ନିର୍ଯଦୀଂ ବୁଧ୍ନାନ୍ମହିଷସ୍ଯ ଵର୍ପସ ଈଶାନାସଃ ଶଵସା କ୍ରନ୍ତ ସୂରଯଃ । ଯଦୀମନୁ ପ୍ରଦିଵୋ ମଧ୍ଵ ଆଧଵେ ଗୁହା ସନ୍ତଂ ମାତରିଶ୍ଵା ମଥାଯତି
ଯେତେବେଳେ ମହିଷ ଆକୃତିର ଗଭୀର ତଳରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅମାନେ, ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅଧିପତି, ବାହାରିଆସନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ମଧୁ ପିଇବାକୁ, ଆକାଶ ଅନୁସରି, ମାତରିଶ୍ୱା ଲୁଚିଥିବାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରେ।
ପ୍ର ଯତ୍ପିତୁଃ ପରମାନ୍ନୀଯତେ ପର୍ଯା ପୃକ୍ଷୁଧୋ ଵୀରୁଧୋ ଦଂସୁ ରୋହତି । ଉଭା ଯଦସ୍ଯ ଜନୁଷଂ ଯଦିନ୍ଵତ ଆଦିଦ୍ଯଵିଷ୍ଠୋ ଅଭଵଦ୍ଘୃଣା ଶୁଚିଃ
ଯେତେବେଳେ ପିତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଂଶରୁ ଏହା ନେଇଯାଯିଥାଏ, ରସ ପିଇଥିବା ଅଙ୍କୁରମାନେ ଡାଳିରେ ବଢ଼ନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ଦୁଇ ଜନ୍ମ ଧାରା ଉତ୍ତେଜିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଆକାଶରେ ଚମକୁଥିବା ପବିତ୍ର ଜଣେ ହୁଏ।
ଆଦିନ୍ମାତୄରାଵିଶଦ୍ଯାସ୍ଵା ଶୁଚିରହିଂସ୍ଯମାନ ଉର୍ଵିଯା ଵି ଵାଵୃଧେ । ଅନୁ ଯତ୍ପୂର୍ଵା ଅରୁହତ୍ସନାଜୁଵୋ ନି ନଵ୍ଯସୀଷ୍ଵଵରାସୁ ଧାଵତେ
ତାପରେ ସେ ମାଆମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ପବିତ୍ର ଓ ଅକ୍ଷତ ରହି, ବିସ୍ତୃତ ହେଲେ। ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀମାନେ ଯେପରି ଚଢ଼ିଥିଲେ, ସେ ସବୁବେଳେ ଯୁବା ରହି, ନୂତନ ଓ ନିମ୍ନ ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୌଡ଼େ।
ଆଦିଦ୍ଧୋତାରଂ ଵୃଣତେ ଦିଵିଷ୍ଟିଷୁ ଭଗମିଵ ପପୃଚାନାସ ଋଞ୍ଜତେ । ଦେଵାନ୍ଯତ୍କ୍ରତ୍ଵା ମଜ୍ମନା ପୁରୁଷ୍ଟୁତୋ ମର୍ତଂ ଶଂସଂ ଵିଶ୍ଵଧା ଵେତି ଧାଯସେ
ତାପରେ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି, ଭାଗା ପରି କୃପା ଚାହିଁ, ତେଜ ଦେଇ ଦୌଡ଼ନ୍ତି। ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ବହୁମାନ୍ୟ, ତୁମେ ମର୍ତ୍ୟର ପ୍ରାର୍ଥନା ସବୁଠାରେ ପହଞ୍ଚାଅ।
ଵି ଯଦସ୍ଥାଦ୍ଯଜତୋ ଵାତଚୋଦିତୋ ହ୍ଵାରୋ ନ ଵକ୍ଵା ଜରଣା ଅନାକୃତଃ । ତସ୍ଯ ପତ୍ମନ୍ଦକ୍ଷୁଷଃ କୃଷ୍ଣଜଂହସଃ ଶୁଚିଜନ୍ମନୋ ରଜ ଆ ଵ୍ଯଧ୍ଵନଃ
ଯେତେବେଳେ ବାତାସରେ ଚଳିତ, ବଳି ଅଗ୍ନି ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ହେଁ, ହେଁ କରୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି, ଅବିନଶୀ ଓ ଅଭେଦ୍ୟ। ତାହାର ମାର୍ଗ, ତଳେ କଳା, କଳା ଜିଭ୍ରା, ପବିତ୍ର ଜନ୍ମ, ସେମାନେ ଆକାଶ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେଇଛନ୍ତି।
ରଥୋ ନ ଯାତଃ ଶିକ୍ଵଭିଃ କୃତୋ ଦ୍ଯାମଙ୍ଗେଭିରରୁଷେଭିରୀଯତେ । ଆଦସ୍ଯ ତେ କୃଷ୍ଣାସୋ ଦକ୍ଷି ସୂରଯଃ ଶୂରସ୍ଯେଵ ତ୍ଵେଷଥାଦୀଷତେ ଵଯଃ
ଯେପରି ଯୁତି ଲଗାଯାଇଥିବା ରଥ ଚାଲିଯାଏ, ଲାଲ ଅଂଗ ନେଇ ଆକାଶକୁ ଯାଏ; ସେଠାରୁ କଳାମାନେ, ଡାହାଣ ପଟେ, ପୁଅମାନେ, ଶୂର ଗତି ଚାହିଁ, ବୀର ଶକ୍ତି ଆଶା କରନ୍ତି।
ତ୍ଵଯା ହ୍ଯଗ୍ନେ ଵରୁଣୋ ଧୃତଵ୍ରତୋ ମିତ୍ରଃ ଶାଶଦ୍ରେ ଅର୍ଯମା ସୁଦାନଵଃ । ଯତ୍ସୀମନୁ କ୍ରତୁନା ଵିଶ୍ଵଥା ଵିଭୁରରାନ୍ନ ନେମିଃ ପରିଭୂରଜାଯଥାଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସହିତ ଧୃଡ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଥିବା ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ଯ୍ୟମା ଓ ଦାନଶୀଳମାନେ ଆନନ୍ଦିତ। ଯେତେବେଳେ ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ, ସମସ୍ତ ଅଂଶରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିବା, ଚକ୍ର ଧୁର୍ବାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେନାହିଁ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଶଶମାନାଯ ସୁନ୍ଵତେ ରତ୍ନଂ ଯଵିଷ୍ଠ ଦେଵତାତିମିନ୍ଵସି । ତଂ ତ୍ଵା ନୁ ନଵ୍ଯଂ ସହସୋ ଯୁଵନ୍ଵଯଂ ଭଗଂ ନ କାରେ ମହିରତ୍ନ ଧୀମହି
ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଷ୍ଟୁତି କରେ ଓ ଦବାଇ ଦେଉଛି, ସେଠିପାଇଁ ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କର ଅଧିକ ଧନ ଦିଅ। ତୁମେ ସବୁବେଳେ ନୂତନ, ଯୁବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆମେ ଭାଗା ପରି ବଡ଼ ଧନ ଅଭିଲାଷା କରୁଛୁ।
ଅସ୍ମେ ରଯିଂ ନ ସ୍ଵର୍ଥଂ ଦମୂନସଂ ଭଗଂ ଦକ୍ଷଂ ନ ପପୃଚାସି ଧର୍ଣସିମ୍ । ରଶ୍ମୀଁରିଵ ଯୋ ଯମତି ଜନ୍ମନୀ ଉଭେ ଦେଵାନାଂ ଶଂସମୃତ ଆ ଚ ସୁକ୍ରତୁଃ
ଅମାନେ ଧନ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଘରର ରକ୍ଷକ ଭଳି, ଭାଗା ପରି ବୁଦ୍ଧି ଓ ଦୃଢ଼ତା ଦେଉଛ। ରଶ୍ମି ପରି, ଦୁଇ ପିଢ଼ିକୁ ନେଇଯାଉଛ, ଶୁଭ ଇଚ୍ଛା ଥିବା, ଦେବତାଙ୍କର ଷ୍ଟୁତି ଓ ସତ୍ୟ ଆଣିଦେଉଛ।
ଉତ ନଃ ସୁଦ୍ଯୋତ୍ମା ଜୀରାଶ୍ଵୋ ହୋତା ମନ୍ଦ୍ରଃ ଶୃଣଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରରଥଃ । ସ ନୋ ନେଷନ୍ନେଷତମୈରମୂରୋଽଗ୍ନିର୍ଵାମଂ ସୁଵିତଂ ଵସ୍ଯୋ ଅଚ୍ଛ
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି ଆମ ପାଇଁ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଯୁବା ଏବଂ ଆନନ୍ଦମୟ ହୋତା, ଶୁଭ୍ର ରଥ ଚଳାଇଥିବା, ସେ ଆମର ଡାକକୁ ଶୁଣୁନ୍। ଭ୍ରମ ରହିତ ଏହି ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ ଧନ ଓ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ନେଇଯାଉ।
ଅସ୍ତାଵ୍ଯଗ୍ନିଃ ଶିମୀଵଦ୍ଭିରର୍କୈଃ ସାମ୍ରାଜ୍ଯାଯ ପ୍ରତରଂ ଦଧାନଃ । ଅମୀ ଚ ଯେ ମଘଵାନୋ ଵଯଂ ଚ ମିହଂ ନ ସୂରୋ ଅତି ନିଷ୍ଟତନ୍ଯୁଃ
ଅଗ୍ନି ତୀବ୍ର ଶବ୍ଦ ସହିତ ଜ୍ୱାଳା ଉଠାନ୍ତୁ, ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଆହୁତି ଧରି ଉପରକୁ ଯାଆନ୍ତୁ। ଯେଉଁ ଦାନଶୀଳମାନେ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ଆମେ, ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ପରି କୁହୁଡ଼ିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା।
ସମିଦ୍ଧୋ ଅଗ୍ନ ଆ ଵହ ଦେଵାଁ ଅଦ୍ଯ ଯତସ୍ରୁଚେ । ତନ୍ତୁଂ ତନୁଷ୍ଵ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ସୁତସୋମାଯ ଦାଶୁଷେ
ଜଳିଉଠିଥିବା ଅଗ୍ନି, ଆଜି ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଆଣିଦିଅ। ପୂର୍ବପୁରୁଣା ଯଜ୍ଞର ସୂତ୍ର ଯେଉଁ ଦାନଶୀଳ ସୋମପାନୀକୁ ଦେଉଥିଲେ, ସେହି ସୂତ୍ରକୁ ଆଉ ଏକଥର ବିସ୍ତାର କର।
ଘୃତଵନ୍ତମୁପ ମାସି ମଧୁମନ୍ତଂ ତନୂନପାତ୍ । ଯଜ୍ଞଂ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ମାଵତଃ ଶଶମାନସ୍ଯ ଦାଶୁଷଃ
ଘୃତ ଓ ମଧୁର ଆହୁତି ପାଖକୁ ଆସ, ହେ ଅଗ୍ନି। ଯେ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ତୁମ ଦୟା ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସ।
ଶୁଚିଃ ପାଵକୋ ଅଦ୍ଭୁତୋ ମଧ୍ଵା ଯଜ୍ଞଂ ମିମିକ୍ଷତି । ନରାଶଂସସ୍ତ୍ରିରା ଦିଵୋ ଦେଵୋ ଦେଵେଷୁ ଯଜ୍ଞିଯଃ
ଶୁଭ୍ର, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଗ୍ନି ମଧୁର ଆହୁତି ଭୋଗ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି। ତିନିଥର ଦିଗରୁ ଦେବତା ମଧ୍ୟରେ ଯଜ୍ଞ ଯୋଗ୍ୟ ନରାଶଂସ ଆସନ୍ତି।
ଈଳିତୋ ଅଗ୍ନ ଆ ଵହେନ୍ଦ୍ରଂ ଚିତ୍ରମିହ ପ୍ରିଯମ୍ । ଇଯଂ ହି ତ୍ଵା ମତିର୍ମମାଚ୍ଛା ସୁଜିହ୍ଵ ଵଚ୍ଯତେ
ପୂଜିତ ଅଗ୍ନି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଆଣିଦିଅ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଓ ପ୍ରିୟ। ଏହି ଭାବନା ମୋର, ହେ ମଧୁର ଜିହ୍ୱା ଥିବା, ସିଧାସଳଖ ତୁମକୁ କହାଯାଉଛି।
ସ୍ତୃଣାନାସୋ ଯତସ୍ରୁଚୋ ବର୍ହିର୍ଯଜ୍ଞେ ସ୍ଵଧ୍ଵରେ । ଵୃଞ୍ଜେ ଦେଵଵ୍ଯଚସ୍ତମମିନ୍ଦ୍ରାଯ ଶର୍ମ ସପ୍ରଥଃ
ଯେମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ କୁଶ ଛାତିଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ଆସନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରୁ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସୁରକ୍ଷିତ ଆଶ୍ରୟ ବାଛିନି।
ଵି ଶ୍ରଯନ୍ତାମୃତାଵୃଧଃ ପ୍ରଯୈ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ମହୀଃ । ପାଵକାସଃ ପୁରୁସ୍ପୃହୋ ଦ୍ଵାରୋ ଦେଵୀରସଶ୍ଚତଃ
ଅମର ଏବଂ ମହାନ୍ ଦେବତାମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତୁ। ପବିତ୍ର ଓ ଅନେକଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଦେବୀ ଦ୍ୱାରମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଖୋଲିଯାଉ।
ଆ ଭନ୍ଦମାନେ ଉପାକେ ନକ୍ତୋଷାସା ସୁପେଶସା । ଯହ୍ଵୀ ଋତସ୍ଯ ମାତରା ସୀଦତାଂ ବର୍ହିରା ସୁମତ୍
ସୁନ୍ଦର ଶୃଙ୍ଗାରରେ ଶୋଭିତ ରାତି ଓ ଉଷା, ଦୁଇଏ ଏକାସাথে ଆସନ୍ତୁ। ତରୁଣୀ ଏହି ଋତର ମାଆମାନେ, ଦୟା ସହିତ କୁଶ ଉପରେ ବସନ୍ତୁ।
ମନ୍ଦ୍ରଜିହ୍ଵା ଜୁଗୁର୍ଵଣୀ ହୋତାରା ଦୈଵ୍ଯା କଵୀ । ଯଜ୍ଞଂ ନୋ ଯକ୍ଷତାମିମଂ ସିଧ୍ରମଦ୍ଯ ଦିଵିସ୍ପୃଶମ୍
ମଧୁର ଜିହ୍ୱା ଓ ଧ୍ୟାନଶୀଳ ଦେବତା ହୋତାମାନେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ଆଜି ଆମ ପାଇଁ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଛୁଇଁ, ସମ୍ପାଦନ କରନ୍ତୁ।
ଶୁଚିର୍ଦେଵେଷ୍ଵର୍ପିତା ହୋତ୍ରା ମରୁତ୍ସୁ ଭାରତୀ । ଇଳା ସରସ୍ଵତୀ ମହୀ ବର୍ହିଃ ସୀଦନ୍ତୁ ଯଜ୍ଞିଯାଃ
ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଭ୍ର ହୋତା ବସିଛନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭାରତୀ, ଇଳା, ସରସ୍ୱତୀ ଓ ମହୀ — ଏହି ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟମାନେ କୁଶ ଉପରେ ବସନ୍ତୁ।
ତନ୍ନସ୍ତୁରୀପମଦ୍ଭୁତଂ ପୁରୁ ଵାରଂ ପୁରୁ ତ୍ମନା । ତ୍ଵଷ୍ଟା ପୋଷାଯ ଵି ଷ୍ଯତୁ ରାଯେ ନାଭା ନୋ ଅସ୍ମଯୁଃ
ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ସବୁକିଛିକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ତ୍ୱଷ୍ଟା, ସେ ଆମ ପୋଷ୍ୟ ପାଇଁ ଏହି ଧନ ଓ ଆଧାରକୁ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତୁ।
ଅଵସୃଜନ୍ନୁପ ତ୍ମନା ଦେଵାନ୍ଯକ୍ଷି ଵନସ୍ପତେ । ଅଗ୍ନିର୍ହଵ୍ଯା ସୁଷୂଦତି ଦେଵୋ ଦେଵେଷୁ ମେଧିରଃ
ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣ କରିଛନ୍ତି, ହେ ବନସ୍ପତି। ଅଗ୍ନି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ଆହୁତିକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ପୂଷଣ୍ଵତେ ମରୁତ୍ଵତେ ଵିଶ୍ଵଦେଵାଯ ଵାଯଵେ । ସ୍ଵାହା ଗାଯତ୍ରଵେପସେ ହଵ୍ଯମିନ୍ଦ୍ରାଯ କର୍ତନ
ପୂଷଣ, ମାରୁତ, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ବାୟୁଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା ସହିତ, ଗାୟତ୍ରୀକୁ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଆହୁତି ଦିଅ।
ସ୍ଵାହାକୃତାନ୍ଯା ଗହ୍ଯୁପ ହଵ୍ଯାନି ଵୀତଯେ । ଇନ୍ଦ୍ରା ଗହି ଶ୍ରୁଧୀ ହଵଂ ତ୍ଵାଂ ହଵନ୍ତେ ଅଧ୍ଵରେ
ସ୍ୱାହା ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଯେଉଁ ଆହୁତି ଦିଆଯାଉଛି, ତାହା ଗ୍ରହଣ କର। ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଠାକୁ ଆସ, ଏହି ଡାକକୁ ଶୁଣ, କାରଣ ତୁମକୁ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଉଛି।
ପ୍ର ତଵ୍ଯସୀଂ ନଵ୍ଯସୀଂ ଧୀତିମଗ୍ନଯେ ଵାଚୋ ମତିଂ ସହସଃ ସୂନଵେ ଭରେ । ଅପାଂ ନପାଦ୍ଯୋ ଵସୁଭିଃ ସହ ପ୍ରିଯୋ ହୋତା ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ନ୍ଯସୀଦଦୃତ୍ଵିଯଃ
ମୁଁ ଅଗ୍ନି, ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ପାଇଁ ନୂତନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ତୁତି ଓ ଚିନ୍ତା ଉପସ୍ଥାପନ କରେ। ପ୍ରିୟ ହୋତା ଭଳି, ଭୂମିରେ ଅନେକ ଧନ ନେଇ, ସେ ଅର୍ଚ୍ଚନାର ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି।
ସ ଜାଯମାନଃ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ଯାଵିରଗ୍ନିରଭଵନ୍ମାତରିଶ୍ଵନେ । ଅସ୍ଯ କ୍ରତ୍ଵା ସମିଧାନସ୍ଯ ମଜ୍ମନା ପ୍ର ଦ୍ଯାଵା ଶୋଚିଃ ପୃଥିଵୀ ଅରୋଚଯତ୍
ସେ ଉଚ୍ଚତମ ଆକାଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ମାତରିଶ୍ୱାନ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଓ ଜ୍ୱଳନ ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କର ଆଲୋକ ଦିନ ଓ ଭୂମିକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଦେଲା।
ଅସ୍ଯ ତ୍ଵେଷା ଅଜରା ଅସ୍ଯ ଭାନଵଃ ସୁସଂଦୃଶଃ ସୁପ୍ରତୀକସ୍ଯ ସୁଦ୍ଯୁତଃ । ଭାତ୍ଵକ୍ଷସୋ ଅତ୍ଯକ୍ତୁର୍ନ ସିନ୍ଧଵୋଽଗ୍ନେ ରେଜନ୍ତେ ଅସସନ୍ତୋ ଅଜରାଃ
ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ଓ ଅକ୍ଷୟ କିରଣ, ସୁନ୍ଦର ଓ ଶୋଭାମୟ ଆକୃତି, ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଜ୍ୱାଳା ଦୃତ ନଦୀ ପରି ଚାଲିଥାଏ, ଏବଂ ସେମାନେ ଚିରକାଳ ଯୁବା ଓ ଅବିରତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି।
ଯମେରିରେ ଭୃଗଵୋ ଵିଶ୍ଵଵେଦସଂ ନାଭା ପୃଥିଵ୍ଯା ଭୁଵନସ୍ଯ ମଜ୍ମନା । ଅଗ୍ନିଂ ତଂ ଗୀର୍ଭିର୍ହିନୁହି ସ୍ଵ ଆ ଦମେ ଯ ଏକୋ ଵସ୍ଵୋ ଵରୁଣୋ ନ ରାଜତି
ଭୃଗୁମାନେ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣି, ଯମଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ନାଭି ଭାବେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଧାର ଭାବେ ବାଛିଥିଲେ। ଆମ ଘରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଶ୍ରୀବାଣୀରେ ପ୍ରଶଂସା କର, ସେ ଏକାକି ଧନୀ ବରୁଣଙ୍କ ପରି ରାଜା ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ।
ନ ଯୋ ଵରାଯ ମରୁତାମିଵ ସ୍ଵନଃ ସେନେଵ ସୃଷ୍ଟା ଦିଵ୍ଯା ଯଥାଶନିଃ । ଅଗ୍ନିର୍ଜମ୍ଭୈସ୍ତିଗିତୈରତ୍ତି ଭର୍ଵତି ଯୋଧୋ ନ ଶତ୍ରୂନ୍ସ ଵନା ନ୍ଯୃଞ୍ଜତେ
ଯେଉଁଠି ମାରୁତମାନଙ୍କର ଗଜଗଜ ଧ୍ୱନି ପରି, ଦେବମାନଙ୍କ ସେନା ପରି, ଆକାଶର ବଜ୍ର ପରି ତାଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଅପରିମିତ, ତାହାକୁ କେହି ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚିବୁକ ଓ ଦାନ୍ତରେ ଶତ୍ରୁମାନେ କୁ ଦଳିଦେଇ, ଯୋଦ୍ଧା ପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜୟ କରନ୍ତି।
କୁଵିନ୍ନୋ ଅଗ୍ନିରୁଚଥସ୍ଯ ଵୀରସଦ୍ଵସୁଷ୍କୁଵିଦ୍ଵସୁଭିଃ କାମମାଵରତ୍ । ଚୋଦଃ କୁଵିତ୍ତୁତୁଜ୍ଯାତ୍ସାତଯେ ଧିଯଃ ଶୁଚିପ୍ରତୀକଂ ତମଯା ଧିଯା ଗୃଣେ
ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ପ୍ରଶଂସାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ସେ ଆମକୁ ଧନ ଦେବେ କି? ସେ ଆମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ କି? ତାଙ୍କର ପ୍ରେରଣା ଆମ ଚିନ୍ତାକୁ ସଫଳତା ଦିଆଉ। ଏହି ଶୁଭ୍ର ମନ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ।