ଓ ଷୂ ଣୋ ଅଗ୍ନେ ଶୃଣୁହି ତ୍ଵମୀଳିତୋ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ବ୍ରଵସି ଯଜ୍ଞିଯେଭ୍ଯୋ ରାଜଭ୍ଯୋ ଯଜ୍ଞିଯେଭ୍ଯଃ । ଯଦ୍ଧ ତ୍ଯାମଙ୍ଗିରୋଭ୍ଯୋ ଧେନୁଂ ଦେଵା ଅଦତ୍ତନ । ଵି ତାଂ ଦୁହ୍ରେ ଅର୍ଯମା କର୍ତରୀ ସଚାଁ ଏଷ ତାଂ ଵେଦ ମେ ସଚା
ଅଗ୍ନି, ଆମ କଥା ଶୁଣ। ତୁମେ ଆହ୍ୱାନିତ ହେଉଛ, ଦେବତାମାନେ, ଯଜ୍ଞର ଅଧିପତିମାନେ ଓ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ କଥା କହ। ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଅଙ୍ଗିରସମାନେଙ୍କୁ ଗାଈ ଦେଇଥିଲେ, ଆର୍ୟମାନ୍ ତାହାକୁ ଚାକୁ ଦ୍ୱାରା ଦୁହିଥିଲେ, ସେ ଏହାକୁ ଜାଣେ, ମୁଁ ସହିତ ଜାଣେ।
ମୋ ଷୁ ଵୋ ଅସ୍ମଦଭି ତାନି ପୌଂସ୍ଯା ସନା ଭୂଵନ୍ଦ୍ଯୁମ୍ନାନି ମୋତ ଜାରିଷୁରସ୍ମତ୍ପୁରୋତ ଜାରିଷୁଃ । ଯଦ୍ଵଶ୍ଚିତ୍ରଂ ଯୁଗେଯୁଗେ ନଵ୍ଯଂ ଘୋଷାଦମର୍ତ୍ଯମ୍ । ଅସ୍ମାସୁ ତନ୍ମରୁତୋ ଯଚ୍ଚ ଦୁଷ୍ଟରଂ ଦିଧୃତା ଯଚ୍ଚ ଦୁଷ୍ଟରମ୍
ତୁମର ପୌରୁଷ କାର୍ଯ୍ୟ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ନଯାଉ, ପୁରୁଣା ମହିମା ସଦା ଆମରୁ ହେଉ, ତୁମର କ୍ରୋଧ କେବେ ଆମଠାରେ ନପଡ଼ୁ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ନୂତନ ଶବ୍ଦ ଅମର ରହିଛି, ମାରୁତମାନେ, ସେ ଆମରୁ ହେଉ, ଯେଉଁଟି ଅତି ଦୁର୍ଜୟ, ସେ ଆମକୁ ମିଳୁ।
ଦଧ୍ଯଙ୍ହ ମେ ଜନୁଷଂ ପୂର୍ଵୋ ଅଙ୍ଗିରାଃ ପ୍ରିଯମେଧଃ କଣ୍ଵୋ ଅତ୍ରିର୍ମନୁର୍ଵିଦୁସ୍ତେ ମେ ପୂର୍ଵେ ମନୁର୍ଵିଦୁଃ । ତେଷାଂ ଦେଵେଷ୍ଵାଯତିରସ୍ମାକଂ ତେଷୁ ନାଭଯଃ । ତେଷାଂ ପଦେନ ମହ୍ଯା ନମେ ଗିରେନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ଆ ନମେ ଗିରା
ଦଧ୍ୟଂ ମୋର ପୂର୍ବଜ ଅଙ୍ଗିରସ୍ ଥିଲେ, ପ୍ରିୟମେଧ, କଣ୍ବ, ଅତ୍ରି, ମନୁ—ମୋର ପୂର୍ବଜ ମନୁ ଏହାକୁ ଜାଣିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ବଂଶଜ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମର ନିକଟ। ସେମାନଙ୍କ ପଥରେ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ, ମୋର ଗୀତରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ହୋତା ଯକ୍ଷଦ୍ଵନିନୋ ଵନ୍ତ ଵାର୍ଯଂ ବୃହସ୍ପତିର୍ଯଜତି ଵେନ ଉକ୍ଷଭିଃ ପୁରୁଵାରେଭିରୁକ୍ଷଭିଃ । ଜଗୃଭ୍ମା ଦୂରଆଦିଶଂ ଶ୍ଲୋକମଦ୍ରେରଧ ତ୍ମନା । ଅଧାରଯଦରରିନ୍ଦାନି ସୁକ୍ରତୁଃ ପୁରୂ ସଦ୍ମାନି ସୁକ୍ରତୁଃ
ଯଜ୍ଞ କରିବା ପାଇଁ ହୋତା ଆହ୍ୱାନ କର, ଆକାଂକ୍ଷିତ ଦାନ ମିଳୁ। ବୃହସ୍ପତି ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ବେନା ବହୁ ବୃଷଭ ସହିତ। ଆମେ ଦୂର ଚିହ୍ନ, ପାହାଡ଼ର ଗୀତ ଧରିଛୁ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ। ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଅନେକ ଗୃହ ନିର୍ମାଣ କରିଛନ୍ତି।
ଯେ ଦେଵାସୋ ଦିଵ୍ଯେକାଦଶ ସ୍ଥ ପୃଥିଵ୍ଯାମଧ୍ଯେକାଦଶ ସ୍ଥ । ଅପ୍ସୁକ୍ଷିତୋ ମହିନୈକାଦଶ ସ୍ଥ ତେ ଦେଵାସୋ ଯଜ୍ଞମିମଂ ଜୁଷଧ୍ଵମ୍
ଯେଉଁ ଦେବତାମାନେ ଦିଗନ୍ତରେ ଏଗାର, ପୃଥିବୀରେ ଏଗାର, ଜଳରେ ଏଗାର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାମାନେ, ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ଵେଦିଷଦେ ପ୍ରିଯଧାମାଯ ସୁଦ୍ଯୁତେ ଧାସିମିଵ ପ୍ର ଭରା ଯୋନିମଗ୍ନଯେ । ଵସ୍ତ୍ରେଣେଵ ଵାସଯା ମନ୍ମନା ଶୁଚିଂ ଜ୍ଯୋତୀରଥଂ ଶୁକ୍ରଵର୍ଣଂ ତମୋହନମ୍
ବେଦି ପାଇଁ, ପ୍ରିୟ ନିବାସୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜ୍ୟୋତିର ପାଇଁ, ଆଗ୍ନି ପାଇଁ ଆସନ ତିଆରି କର। ଜେମିତି ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶରୀର ଢାକାଯାଏ, ତେଣୁ ମନରେ ଶୁଭ୍ର ଓ ଜ୍ୟୋତିରଥ ଆଗ୍ନିକୁ ଆବୃତ କର, ଯିଏ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ।
ଅଭି ଦ୍ଵିଜନ୍ମା ତ୍ରିଵୃଦନ୍ନମୃଜ୍ଯତେ ସଂଵତ୍ସରେ ଵାଵୃଧେ ଜଗ୍ଧମୀ ପୁନଃ । ଅନ୍ଯସ୍ଯାସା ଜିହ୍ଵଯା ଜେନ୍ଯୋ ଵୃଷା ନ୍ଯନ୍ଯେନ ଵନିନୋ ମୃଷ୍ଟ ଵାରଣଃ
ଯଜ୍ଞରେ ତିନି ଭାଗ ଥିବା ଦ୍ୱିଜାତି ପବିତ୍ର ହୁଏ, ବର୍ଷ ଶେଷରେ ପୁନି ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ପୁଣି ଭୋଜନ ହୁଏ। ଅନ୍ୟ ଜିହ୍ବା ଦ୍ୱାରା ବୃଷଭ ପ୍ରଶଂସିତ, ଅନ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ହବି ଶୁଧ୍ଧ ହୁଏ।
କୃଷ୍ଣପ୍ରୁତୌ ଵେଵିଜେ ଅସ୍ଯ ସକ୍ଷିତା ଉଭା ତରେତେ ଅଭି ମାତରା ଶିଶୁମ୍ । ପ୍ରାଚାଜିହ୍ଵଂ ଧ୍ଵସଯନ୍ତଂ ତୃଷୁଚ୍ଯୁତମା ସାଚ୍ଯଂ କୁପଯଂ ଵର୍ଧନଂ ପିତୁଃ
କଳା ଓ ଧଳା, ଦୁଇ ମାଆ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି, ଦୁହେଁ ମାଆ ଶିଶୁକୁ ପାର କରନ୍ତି। ଆଗୁଆ ଜିହ୍ବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଝରୁଥିବା, ସହଚର, ଏହି ଗଞ୍ଜ, ବାପାଙ୍କ ଉପଜିବିକା ବଢ଼ିଯାଏ।
ମୁମୁକ୍ଷ୍ଵୋ ମନଵେ ମାନଵସ୍ଯତେ ରଘୁଦ୍ରୁଵଃ କୃଷ୍ଣସୀତାସ ଊ ଜୁଵଃ । ଅସମନା ଅଜିରାସୋ ରଘୁଷ୍ଯଦୋ ଵାତଜୂତା ଉପ ଯୁଜ୍ଯନ୍ତ ଆଶଵଃ
ମନୁ ଓ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେବାକୁ ଆଶା କରି, ତ୍ୱରିତ ଓ ଅନ୍ଧାର, କଳା ଓ ଧଳା, ସେମାନେ ଚଳିଯାନ୍ତି। ଅଚଳ, ତ୍ୱରିତ, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଥିବା ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଏ।
ଆଦସ୍ଯ ତେ ଧ୍ଵସଯନ୍ତୋ ଵୃଥେରତେ କୃଷ୍ଣମଭ୍ଵଂ ମହି ଵର୍ପଃ କରିକ୍ରତଃ । ଯତ୍ସୀଂ ମହୀମଵନିଂ ପ୍ରାଭି ମର୍ମୃଶଦଭିଶ୍ଵସନ୍ସ୍ତନଯନ୍ନେତି ନାନଦତ୍
ତୁମଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ସେମାନେ ବଢ଼ିବାକୁ ଚାଲିଯାନ୍ତି, କଳା ମେଘ, ବଡ଼ ଆକୃତି ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେ ମହା ପୃଥିବୀକୁ ଛୁଏ, ତେବେ ଗର୍ଜନ କରେ, ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ଗଜଗଜାହଟ କରେ।
ଭୂଷନ୍ନ ଯୋଽଧି ବଭ୍ରୂଷୁ ନମ୍ନତେ ଵୃଷେଵ ପତ୍ନୀରଭ୍ଯେତି ରୋରୁଵତ୍ । ଓଜାଯମାନସ୍ତନ୍ଵଶ୍ଚ ଶୁମ୍ଭତେ ଭୀମୋ ନ ଶୃଙ୍ଗା ଦଵିଧାଵ ଦୁର୍ଗୃଭିଃ
ଯିଏ କାଉଁଆ ରଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରେ ଶୋଭା ପାଏ, ସେ ନମ୍ର ହୁଏ। ବୃଷଭ ପରି, ସେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେଙ୍କ ପାଖକୁ ଗର୍ଜନ କରି ଯାଏ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଦେହ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ଭୟଙ୍କର ଶିଙ୍ଗ ପରି, ଧାଉଛି, ଧରିବାକୁ କଷ୍ଟକର।
ସ ସଂସ୍ତିରୋ ଵିଷ୍ଟିରଃ ସଂ ଗୃଭାଯତି ଜାନନ୍ନେଵ ଜାନତୀର୍ନିତ୍ଯ ଆ ଶଯେ । ପୁନର୍ଵର୍ଧନ୍ତେ ଅପି ଯନ୍ତି ଦେଵ୍ଯମନ୍ଯଦ୍ଵର୍ପଃ ପିତ୍ରୋଃ କୃଣ୍ଵତେ ସଚା
ସେଉଁଠି ଯିଏ ଭଲଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଓ ବିସ୍ତୃତ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକଠା କରେ, ସବୁବେଳେ ଶୋଇଥିବା ଲୋକମାନେ କିପରି ଅଛନ୍ତି ତାହା ଜାଣିଥିବା ପରି ଜାଣେ। ସେମାନେ ପୁନି ବୃଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଦୁଇ ଜଣ ପିତାମାତା ପାଇଁ ଆଉ ଏକ ଆକୃତି ତିଆରି କରନ୍ତି।
ତମଗ୍ରୁଵଃ କେଶିନୀଃ ସଂ ହି ରେଭିର ଊର୍ଧ୍ଵାସ୍ତସ୍ଥୁର୍ମମ୍ରୁଷୀଃ ପ୍ରାଯଵେ ପୁନଃ । ତାସାଂ ଜରାଂ ପ୍ରମୁଞ୍ଚନ୍ନେତି ନାନଦଦସୁଂ ପରଂ ଜନଯଞ୍ଜୀଵମସ୍ତୃତମ୍
ଫୁର୍ତିଳା ଓ ଲମ୍ବା କେଶ ଥିବା ସେମାନେ, ଏକାଠି ହୋଇ ଚିତ୍କାର କରି, ସିଧା ହୋଇ ଦଢ଼ି ରହନ୍ତି, କ୍ରୋଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ପୁନି ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଫେରନ୍ତି। ସେମାନେ ବୟସ୍କତାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ଶବ୍ଦ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି, ଆଉ ନୂତନ ଜୀବନ ଦେଇଥିବା ଅକ୍ଲାନ୍ତ ଏକ ଜୀବକୁ ଜନ୍ମ ଦେନ୍ତି।
ଅଧୀଵାସଂ ପରି ମାତୂ ରିହନ୍ନହ ତୁଵିଗ୍ରେଭିଃ ସତ୍ଵଭିର୍ଯାତି ଵି ଜ୍ରଯଃ । ଵଯୋ ଦଧତ୍ପଦ୍ଵତେ ରେରିହତ୍ସଦାନୁ ଶ୍ଯେନୀ ସଚତେ ଵର୍ତନୀରହ
ସେ ଶୋଭାମୟ, ଦିନକୁ ଦିନ ମାଆଙ୍କୁ ଘେରି ଘୁଞ୍ଚିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ବୟସ୍କତା ଉପରେ ଜିତିଯାଏ। ଯୁବତ୍ୱ ଧାରଣ କରି, ହଂସ ପରି ଚଳେ, ସବୁବେଳେ ଆଶା କରେ, ଶ୍ୟେନୀ ପରି ମାର୍ଗରେ ଏକାଠି ହୁଏ।
ଅସ୍ମାକମଗ୍ନେ ମଘଵତ୍ସୁ ଦୀଦିହ୍ଯଧ ଶ୍ଵସୀଵାନ୍ଵୃଷଭୋ ଦମୂନାଃ । ଅଵାସ୍ଯା ଶିଶୁମତୀରଦୀଦେର୍ଵର୍ମେଵ ଯୁତ୍ସୁ ପରିଜର୍ଭୁରାଣଃ
ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ଦାନଶୀଳ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଲୋକିତ ହେଉ। ଘରର ମୁଖ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷ ଭଳି ଶ୍ୱାସ ନିଅ। ଯିଏ ଘରେ ରହିବାକୁ ଥିବେ, ଯିଏ ସନ୍ତାନ ଦେଇଥିବେ, ସେ ଅସୁରକ୍ଷିତ ହେଉନାହିଁ, ଯୁଦ୍ଧରେ କବଚ ପରି ସୁରକ୍ଷିତ ରୁହନ୍ତୁ।
ଇଦମଗ୍ନେ ସୁଧିତଂ ଦୁର୍ଧିତାଦଧି ପ୍ରିଯାଦୁ ଚିନ୍ମନ୍ମନଃ ପ୍ରେଯୋ ଅସ୍ତୁ ତେ । ଯତ୍ତେ ଶୁକ୍ରଂ ତନ୍ଵୋ ରୋଚତେ ଶୁଚି ତେନାସ୍ମଭ୍ଯଂ ଵନସେ ରତ୍ନମା ତ୍ଵମ୍
ଅଗ୍ନି, ଏହି ଭଲ ବଳି ତୁମ ପାଇଁ ଖରାପ ବଳିଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ହେଉ। ଏହା ତୁମ ମନରେ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ହେଉ। ତୁମ ଦେହରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପବିତ୍ର ଆଲୋକ ଯାହା ଚମକେ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଜିତି ଦିଅ।
ରଥାଯ ନାଵମୁତ ନୋ ଗୃହାଯ ନିତ୍ଯାରିତ୍ରାଂ ପଦ୍ଵତୀଂ ରାସ୍ଯଗ୍ନେ । ଅସ୍ମାକଂ ଵୀରାଁ ଉତ ନୋ ମଘୋନୋ ଜନାଁଶ୍ଚ ଯା ପାରଯାଚ୍ଛର୍ମ ଯା ଚ
ଅଗ୍ନି, ରଥ, ନୌକା ଓ ଆମ ଘର ପାଇଁ ସବୁବେଳେ ମାର୍ଗ ଦେଖାଉଥିବା, ପଥ ଦେଉଥିବା ଉପକାରୀ ଦିଅ। ଆମ ନାୟକମାନେ, ଦାନଶୀଳ ଲୋକମାନେ ଓ ଯିଏ ଅପାର କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ, ଏହି ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ।
ଅଭୀ ନୋ ଅଗ୍ନ ଉକ୍ଥମିଜ୍ଜୁଗୁର୍ଯା ଦ୍ଯାଵାକ୍ଷାମା ସିନ୍ଧଵଶ୍ଚ ସ୍ଵଗୂର୍ତାଃ । ଗଵ୍ଯଂ ଯଵ୍ଯଂ ଯନ୍ତୋ ଦୀର୍ଘାହେଷଂ ଵରମରୁଣ୍ଯୋ ଵରନ୍ତ
ଅଗ୍ନି, ଆମେ ଯେଉଁ ଷ୍ଟୁତି କରୁଛୁ, ତାହା ସହିତ ଦ୍ୟୌଳୋକ, ପୃଥିବୀ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ ନଦୀମାନେ ଆସନ୍ତୁ। ଗୋ ଓ ଯବ ଚାହିଁ, ଦୀର୍ଘ ସ୍ୱର ଦେଇ, ଲାଲ ରଙ୍ଗରା ମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତୁ ବାଛନ୍ତୁ।
ବଳିତ୍ଥା ତଦ୍ଵପୁଷେ ଧାଯି ଦର୍ଶତଂ ଦେଵସ୍ଯ ଭର୍ଗଃ ସହସୋ ଯତୋ ଜନି । ଯଦୀମୁପ ହ୍ଵରତେ ସାଧତେ ମତିରୃତସ୍ଯ ଧେନା ଅନଯନ୍ତ ସସ୍ରୁତଃ
ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜ ଆକୃତି ପାଇଁ ରଖାଯାଇଛି; ଦେବତାଙ୍କର ତେଜ, ଶକ୍ତି ଯାଁଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଯେତେବେଳେ ଭାବନା ସେଠାକୁ ଯାଏ ଓ କାମ ସାଧନ କରେ, ସତ୍ୟର ଗାଈମାନେ ପ୍ରବାହ ଆଣନ୍ତି।
ପୃକ୍ଷୋ ଵପୁଃ ପିତୁମାନ୍ନିତ୍ଯ ଆ ଶଯେ ଦ୍ଵିତୀଯମା ସପ୍ତଶିଵାସୁ ମାତୃଷୁ । ତୃତୀଯମସ୍ଯ ଵୃଷଭସ୍ଯ ଦୋହସେ ଦଶପ୍ରମତିଂ ଜନଯନ୍ତ ଯୋଷଣଃ
ପିତାମାନେ ଅଧିକ ଥିବା ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଣେ ସବୁବେଳେ ଶୋଇ ରହନ୍ତି; ଦ୍ୱିତୀୟଟି ସାତ ଜଣ ମାଆଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି। ଏହି ବୃଷ ପାଇଁ ଦୁଧ ଦେବାକୁ, ଜଣେ ଦଶ ଧାରଣା ଥିବା ଜଣାଣୀ ତୃତୀୟଟି ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି।
ନିର୍ଯଦୀଂ ବୁଧ୍ନାନ୍ମହିଷସ୍ଯ ଵର୍ପସ ଈଶାନାସଃ ଶଵସା କ୍ରନ୍ତ ସୂରଯଃ । ଯଦୀମନୁ ପ୍ରଦିଵୋ ମଧ୍ଵ ଆଧଵେ ଗୁହା ସନ୍ତଂ ମାତରିଶ୍ଵା ମଥାଯତି
ଯେତେବେଳେ ମହିଷ ଆକୃତିର ଗଭୀର ତଳରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅମାନେ, ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅଧିପତି, ବାହାରିଆସନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ମଧୁ ପିଇବାକୁ, ଆକାଶ ଅନୁସରି, ମାତରିଶ୍ୱା ଲୁଚିଥିବାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରେ।
ପ୍ର ଯତ୍ପିତୁଃ ପରମାନ୍ନୀଯତେ ପର୍ଯା ପୃକ୍ଷୁଧୋ ଵୀରୁଧୋ ଦଂସୁ ରୋହତି । ଉଭା ଯଦସ୍ଯ ଜନୁଷଂ ଯଦିନ୍ଵତ ଆଦିଦ୍ଯଵିଷ୍ଠୋ ଅଭଵଦ୍ଘୃଣା ଶୁଚିଃ
ଯେତେବେଳେ ପିତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଂଶରୁ ଏହା ନେଇଯାଯିଥାଏ, ରସ ପିଇଥିବା ଅଙ୍କୁରମାନେ ଡାଳିରେ ବଢ଼ନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ଦୁଇ ଜନ୍ମ ଧାରା ଉତ୍ତେଜିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଆକାଶରେ ଚମକୁଥିବା ପବିତ୍ର ଜଣେ ହୁଏ।
ଆଦିନ୍ମାତୄରାଵିଶଦ୍ଯାସ୍ଵା ଶୁଚିରହିଂସ୍ଯମାନ ଉର୍ଵିଯା ଵି ଵାଵୃଧେ । ଅନୁ ଯତ୍ପୂର୍ଵା ଅରୁହତ୍ସନାଜୁଵୋ ନି ନଵ୍ଯସୀଷ୍ଵଵରାସୁ ଧାଵତେ
ତାପରେ ସେ ମାଆମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ପବିତ୍ର ଓ ଅକ୍ଷତ ରହି, ବିସ୍ତୃତ ହେଲେ। ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀମାନେ ଯେପରି ଚଢ଼ିଥିଲେ, ସେ ସବୁବେଳେ ଯୁବା ରହି, ନୂତନ ଓ ନିମ୍ନ ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୌଡ଼େ।
ଆଦିଦ୍ଧୋତାରଂ ଵୃଣତେ ଦିଵିଷ୍ଟିଷୁ ଭଗମିଵ ପପୃଚାନାସ ଋଞ୍ଜତେ । ଦେଵାନ୍ଯତ୍କ୍ରତ୍ଵା ମଜ୍ମନା ପୁରୁଷ୍ଟୁତୋ ମର୍ତଂ ଶଂସଂ ଵିଶ୍ଵଧା ଵେତି ଧାଯସେ
ତାପରେ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି, ଭାଗା ପରି କୃପା ଚାହିଁ, ତେଜ ଦେଇ ଦୌଡ଼ନ୍ତି। ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ବହୁମାନ୍ୟ, ତୁମେ ମର୍ତ୍ୟର ପ୍ରାର୍ଥନା ସବୁଠାରେ ପହଞ୍ଚାଅ।
ଵି ଯଦସ୍ଥାଦ୍ଯଜତୋ ଵାତଚୋଦିତୋ ହ୍ଵାରୋ ନ ଵକ୍ଵା ଜରଣା ଅନାକୃତଃ । ତସ୍ଯ ପତ୍ମନ୍ଦକ୍ଷୁଷଃ କୃଷ୍ଣଜଂହସଃ ଶୁଚିଜନ୍ମନୋ ରଜ ଆ ଵ୍ଯଧ୍ଵନଃ
ଯେତେବେଳେ ବାତାସରେ ଚଳିତ, ବଳି ଅଗ୍ନି ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ହେଁ, ହେଁ କରୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି, ଅବିନଶୀ ଓ ଅଭେଦ୍ୟ। ତାହାର ମାର୍ଗ, ତଳେ କଳା, କଳା ଜିଭ୍ରା, ପବିତ୍ର ଜନ୍ମ, ସେମାନେ ଆକାଶ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେଇଛନ୍ତି।
ରଥୋ ନ ଯାତଃ ଶିକ୍ଵଭିଃ କୃତୋ ଦ୍ଯାମଙ୍ଗେଭିରରୁଷେଭିରୀଯତେ । ଆଦସ୍ଯ ତେ କୃଷ୍ଣାସୋ ଦକ୍ଷି ସୂରଯଃ ଶୂରସ୍ଯେଵ ତ୍ଵେଷଥାଦୀଷତେ ଵଯଃ
ଯେପରି ଯୁତି ଲଗାଯାଇଥିବା ରଥ ଚାଲିଯାଏ, ଲାଲ ଅଂଗ ନେଇ ଆକାଶକୁ ଯାଏ; ସେଠାରୁ କଳାମାନେ, ଡାହାଣ ପଟେ, ପୁଅମାନେ, ଶୂର ଗତି ଚାହିଁ, ବୀର ଶକ୍ତି ଆଶା କରନ୍ତି।
ତ୍ଵଯା ହ୍ଯଗ୍ନେ ଵରୁଣୋ ଧୃତଵ୍ରତୋ ମିତ୍ରଃ ଶାଶଦ୍ରେ ଅର୍ଯମା ସୁଦାନଵଃ । ଯତ୍ସୀମନୁ କ୍ରତୁନା ଵିଶ୍ଵଥା ଵିଭୁରରାନ୍ନ ନେମିଃ ପରିଭୂରଜାଯଥାଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସହିତ ଧୃଡ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଥିବା ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ଯ୍ୟମା ଓ ଦାନଶୀଳମାନେ ଆନନ୍ଦିତ। ଯେତେବେଳେ ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ, ସମସ୍ତ ଅଂଶରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିବା, ଚକ୍ର ଧୁର୍ବାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେନାହିଁ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଶଶମାନାଯ ସୁନ୍ଵତେ ରତ୍ନଂ ଯଵିଷ୍ଠ ଦେଵତାତିମିନ୍ଵସି । ତଂ ତ୍ଵା ନୁ ନଵ୍ଯଂ ସହସୋ ଯୁଵନ୍ଵଯଂ ଭଗଂ ନ କାରେ ମହିରତ୍ନ ଧୀମହି
ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଷ୍ଟୁତି କରେ ଓ ଦବାଇ ଦେଉଛି, ସେଠିପାଇଁ ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କର ଅଧିକ ଧନ ଦିଅ। ତୁମେ ସବୁବେଳେ ନୂତନ, ଯୁବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆମେ ଭାଗା ପରି ବଡ଼ ଧନ ଅଭିଲାଷା କରୁଛୁ।
ଅସ୍ମେ ରଯିଂ ନ ସ୍ଵର୍ଥଂ ଦମୂନସଂ ଭଗଂ ଦକ୍ଷଂ ନ ପପୃଚାସି ଧର୍ଣସିମ୍ । ରଶ୍ମୀଁରିଵ ଯୋ ଯମତି ଜନ୍ମନୀ ଉଭେ ଦେଵାନାଂ ଶଂସମୃତ ଆ ଚ ସୁକ୍ରତୁଃ
ଅମାନେ ଧନ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଘରର ରକ୍ଷକ ଭଳି, ଭାଗା ପରି ବୁଦ୍ଧି ଓ ଦୃଢ଼ତା ଦେଉଛ। ରଶ୍ମି ପରି, ଦୁଇ ପିଢ଼ିକୁ ନେଇଯାଉଛ, ଶୁଭ ଇଚ୍ଛା ଥିବା, ଦେବତାଙ୍କର ଷ୍ଟୁତି ଓ ସତ୍ୟ ଆଣିଦେଉଛ।
ଉତ ନଃ ସୁଦ୍ଯୋତ୍ମା ଜୀରାଶ୍ଵୋ ହୋତା ମନ୍ଦ୍ରଃ ଶୃଣଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରରଥଃ । ସ ନୋ ନେଷନ୍ନେଷତମୈରମୂରୋଽଗ୍ନିର୍ଵାମଂ ସୁଵିତଂ ଵସ୍ଯୋ ଅଚ୍ଛ
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି ଆମ ପାଇଁ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଯୁବା ଏବଂ ଆନନ୍ଦମୟ ହୋତା, ଶୁଭ୍ର ରଥ ଚଳାଇଥିବା, ସେ ଆମର ଡାକକୁ ଶୁଣୁନ୍। ଭ୍ରମ ରହିତ ଏହି ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ ଧନ ଓ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ନେଇଯାଉ।