ସ ହି ଶର୍ଧୋ ନ ମାରୁତଂ ତୁଵିଷ୍ଵଣିରପ୍ନସ୍ଵତୀଷୂର୍ଵରାସ୍ଵିଷ୍ଟନିରାର୍ତନାସ୍ଵିଷ୍ଟନିଃ । ଆଦଦ୍ଧଵ୍ଯାନ୍ଯାଦଦିର୍ଯଜ୍ଞସ୍ଯ କେତୁରର୍ହଣା । ଅଧ ସ୍ମାସ୍ଯ ହର୍ଷତୋ ହୃଷୀଵତୋ ଵିଶ୍ଵେ ଜୁଷନ୍ତ ପନ୍ଥାଂ ନରଃ ଶୁଭେ ନ ପନ୍ଥାମ୍
ସେ ମାରୁତ ଦଳ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ଉପଜାଉ ଓ ଅଉପଜାଉ ଭୂମିରେ ଦ୍ରୁତ ଚଳନ୍ତି। ଯଜ୍ଞର ଚିହ୍ନ ଭାବେ ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଶୁଭ୍ର ପଥରେ ଚଲିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି।
ଦ୍ଵିତା ଯଦୀଂ କୀସ୍ତାସୋ ଅଭିଦ୍ଯଵୋ ନମସ୍ଯନ୍ତ ଉପଵୋଚନ୍ତ ଭୃଗଵୋ ମଥ୍ନନ୍ତୋ ଦାଶା ଭୃଗଵଃ । ଅଗ୍ନିରୀଶେ ଵସୂନାଂ ଶୁଚିର୍ଯୋ ଧର୍ଣିରେଷାମ୍ । ପ୍ରିଯାଁ ଅପିଧୀଁର୍ଵନିଷୀଷ୍ଟ ମେଧିର ଆ ଵନିଷୀଷ୍ଟ ମେଧିରଃ
ଯେବେ ଭୃଗୁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ମଥନ କଲେ, ଅଗ୍ନି ଧନର ନାଥ ହେଲେ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର। ପ୍ରେମର ସମ୍ପଦ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରଖୁନ୍ତୁ।
ଵିଶ୍ଵାସାଂ ତ୍ଵା ଵିଶାଂ ପତିଂ ହଵାମହେ ସର୍ଵାସାଂ ସମାନଂ ଦମ୍ପତିଂ ଭୁଜେ ସତ୍ଯଗିର୍ଵାହସଂ ଭୁଜେ । ଅତିଥିଂ ମାନୁଷାଣାଂ ପିତୁର୍ନ ଯସ୍ଯାସଯା । ଅମୀ ଚ ଵିଶ୍ଵେ ଅମୃତାସ ଆ ଵଯୋ ହଵ୍ଯା ଦେଵେଷ୍ଵା ଵଯଃ
ଆମେ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସାଧାରଣ ସ୍ୱାମୀ, ସତ୍ୟ ଶଂସାରେ ଡାକୁଛୁ। ମାନବମାନଙ୍କ ଅତିଥି, ପିତା ପରି ଯାହାଙ୍କ ଆସନ ଛାଡ଼ିଯିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହି ସମସ୍ତ ଅମର ପକ୍ଷୀମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ହବି ନେଇଯାନ୍ତି।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ସହସା ସହନ୍ତମଃ ଶୁଷ୍ମିନ୍ତମୋ ଜାଯସେ ଦେଵତାତଯେ ରଯିର୍ନ ଦେଵତାତଯେ । ଶୁଷ୍ମିନ୍ତମୋ ହି ତେ ମଦୋ ଦ୍ଯୁମ୍ନିନ୍ତମ ଉତ କ୍ରତୁଃ । ଅଧ ସ୍ମା ତେ ପରି ଚରନ୍ତ୍ଯଜର ଶ୍ରୁଷ୍ଟୀଵାନୋ ନାଜର
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ସାହୀ, ଦେବତାଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ। ତୁମର ଉତ୍ସାହ ସବୁଠାରୁ ବେଶି, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ସବୁଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଏହିପରି ଅମରମାନେ ସଦା ତୁମକୁ ଘେରି ରହନ୍ତି।
ପ୍ର ଵୋ ମହେ ସହସା ସହସ୍ଵତ ଉଷର୍ବୁଧେ ପଶୁଷେ ନାଗ୍ନଯେ ସ୍ତୋମୋ ବଭୂତ୍ଵଗ୍ନଯେ । ପ୍ରତି ଯଦୀଂ ହଵିଷ୍ମାନ୍ଵିଶ୍ଵାସୁ କ୍ଷାସୁ ଜୋଗୁଵେ । ଅଗ୍ରେ ରେଭୋ ନ ଜରତ ଋଷୂଣାଂ ଜୂର୍ଣିର୍ହୋତ ଋଷୂଣାମ୍
ଆମର ଶଂସା ମହାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପଶୁମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପାଇଁ ହେଉ। ଯେତେବେଳେ ସେ ସମସ୍ତ ଘରରେ ହବି ସହିତ ବସନ୍ତି, ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ବୃଷଭ ପରି ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଥାନ୍ତି।
ସ ନୋ ନେଦିଷ୍ଠଂ ଦଦୃଶାନ ଆ ଭରାଗ୍ନେ ଦେଵେଭିଃ ସଚନାଃ ସୁଚେତୁନା ମହୋ ରାଯଃ ସୁଚେତୁନା । ମହି ଶଵିଷ୍ଠ ନସ୍କୃଧି ସଂଚକ୍ଷେ ଭୁଜେ ଅସ୍ଯୈ । ମହି ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ମଘଵନ୍ସୁଵୀର୍ଯଂ ମଥୀରୁଗ୍ରୋ ନ ଶଵସା
ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଉତ୍ତମ ପରାମର୍ଶ ଓ ବଡ଼ ଧନ ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ନିକଟ ଦୃଷ୍ଟି ଆଣ। ମହାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହି ଘର ପାଇଁ ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଉ। ଶଂସକାରୀମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ବୀରତା ଦିଅ, ଦୟାଳୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପରି।
ଅଯଂ ଜାଯତ ମନୁଷୋ ଧରୀମଣି ହୋତା ଯଜିଷ୍ଠ ଉଶିଜାମନୁ ଵ୍ରତମଗ୍ନିଃ ସ୍ଵମନୁ ଵ୍ରତମ୍ । ଵିଶ୍ଵଶ୍ରୁଷ୍ଟିଃ ସଖୀଯତେ ରଯିରିଵ ଶ୍ରଵସ୍ଯତେ । ଅଦବ୍ଧୋ ହୋତା ନି ଷଦଦିଳସ୍ପଦେ ପରିଵୀତ ଇଳସ୍ପଦେ
ଏହି ଅଗ୍ନି ମାନବ ଘରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ହୋତା, ଉଶିଜମାନଙ୍କ ନୀତି ଅନୁସରନ୍ତି, ନିଜ ନୀତିକୁ ଅନୁସରନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଣାଯାନ୍ତି, ସଖା ଭାବେ ରହନ୍ତି, ଧନ ଖ୍ୟାତି ପରି ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହୋତା ଇଳାସ୍ଥଳରେ ବସନ୍ତି।
ତଂ ଯଜ୍ଞସାଧମପି ଵାତଯାମସ୍ଯୃତସ୍ଯ ପଥା ନମସା ହଵିଷ୍ମତା ଦେଵତାତା ହଵିଷ୍ମତା । ସ ନ ଊର୍ଜାମୁପାଭୃତ୍ଯଯା କୃପା ନ ଜୂର୍ଯତି । ଯଂ ମାତରିଶ୍ଵା ମନଵେ ପରାଵତୋ ଦେଵଂ ଭାଃ ପରାଵତଃ
ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆମେ ସତ୍ୟର ପଥରେ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ହବି ସହିତ, ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶ ପାଇଁ ପଠାଉଛୁ। ସେ ଆମକୁ ପୋଷଣ ଆଣନ୍ତୁ, ସହାୟ ପରି, କେବେ ବୃଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଯାହାକୁ ମାତରିଶ୍ୱା ଦୂରରୁ ମନୁଙ୍କୁ ଆଣିଥିଲେ, ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ।
ଏଵେନ ସଦ୍ଯଃ ପର୍ଯେତି ପାର୍ଥିଵଂ ମୁହୁର୍ଗୀ ରେତୋ ଵୃଷଭଃ କନିକ୍ରଦଦ୍ଦଧଦ୍ରେତଃ କନିକ୍ରଦତ୍ । ଶତଂ ଚକ୍ଷାଣୋ ଅକ୍ଷଭିର୍ଦେଵୋ ଵନେଷୁ ତୁର୍ଵଣିଃ । ସଦୋ ଦଧାନ ଉପରେଷୁ ସାନୁଷ୍ଵଗ୍ନିଃ ପରେଷୁ ସାନୁଷୁ
ଏଭଳି, ସେ ତୁରନ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ଘୂରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି, ପୁନଃପୁନି ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ବୃଷଭ ପରି ନିଜ ବୀଜ ଛାଡ଼ନ୍ତି। ଶତ ଚକ୍ଷୁ ସହିତ ଦେବତା ଅଗ୍ନି ଅରଣ୍ୟରେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଚଳନ୍ତି, ଶିଖର ଉପରେ ନିଜ ଆସନ ରଖନ୍ତି।
ସ ସୁକ୍ରତୁଃ ପୁରୋହିତୋ ଦମେଦମେଽଗ୍ନିର୍ଯଜ୍ଞସ୍ଯାଧ୍ଵରସ୍ଯ ଚେତତି କ୍ରତ୍ଵା ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଚେତତି । କ୍ରତ୍ଵା ଵେଧା ଇଷୂଯତେ ଵିଶ୍ଵା ଜାତାନି ପସ୍ପଶେ । ଯତୋ ଘୃତଶ୍ରୀରତିଥିରଜାଯତ ଵହ୍ନିର୍ଵେଧା ଅଜାଯତ
ସେ ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧିଶାଳୀ, ଏହି ଘରର ପୂରୋହିତ, ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞ ଓ ଅଧ୍ୱର କୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ, ସେ ଚାହାଯାନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଦେଖନ୍ତି। ଯାହାଠାରୁ ଘୃତରେ ଧନୀ ଅତିଥି ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଅଗ୍ନି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
କ୍ରତ୍ଵା ଯଦସ୍ଯ ତଵିଷୀଷୁ ପୃଞ୍ଚତେଽଗ୍ନେରଵେଣ ମରୁତାଂ ନ ଭୋଜ୍ଯେଷିରାଯ ନ ଭୋଜ୍ଯା । ସ ହି ଷ୍ମା ଦାନମିନ୍ଵତି ଵସୂନାଂ ଚ ମଜ୍ମନା । ସ ନସ୍ତ୍ରାସତେ ଦୁରିତାଦଭିହ୍ରୁତଃ ଶଂସାଦଘାଦଭିହ୍ରୁତଃ
ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଲୋକେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଚାହନ୍ତି, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ, ମରୁତମାନେ ପାଇଁ, ଭୋଗ ପାଇଁ; ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦାନ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି, ଧନକୁ ମାପି ଦିଅନ୍ତି। ସେ ଆମକୁ ଦୁଃଖ, ଅପବାଦ ଓ ଅପମାନରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଵିଶ୍ଵୋ ଵିହାଯା ଅରତିର୍ଵସୁର୍ଦଧେ ହସ୍ତେ ଦକ୍ଷିଣେ ତରଣିର୍ନ ଶିଶ୍ରଥଚ୍ଛ୍ରଵସ୍ଯଯା ନ ଶିଶ୍ରଥତ୍ । ଵିଶ୍ଵସ୍ମା ଇଦିଷୁଧ୍ଯତେ ଦେଵତ୍ରା ହଵ୍ଯମୋହିଷେ । ଵିଶ୍ଵସ୍ମା ଇତ୍ସୁକୃତେ ଵାରମୃଣ୍ଵତ୍ଯଗ୍ନିର୍ଦ୍ଵାରା ଵ୍ଯୃଣ୍ଵତି
ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦକୁ ସର୍ବଦାତା ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତରେ ରଖିଛନ୍ତି; ତିନି ତାଙ୍କର ମହିମାରେ କେବେ ଅସଫଳ ହେଉନାହାନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ହବି ତିଆରି କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିବେଦନ ଆଣାଯାଏ। ଯିଏ ଭଲ କାମ କରେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପଥ ଖୋଲାଯାଏ; ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେଇଥାନ୍ତି।
ସ ମାନୁଷେ ଵୃଜନେ ଶଂତମୋ ହିତୋଽଗ୍ନିର୍ଯଜ୍ଞେଷୁ ଜେନ୍ଯୋ ନ ଵିଶ୍ପତିଃ ପ୍ରିଯୋ ଯଜ୍ଞେଷୁ ଵିଶ୍ପତିଃ । ସ ହଵ୍ଯା ମାନୁଷାଣାମିଳା କୃତାନି ପତ୍ଯତେ । ସ ନସ୍ତ୍ରାସତେ ଵରୁଣସ୍ଯ ଧୂର୍ତେର୍ମହୋ ଦେଵସ୍ଯ ଧୂର୍ତେଃ
ଅଗ୍ନି ମାନବ ସଭାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶୁଭ ଅଛନ୍ତି, ବଳିପୂଜାରେ ସମ୍ପୂଜ୍ୟ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କର ନାୟକ ଭାବେ ବିଶେଷ ପ୍ରିୟ। ସେ ମାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତିରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ନିବେଦନର ଅଧିପତି। ସେ ଆମକୁ ବରୁଣଙ୍କର ଦାଣ୍ଡ ଓ ମହାଦେବଙ୍କର ଶାସନରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଅଗ୍ନିଂ ହୋତାରମୀଳତେ ଵସୁଧିତିଂ ପ୍ରିଯଂ ଚେତିଷ୍ଠମରତିଂ ନ୍ଯେରିରେ ହଵ୍ଯଵାହଂ ନ୍ଯେରିରେ । ଵିଶ୍ଵାଯୁଂ ଵିଶ୍ଵଵେଦସଂ ହୋତାରଂ ଯଜତଂ କଵିମ୍ । ଦେଵାସୋ ରଣ୍ଵମଵସେ ଵସୂଯଵୋ ଗୀର୍ଭୀ ରଣ୍ଵଂ ଵସୂଯଵଃ
ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପୂଜାରୀ, ଧନଦାତା, ପ୍ରିୟ ଓ ସବୁଠାରୁ ଚଞ୍ଚଳ ଭାବେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ହବି ନେବାକୁ ବସାଇଛନ୍ତି। ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଅଧିକାରୀ, ପୂଜ୍ୟ ପୂଜାରୀ ଓ ମହାପଣ୍ଡିତ ଭାବେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସହାୟତା ପାଇଁ ଗୀତରେ ସ୍ଥାନ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଧନର ଦାତା।
ଯଂ ତ୍ଵଂ ରଥମିନ୍ଦ୍ର ମେଧସାତଯେଽପାକା ସନ୍ତମିଷିର ପ୍ରଣଯସି ପ୍ରାନଵଦ୍ଯ ନଯସି । ସଦ୍ଯଶ୍ଚିତ୍ତମଭିଷ୍ଟଯେ କରୋ ଵଶଶ୍ଚ ଵାଜିନମ୍ । ସାସ୍ମାକମନଵଦ୍ଯ ତୂତୁଜାନ ଵେଧସାମିମାଂ ଵାଚଂ ନ ଵେଧସାମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଲାଗି ରଥରେ ବସାଉଛ, ସେମାନେ ଯେତେ ଦୂରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ସେମାନେକୁ ନିକଟକୁ ଆଣ, ସେମାନେକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଗନ୍ତବ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ନେଉଛ। ଆଶା କରିଥିବା ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ, ତୁମେ ମନ ଓ ଘୋଡ଼ାକୁ ଏକାଗ୍ର ଓ ଅନୁଗତ କର। ଏହି ନିର୍ମଳ ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର କଥା ଆମ ପାଇଁ ହେଉ, ଏହି କଥା ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ହେଉ।
ସ ଶ୍ରୁଧି ଯଃ ସ୍ମା ପୃତନାସୁ କାସୁ ଚିଦ୍ଦକ୍ଷାଯ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ଭରହୂତଯେ ନୃଭିରସି ପ୍ରତୂର୍ତଯେ ନୃଭିଃ । ଯଃ ଶୂରୈଃ ସ୍ଵଃ ସନିତା ଯୋ ଵିପ୍ରୈର୍ଵାଜଂ ତରୁତା । ତମୀଶାନାସ ଇରଧନ୍ତ ଵାଜିନଂ ପୃକ୍ଷମତ୍ଯଂ ନ ଵାଜିନମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଛି, ସେଠାରେ ଦକ୍ଷତା ସହିତ ତୁମକୁ ଲୋକେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକନ୍ତି, ବିଜୟ ପାଇଁ ଡାକନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଆମ କଥା ଶୁଣ। ଯିଏ ବୀରମାନେ ସହିତ ବିଜୟ ଲାଭ କରେ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସହିତ ଜିତିଯାଏ, ସେଉଁଠି ଅଧିପତିମାନେ ପୁରସ୍କାର ଦେଇଥାନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀକୁ, ଭଲ ଘୋଡ଼ା ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀକୁ।
ଦସ୍ମୋ ହି ଷ୍ମା ଵୃଷଣଂ ପିନ୍ଵସି ତ୍ଵଚଂ କଂ ଚିଦ୍ଯାଵୀରରରୁଂ ଶୂର ମର୍ତ୍ଯଂ ପରିଵୃଣକ୍ଷି ମର୍ତ୍ଯମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରୋତ ତୁଭ୍ଯଂ ତଦ୍ଦିଵେ ତଦ୍ରୁଦ୍ରାଯ ସ୍ଵଯଶସେ । ମିତ୍ରାଯ ଵୋଚଂ ଵରୁଣାଯ ସପ୍ରଥଃ ସୁମୃଳୀକାଯ ସପ୍ରଥଃ
ତୁମେ ନିଜେ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଚର୍ମକୁ ପୂରଣ କର, ଏବଂ କିଛି ମଣିଷକୁ ଯଶ ଦେଇ ଆବୃତ କର, ହେ ବୀର, ତୁମେ ମରଣଶୀଳ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ସେମାନେକୁ ଆବୃତ କର। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ, ରୁଦ୍ର ପାଇଁ, ଯଶସ୍ବୀ ପାଇଁ, ମିତ୍ର ପାଇଁ, ବରୁଣ ପାଇଁ, ଦୟାଳୁ ପାଇଁ, ମୁଁ ଏହି କଥା କହୁଛି, ଦୟାଳୁ ପାଇଁ।
ଅସ୍ମାକଂ ଵ ଇନ୍ଦ୍ରମୁଶ୍ମସୀଷ୍ଟଯେ ସଖାଯଂ ଵିଶ୍ଵାଯୁଂ ପ୍ରାସହଂ ଯୁଜଂ ଵାଜେଷୁ ପ୍ରାସହଂ ଯୁଜମ୍ । ଅସ୍ମାକଂ ବ୍ରହ୍ମୋତଯେଽଵା ପୃତ୍ସୁଷୁ କାସୁ ଚିତ୍ । ନହି ତ୍ଵା ଶତ୍ରୁ ସ୍ତରତେ ସ୍ତୃଣୋଷି ଯଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଶତ୍ରୁଂ ସ୍ତୃଣୋଷି ଯମ୍
ଆମ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତି ଦେବେ, ସଂଗୀ ଭାବେ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ବିଜୟୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୁତ, ବିଜୟୀ ଓ ଯୁତ। ଆମର ପୂଜା ତାଙ୍କର ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ହେଉ, ଯେକୌଣସି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ। କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ତୁମକୁ ଜିତିପାରେନି; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁକୁ ଦମନ କର, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁକୁ ଦମନ କର।
ନି ଷୂ ନମାତିମତିଂ କଯସ୍ଯ ଚିତ୍ତେଜିଷ୍ଠାଭିରରଣିଭିର୍ନୋତିଭିରୁଗ୍ରାଭିରୁଗ୍ରୋତିଭିଃ । ନେଷି ଣୋ ଯଥା ପୁରାନେନାଃ ଶୂର ମନ୍ଯସେ । ଵିଶ୍ଵାନି ପୂରୋରପ ପର୍ଷି ଵହ୍ନିରାସା ଵହ୍ନିର୍ନୋ ଅଚ୍ଛ
ତୁମେ ତୀବ୍ର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୂଜା-ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଶତୃତା ରହିଛି, ସେଠାରେ ତାହାକୁ ଦମନ କର। ହେ ଶୂରବୀର, ପୂର୍ବବତ୍ ଆମକୁ ନେଇଯାଅ, ତୁମେ ଯେପରି ଭାବିବା। ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ କରିଥିବା ସମସ୍ତ ଅପରାଧ ଦୂର କର, ହେ ଅଗ୍ନିଦେବ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ।
ପ୍ର ତଦ୍ଵୋଚେଯଂ ଭଵ୍ଯାଯେନ୍ଦଵେ ହଵ୍ଯୋ ନ ଯ ଇଷଵାନ୍ମନ୍ମ ରେଜତି ରକ୍ଷୋହା ମନ୍ମ ରେଜତି । ସ୍ଵଯଂ ସୋ ଅସ୍ମଦା ନିଦୋ ଵଧୈରଜେତ ଦୁର୍ମତିମ୍ । ଅଵ ସ୍ରଵେଦଘଶଂସୋଽଵତରମଵ କ୍ଷୁଦ୍ରମିଵ ସ୍ରଵେତ୍
ଏବେ ମୁଁ ଏହି ପୂଜା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ କହୁଛି, ଯାହାର ପ୍ରଶଂସା ବାଣ ଭଳି ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତାଙ୍କୁ କମ୍ପିତ କରେ, ମୋର ପ୍ରଶଂସା ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତାଙ୍କୁ କମ୍ପିତ କରେ। ସେ ନିଜେ ଆମ ଶତୃମାନେ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଚଳାଇ ତାଙ୍କୁ ଦଳନ କରୁନ୍ତୁ, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତାଙ୍କୁ ହରାନ୍ତୁ। ଦୁଷ୍ଟଚିନ୍ତା ଥିବା ଲୋକ ଗଳିଯାଉ, ନିମ୍ନ ମନ୍ତା ଲୋକ ଜଳ ଭଳି ହରାଯାଉ।
ଵନେମ ତଦ୍ଧୋତ୍ରଯା ଚିତନ୍ତ୍ଯା ଵନେମ ରଯିଂ ରଯିଵଃ ସୁଵୀର୍ଯଂ ରଣ୍ଵଂ ସନ୍ତଂ ସୁଵୀର୍ଯମ୍ । ଦୁର୍ମନ୍ମାନଂ ସୁମନ୍ତୁଭିରେମିଷା ପୃଚୀମହି । ଆ ସତ୍ଯାଭିରିନ୍ଦ୍ରଂ ଦ୍ଯୁମ୍ନହୂତିଭିର୍ଯଜତ୍ରଂ ଦ୍ଯୁମ୍ନହୂତିଭିଃ
ପୂଜାରେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ଜ୍ଞାନୀ ପୂଜାରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସେହି ଧନ, ଅଧିକ ସମ୍ପଦ ଏବଂ ଶୂରତାର ଶକ୍ତି ଜିତିପାରିବା। ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଉପଦେଶରେ ଆଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା, ଅନୁଗ୍ରହ ଲାଗି ଆମେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା। ସତ୍ୟ ଏବଂ ମହିମା ଥିବା ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ନିକଟରେ ଯିବା।
ପ୍ରପ୍ରା ଵୋ ଅସ୍ମେ ସ୍ଵଯଶୋଭିରୂତୀ ପରିଵର୍ଗ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଦୁର୍ମତୀନାଂ ଦରୀମନ୍ଦୁର୍ମତୀନାମ୍ । ସ୍ଵଯଂ ସା ରିଷଯଧ୍ଯୈ ଯା ନ ଉପେଷେ ଅତ୍ରୈଃ । ହତେମସନ୍ନ ଵକ୍ଷତି କ୍ଷିପ୍ତା ଜୂର୍ଣିର୍ନ ଵକ୍ଷତି
ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ମହିମା ଏବଂ ସାହାଯ୍ୟ ସହିତ ଆମକୁ ସମ୍ମାନ ଦିଅନ୍ତୁ; ସେ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତାଙ୍କ ସଭାକୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତୁ, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତାଙ୍କୁ ଚିତ୍ରିକରନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜେ ନଶ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ। ଶତୃ ହତାବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ି ରୁହନ୍ତୁ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଗଛର ଗାଛି ଭଳି ତାଙ୍କୁ ଉଠିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ରାଯା ପରୀଣସା ଯାହି ପଥାଁ ଅନେହସା ପୁରୋ ଯାହ୍ଯରକ୍ଷସା । ସଚସ୍ଵ ନଃ ପରାକ ଆ ସଚସ୍ଵାସ୍ତମୀକ ଆ । ପାହି ନୋ ଦୂରାଦାରାଦଭିଷ୍ଟିଭିଃ ସଦା ପାହ୍ଯଭିଷ୍ଟିଭିଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅକ୍ଷୟ ଧନ ସହିତ ଆମ ପଥରେ ଆଗକୁ ଯାଅ, କୌଣସି ବିପଦ ବା ବାଧା ନ ଆସୁ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦୂରେ ରୁହନ୍ତୁ। ଆମ ସହ ଦୂର ଯାତ୍ରାରେ ଓ ନିକଟ ଯାତ୍ରାରେ ଏକାଥିରେ ରୁହ। ଦୂରରୁ ଓ ନିକଟରୁ ତୁମର କୃପା ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ସର୍ବଦା ରକ୍ଷା କର।
ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ରାଯା ତରୂଷସୋଗ୍ରଂ ଚିତ୍ତ୍ଵା ମହିମା ସକ୍ଷଦଵସେ ମହେ ମିତ୍ରଂ ନାଵସେ । ଓଜିଷ୍ଠ ତ୍ରାତରଵିତା ରଥଂ କଂ ଚିଦମର୍ତ୍ଯ । ଅନ୍ଯମସ୍ମଦ୍ରିରିଷେଃ କଂ ଚିଦଦ୍ରିଵୋ ରିରିକ୍ଷନ୍ତଂ ଚିଦଦ୍ରିଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଧନ ଦେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜୟ ଲାଭ କର। ତୁମେ ତୁମର ମହାନତାରେ ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ବନ୍ଧୁ ଓ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ। ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରକ୍ଷକ ଓ ଉଦ୍ଧାରକ, ଅମର ଥିବା ତୁମେ ଆମ ରଥକୁ ନେଇଯାଅ। ଆମ ଶତ୍ରୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ, ହେ ଦୁଷ୍ଟ ଦଳନ କର୍ତ୍ତା।
ପାହି ନ ଇନ୍ଦ୍ର ସୁଷ୍ଟୁତ ସ୍ରିଧୋଽଵଯାତା ସଦମିଦ୍ଦୁର୍ମତୀନାଂ ଦେଵଃ ସନ୍ଦୁର୍ମତୀନାମ୍ । ହନ୍ତା ପାପସ୍ଯ ରକ୍ଷସସ୍ତ୍ରାତା ଵିପ୍ରସ୍ଯ ମାଵତଃ । ଅଧା ହି ତ୍ଵା ଜନିତା ଜୀଜନଦ୍ଵସୋ ରକ୍ଷୋହଣଂ ତ୍ଵା ଜୀଜନଦ୍ଵସୋ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ଯେପରି ଗୀତରେ ଗାଇଥାଉ, ତେଣୁ ଇର୍ଷ୍ୟାଳୁ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ମନେ ଦୂରେ ରୁହନ୍ତୁ, ହେ ଦେବତା। ତୁମେ ପାପୀ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦଳନ କର, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ଆମକୁ କେବେ ଛାଡ଼ି ଦିଅନାହିଁ। ଯେପରି ତୁମକୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଦୁଷ୍ଟ ଦଳନ କରିବା ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି, ଏହିପରି ଭଲ କାମ ପାଇଁ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ।
ଏନ୍ଦ୍ର ଯାହ୍ଯୁପ ନଃ ପରାଵତୋ ନାଯମଚ୍ଛା ଵିଦଥାନୀଵ ସତ୍ପତିରସ୍ତଂ ରାଜେଵ ସତ୍ପତିଃ । ହଵାମହେ ତ୍ଵା ଵଯଂ ପ୍ରଯସ୍ଵନ୍ତଃ ସୁତେ ସଚା । ପୁତ୍ରାସୋ ନ ପିତରଂ ଵାଜସାତଯେ ମଂହିଷ୍ଠଂ ଵାଜସାତଯେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୂରରୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଯେପରି ଏକ ସତ୍ୟ ପତି ସଭାକୁ ଯାଏ, କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାଂଧ୍ୟାବେଳେ ଆସେ, ସେପରି। ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ସୋମ ରସ ସହିତ। ଯେପରି ପୁଅମାନେ ବଳ ପାଇଁ ବାପାଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି, ସେପରି ଆମେ ବଳ ଲାଗି ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ହେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ପିବା ସୋମମିନ୍ଦ୍ର ସୁଵାନମଦ୍ରିଭିଃ କୋଶେନ ସିକ୍ତମଵତଂ ନ ଵଂସଗସ୍ତାତୃଷାଣୋ ନ ଵଂସଗଃ । ମଦାଯ ହର୍ଯତାଯ ତେ ତୁଵିଷ୍ଟମାଯ ଧାଯସେ । ଆ ତ୍ଵା ଯଚ୍ଛନ୍ତୁ ହରିତୋ ନ ସୂର୍ଯମହା ଵିଶ୍ଵେଵ ସୂର୍ଯମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ପାତ୍ରରେ ପୁରିଆଯାଇଥିବା, ପାଥରରେ ଚେପାଯାଇଥିବା ସୋମରସ ପିଉ। ତୁମେ ଯେପରି ତରସିଥିବା ବଛୁଆ ଦୁଧ ଚୁଷେ, ସେପରି ଏହି ସୋମ ତୁମ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶକ୍ତି ଦେବା ପାଇଁ ଅର୍ପିତ। ତୁମ ହରି ଘୋଡ଼ାମାନେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଯେପରି ଆଣନ୍ତି, ସେପରି ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ଆଣୁନ୍ତୁ।
ଅଵିନ୍ଦଦ୍ଦିଵୋ ନିହିତଂ ଗୁହା ନିଧିଂ ଵେର୍ନ ଗର୍ଭଂ ପରିଵୀତମଶ୍ମନ୍ଯନନ୍ତେ ଅନ୍ତରଶ୍ମନି । ଵ୍ରଜଂ ଵଜ୍ରୀ ଗଵାମିଵ ସିଷାସନ୍ନଙ୍ଗିରସ୍ତମଃ । ଅପାଵୃଣୋଦିଷ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପରୀଵୃତା ଦ୍ଵାର ଇଷଃ ପରୀଵୃତାଃ
ସେ ଆକାଶରେ ଲୁଚିଥିବା ଧନର ଗୁପ୍ତ ଭଣ୍ଡାର ଖୋଜି ପାଇଲେ, ଏହା ଥିଲା ସତ୍ୟର ଅଣ୍ଡା, ଅସୀମ ପାଥରରେ ଘେରିଥିଲା। ଗାଁ ଚାହିଁ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଯେପରି ଅନ୍ଧକାର ହଟାଇଥିଲେ, ସେପରି ଅନ୍ଧକାର ହଟାଇଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ବନ୍ଦ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେଲେ, ଧନର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଗଲା।
ଦାଦୃହାଣୋ ଵଜ୍ରମିନ୍ଦ୍ରୋ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ କ୍ଷଦ୍ମେଵ ତିଗ୍ମମସନାଯ ସଂ ଶ୍ଯଦହିହତ୍ଯାଯ ସଂ ଶ୍ଯତ୍ । ସଂଵିଵ୍ଯାନ ଓଜସା ଶଵୋଭିରିନ୍ଦ୍ର ମଜ୍ମନା । ତଷ୍ଟେଵ ଵୃକ୍ଷଂ ଵନିନୋ ନି ଵୃଶ୍ଚସି ପରଶ୍ଵେଵ ନି ଵୃଶ୍ଚସି
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ହାତରେ ବଜ୍ର ଧରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁହାଡ଼ିରେ ଗଛ କାଟିବା ଭଳି, ନାଗକୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଭରିଯାଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, କାଠ କାଟିବା କୁହାଡ଼ି ଭଳି, ତୁମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଛିନ୍ଦିଦେଉଛ।
ତ୍ଵଂ ଵୃଥା ନଦ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସର୍ତଵେଽଚ୍ଛା ସମୁଦ୍ରମସୃଜୋ ରଥାଁ ଇଵ ଵାଜଯତୋ ରଥାଁ ଇଵ । ଇତ ଊତୀରଯୁଞ୍ଜତ ସମାନମର୍ଥମକ୍ଷିତମ୍ । ଧେନୂରିଵ ମନଵେ ଵିଶ୍ଵଦୋହସୋ ଜନାଯ ଵିଶ୍ଵଦୋହସଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ନଦୀଗୁଡ଼ିକୁ ମୁକ୍ତ କରି ଚଳିବାକୁ ଦେଲ, ସେମାନେ ରଥ ଦୌଡ଼ିବା ଭଳି ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ତୁମ ନେତୃତ୍ୱରେ, ସେମାନେ ସମାନ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ, ଅକ୍ଷୟ ଗନ୍ତବ୍ୟକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈମାନେ ମନୁ ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଯେପରି ଦୟା କରନ୍ତି, ସେପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଉଛନ୍ତି।