀଦତାଂ ବର୍ହିରା ସୁମତ୍
ସୁନ୍ଦର ଶୃଙ୍ଗାରରେ ଶୋଭିତ ରାତି ଓ ଉଷା, ଦୁଇଏ ଏକାସাথে ଆସନ୍ତୁ। ତରୁଣୀ ଏହି ଋତର ମାଆମାନେ, ଦୟା ସହିତ କୁଶ ଉପରେ ବସନ୍ତୁ।
ମନ୍ଦ୍ରଜିହ୍ଵା ଜୁଗୁର୍ଵଣୀ ହୋତାରା ଦୈଵ୍ଯା କଵୀ । ଯଜ୍ଞଂ ନୋ ଯକ୍ଷତାମିମଂ ସିଧ୍ରମଦ୍ଯ ଦିଵିସ୍ପୃଶମ୍
ମଧୁର ଜିହ୍ୱା ଓ ଧ୍ୟାନଶୀଳ ଦେବତା ହୋତାମାନେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ଆଜି ଆମ ପାଇଁ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଛୁଇଁ, ସମ୍ପାଦନ କରନ୍ତୁ।
ଶୁଚିର୍ଦେଵେଷ୍ଵର୍ପିତା ହୋତ୍ରା ମରୁତ୍ସୁ ଭାରତୀ । ଇଳା ସରସ୍ଵତୀ ମହୀ ବର୍ହିଃ ସୀଦନ୍ତୁ ଯଜ୍ଞିଯାଃ
ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଭ୍ର ହୋତା ବସିଛନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭାରତୀ, ଇଳା, ସରସ୍ୱତୀ ଓ ମହୀ — ଏହି ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟମାନେ କୁଶ ଉପରେ ବସନ୍ତୁ।
ତନ୍ନସ୍ତୁରୀପମଦ୍ଭୁତଂ ପୁରୁ ଵାରଂ ପୁରୁ ତ୍ମନା । ତ୍ଵଷ୍ଟା ପୋଷାଯ ଵି ଷ୍ଯତୁ ରାଯେ ନାଭା ନୋ ଅସ୍ମଯୁଃ
ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ସବୁକିଛିକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ତ୍ୱଷ୍ଟା, ସେ ଆମ ପୋଷ୍ୟ ପାଇଁ ଏହି ଧନ ଓ ଆଧାରକୁ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତୁ।
ଅଵସୃଜନ୍ନୁପ ତ୍ମନା ଦେଵାନ୍ଯକ୍ଷି ଵନସ୍ପତେ । ଅଗ୍ନିର୍ହଵ୍ଯା ସୁଷୂଦତି ଦେଵୋ ଦେଵେଷୁ ମେଧିରଃ
ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣ କରିଛନ୍ତି, ହେ ବନସ୍ପତି। ଅଗ୍ନି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ଆହୁତିକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ପୂଷଣ୍ଵତେ ମରୁତ୍ଵତେ ଵିଶ୍ଵଦେଵାଯ ଵାଯଵେ । ସ୍ଵାହା ଗାଯତ୍ରଵେପସେ ହଵ୍ଯମିନ୍ଦ୍ରାଯ କର୍ତନ
ପୂଷଣ, ମାରୁତ, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ବାୟୁଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା ସହିତ, ଗାୟତ୍ରୀକୁ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଆହୁତି ଦିଅ।
ସ୍ଵାହାକୃତାନ୍ଯା ଗହ୍ଯୁପ ହଵ୍ଯାନି ଵୀତଯେ । ଇନ୍ଦ୍ରା ଗହି ଶ୍ରୁଧୀ ହଵଂ ତ୍ଵାଂ ହଵନ୍ତେ ଅଧ୍ଵରେ
ସ୍ୱାହା ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଯେଉଁ ଆହୁତି ଦିଆଯାଉଛି, ତାହା ଗ୍ରହଣ କର। ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଠାକୁ ଆସ, ଏହି ଡାକକୁ ଶୁଣ, କାରଣ ତୁମକୁ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଉଛି।
ପ୍ର ତଵ୍ଯସୀଂ ନଵ୍ଯସୀଂ ଧୀତିମଗ୍ନଯେ ଵାଚୋ ମତିଂ ସହସଃ ସୂନଵେ ଭରେ । ଅପାଂ ନପାଦ୍ଯୋ ଵସୁଭିଃ ସହ ପ୍ରିଯୋ ହୋତା ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ନ୍ଯସୀଦଦୃତ୍ଵିଯଃ
ମୁଁ ଅଗ୍ନି, ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ପାଇଁ ନୂତନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ତୁତି ଓ ଚିନ୍ତା ଉପସ୍ଥାପନ କରେ। ପ୍ରିୟ ହୋତା ଭଳି, ଭୂମିରେ ଅନେକ ଧନ ନେଇ, ସେ ଅର୍ଚ୍ଚନାର ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି।
ସ ଜାଯମାନଃ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ଯାଵିରଗ୍ନିରଭଵନ୍ମାତରିଶ୍ଵନେ । ଅସ୍ଯ କ୍ରତ୍ଵା ସମିଧାନସ୍ଯ ମଜ୍ମନା ପ୍ର ଦ୍ଯାଵା ଶୋଚିଃ ପୃଥିଵୀ ଅରୋଚଯତ୍
ସେ ଉଚ୍ଚତମ ଆକାଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ମାତରିଶ୍ୱାନ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଓ ଜ୍ୱଳନ ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କର ଆଲୋକ ଦିନ ଓ ଭୂମିକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଦେଲା।
ଅସ୍ଯ ତ୍ଵେଷା ଅଜରା ଅସ୍ଯ ଭାନଵଃ ସୁସଂଦୃଶଃ ସୁପ୍ରତୀକସ୍ଯ ସୁଦ୍ଯୁତଃ । ଭାତ୍ଵକ୍ଷସୋ ଅତ୍ଯକ୍ତୁର୍ନ ସିନ୍ଧଵୋଽଗ୍ନେ ରେଜନ୍ତେ ଅସସନ୍ତୋ ଅଜରାଃ
ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ଓ ଅକ୍ଷୟ କିରଣ, ସୁନ୍ଦର ଓ ଶୋଭାମୟ ଆକୃତି, ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଜ୍ୱାଳା ଦୃତ ନଦୀ ପରି ଚାଲିଥାଏ, ଏବଂ ସେମାନେ ଚିରକାଳ ଯୁବା ଓ ଅବିରତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି।
ଯମେରିରେ ଭୃଗଵୋ ଵିଶ୍ଵଵେଦସଂ ନାଭା ପୃଥିଵ୍ଯା ଭୁଵନସ୍ଯ ମଜ୍ମନା । ଅଗ୍ନିଂ ତଂ ଗୀର୍ଭିର୍ହିନୁହି ସ୍ଵ ଆ ଦମେ ଯ ଏକୋ ଵସ୍ଵୋ ଵରୁଣୋ ନ ରାଜତି
ଭୃଗୁମାନେ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣି, ଯମଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ନାଭି ଭାବେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଧାର ଭାବେ ବାଛିଥିଲେ। ଆମ ଘରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଶ୍ରୀବାଣୀରେ ପ୍ରଶଂସା କର, ସେ ଏକାକି ଧନୀ ବରୁଣଙ୍କ ପରି ରାଜା ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ।
ନ ଯୋ ଵରାଯ ମରୁତାମିଵ ସ୍ଵନଃ ସେନେଵ ସୃଷ୍ଟା ଦିଵ୍ଯା ଯଥାଶନିଃ । ଅଗ୍ନିର୍ଜମ୍ଭୈସ୍ତିଗିତୈରତ୍ତି ଭର୍ଵତି ଯୋଧୋ ନ ଶତ୍ରୂନ୍ସ ଵନା ନ୍ଯୃଞ୍ଜତେ
ଯେଉଁଠି ମାରୁତମାନଙ୍କର ଗଜଗଜ ଧ୍ୱନି ପରି, ଦେବମାନଙ୍କ ସେନା ପରି, ଆକାଶର ବଜ୍ର ପରି ତାଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଅପରିମିତ, ତାହାକୁ କେହି ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚିବୁକ ଓ ଦାନ୍ତରେ ଶତ୍ରୁମାନେ କୁ ଦଳିଦେଇ, ଯୋଦ୍ଧା ପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜୟ କରନ୍ତି।
କୁଵିନ୍ନୋ ଅଗ୍ନିରୁଚଥସ୍ଯ ଵୀରସଦ୍ଵସୁଷ୍କୁଵିଦ୍ଵସୁଭିଃ କାମମାଵରତ୍ । ଚୋଦଃ କୁଵିତ୍ତୁତୁଜ୍ଯାତ୍ସାତଯେ ଧିଯଃ ଶୁଚିପ୍ରତୀକଂ ତମଯା ଧିଯା ଗୃଣେ
ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ପ୍ରଶଂସାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ସେ ଆମକୁ ଧନ ଦେବେ କି? ସେ ଆମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ କି? ତାଙ୍କର ପ୍ରେରଣା ଆମ ଚିନ୍ତାକୁ ସଫଳତା ଦିଆଉ। ଏହି ଶୁଭ୍ର ମନ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ।
ଘୃତପ୍ରତୀକଂ ଵ ଋତସ୍ଯ ଧୂର୍ଷଦମଗ୍ନିଂ ମିତ୍ରଂ ନ ସମିଧାନ ଋଞ୍ଜତେ । ଇନ୍ଧାନୋ ଅକ୍ରୋ ଵିଦଥେଷୁ ଦୀଦ୍ଯଚ୍ଛୁକ୍ରଵର୍ଣାମୁଦୁ ନୋ ଯଂସତେ ଧିଯମ୍
ଘୃତର ମୁହଁ ନେଇ, ଅଗ୍ନି ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହି, ବନ୍ଧୁ ପରି ଜଳିଉଛନ୍ତି। ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ସଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖା ଆମ ଚିନ୍ତାକୁ ଉନ୍ନତ କରେ।
ଅପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍ନପ୍ରଯୁଚ୍ଛଦ୍ଭିରଗ୍ନେ ଶିଵେଭିର୍ନଃ ପାଯୁଭିଃ ପାହି ଶଗ୍ମୈଃ । ଅଦବ୍ଧେଭିରଦୃପିତେଭିରିଷ୍ଟେଽନିମିଷଦ୍ଭିଃ ପରି ପାହି ନୋ ଜାଃ
ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁମାନେ ଯାଇନାହାନ୍ତି ଓ ଯେଉଁମାନେ ଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଅକ୍ଷୟ, ଶୁଭ ରକ୍ଷାକାରୀମାନେ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଅଦମ୍ୟ, ଅଘାତ, ଚୟିତ ଓ ଜାଗ୍ରତ ରକ୍ଷାକାରୀମାନେ ଆମ ପରିବାରକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଏତି ପ୍ର ହୋତା ଵ୍ରତମସ୍ଯ ମାଯଯୋର୍ଧ୍ଵାଂ ଦଧାନଃ ଶୁଚିପେଶସଂ ଧିଯମ୍ । ଅଭି ସ୍ରୁଚଃ କ୍ରମତେ ଦକ୍ଷିଣାଵୃତୋ ଯା ଅସ୍ଯ ଧାମ ପ୍ରଥମଂ ହ ନିଂସତେ
ଯେ ହୋତା ନିଜ କୌଶଳ ଧର୍ମକୁ ଧାରଣ କରି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚିନ୍ତାକୁ ଉପରେ ଧରି, ଦକ୍ଷିଣା ଓ ଶ୍ରୁଚି ସହିତ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟକୁ ପ୍ରଥମେ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଆସନ୍ତି।
ଅଭୀମୃତସ୍ଯ ଦୋହନା ଅନୂଷତ ଯୋନୌ ଦେଵସ୍ଯ ସଦନେ ପରୀଵୃତାଃ । ଅପାମୁପସ୍ଥେ ଵିଭୃତୋ ଯଦାଵସଦଧ ସ୍ଵଧା ଅଧଯଦ୍ଯାଭିରୀଯତେ
ଅମୃତର ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ମାନେ, ଦେବଙ୍କର ଗର୍ଭ ଭିତରେ, ତାଙ୍କର ଆସନରେ ଆସିଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଜଳର ଆଞ୍ଚଳରେ ବସନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଧାରା ସହିତ ଆହୁତି ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଯୁଯୂଷତଃ ସଵଯସା ତଦିଦ୍ଵପୁଃ ସମାନମର୍ଥଂ ଵିତରିତ୍ରତା ମିଥଃ । ଆଦୀଂ ଭଗୋ ନ ହଵ୍ଯଃ ସମସ୍ମଦା ଵୋଳ୍ହୁର୍ନ ରଶ୍ମୀନ୍ସମଯଂସ୍ତ ସାରଥିଃ
ଏମିତି ଏକତା ଚାହିଁ, ସେମାନେ ଏହି ରୂପ ଦେଖାନ୍ତି, ସମାନ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବାଣ୍ଟି ନେଇଛନ୍ତି। ତାପରେ, ଭାଗ୍ୟବାନ ପରି, ଆହୁତି ଯୋଗ୍ୟ, ଧାରକ ରାଶିମାନେ ରାଶିକୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି, ସାରଥି ରାଶିକୁ ଧରି ରଖନ୍ତି।
ଯମୀଂ ଦ୍ଵା ସଵଯସା ସପର୍ଯତଃ ସମାନେ ଯୋନା ମିଥୁନା ସମୋକସା । ଦିଵା ନ ନକ୍ତଂ ପଲିତୋ ଯୁଵାଜନି ପୁରୂ ଚରନ୍ନଜରୋ ମାନୁଷା ଯୁଗା
ଏହି ଦୁଇଜଣ, ଏକ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଏକଠି ବସି, ଦିନ ଓ ରାତି ପରି, ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ, ଜଣେ ଯୁବକ, ସଦା ଚଳିତ, ମାନବ ଯୁଗରେ ଅଜର ଅମର ଅଛନ୍ତି।
ତମୀଂ ହିନ୍ଵନ୍ତି ଧୀତଯୋ ଦଶ ଵ୍ରିଶୋ ଦେଵଂ ମର୍ତାସ ଊତଯେ ହଵାମହେ । ଧନୋରଧି ପ୍ରଵତ ଆ ସ ଋଣ୍ଵତ୍ଯଭିଵ୍ରଜଦ୍ଭିର୍ଵଯୁନା ନଵାଧିତ
ଦଶଟି ପ୍ରେରଣାଶୀଳ ଚିନ୍ତା ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ। ଆମ ମଣିଷମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ। ଧନୁର ଢାଳରେ ସେ ନୂତନ ଭାବେ ଗତି କରନ୍ତି, ଦକ୍ଷତା ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିବାମାନେ ସହିତ।
ତ୍ଵଂ ହ୍ଯଗ୍ନେ ଦିଵ୍ଯସ୍ଯ ରାଜସି ତ୍ଵଂ ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ ପଶୁପା ଇଵ ତ୍ମନା । ଏନୀ ତ ଏତେ ବୃହତୀ ଅଭିଶ୍ରିଯା ହିରଣ୍ଯଯୀ ଵକ୍ଵରୀ ବର୍ହିରାଶାତେ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଶାସନ କର, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ନିଜ ଗୁଣରେ ପଶୁମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା କର, ଚରାଗାହର ମାଲିକ ପରି। ଏହି ବିଶାଳ ଓ ଶୋଭାମୟ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରୁଚିମାନେ ପବିତ୍ର କୁଶ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛନ୍ତି।
ଅଗ୍ନେ ଜୁଷସ୍ଵ ପ୍ରତି ହର୍ଯ ତଦ୍ଵଚୋ ମନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵଧାଵ ଋତଜାତ ସୁକ୍ରତୋ । ଯୋ ଵିଶ୍ଵତଃ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଙସି ଦର୍ଶତୋ ରଣ୍ଵଃ ସଂଦୃଷ୍ଟୌ ପିତୁମାଁ ଇଵ କ୍ଷଯଃ
ଅଗ୍ନି, ଏହି ବାଣୀକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଆନନ୍ଦ କର। ମଧୁର, ସ୍ୱୟଂଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିତ, ବୁଦ୍ଧିମାନ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖ, ଦୃଶ୍ୟମାନ, ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପରେ, ପିତାଙ୍କ ଘର ପରି ଦେଖିବାକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ।
ତଂ ପୃଚ୍ଛତା ସ ଜଗାମା ସ ଵେଦ ସ ଚିକିତ୍ଵାଁ ଈଯତେ ସା ନ୍ଵୀଯତେ । ତସ୍ମିନ୍ସନ୍ତି ପ୍ରଶିଷସ୍ତସ୍ମିନ୍ନିଷ୍ଟଯଃ ସ ଵାଜସ୍ଯ ଶଵସଃ ଶୁଷ୍ମିଣସ୍ପତିଃ
ତାଙ୍କୁ ପଚାର, ସେ ଆସିଛନ୍ତି, ସେ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି ଓ ପଛକୁ ହଟନ୍ତି। ତାଙ୍କରେ ଆଦେଶ ଓ ଆହୁତି ଅଛି। ସେ ଶକ୍ତି, ବଳ ଓ ଉତ୍ସାହର ମାଲିକ।