ଵନେମ ତଦ୍ଧୋତ୍ରଯା ଚିତନ୍ତ୍ଯା ଵନେମ ରଯିଂ ରଯିଵଃ ସୁଵୀର୍ଯଂ ରଣ୍ଵଂ ସନ୍ତଂ ସୁଵୀର୍ଯମ୍ । ଦୁର୍ମନ୍ମାନଂ ସୁମନ୍ତୁଭିରେମିଷା ପୃଚୀମହି । ଆ ସତ୍ଯାଭିରିନ୍ଦ୍ରଂ ଦ୍ଯୁମ୍ନହୂତିଭିର୍ଯଜତ୍ରଂ ଦ୍ଯୁମ୍ନହୂତିଭିଃ
ପୂଜାରେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ଜ୍ଞାନୀ ପୂଜାରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସେହି ଧନ, ଅଧିକ ସମ୍ପଦ ଏବଂ ଶୂରତାର ଶକ୍ତି ଜିତିପାରିବା। ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଉପଦେଶରେ ଆଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା, ଅନୁଗ୍ରହ ଲାଗି ଆମେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା। ସତ୍ୟ ଏବଂ ମହିମା ଥିବା ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ନିକଟରେ ଯିବା।
ପ୍ରପ୍ରା ଵୋ ଅସ୍ମେ ସ୍ଵଯଶୋଭିରୂତୀ ପରିଵର୍ଗ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଦୁର୍ମତୀନାଂ ଦରୀମନ୍ଦୁର୍ମତୀନାମ୍ । ସ୍ଵଯଂ ସା ରିଷଯଧ୍ଯୈ ଯା ନ ଉପେଷେ ଅତ୍ରୈଃ । ହତେମସନ୍ନ ଵକ୍ଷତି କ୍ଷିପ୍ତା ଜୂର୍ଣିର୍ନ ଵକ୍ଷତି
ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ମହିମା ଏବଂ ସାହାଯ୍ୟ ସହିତ ଆମକୁ ସମ୍ମାନ ଦିଅନ୍ତୁ; ସେ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତାଙ୍କ ସଭାକୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତୁ, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତାଙ୍କୁ ଚିତ୍ରିକରନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜେ ନଶ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ। ଶତୃ ହତାବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ି ରୁହନ୍ତୁ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଗଛର ଗାଛି ଭଳି ତାଙ୍କୁ ଉଠିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ରାଯା ପରୀଣସା ଯାହି ପଥାଁ ଅନେହସା ପୁରୋ ଯାହ୍ଯରକ୍ଷସା । ସଚସ୍ଵ ନଃ ପରାକ ଆ ସଚସ୍ଵାସ୍ତମୀକ ଆ । ପାହି ନୋ ଦୂରାଦାରାଦଭିଷ୍ଟିଭିଃ ସଦା ପାହ୍ଯଭିଷ୍ଟିଭିଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅକ୍ଷୟ ଧନ ସହିତ ଆମ ପଥରେ ଆଗକୁ ଯାଅ, କୌଣସି ବିପଦ ବା ବାଧା ନ ଆସୁ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦୂରେ ରୁହନ୍ତୁ। ଆମ ସହ ଦୂର ଯାତ୍ରାରେ ଓ ନିକଟ ଯାତ୍ରାରେ ଏକାଥିରେ ରୁହ। ଦୂରରୁ ଓ ନିକଟରୁ ତୁମର କୃପା ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ସର୍ବଦା ରକ୍ଷା କର।
ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ରାଯା ତରୂଷସୋଗ୍ରଂ ଚିତ୍ତ୍ଵା ମହିମା ସକ୍ଷଦଵସେ ମହେ ମିତ୍ରଂ ନାଵସେ । ଓଜିଷ୍ଠ ତ୍ରାତରଵିତା ରଥଂ କଂ ଚିଦମର୍ତ୍ଯ । ଅନ୍ଯମସ୍ମଦ୍ରିରିଷେଃ କଂ ଚିଦଦ୍ରିଵୋ ରିରିକ୍ଷନ୍ତଂ ଚିଦଦ୍ରିଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଧନ ଦେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜୟ ଲାଭ କର। ତୁମେ ତୁମର ମହାନତାରେ ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ବନ୍ଧୁ ଓ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ। ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରକ୍ଷକ ଓ ଉଦ୍ଧାରକ, ଅମର ଥିବା ତୁମେ ଆମ ରଥକୁ ନେଇଯାଅ। ଆମ ଶତ୍ରୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ, ହେ ଦୁଷ୍ଟ ଦଳନ କର୍ତ୍ତା।
ପାହି ନ ଇନ୍ଦ୍ର ସୁଷ୍ଟୁତ ସ୍ରିଧୋଽଵଯାତା ସଦମିଦ୍ଦୁର୍ମତୀନାଂ ଦେଵଃ ସନ୍ଦୁର୍ମତୀନାମ୍ । ହନ୍ତା ପାପସ୍ଯ ରକ୍ଷସସ୍ତ୍ରାତା ଵିପ୍ରସ୍ଯ ମାଵତଃ । ଅଧା ହି ତ୍ଵା ଜନିତା ଜୀଜନଦ୍ଵସୋ ରକ୍ଷୋହଣଂ ତ୍ଵା ଜୀଜନଦ୍ଵସୋ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ଯେପରି ଗୀତରେ ଗାଇଥାଉ, ତେଣୁ ଇର୍ଷ୍ୟାଳୁ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ମନେ ଦୂରେ ରୁହନ୍ତୁ, ହେ ଦେବତା। ତୁମେ ପାପୀ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦଳନ କର, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ଆମକୁ କେବେ ଛାଡ଼ି ଦିଅନାହିଁ। ଯେପରି ତୁମକୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଦୁଷ୍ଟ ଦଳନ କରିବା ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି, ଏହିପରି ଭଲ କାମ ପାଇଁ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ।
ଏନ୍ଦ୍ର ଯାହ୍ଯୁପ ନଃ ପରାଵତୋ ନାଯମଚ୍ଛା ଵିଦଥାନୀଵ ସତ୍ପତିରସ୍ତଂ ରାଜେଵ ସତ୍ପତିଃ । ହଵାମହେ ତ୍ଵା ଵଯଂ ପ୍ରଯସ୍ଵନ୍ତଃ ସୁତେ ସଚା । ପୁତ୍ରାସୋ ନ ପିତରଂ ଵାଜସାତଯେ ମଂହିଷ୍ଠଂ ଵାଜସାତଯେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୂରରୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଯେପରି ଏକ ସତ୍ୟ ପତି ସଭାକୁ ଯାଏ, କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାଂଧ୍ୟାବେଳେ ଆସେ, ସେପରି। ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ସୋମ ରସ ସହିତ। ଯେପରି ପୁଅମାନେ ବଳ ପାଇଁ ବାପାଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି, ସେପରି ଆମେ ବଳ ଲାଗି ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ହେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ପିବା ସୋମମିନ୍ଦ୍ର ସୁଵାନମଦ୍ରିଭିଃ କୋଶେନ ସିକ୍ତମଵତଂ ନ ଵଂସଗସ୍ତାତୃଷାଣୋ ନ ଵଂସଗଃ । ମଦାଯ ହର୍ଯତାଯ ତେ ତୁଵିଷ୍ଟମାଯ ଧାଯସେ । ଆ ତ୍ଵା ଯଚ୍ଛନ୍ତୁ ହରିତୋ ନ ସୂର୍ଯମହା ଵିଶ୍ଵେଵ ସୂର୍ଯମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ପାତ୍ରରେ ପୁରିଆଯାଇଥିବା, ପାଥରରେ ଚେପାଯାଇଥିବା ସୋମରସ ପିଉ। ତୁମେ ଯେପରି ତରସିଥିବା ବଛୁଆ ଦୁଧ ଚୁଷେ, ସେପରି ଏହି ସୋମ ତୁମ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶକ୍ତି ଦେବା ପାଇଁ ଅର୍ପିତ। ତୁମ ହରି ଘୋଡ଼ାମାନେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଯେପରି ଆଣନ୍ତି, ସେପରି ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ଆଣୁନ୍ତୁ।
ଅଵିନ୍ଦଦ୍ଦିଵୋ ନିହିତଂ ଗୁହା ନିଧିଂ ଵେର୍ନ ଗର୍ଭଂ ପରିଵୀତମଶ୍ମନ୍ଯନନ୍ତେ ଅନ୍ତରଶ୍ମନି । ଵ୍ରଜଂ ଵଜ୍ରୀ ଗଵାମିଵ ସିଷାସନ୍ନଙ୍ଗିରସ୍ତମଃ । ଅପାଵୃଣୋଦିଷ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପରୀଵୃତା ଦ୍ଵାର ଇଷଃ ପରୀଵୃତାଃ
ସେ ଆକାଶରେ ଲୁଚିଥିବା ଧନର ଗୁପ୍ତ ଭଣ୍ଡାର ଖୋଜି ପାଇଲେ, ଏହା ଥିଲା ସତ୍ୟର ଅଣ୍ଡା, ଅସୀମ ପାଥରରେ ଘେରିଥିଲା। ଗାଁ ଚାହିଁ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଯେପରି ଅନ୍ଧକାର ହଟାଇଥିଲେ, ସେପରି ଅନ୍ଧକାର ହଟାଇଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ବନ୍ଦ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେଲେ, ଧନର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଗଲା।
ଦାଦୃହାଣୋ ଵଜ୍ରମିନ୍ଦ୍ରୋ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ କ୍ଷଦ୍ମେଵ ତିଗ୍ମମସନାଯ ସଂ ଶ୍ଯଦହିହତ୍ଯାଯ ସଂ ଶ୍ଯତ୍ । ସଂଵିଵ୍ଯାନ ଓଜସା ଶଵୋଭିରିନ୍ଦ୍ର ମଜ୍ମନା । ତଷ୍ଟେଵ ଵୃକ୍ଷଂ ଵନିନୋ ନି ଵୃଶ୍ଚସି ପରଶ୍ଵେଵ ନି ଵୃଶ୍ଚସି
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ହାତରେ ବଜ୍ର ଧରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁହାଡ଼ିରେ ଗଛ କାଟିବା ଭଳି, ନାଗକୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଭରିଯାଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, କାଠ କାଟିବା କୁହାଡ଼ି ଭଳି, ତୁମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଛିନ୍ଦିଦେଉଛ।
ତ୍ଵଂ ଵୃଥା ନଦ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସର୍ତଵେଽଚ୍ଛା ସମୁଦ୍ରମସୃଜୋ ରଥାଁ ଇଵ ଵାଜଯତୋ ରଥାଁ ଇଵ । ଇତ ଊତୀରଯୁଞ୍ଜତ ସମାନମର୍ଥମକ୍ଷିତମ୍ । ଧେନୂରିଵ ମନଵେ ଵିଶ୍ଵଦୋହସୋ ଜନାଯ ଵିଶ୍ଵଦୋହସଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ନଦୀଗୁଡ଼ିକୁ ମୁକ୍ତ କରି ଚଳିବାକୁ ଦେଲ, ସେମାନେ ରଥ ଦୌଡ଼ିବା ଭଳି ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ତୁମ ନେତୃତ୍ୱରେ, ସେମାନେ ସମାନ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ, ଅକ୍ଷୟ ଗନ୍ତବ୍ୟକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈମାନେ ମନୁ ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଯେପରି ଦୟା କରନ୍ତି, ସେପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଉଛନ୍ତି।
ଇମାଂ ତେ ଵାଚଂ ଵସୂଯନ୍ତ ଆଯଵୋ ରଥଂ ନ ଧୀରଃ ସ୍ଵପା ଅତକ୍ଷିଷୁଃ ସୁମ୍ନାଯ ତ୍ଵାମତକ୍ଷିଷୁଃ । ଶୁମ୍ଭନ୍ତୋ ଜେନ୍ଯଂ ଯଥା ଵାଜେଷୁ ଵିପ୍ର ଵାଜିନମ୍ । ଅତ୍ଯମିଵ ଶଵସେ ସାତଯେ ଧନା ଵିଶ୍ଵା ଧନାନି ସାତଯେ
ଧନ ଆଶା କରି, ଦକ୍ଷ କବିମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ମଧୁର କଥା ଗଢିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଚତୁର କାରିଗରମାନେ ଦୟା ପାଇବାକୁ ରଥ ତିଆରି କରନ୍ତି, ସେପରି ତୁମ ଦୟା ପାଇଁ ଏହାକୁ ଗଢିଛନ୍ତି। ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ ଯେଉଁଠି ପ୍ରତିଯୋଗିତା ହୁଏ, ସେଠି ତୁମକୁ ଶୋଭା ଦେଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ଦୌଡ଼ରେ ଦକ୍ଷ ଘୋଡ଼ାକୁ ଶୋଭା ଦିଅନ୍ତି। ଶକ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ଧନ ଜିତିବା ପାଇଁ, ତୁମେ ସହାୟ ହେଉ।
ଭିନତ୍ପୁରୋ ନଵତିମିନ୍ଦ୍ର ପୂରଵେ ଦିଵୋଦାସାଯ ମହି ଦାଶୁଷେ ନୃତୋ ଵଜ୍ରେଣ ଦାଶୁଷେ ନୃତୋ । ଅତିଥିଗ୍ଵାଯ ଶମ୍ବରଂ ଗିରେରୁଗ୍ରୋ ଅଵାଭରତ୍ । ମହୋ ଧନାନି ଦଯମାନ ଓଜସା ଵିଶ୍ଵା ଧନାନ୍ଯୋଜସା
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ପୁରୁଙ୍କ ପାଇଁ, ଦିବୋଦାସଙ୍କ ପାଇଁ, ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଦାନଶୀଳତା ପାଇଁ, ତୁମର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ନବେଟିଏ କିଲ୍ଲା ଭାଙ୍ଗିଦେଲା। ଅତିଥିଗ୍ବ ପାଇଁ, ତୁମେ ଶମ୍ବରକୁ ପାହାଡ଼ରୁ ଫେଙ୍କିଦେଲା। ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ବଡ଼ ଧନ ବଣ୍ଟନ କଲା, ସମସ୍ତ ଧନ ଦେଲା।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସମତ୍ସୁ ଯଜମାନମାର୍ଯଂ ପ୍ରାଵଦ୍ଵିଶ୍ଵେଷୁ ଶତମୂତିରାଜିଷୁ ସ୍ଵର୍ମୀଳ୍ହେଷ୍ଵାଜିଷୁ । ମନଵେ ଶାସଦଵ୍ରତାନ୍ତ୍ଵଚଂ କୃଷ୍ଣାମରନ୍ଧଯତ୍ । ଦକ୍ଷନ୍ନ ଵିଶ୍ଵଂ ତତୃଷାଣମୋଷତି ନ୍ଯର୍ଶସାନମୋଷତି
ଇନ୍ଦ୍ର, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଉତ୍ତମ ଯଜ୍ଞକାରୀଙ୍କୁ ସର୍ବଦା ରକ୍ଷା କରିଛ, ସମସ୍ତ ସଭାରେ ଜୟୀ ହେଉଛ। ଯେଉଁଠି ଆଲୋକ ପୁରସ୍କାର ମିଳେ, ସେଠି ତୁମେ ଚମକୁଛ। ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରି, ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ କଳା ଚର୍ମକୁ ଅନ୍ଧା କରିଦେଲ। ଦକ୍ଷତାରେ, ତୁମେ କେବେ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରଖନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା କେବେ ବିଫଳ ହୁଅନାହାନ୍ତି।
ସୂରଶ୍ଚକ୍ରଂ ପ୍ର ଵୃହଜ୍ଜାତ ଓଜସା ପ୍ରପିତ୍ଵେ ଵାଚମରୁଣୋ ମୁଷାଯତୀଽଶାନ ଆ ମୁଷାଯତି । ଉଶନା ଯତ୍ପରାଵତୋଽଜଗନ୍ନୂତଯେ କଵେ । ସୁମ୍ନାନି ଵିଶ୍ଵା ମନୁଷେଵ ତୁର୍ଵଣିରହା ଵିଶ୍ଵେଵ ତୁର୍ଵଣିଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବଡ଼ ଶକ୍ତି ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଚକ୍ରକୁ ଘୁରାଇଲେ; ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଏହି ଦେବତା ଆରମ୍ଭରେ ତାଙ୍କର କଥା କହିଲେ, ପ୍ରଭୁ ଏହାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ଯେବେ ଉଶନା ଦୂରରୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆସିଲେ, ହେ କବି, ତୁମେ ମନୁଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଭଲ ଦେଲ, ଯେପରି ତୁର୍ବଣା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।
ସ ନୋ ନଵ୍ଯେଭିର୍ଵୃଷକର୍ମନ୍ନୁକ୍ଥୈଃ ପୁରାଂ ଦର୍ତଃ ପାଯୁଭିଃ ପାହି ଶଗ୍ମୈଃ । ଦିଵୋଦାସେଭିରିନ୍ଦ୍ର ସ୍ତଵାନୋ ଵାଵୃଧୀଥା ଅହୋଭିରିଵ ଦ୍ଯୌଃ
ହେ ପ୍ରବଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ନୂତନ ସ୍ତୁତିଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଯିଏ ଦୁର୍ଗମ ଦୁର୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛନ୍ତି, ତୁମେ ଆମକୁ ତୁମ ରକ୍ଷା ଓ ଶକ୍ତିରେ ସୁରକ୍ଷିତ କର। ଦିବୋଦାସଙ୍କ ସହିତ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଛ, ସେତେବେଳେ ଆକାଶ ଯେପରି ଦିନକୁ ଦିନ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ସେପରି ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ବଡ଼ପଣ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ହି ଦ୍ଯୌରସୁରୋ ଅନମ୍ନତେନ୍ଦ୍ରାଯ ମହୀ ପୃଥିଵୀ ଵରୀମଭିର୍ଦ୍ଯୁମ୍ନସାତା ଵରୀମଭିଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵିଶ୍ଵେ ସଜୋଷସୋ ଦେଵାସୋ ଦଧିରେ ପୁରଃ । ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଵିଶ୍ଵା ସଵନାନି ମାନୁଷା ରାତାନି ସନ୍ତୁ ମାନୁଷା
ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ମହାନ ଆକାଶ ନମ୍ର ହୋଇଛି, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ବଡ଼ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ମହିମାର ଉପହାରରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଛି। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ଆଗରେ ରଖିଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ମାନବ ସମର୍ପଣ ଓ ଉପହାର ସବୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିଆଯାଉ।
ଵିଶ୍ଵେଷୁ ହି ତ୍ଵା ସଵନେଷୁ ତୁଞ୍ଜତେ ସମାନମେକଂ ଵୃଷମଣ୍ଯଵଃ ପୃଥକ୍ସ୍ଵଃ ସନିଷ୍ଯଵଃ ପୃଥକ୍ । ତଂ ତ୍ଵା ନାଵଂ ନ ପର୍ଷଣିଂ ଶୂଷସ୍ଯ ଧୁରି ଧୀମହି । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନ ଯଜ୍ଞୈଶ୍ଚିତଯନ୍ତ ଆଯଵ ସ୍ତୋମେଭିରିନ୍ଦ୍ରମାଯଵଃ
ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ, ସେମାନେ ତୁମକୁ, ଏକମାତ୍ର ବଳୀୟ ବୃଷଭ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଇଚ୍ଛାରେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ ଯୋଗାଇଥାନ୍ତି। ଆମେ ତୁମକୁ ଏକ ନୌକା ବା ପତୁଆ ପରି ପ୍ରତିଯୋଗିତାର ଯୋକରେ ରଖୁଛୁ। ଯଜ୍ଞର ପୁରୋହିତମାନେ ତାଙ୍କର ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି।
ଵି ତ୍ଵା ତତସ୍ରେ ମିଥୁନା ଅଵସ୍ଯଵୋ ଵ୍ରଜସ୍ଯ ସାତା ଗଵ୍ଯସ୍ଯ ନିଃସୃଜଃ ସକ୍ଷନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଃସୃଜଃ । ଯଦ୍ଗଵ୍ଯନ୍ତା ଦ୍ଵା ଜନା ସ୍ଵର୍ଯନ୍ତା ସମୂହସି । ଆଵିଷ୍କରିକ୍ରଦ୍ଵୃଷଣଂ ସଚାଭୁଵଂ ଵଜ୍ରମିନ୍ଦ୍ର ସଚାଭୁଵମ୍
ତିନି ଯୁଗଳ ସହାୟକ ତୁମକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୋଧନର ଜିତିବାଳା ଓ ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବାଳା। ଯେତେବେଳେ ଦୁଇ ଜନ, ଗୋ ଓ ଆଲୋକ ଚାହିଁ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସହଚର ବଜ୍ରକୁ ପ୍ରକାଶ କର।
ଵିଦୁଷ୍ଟେ ଅସ୍ଯ ଵୀର୍ଯସ୍ଯ ପୂରଵଃ ପୁରୋ ଯଦିନ୍ଦ୍ର ଶାରଦୀରଵାତିରଃ ସାସହାନୋ ଅଵାତିରଃ । ଶାସସ୍ତମିନ୍ଦ୍ର ମର୍ତ୍ଯମଯଜ୍ଯୁଂ ଶଵସସ୍ପତେ । ମହୀମମୁଷ୍ଣାଃ ପୃଥିଵୀମିମା ଅପୋ ମନ୍ଦସାନ ଇମା ଅପଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂରୁମାନେ ତୁମର ଶୌର୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାଣିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଶରଦ୍କାଳୀନ ଦୁର୍ଗମାନେକୁ ଜୟ କରିଥିଲେ । ଶକ୍ତିର ମାଲିକ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେଉଁ ମର୍ତ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କରୁନାହାନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଦମନ କରିଛ । ତୁମେ ବଡ଼ ପୃଥିବୀକୁ ତାପିତ କରିଛ, ଏହି ଜଳକୁ ମାପିଛ, ଏହି ଜଳରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ ।
ଆଦିତ୍ତେ ଅସ୍ଯ ଵୀର୍ଯସ୍ଯ ଚର୍କିରନ୍ମଦେଷୁ ଵୃଷନ୍ନୁଶିଜୋ ଯଦାଵିଥ ସଖୀଯତୋ ଯଦାଵିଥ । ଚକର୍ଥ କାରମେଭ୍ଯଃ ପୃତନାସୁ ପ୍ରଵନ୍ତଵେ । ତେ ଅନ୍ଯାମନ୍ଯାଂ ନଦ୍ଯଂ ସନିଷ୍ଣତ ଶ୍ରଵସ୍ଯନ୍ତଃ ସନିଷ୍ଣତ
ଆରମ୍ଭରୁ ଏହି ଶୌର୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସମସ୍ତେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଉଶିଜମାନେଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁଭାବରେ ସହଯୋଗ କରିଥିଲେ । ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ନଦୀ ପଥ ତିଆରି କରିଥିଲେ । ସେମାନେ ଖ୍ୟାତି ଲାଗି ଏକ ନଦୀକୁ ଅନ୍ୟ ନଦୀ ସହିତ ମିଶାଇଛନ୍ତି ।
ଉତୋ ନୋ ଅସ୍ଯା ଉଷସୋ ଜୁଷେତ ହ୍ଯର୍କସ୍ଯ ବୋଧି ହଵିଷୋ ହଵୀମଭିଃ ସ୍ଵର୍ଷାତା ହଵୀମଭିଃ । ଯଦିନ୍ଦ୍ର ହନ୍ତଵେ ମୃଧୋ ଵୃଷା ଵଜ୍ରିଞ୍ଚିକେତସି । ଆ ମେ ଅସ୍ଯ ଵେଧସୋ ନଵୀଯସୋ ମନ୍ମ ଶ୍ରୁଧି ନଵୀଯସଃ
ଏହି ଉଷା ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ହବିଷ୍ୟକୁ ପସନ୍ଦ କରୁନ୍ତୁ, ଆମ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଆଣନ୍ତୁ । ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଥିବାବେଳେ, ମୋର ନୂତନ ଗୀତକୁ ଶୁଣ, ହେ ଜ୍ଞାନୀ ।
ତ୍ଵଂ ତମିନ୍ଦ୍ର ଵାଵୃଧାନୋ ଅସ୍ମଯୁରମିତ୍ରଯନ୍ତଂ ତୁଵିଜାତ ମର୍ତ୍ଯଂ ଵଜ୍ରେଣ ଶୂର ମର୍ତ୍ଯମ୍ । ଜହି ଯୋ ନୋ ଅଘାଯତି ଶୃଣୁଷ୍ଵ ସୁଶ୍ରଵସ୍ତମଃ । ରିଷ୍ଟଂ ନ ଯାମନ୍ନପ ଭୂତୁ ଦୁର୍ମତିର୍ଵିଶ୍ଵାପ ଭୂତୁ ଦୁର୍ମତିଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ତୁମେ ଶତ୍ରୁଭାବୀ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ତୁମର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦଳନ କର । ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ନାଶ କର, ହେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ । ଆମ ଯାତ୍ରାରେ କୌଣସି କ୍ଷତି ନ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଖରାପ ଚିନ୍ତା ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ରୁହୁ ।
ତ୍ଵଯା ଵଯଂ ମଘଵନ୍ପୂର୍ଵ୍ଯେ ଧନ ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ଵୋତାଃ ସାସହ୍ଯାମ ପୃତନ୍ଯତୋ ଵନୁଯାମ ଵନୁଷ୍ଯତଃ । ନେଦିଷ୍ଠେ ଅସ୍ମିନ୍ନହନ୍ଯଧି ଵୋଚା ନୁ ସୁନ୍ଵତେ । ଅସ୍ମିନ୍ଯଜ୍ଞେ ଵି ଚଯେମା ଭରେ କୃତଂ ଵାଜଯନ୍ତୋ ଭରେ କୃତମ୍
ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ସାହାଯ୍ୟରେ ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବା, ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ବିରୋଧ କରନ୍ତି ସେମାନେଙ୍କୁ ଅପରାଜିତ କରିପାରିବା। ଏହି ଯଜ୍ଞରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୋମ ଉତ୍ସର୍ଗ କରାଯାଉଛି, ଆମେ ସେଠାରେ ମଧୁର କଥା କହିବା। ଏହି କ୍ରିୟାରେ, ଆମେ ବିଜୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ପୁରସ୍କାର ଜିତିବା।
ସ୍ଵର୍ଜେଷେ ଭର ଆପ୍ରସ୍ଯ ଵକ୍ମନ୍ଯୁଷର୍ବୁଧଃ ସ୍ଵସ୍ମିନ୍ନଞ୍ଜସି କ୍ରାଣସ୍ଯ ସ୍ଵସ୍ମିନ୍ନଞ୍ଜସି । ଅହନ୍ନିନ୍ଦ୍ରୋ ଯଥା ଵିଦେ ଶୀର୍ଷ୍ଣାଶୀର୍ଷ୍ଣୋପଵାଚ୍ଯଃ । ଅସ୍ମତ୍ରା ତେ ସଧ୍ର୍ଯକ୍ସନ୍ତୁ ରାତଯୋ ଭଦ୍ରା ଭଦ୍ରସ୍ଯ ରାତଯଃ
ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଚାହାଁଥିବା, ପ୍ରଭାତର ଧନ ଆଶା କରୁଥିବା, ନିଜ ଘରେ ଧନ ଚାହୁଁଥିବା, ସେଠି ପୁରସ୍କାର ଆଣ। ଇନ୍ଦ୍ର ଅର୍ବୁଦକୁ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଭାବେ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଏହା ସବୁଠାରେ କୁହାଯିବା ଉଚିତ। ତୁମର ଦାନ ଆମ ସହିତ ରହୁ, ଭଲ ଲୋକଙ୍କର ଭଲ ଆଶୀର୍ବାଦ ଭଲ ଲୋକଙ୍କୁ ମିଳୁ।
ତତ୍ତୁ ପ୍ରଯଃ ପ୍ରତ୍ନଥା ତେ ଶୁଶୁକ୍ଵନଂ ଯସ୍ମିନ୍ଯଜ୍ଞେ ଵାରମକୃଣ୍ଵତ କ୍ଷଯମୃତସ୍ଯ ଵାରସି କ୍ଷଯମ୍ । ଵି ତଦ୍ଵୋଚେରଧ ଦ୍ଵିତାନ୍ତଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ରଶ୍ମିଭିଃ । ସ ଘା ଵିଦେ ଅନ୍ଵିନ୍ଦ୍ରୋ ଗଵେଷଣୋ ବନ୍ଧୁକ୍ଷିଦ୍ଭ୍ଯୋ ଗଵେଷଣଃ
ତୁମର ସେ ପୁରୁଣା ଦୟା, ଯେଉଁଠି ଯଜ୍ଞରେ ଅମରତ୍ୱ ପାଇଁ ନିବାସ ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା, ତୁମେ ସେଥିରେ ଅନେକ ପୁଣ୍ୟ କାମ କରିଥିଲ, ଏହାକୁ ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖାଇଛ। ଇନ୍ଦ୍ର ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ଜାଣନ୍ତି, ଗାଁ ଖୋଜିବା ବେଳେ, ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ।
ନୂ ଇତ୍ଥା ତେ ପୂର୍ଵଥା ଚ ପ୍ରଵାଚ୍ଯଂ ଯଦଙ୍ଗିରୋଭ୍ଯୋଽଵୃଣୋରପ ଵ୍ରଜମିନ୍ଦ୍ର ଶିକ୍ଷନ୍ନପ ଵ୍ରଜମ୍ । ଐଭ୍ଯଃ ସମାନ୍ଯା ଦିଶାସ୍ମଭ୍ଯଂ ଜେଷି ଯୋତ୍ସି ଚ । ସୁନ୍ଵଦ୍ଭ୍ଯୋ ରନ୍ଧଯା କଂ ଚିଦଵ୍ରତଂ ହୃଣାଯନ୍ତଂ ଚିଦଵ୍ରତମ୍
ଏବେ ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯିବା ଉଚିତ, ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ପାଇଁ ଗୋଖାଟ ଖୋଲିଥିଲେ। ତୁମେ ସେମାନେ ପାଇଁ ସମାନ ଅଂଶ ଦେଇଛ, ଆମ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଜିତିଛ। ଯେଉଁମାନେ ସୋମ ଚାପିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ, ସେଠାରୁ ଅନ୍ୟାୟୀ କିମ୍ବା କ୍ରୋଧିତ ଲୋକଙ୍କୁ ଦୂରେଇଦିଅ।
ସଂ ଯଜ୍ଜନାନ୍କ୍ରତୁଭିଃ ଶୂର ଈକ୍ଷଯଦ୍ଧନେ ହିତେ ତରୁଷନ୍ତ ଶ୍ରଵସ୍ଯଵଃ ପ୍ର ଯକ୍ଷନ୍ତ ଶ୍ରଵସ୍ଯଵଃ । ତସ୍ମା ଆଯୁଃ ପ୍ରଜାଵଦିଦ୍ବାଧେ ଅର୍ଚନ୍ତ୍ଯୋଜସା । ଇନ୍ଦ୍ର ଓକ୍ଯଂ ଦିଧିଷନ୍ତ ଧୀତଯୋ ଦେଵାଁ ଅଚ୍ଛା ନ ଧୀତଯଃ
ଯିଏ ସାହସିକ ଭାବରେ ଧନ ପାଇବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରୁଛନ୍ତି, ଯିଏ ଖ୍ୟାତି ଚାହାନ୍ତି, ଯିଏ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଭଲ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି ଏହି ବୀର। ଏହିପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ସନ୍ତାନ ମିଳେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଉଛି, ଆମର ମନ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଉପରେ ଲଗିଛି।
ଯୁଵଂ ତମିନ୍ଦ୍ରାପର୍ଵତା ପୁରୋଯୁଧା ଯୋ ନଃ ପୃତନ୍ଯାଦପ ତଂତମିଦ୍ଧତଂ ଵଜ୍ରେଣ ତଂତମିଦ୍ଧତମ୍ । ଦୂରେ ଚତ୍ତାଯ ଚ୍ଛନ୍ତ୍ସଦ୍ଗହନଂ ଯଦିନକ୍ଷତ୍ । ଅସ୍ମାକଂ ଶତ୍ରୂନ୍ପରି ଶୂର ଵିଶ୍ଵତୋ ଦର୍ମା ଦର୍ଷୀଷ୍ଟ ଵିଶ୍ଵତଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପର୍ବତ, ତୁମେ ଆଗରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଯେଉଁ ଶତ୍ରୁ ଆମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ତୁମର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘାତ କର, ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୂରେ ଫେଙ୍କିଦିଅ। ଯଦି ସେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିଛି, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କର। ହେ ବୀର, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆମ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଘେରି ଦିଅ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଚିତ୍ରିଭୂତ କର।
ଉଭେ ପୁନାମି ରୋଦସୀ ଋତେନ ଦ୍ରୁହୋ ଦହାମି ସଂ ମହୀରନିନ୍ଦ୍ରାଃ । ଅଭିଵ୍ଲଗ୍ଯ ଯତ୍ର ହତା ଅମିତ୍ରା ଵୈଲସ୍ଥାନଂ ପରି ତୃଳ୍ହା ଅଶେରନ୍
ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ଦୁଇଟି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପବିତ୍ର କରେଉଛି; ମୁଁ ଭ୍ରମ ଓ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଦହି ଦେଉଛି, ହେ ନିର୍ମଳମନ, ମୁଁ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ଧ୍ୱଂସ କରେଉଛି। ଯେଉଁଠି ଶତ୍ରୁମାନେ ହତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟ ଗୃହମାନେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି ଓ ଦୃଢ଼ କିଲ୍ଲାମାନେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି।
ଅଭିଵ୍ଲଗ୍ଯା ଚିଦଦ୍ରିଵଃ ଶୀର୍ଷା ଯାତୁମତୀନାମ୍ । ଛିନ୍ଧି ଵଟୂରିଣା ପଦା ମହାଵଟୂରିଣା ପଦା
ହେ ପାଥର ଧାରଣ କରୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରଖିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡକୁ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କର। ତୁମ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପାଦରେ, ବଡ଼ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପାଦରେ ସେମାନେକୁ ଚେରି ଦିଅ।