ଭୂଷନ୍ନ ଯୋଽଧି ବଭ୍ରୂଷୁ ନମ୍ନତେ ଵୃଷେଵ ପତ୍ନୀରଭ୍ଯେତି ରୋରୁଵତ୍ । ଓଜାଯମାନସ୍ତନ୍ଵଶ୍ଚ ଶୁମ୍ଭତେ ଭୀମୋ ନ ଶୃଙ୍ଗା ଦଵିଧାଵ ଦୁର୍ଗୃଭିଃ
ଯିଏ କାଉଁଆ ରଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରେ ଶୋଭା ପାଏ, ସେ ନମ୍ର ହୁଏ। ବୃଷଭ ପରି, ସେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେଙ୍କ ପାଖକୁ ଗର୍ଜନ କରି ଯାଏ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଦେହ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ଭୟଙ୍କର ଶିଙ୍ଗ ପରି, ଧାଉଛି, ଧରିବାକୁ କଷ୍ଟକର।
ସ ସଂସ୍ତିରୋ ଵିଷ୍ଟିରଃ ସଂ ଗୃଭାଯତି ଜାନନ୍ନେଵ ଜାନତୀର୍ନିତ୍ଯ ଆ ଶଯେ । ପୁନର୍ଵର୍ଧନ୍ତେ ଅପି ଯନ୍ତି ଦେଵ୍ଯମନ୍ଯଦ୍ଵର୍ପଃ ପିତ୍ରୋଃ କୃଣ୍ଵତେ ସଚା
ସେଉଁଠି ଯିଏ ଭଲଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଓ ବିସ୍ତୃତ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକଠା କରେ, ସବୁବେଳେ ଶୋଇଥିବା ଲୋକମାନେ କିପରି ଅଛନ୍ତି ତାହା ଜାଣିଥିବା ପରି ଜାଣେ। ସେମାନେ ପୁନି ବୃଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଦୁଇ ଜଣ ପିତାମାତା ପାଇଁ ଆଉ ଏକ ଆକୃତି ତିଆରି କରନ୍ତି।
ତମଗ୍ରୁଵଃ କେଶିନୀଃ ସଂ ହି ରେଭିର ଊର୍ଧ୍ଵାସ୍ତସ୍ଥୁର୍ମମ୍ରୁଷୀଃ ପ୍ରାଯଵେ ପୁନଃ । ତାସାଂ ଜରାଂ ପ୍ରମୁଞ୍ଚନ୍ନେତି ନାନଦଦସୁଂ ପରଂ ଜନଯଞ୍ଜୀଵମସ୍ତୃତମ୍
ଫୁର୍ତିଳା ଓ ଲମ୍ବା କେଶ ଥିବା ସେମାନେ, ଏକାଠି ହୋଇ ଚିତ୍କାର କରି, ସିଧା ହୋଇ ଦଢ଼ି ରହନ୍ତି, କ୍ରୋଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ପୁନି ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଫେରନ୍ତି। ସେମାନେ ବୟସ୍କତାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ଶବ୍ଦ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି, ଆଉ ନୂତନ ଜୀବନ ଦେଇଥିବା ଅକ୍ଲାନ୍ତ ଏକ ଜୀବକୁ ଜନ୍ମ ଦେନ୍ତି।
ଅଧୀଵାସଂ ପରି ମାତୂ ରିହନ୍ନହ ତୁଵିଗ୍ରେଭିଃ ସତ୍ଵଭିର୍ଯାତି ଵି ଜ୍ରଯଃ । ଵଯୋ ଦଧତ୍ପଦ୍ଵତେ ରେରିହତ୍ସଦାନୁ ଶ୍ଯେନୀ ସଚତେ ଵର୍ତନୀରହ
ସେ ଶୋଭାମୟ, ଦିନକୁ ଦିନ ମାଆଙ୍କୁ ଘେରି ଘୁଞ୍ଚିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ବୟସ୍କତା ଉପରେ ଜିତିଯାଏ। ଯୁବତ୍ୱ ଧାରଣ କରି, ହଂସ ପରି ଚଳେ, ସବୁବେଳେ ଆଶା କରେ, ଶ୍ୟେନୀ ପରି ମାର୍ଗରେ ଏକାଠି ହୁଏ।
ଅସ୍ମାକମଗ୍ନେ ମଘଵତ୍ସୁ ଦୀଦିହ୍ଯଧ ଶ୍ଵସୀଵାନ୍ଵୃଷଭୋ ଦମୂନାଃ । ଅଵାସ୍ଯା ଶିଶୁମତୀରଦୀଦେର୍ଵର୍ମେଵ ଯୁତ୍ସୁ ପରିଜର୍ଭୁରାଣଃ
ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ଦାନଶୀଳ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଲୋକିତ ହେଉ। ଘରର ମୁଖ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷ ଭଳି ଶ୍ୱାସ ନିଅ। ଯିଏ ଘରେ ରହିବାକୁ ଥିବେ, ଯିଏ ସନ୍ତାନ ଦେଇଥିବେ, ସେ ଅସୁରକ୍ଷିତ ହେଉନାହିଁ, ଯୁଦ୍ଧରେ କବଚ ପରି ସୁରକ୍ଷିତ ରୁହନ୍ତୁ।
ଇଦମଗ୍ନେ ସୁଧିତଂ ଦୁର୍ଧିତାଦଧି ପ୍ରିଯାଦୁ ଚିନ୍ମନ୍ମନଃ ପ୍ରେଯୋ ଅସ୍ତୁ ତେ । ଯତ୍ତେ ଶୁକ୍ରଂ ତନ୍ଵୋ ରୋଚତେ ଶୁଚି ତେନାସ୍ମଭ୍ଯଂ ଵନସେ ରତ୍ନମା ତ୍ଵମ୍
ଅଗ୍ନି, ଏହି ଭଲ ବଳି ତୁମ ପାଇଁ ଖରାପ ବଳିଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ହେଉ। ଏହା ତୁମ ମନରେ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ହେଉ। ତୁମ ଦେହରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପବିତ୍ର ଆଲୋକ ଯାହା ଚମକେ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଜିତି ଦିଅ।
ରଥାଯ ନାଵମୁତ ନୋ ଗୃହାଯ ନିତ୍ଯାରିତ୍ରାଂ ପଦ୍ଵତୀଂ ରାସ୍ଯଗ୍ନେ । ଅସ୍ମାକଂ ଵୀରାଁ ଉତ ନୋ ମଘୋନୋ ଜନାଁଶ୍ଚ ଯା ପାରଯାଚ୍ଛର୍ମ ଯା ଚ
ଅଗ୍ନି, ରଥ, ନୌକା ଓ ଆମ ଘର ପାଇଁ ସବୁବେଳେ ମାର୍ଗ ଦେଖାଉଥିବା, ପଥ ଦେଉଥିବା ଉପକାରୀ ଦିଅ। ଆମ ନାୟକମାନେ, ଦାନଶୀଳ ଲୋକମାନେ ଓ ଯିଏ ଅପାର କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ, ଏହି ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ।
ଅଭୀ ନୋ ଅଗ୍ନ ଉକ୍ଥମିଜ୍ଜୁଗୁର୍ଯା ଦ୍ଯାଵାକ୍ଷାମା ସିନ୍ଧଵଶ୍ଚ ସ୍ଵଗୂର୍ତାଃ । ଗଵ୍ଯଂ ଯଵ୍ଯଂ ଯନ୍ତୋ ଦୀର୍ଘାହେଷଂ ଵରମରୁଣ୍ଯୋ ଵରନ୍ତ
ଅଗ୍ନି, ଆମେ ଯେଉଁ ଷ୍ଟୁତି କରୁଛୁ, ତାହା ସହିତ ଦ୍ୟୌଳୋକ, ପୃଥିବୀ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ ନଦୀମାନେ ଆସନ୍ତୁ। ଗୋ ଓ ଯବ ଚାହିଁ, ଦୀର୍ଘ ସ୍ୱର ଦେଇ, ଲାଲ ରଙ୍ଗରା ମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତୁ ବାଛନ୍ତୁ।
ବଳିତ୍ଥା ତଦ୍ଵପୁଷେ ଧାଯି ଦର୍ଶତଂ ଦେଵସ୍ଯ ଭର୍ଗଃ ସହସୋ ଯତୋ ଜନି । ଯଦୀମୁପ ହ୍ଵରତେ ସାଧତେ ମତିରୃତସ୍ଯ ଧେନା ଅନଯନ୍ତ ସସ୍ରୁତଃ
ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜ ଆକୃତି ପାଇଁ ରଖାଯାଇଛି; ଦେବତାଙ୍କର ତେଜ, ଶକ୍ତି ଯାଁଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଯେତେବେଳେ ଭାବନା ସେଠାକୁ ଯାଏ ଓ କାମ ସାଧନ କରେ, ସତ୍ୟର ଗାଈମାନେ ପ୍ରବାହ ଆଣନ୍ତି।
ପୃକ୍ଷୋ ଵପୁଃ ପିତୁମାନ୍ନିତ୍ଯ ଆ ଶଯେ ଦ୍ଵିତୀଯମା ସପ୍ତଶିଵାସୁ ମାତୃଷୁ । ତୃତୀଯମସ୍ଯ ଵୃଷଭସ୍ଯ ଦୋହସେ ଦଶପ୍ରମତିଂ ଜନଯନ୍ତ ଯୋଷଣଃ
ପିତାମାନେ ଅଧିକ ଥିବା ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଣେ ସବୁବେଳେ ଶୋଇ ରହନ୍ତି; ଦ୍ୱିତୀୟଟି ସାତ ଜଣ ମାଆଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି। ଏହି ବୃଷ ପାଇଁ ଦୁଧ ଦେବାକୁ, ଜଣେ ଦଶ ଧାରଣା ଥିବା ଜଣାଣୀ ତୃତୀୟଟି ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି।
ନିର୍ଯଦୀଂ ବୁଧ୍ନାନ୍ମହିଷସ୍ଯ ଵର୍ପସ ଈଶାନାସଃ ଶଵସା କ୍ରନ୍ତ ସୂରଯଃ । ଯଦୀମନୁ ପ୍ରଦିଵୋ ମଧ୍ଵ ଆଧଵେ ଗୁହା ସନ୍ତଂ ମାତରିଶ୍ଵା ମଥାଯତି
ଯେତେବେଳେ ମହିଷ ଆକୃତିର ଗଭୀର ତଳରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅମାନେ, ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅଧିପତି, ବାହାରିଆସନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ମଧୁ ପିଇବାକୁ, ଆକାଶ ଅନୁସରି, ମାତରିଶ୍ୱା ଲୁଚିଥିବାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରେ।
ପ୍ର ଯତ୍ପିତୁଃ ପରମାନ୍ନୀଯତେ ପର୍ଯା ପୃକ୍ଷୁଧୋ ଵୀରୁଧୋ ଦଂସୁ ରୋହତି । ଉଭା ଯଦସ୍ଯ ଜନୁଷଂ ଯଦିନ୍ଵତ ଆଦିଦ୍ଯଵିଷ୍ଠୋ ଅଭଵଦ୍ଘୃଣା ଶୁଚିଃ
ଯେତେବେଳେ ପିତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଂଶରୁ ଏହା ନେଇଯାଯିଥାଏ, ରସ ପିଇଥିବା ଅଙ୍କୁରମାନେ ଡାଳିରେ ବଢ଼ନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ଦୁଇ ଜନ୍ମ ଧାରା ଉତ୍ତେଜିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଆକାଶରେ ଚମକୁଥିବା ପବିତ୍ର ଜଣେ ହୁଏ।
ଆଦିନ୍ମାତୄରାଵିଶଦ୍ଯାସ୍ଵା ଶୁଚିରହିଂସ୍ଯମାନ ଉର୍ଵିଯା ଵି ଵାଵୃଧେ । ଅନୁ ଯତ୍ପୂର୍ଵା ଅରୁହତ୍ସନାଜୁଵୋ ନି ନଵ୍ଯସୀଷ୍ଵଵରାସୁ ଧାଵତେ
ତାପରେ ସେ ମାଆମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ପବିତ୍ର ଓ ଅକ୍ଷତ ରହି, ବିସ୍ତୃତ ହେଲେ। ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀମାନେ ଯେପରି ଚଢ଼ିଥିଲେ, ସେ ସବୁବେଳେ ଯୁବା ରହି, ନୂତନ ଓ ନିମ୍ନ ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୌଡ଼େ।
ଆଦିଦ୍ଧୋତାରଂ ଵୃଣତେ ଦିଵିଷ୍ଟିଷୁ ଭଗମିଵ ପପୃଚାନାସ ଋଞ୍ଜତେ । ଦେଵାନ୍ଯତ୍କ୍ରତ୍ଵା ମଜ୍ମନା ପୁରୁଷ୍ଟୁତୋ ମର୍ତଂ ଶଂସଂ ଵିଶ୍ଵଧା ଵେତି ଧାଯସେ
ତାପରେ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି, ଭାଗା ପରି କୃପା ଚାହିଁ, ତେଜ ଦେଇ ଦୌଡ଼ନ୍ତି। ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ବହୁମାନ୍ୟ, ତୁମେ ମର୍ତ୍ୟର ପ୍ରାର୍ଥନା ସବୁଠାରେ ପହଞ୍ଚାଅ।
ଵି ଯଦସ୍ଥାଦ୍ଯଜତୋ ଵାତଚୋଦିତୋ ହ୍ଵାରୋ ନ ଵକ୍ଵା ଜରଣା ଅନାକୃତଃ । ତସ୍ଯ ପତ୍ମନ୍ଦକ୍ଷୁଷଃ କୃଷ୍ଣଜଂହସଃ ଶୁଚିଜନ୍ମନୋ ରଜ ଆ ଵ୍ଯଧ୍ଵନଃ
ଯେତେବେଳେ ବାତାସରେ ଚଳିତ, ବଳି ଅଗ୍ନି ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ହେଁ, ହେଁ କରୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି, ଅବିନଶୀ ଓ ଅଭେଦ୍ୟ। ତାହାର ମାର୍ଗ, ତଳେ କଳା, କଳା ଜିଭ୍ରା, ପବିତ୍ର ଜନ୍ମ, ସେମାନେ ଆକାଶ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେଇଛନ୍ତି।
ରଥୋ ନ ଯାତଃ ଶିକ୍ଵଭିଃ କୃତୋ ଦ୍ଯାମଙ୍ଗେଭିରରୁଷେଭିରୀଯତେ । ଆଦସ୍ଯ ତେ କୃଷ୍ଣାସୋ ଦକ୍ଷି ସୂରଯଃ ଶୂରସ୍ଯେଵ ତ୍ଵେଷଥାଦୀଷତେ ଵଯଃ
ଯେପରି ଯୁତି ଲଗାଯାଇଥିବା ରଥ ଚାଲିଯାଏ, ଲାଲ ଅଂଗ ନେଇ ଆକାଶକୁ ଯାଏ; ସେଠାରୁ କଳାମାନେ, ଡାହାଣ ପଟେ, ପୁଅମାନେ, ଶୂର ଗତି ଚାହିଁ, ବୀର ଶକ୍ତି ଆଶା କରନ୍ତି।
ତ୍ଵଯା ହ୍ଯଗ୍ନେ ଵରୁଣୋ ଧୃତଵ୍ରତୋ ମିତ୍ରଃ ଶାଶଦ୍ରେ ଅର୍ଯମା ସୁଦାନଵଃ । ଯତ୍ସୀମନୁ କ୍ରତୁନା ଵିଶ୍ଵଥା ଵିଭୁରରାନ୍ନ ନେମିଃ ପରିଭୂରଜାଯଥାଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସହିତ ଧୃଡ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଥିବା ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ଯ୍ୟମା ଓ ଦାନଶୀଳମାନେ ଆନନ୍ଦିତ। ଯେତେବେଳେ ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ, ସମସ୍ତ ଅଂଶରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିବା, ଚକ୍ର ଧୁର୍ବାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେନାହିଁ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଶଶମାନାଯ ସୁନ୍ଵତେ ରତ୍ନଂ ଯଵିଷ୍ଠ ଦେଵତାତିମିନ୍ଵସି । ତଂ ତ୍ଵା ନୁ ନଵ୍ଯଂ ସହସୋ ଯୁଵନ୍ଵଯଂ ଭଗଂ ନ କାରେ ମହିରତ୍ନ ଧୀମହି
ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଷ୍ଟୁତି କରେ ଓ ଦବାଇ ଦେଉଛି, ସେଠିପାଇଁ ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କର ଅଧିକ ଧନ ଦିଅ। ତୁମେ ସବୁବେଳେ ନୂତନ, ଯୁବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆମେ ଭାଗା ପରି ବଡ଼ ଧନ ଅଭିଲାଷା କରୁଛୁ।
ଅସ୍ମେ ରଯିଂ ନ ସ୍ଵର୍ଥଂ ଦମୂନସଂ ଭଗଂ ଦକ୍ଷଂ ନ ପପୃଚାସି ଧର୍ଣସିମ୍ । ରଶ୍ମୀଁରିଵ ଯୋ ଯମତି ଜନ୍ମନୀ ଉଭେ ଦେଵାନାଂ ଶଂସମୃତ ଆ ଚ ସୁକ୍ରତୁଃ
ଅମାନେ ଧନ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଘରର ରକ୍ଷକ ଭଳି, ଭାଗା ପରି ବୁଦ୍ଧି ଓ ଦୃଢ଼ତା ଦେଉଛ। ରଶ୍ମି ପରି, ଦୁଇ ପିଢ଼ିକୁ ନେଇଯାଉଛ, ଶୁଭ ଇଚ୍ଛା ଥିବା, ଦେବତାଙ୍କର ଷ୍ଟୁତି ଓ ସତ୍ୟ ଆଣିଦେଉଛ।
ଉତ ନଃ ସୁଦ୍ଯୋତ୍ମା ଜୀରାଶ୍ଵୋ ହୋତା ମନ୍ଦ୍ରଃ ଶୃଣଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରରଥଃ । ସ ନୋ ନେଷନ୍ନେଷତମୈରମୂରୋଽଗ୍ନିର୍ଵାମଂ ସୁଵିତଂ ଵସ୍ଯୋ ଅଚ୍ଛ
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି ଆମ ପାଇଁ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଯୁବା ଏବଂ ଆନନ୍ଦମୟ ହୋତା, ଶୁଭ୍ର ରଥ ଚଳାଇଥିବା, ସେ ଆମର ଡାକକୁ ଶୁଣୁନ୍। ଭ୍ରମ ରହିତ ଏହି ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ ଧନ ଓ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ନେଇଯାଉ।
ଅସ୍ତାଵ୍ଯଗ୍ନିଃ ଶିମୀଵଦ୍ଭିରର୍କୈଃ ସାମ୍ରାଜ୍ଯାଯ ପ୍ରତରଂ ଦଧାନଃ । ଅମୀ ଚ ଯେ ମଘଵାନୋ ଵଯଂ ଚ ମିହଂ ନ ସୂରୋ ଅତି ନିଷ୍ଟତନ୍ଯୁଃ
ଅଗ୍ନି ତୀବ୍ର ଶବ୍ଦ ସହିତ ଜ୍ୱାଳା ଉଠାନ୍ତୁ, ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଆହୁତି ଧରି ଉପରକୁ ଯାଆନ୍ତୁ। ଯେଉଁ ଦାନଶୀଳମାନେ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ଆମେ, ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ପରି କୁହୁଡ଼ିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା।
ସମିଦ୍ଧୋ ଅଗ୍ନ ଆ ଵହ ଦେଵାଁ ଅଦ୍ଯ ଯତସ୍ରୁଚେ । ତନ୍ତୁଂ ତନୁଷ୍ଵ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ସୁତସୋମାଯ ଦାଶୁଷେ
ଜଳିଉଠିଥିବା ଅଗ୍ନି, ଆଜି ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଆଣିଦିଅ। ପୂର୍ବପୁରୁଣା ଯଜ୍ଞର ସୂତ୍ର ଯେଉଁ ଦାନଶୀଳ ସୋମପାନୀକୁ ଦେଉଥିଲେ, ସେହି ସୂତ୍ରକୁ ଆଉ ଏକଥର ବିସ୍ତାର କର।
ଘୃତଵନ୍ତମୁପ ମାସି ମଧୁମନ୍ତଂ ତନୂନପାତ୍ । ଯଜ୍ଞଂ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ମାଵତଃ ଶଶମାନସ୍ଯ ଦାଶୁଷଃ
ଘୃତ ଓ ମଧୁର ଆହୁତି ପାଖକୁ ଆସ, ହେ ଅଗ୍ନି। ଯେ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ତୁମ ଦୟା ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସ।
ଶୁଚିଃ ପାଵକୋ ଅଦ୍ଭୁତୋ ମଧ୍ଵା ଯଜ୍ଞଂ ମିମିକ୍ଷତି । ନରାଶଂସସ୍ତ୍ରିରା ଦିଵୋ ଦେଵୋ ଦେଵେଷୁ ଯଜ୍ଞିଯଃ
ଶୁଭ୍ର, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଗ୍ନି ମଧୁର ଆହୁତି ଭୋଗ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି। ତିନିଥର ଦିଗରୁ ଦେବତା ମଧ୍ୟରେ ଯଜ୍ଞ ଯୋଗ୍ୟ ନରାଶଂସ ଆସନ୍ତି।
ଈଳିତୋ ଅଗ୍ନ ଆ ଵହେନ୍ଦ୍ରଂ ଚିତ୍ରମିହ ପ୍ରିଯମ୍ । ଇଯଂ ହି ତ୍ଵା ମତିର୍ମମାଚ୍ଛା ସୁଜିହ୍ଵ ଵଚ୍ଯତେ
ପୂଜିତ ଅଗ୍ନି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଆଣିଦିଅ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଓ ପ୍ରିୟ। ଏହି ଭାବନା ମୋର, ହେ ମଧୁର ଜିହ୍ୱା ଥିବା, ସିଧାସଳଖ ତୁମକୁ କହାଯାଉଛି।
ସ୍ତୃଣାନାସୋ ଯତସ୍ରୁଚୋ ବର୍ହିର୍ଯଜ୍ଞେ ସ୍ଵଧ୍ଵରେ । ଵୃଞ୍ଜେ ଦେଵଵ୍ଯଚସ୍ତମମିନ୍ଦ୍ରାଯ ଶର୍ମ ସପ୍ରଥଃ
ଯେମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ କୁଶ ଛାତିଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ଆସନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରୁ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସୁରକ୍ଷିତ ଆଶ୍ରୟ ବାଛିନି।
ଵି ଶ୍ରଯନ୍ତାମୃତାଵୃଧଃ ପ୍ରଯୈ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ମହୀଃ । ପାଵକାସଃ ପୁରୁସ୍ପୃହୋ ଦ୍ଵାରୋ ଦେଵୀରସଶ୍ଚତଃ
ଅମର ଏବଂ ମହାନ୍ ଦେବତାମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତୁ। ପବିତ୍ର ଓ ଅନେକଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଦେବୀ ଦ୍ୱାରମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଖୋଲିଯାଉ।
ଆ ଭନ୍ଦମାନେ ଉପାକେ ନକ୍ତୋଷାସା ସୁପେଶସା । ଯହ୍ଵୀ ଋତସ୍ଯ ମାତରା ସୀଦତାଂ ବର୍ହିରା ସୁମତ୍
ସୁନ୍ଦର ଶୃଙ୍ଗାରରେ ଶୋଭିତ ରାତି ଓ ଉଷା, ଦୁଇଏ ଏକାସাথে ଆସନ୍ତୁ। ତରୁଣୀ ଏହି ଋତର ମାଆମାନେ, ଦୟା ସହିତ କୁଶ ଉପରେ ବସନ୍ତୁ।
ମନ୍ଦ୍ରଜିହ୍ଵା ଜୁଗୁର୍ଵଣୀ ହୋତାରା ଦୈଵ୍ଯା କଵୀ । ଯଜ୍ଞଂ ନୋ ଯକ୍ଷତାମିମଂ ସିଧ୍ରମଦ୍ଯ ଦିଵିସ୍ପୃଶମ୍
ମଧୁର ଜିହ୍ୱା ଓ ଧ୍ୟାନଶୀଳ ଦେବତା ହୋତାମାନେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ଆଜି ଆମ ପାଇଁ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଛୁଇଁ, ସମ୍ପାଦନ କରନ୍ତୁ।
ଶୁଚିର୍ଦେଵେଷ୍ଵର୍ପିତା ହୋତ୍ରା ମରୁତ୍ସୁ ଭାରତୀ । ଇଳା ସରସ୍ଵତୀ ମହୀ ବର୍ହିଃ ସୀଦନ୍ତୁ ଯଜ୍ଞିଯାଃ
ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଭ୍ର ହୋତା ବସିଛନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭାରତୀ, ଇଳା, ସରସ୍ୱତୀ ଓ ମହୀ — ଏହି ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟମାନେ କୁଶ ଉପରେ ବସନ୍ତୁ।