ଏଷା ଦିଵୋ ଦୁହିତା ପ୍ରତ୍ଯଦର୍ଶି ଜ୍ଯୋତିର୍ଵସାନା ସମନା ପୁରସ୍ତାତ୍ । ଋତସ୍ଯ ପନ୍ଥାମନ୍ଵେତି ସାଧୁ ପ୍ରଜାନତୀଵ ନ ଦିଶୋ ମିନାତି
ଏହି ଦିବସର କନ୍ୟା ଆଲୋକରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ି ଦେଖାଉଛନ୍ତି। ସେ ନୀତିର ଭଲ ପଥକୁ ଅନୁସରନ୍ତି, ସବୁ ଦିଗ ଜାଣିଛନ୍ତି ଏବଂ କେବେ ଭ୍ରମ କରନ୍ତିନାହିଁ।
ଉପୋ ଅଦର୍ଶି ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଵୋ ନ ଵକ୍ଷୋ ନୋଧା ଇଵାଵିରକୃତ ପ୍ରିଯାଣି । ଅଦ୍ମସନ୍ନ ସସତୋ ବୋଧଯନ୍ତୀ ଶଶ୍ଵତ୍ତମାଗାତ୍ପୁନରେଯୁଷୀଣାମ୍
ସେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ଶୁଧ୍ଧ ନାରୀର ଅଂଶ, ଦକ୍ଷ ଗୃହଣୀ ପରି ପ୍ରିୟ ରୂପ ଦେଖାଉଛନ୍ତି। ଶୟନ ଥିବାମାନେ ଉଠାଇ, ସେ ପୁଣି ପୁଣି ଆସନ୍ତି, ଆସୁଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ନିରନ୍ତର।
ପୂର୍ଵେ ଅର୍ଧେ ରଜସୋ ଅପ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଗଵାଂ ଜନିତ୍ର୍ଯକୃତ ପ୍ର କେତୁମ୍ । ଵ୍ଯୁ ପ୍ରଥତେ ଵିତରଂ ଵରୀଯ ଓଭା ପୃଣନ୍ତୀ ପିତ୍ରୋରୁପସ୍ଥା
ତାରା ଆଲୋକର ପୂର୍ବ ଅଂଶରେ, ଗାଈଙ୍କର ମାଆ ଚିହ୍ନ ଦେଇଛନ୍ତି। ସେ ବିସ୍ତାର କରି, ଅଧିକ ଦେଇ, ଦୁଇ ମାତାପିତାଙ୍କ ଅଂକୁ ଭରିଦେଉଛନ୍ତି।
ଏଵେଦେଷା ପୁରୁତମା ଦୃଶେ କଂ ନାଜାମିଂ ନ ପରି ଵୃଣକ୍ତି ଜାମିମ୍ । ଅରେପସା ତନ୍ଵା ଶାଶଦାନା ନାର୍ଭାଦୀଷତେ ନ ମହୋ ଵିଭାତୀ
ଏହି ଉଷା, ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଦାନଶୀଳ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି; ସେ ନ ନୂତନ ଶିଶୁକୁ, ନ ଜାମାତାକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି। ଦୋଷରହିତ ତାନ୍ତୁ ଅଳଙ୍କୃତ, ଶିଶୁ କିମ୍ବା ବଡ଼, କାହାକୁ ଭୟ କରନ୍ତିନାହିଁ।
ଅଭ୍ରାତେଵ ପୁଂସ ଏତି ପ୍ରତୀଚୀ ଗର୍ତାରୁଗିଵ ସନଯେ ଧନାନାମ୍ । ଜାଯେଵ ପତ୍ଯ ଉଶତୀ ସୁଵାସା ଉଷା ହସ୍ରେଵ ନି ରିଣୀତେ ଅପ୍ସଃ
ସେ ମେଘ ପରି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦିଗରେ ଆସନ୍ତି, ଧନ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ଖୋଦା ଖାଲି ପରି। ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଉଷା ଜନାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ଯିଏପରି ଜାଏ, ତେଣୁ ଅନେକ ଗାଈ ପରି ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି।
ସ୍ଵସା ସ୍ଵସ୍ରେ ଜ୍ଯାଯସ୍ଯୈ ଯୋନିମାରୈଗପୈତ୍ଯସ୍ଯାଃ ପ୍ରତିଚକ୍ଷ୍ଯେଵ । ଵ୍ଯୁଚ୍ଛନ୍ତୀ ରଶ୍ମିଭିଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯାଞ୍ଜ୍ଯଙ୍କ୍ତେ ସମନଗା ଇଵ ଵ୍ରାଃ
ଅପଣ ଛୋଟ ଭଉଣୀ ଯେପରି ବଡ଼ ଭଉଣୀଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଉଷା ନିଜ ଘରକୁ ଫେରି ଆସୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଶ୍ମିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ, ସେ ଶୋଭିତ ହୁଅଛି, ଯେପରି ଜଣେ ଜଣେ ଜଣାଣୀମାନେ ଏକଠି ହୁଅନ୍ତି।
ଆସାଂ ପୂର୍ଵାସାମହସୁ ସ୍ଵସୄଣାମପରା ପୂର୍ଵାମଭ୍ଯେତି ପଶ୍ଚାତ୍ । ତାଃ ପ୍ରତ୍ନଵନ୍ନଵ୍ଯସୀର୍ନୂନମସ୍ମେ ରେଵଦୁଚ୍ଛନ୍ତୁ ସୁଦିନା ଉଷାସଃ
ଏହି ଉଷାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପୁରୁଣା ଭଉଣୀମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ, ପରେ ଆସୁଥିବା ଉଷା ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଆସେ। ପୁରୁଣା ଉଷାମାନେ ଯେପରି ଆସୁଥିଲେ, ସେପରି ଏହି ନୂତନ ଉଷାମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଓ ଶୁଭ ଦିନ ନେଇ ଆସନ୍ତୁ।
ପ୍ର ବୋଧଯୋଷଃ ପୃଣତୋ ମଘୋନ୍ଯବୁଧ୍ଯମାନାଃ ପଣଯଃ ସସନ୍ତୁ । ରେଵଦୁଚ୍ଛ ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯୋ ମଘୋନି ରେଵତ୍ସ୍ତୋତ୍ରେ ସୂନୃତେ ଜାରଯନ୍ତୀ
ଉଷା, ତୁମ ଦାନରେ ଆମକୁ ଜଗାଅ। ଯେଉଁମାନେ ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜାଗିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଗନ୍ତୁ। ଦାନଶୀଳମାନେ ପାଇଁ ଧନ ନେଇ ଉଦିତ ହେଅ, ଉପାସନା ଓ ସତ୍ୟ ବାଣୀକୁ ଫଳ ଦିଅ।
ଅଵେଯମଶ୍ଵୈଦ୍ଯୁଵତିଃ ପୁରସ୍ତାଦ୍ଯୁଙ୍କ୍ତେ ଗଵାମରୁଣାନାମନୀକମ୍ । ଵି ନୂନମୁଚ୍ଛାଦସତି ପ୍ର କେତୁର୍ଗୃହଂଗୃହମୁପ ତିଷ୍ଠାତେ ଅଗ୍ନିଃ
ଏହି ଯୁବତୀ ଉଷା, ଘୋଡ଼ାରେ ଧନବାନ, ସମ୍ମୁଖରେ ଲାଲ ଗାଈମାନେକୁ ଯୋଡ଼େ, ସେମାନେ ଝୁଣ୍ଡର ଆଗରେ ଅଛନ୍ତି। ଏବେ ଉଦିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ପତାକା ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଘରେ ଘରେ ଅଗ୍ନି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅଛି।
ଉତ୍ତେ ଵଯଶ୍ଚିଦ୍ଵସତେରପପ୍ତନ୍ନରଶ୍ଚ ଯେ ପିତୁଭାଜୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟୌ । ଅମା ସତେ ଵହସି ଭୂରି ଵାମମୁଷୋ ଦେଵି ଦାଶୁଷେ ମର୍ତ୍ଯାଯ
ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘୋସାଠାରୁ ଉଡ଼ିଯାନ୍ତି, ଏବଂ ଲୋକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପିତାମାନେ ସହ ଉଷାବେଳେ ଅନ୍ନ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଦେବୀ ଉଷା, ତୁମେ ଘରେ ଥିବା ଭକ୍ତଙ୍କୁ ବହୁତ ଧନ ଦିଅ।
ଅସ୍ତୋଢ୍ଵଂ ସ୍ତୋମ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଣା ମେଽଵୀଵୃଧଧ୍ଵମୁଶତୀରୁଷାସଃ । ଯୁଷ୍ମାକଂ ଦେଵୀରଵସା ସନେମ ସହସ୍ରିଣଂ ଚ ଶତିନଂ ଚ ଵାଜମ୍
ମୁଁ ମୋର ସ୍ତୁତି ଓ ପାଠରେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଛି। ଉଦିତ ଉଷାମାନେ, ତୁମେ ବଢ଼। ଦେବୀମାନେ, ତୁମ ଦୟାରେ ଆମେ ହଜାର ଗୁଣ ଓ ଶତ ଗୁଣ ଫଳ ପାଉ।
ପ୍ରାତା ରତ୍ନଂ ପ୍ରାତରିତ୍ଵା ଦଧାତି ତଂ ଚିକିତ୍ଵାନ୍ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯା ନି ଧତ୍ତେ । ତେନ ପ୍ରଜାଂ ଵର୍ଧଯମାନ ଆଯୂ ରାଯସ୍ପୋଷେଣ ସଚତେ ସୁଵୀରଃ
ସକାଳେ, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଧନ ଆଣେ, ଗ୍ରହଣ କରି ରଖେ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେ ନିଜ ସନ୍ତାନ ଓ ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢ଼ାଏ, ଧନ ଓ ପ୍ରଭାବରେ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।
ସୁଗୁରସତ୍ସୁହିରଣ୍ଯଃ ସ୍ଵଶ୍ଵୋ ବୃହଦସ୍ମୈ ଵଯ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଦଧାତି । ଯସ୍ତ୍ଵାଯନ୍ତଂ ଵସୁନା ପ୍ରାତରିତ୍ଵୋ ମୁକ୍ଷୀଜଯେଵ ପଦିମୁତ୍ସିନାତି
ଯିଏ ତୁମକୁ ସକାଳର ଉପହାର ଦେଇ, ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଥିବା ଜିତିବା ଲୋକ ପରି ଧନ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଭଲ ଘର, ବହୁତ ସୁନା, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଓ ବଡ଼ ଧନ ଦିଅନ୍ତି।
ଆଯମଦ୍ଯ ସୁକୃତଂ ପ୍ରାତରିଚ୍ଛନ୍ନିଷ୍ଟେଃ ପୁତ୍ରଂ ଵସୁମତା ରଥେନ । ଅଂଶୋଃ ସୁତଂ ପାଯଯ ମତ୍ସରସ୍ଯ କ୍ଷଯଦ୍ଵୀରଂ ଵର୍ଧଯ ସୂନୃତାଭିଃ
ଆଜି, ସକାଳର ଉପହାର ନେଇ, ସେ ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରଥରେ ବସି, ପୁଅ ପରି ବାପାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଯାଏ। ସେ ମଦରସ ରସ ପିଉ, ସତ୍ୟ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ବୀରର ଶକ୍ତି ବଢ଼ା।
ଉପ କ୍ଷରନ୍ତି ସିନ୍ଧଵୋ ମଯୋଭୁଵ ଈଜାନଂ ଚ ଯକ୍ଷ୍ଯମାଣଂ ଚ ଧେନଵଃ । ପୃଣନ୍ତଂ ଚ ପପୁରିଂ ଚ ଶ୍ରଵସ୍ଯଵୋ ଘୃତସ୍ଯ ଧାରା ଉପ ଯନ୍ତି ଵିଶ୍ଵତଃ
ନଦୀମାନେ ଏକଠି ହୋଇ ଆନନ୍ଦ ଆଣନ୍ତି, ଗାଈମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଓ ପୂଜା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପୂରଣ କରନ୍ତି ଓ ଯେଉଁମାନେ ଢାଲନ୍ତି, ସେମାନେ ସମ୍ମାନିତ, ଘୃତର ଧାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆସେ।
ନାକସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠେ ଅଧି ତିଷ୍ଠତି ଶ୍ରିତୋ ଯଃ ପୃଣାତି ସ ହ ଦେଵେଷୁ ଗଚ୍ଛତି । ତସ୍ମା ଆପୋ ଘୃତମର୍ଷନ୍ତି ସିନ୍ଧଵସ୍ତସ୍ମା ଇଯଂ ଦକ୍ଷିଣା ପିନ୍ଵତେ ସଦା
ଯିଏ ଦାନ କରେ, ସେ ଆକାଶର ଶିଖରରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୁଏ; ଯିଏ ପୂରଣ କରେ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାଏ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳ ଘୃତ ଆଣେ, ନଦୀମାନେ ବହେ, ଏହି ଦକ୍ଷିଣା ସେପାଇଁ ସଦା ପୂର୍ଣ୍ଣ ରହେ।
ଦକ୍ଷିଣାଵତାମିଦିମାନି ଚିତ୍ରା ଦକ୍ଷିଣାଵତାଂ ଦିଵି ସୂର୍ଯାସଃ । ଦକ୍ଷିଣାଵନ୍ତୋ ଅମୃତଂ ଭଜନ୍ତେ ଦକ୍ଷିଣାଵନ୍ତଃ ପ୍ର ତିରନ୍ତ ଆଯୁଃ
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକ ଦାନଶୀଳଙ୍କର। ଦାନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଦାନଶୀଳମାନେ ଅମୃତ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢ଼ିଯାଏ।
ମା ପୃଣନ୍ତୋ ଦୁରିତମେନ ଆରନ୍ମା ଜାରିଷୁଃ ସୂରଯଃ ସୁଵ୍ରତାସଃ । ଅନ୍ଯସ୍ତେଷାଂ ପରିଧିରସ୍ତୁ କଶ୍ଚିଦପୃଣନ୍ତମଭି ସଂ ଯନ୍ତୁ ଶୋକାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତୁ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ କେବେ କ୍ଷତି ନ ପାଉନ୍ତୁ, ହେ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୀମା ରହୁ, ଦାନ ନକରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଆସୁ।
ଅମନ୍ଦାନ୍ସ୍ତୋମାନ୍ପ୍ର ଭରେ ମନୀଷା ସିନ୍ଧାଵଧି କ୍ଷିଯତୋ ଭାଵ୍ଯସ୍ଯ । ଯୋ ମେ ସହସ୍ରମମିମୀତ ସଵାନତୂର୍ତୋ ରାଜା ଶ୍ରଵ ଇଚ୍ଛମାନଃ
ମୁଁ ମୋର ଚିନ୍ତାରେ ବହୁତ ପ୍ରଶଂସା ଉଚ୍ଚାରଣ କରେଉଛି, ସିନ୍ଧୁର ମାଲିକ, ଧନରେ ଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ। ଯିଏ ମୋ ପାଇଁ ହଜାର ଦେଇଛନ୍ତି, ସେ ଦାନଶୀଳ ରାଜା, ଖ୍ୟାତି ଆଶା କରୁଥିଲେ।
ଶତଂ ରାଜ୍ଞୋ ନାଧମାନସ୍ଯ ନିଷ୍କାଞ୍ଛତମଶ୍ଵାନ୍ପ୍ରଯତାନ୍ସଦ୍ଯ ଆଦମ୍ । ଶତଂ କକ୍ଷୀଵାଁ ଅସୁରସ୍ଯ ଗୋନାଂ ଦିଵି ଶ୍ରଵୋଽଜରମା ତତାନ
ଯିଏ ରାଜା କେବେ ରଖି ରଖନ୍ତି ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଶତ ଟି ସୁନାର ମାଳା, ଶତ ଟି ତିଆରି ଘୋଡ଼ା, ଏକଥରେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲା। କକ୍ଷୀବନ୍ତ ଅସୁରଙ୍କ ଶତ ଟି ଗାଈ, ତାଙ୍କର ଖ୍ୟାତି ଆକାଶରେ ଅବିନାଶୀ ଭାବରେ ବ୍ୟାପିଛି।
ଉପ ମା ଶ୍ଯାଵାଃ ସ୍ଵନଯେନ ଦତ୍ତା ଵଧୂମନ୍ତୋ ଦଶ ରଥାସୋ ଅସ୍ଥୁଃ । ଷଷ୍ଟିଃ ସହସ୍ରମନୁ ଗଵ୍ଯମାଗାତ୍ସନତ୍କକ୍ଷୀଵାଁ ଅଭିପିତ୍ଵେ ଅହ୍ନାମ୍
ମୋ ପାଖକୁ ଶ୍ୟାବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଦଶ ଟି ବଧୂ ସହିତ ରଥ ଆସିଛି। ଷଷ୍ଟି ହଜାର ଗାଈ ଅନୁସରଣ କରିଛି, ଏବଂ କକ୍ଷୀବନ୍ତଙ୍କ ଧନ ଦିନ ଶେଷରେ ବହୁତ ମାତ୍ରାରେ ଆସିଛି।
ଚତ୍ଵାରିଂଶଦ୍ଦଶରଥସ୍ଯ ଶୋଣାଃ ସହସ୍ରସ୍ଯାଗ୍ରେ ଶ୍ରେଣିଂ ନଯନ୍ତି । ମଦଚ୍ଯୁତଃ କୃଶନାଵତୋ ଅତ୍ଯାନ୍କକ୍ଷୀଵନ୍ତ ଉଦମୃକ୍ଷନ୍ତ ପଜ୍ରାଃ
ଦଶ ରଥ ଥିବା ଯେଉଁ ଲୋକ, ତାଙ୍କର ଚାଳିଶି ଟି ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ହଜାର ରେଖାର ଆଗକୁ ନେଇଯାଏ। କକ୍ଷୀବନ୍ତଙ୍କ ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ା, ମଦର ରସ ଢାଲି, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି।
ପୂର୍ଵାମନୁ ପ୍ରଯତିମା ଦଦେ ଵସ୍ତ୍ରୀନ୍ଯୁକ୍ତାଁ ଅଷ୍ଟାଵରିଧାଯସୋ ଗାଃ । ସୁବନ୍ଧଵୋ ଯେ ଵିଶ୍ଯା ଇଵ ଵ୍ରା ଅନସ୍ଵନ୍ତଃ ଶ୍ରଵ ଐଷନ୍ତ ପଜ୍ରାଃ
ପୂର୍ବରୁ ମିଳିଥିବା ଦାନ ପରେ, ମୁଁ ବସ୍ତ୍ର, ଆଠ ଥର ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିବା, ଏବଂ ଗାଈ ପାଇଛି। ନିକଟ ବନ୍ଧୁମାନେ, ଗୋତିଆମାନେ ପରି, ରଥଚାଳକମାନେ ଯେଉଁମାନେ ରଥ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି।
ଆଗଧିତା ପରିଗଧିତା ଯା କଶୀକେଵ ଜଙ୍ଗହେ । ଦଦାତି ମହ୍ଯଂ ଯାଦୁରୀ ଯାଶୂନାଂ ଭୋଜ୍ଯା ଶତା
ଯିଏ ଶୂଭା ଭାବରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ କାଶୀ ଜନନୀଙ୍କ ଜଂଘାରେ ବନ୍ଧା ମେଖଳା ପରି ଘେରି ରହିଛନ୍ତି, ସେ ଯାଦୁରୀ ମୋତେ ଶତଶଃ ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଉପୋପ ମେ ପରା ମୃଶ ମା ମେ ଦଭ୍ରାଣି ମନ୍ଯଥାଃ । ସର୍ଵାହମସ୍ମି ରୋମଶା ଗନ୍ଧାରୀଣାମିଵାଵିକା
ଆସ, ମୋ ପାଖକୁ ଆ, ଭଲଭାବେ ଦେଖ, ମୋର ଛୋଟପଣକୁ ଅଳ୍ପ ଭାବିବା ନାହିଁ। ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋମଶ, ଗାନ୍ଧାରୀ ମେଷୀ ପରି।
ଅଗ୍ନିଂ ହୋତାରଂ ମନ୍ଯେ ଦାସ୍ଵନ୍ତଂ ଵସୁଂ ସୂନୁଂ ସହସୋ ଜାତଵେଦସଂ ଵିପ୍ରଂ ନ ଜାତଵେଦସମ୍ । ଯ ଊର୍ଧ୍ଵଯା ସ୍ଵଧ୍ଵରୋ ଦେଵୋ ଦେଵାଚ୍ଯା କୃପା । ଘୃତସ୍ଯ ଵିଭ୍ରାଷ୍ଟିମନୁ ଵଷ୍ଟି ଶୋଚିଷାଜୁହ୍ଵାନସ୍ଯ ସର୍ପିଷଃ
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ହୋତା, ଦାନଶୀଳ, ଧନୀ, ଶକ୍ତିର ସନ୍ତାନ, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ ବୋଲି ଭାବେ। ଯିଏ ଉଚ୍ଚ ଆଚାର ଓ ଦେବତାଙ୍କର କୃପା ସହିତ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କ ଶିଖା ଦ୍ୱାରା ଘୃତର ଧାରାକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଯଜିଷ୍ଠଂ ତ୍ଵା ଯଜମାନା ହୁଵେମ ଜ୍ଯେଷ୍ଠମଙ୍ଗିରସାଂ ଵିପ୍ର ମନ୍ମଭିର୍ଵିପ୍ରେଭିଃ ଶୁକ୍ର ମନ୍ମଭିଃ । ପରିଜ୍ମାନମିଵ ଦ୍ଯାଂ ହୋତାରଂ ଚର୍ଷଣୀନାମ୍ । ଶୋଚିଷ୍କେଶଂ ଵୃଷଣଂ ଯମିମା ଵିଶଃ ପ୍ରାଵନ୍ତୁ ଜୂତଯେ ଵିଶଃ
ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଅତିଉତ୍ତମ, ଅଙ୍ଗିରସମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶୁଦ୍ଧ ଚିନ୍ତାରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇ ଡାକୁଛୁ। ତୁମେ ଦିଗନ୍ତର ରକ୍ଷକ ପରି, ଲୋକମାନଙ୍କ ହୋତା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶିଖା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯାହାକୁ ସମସ୍ତ କୁଳ ଉପକୃତି ପାଇଁ ଭରସା କରେ।
ସ ହି ପୁରୂ ଚିଦୋଜସା ଵିରୁକ୍ମତା ଦୀଦ୍ଯାନୋ ଭଵତି ଦ୍ରୁହଂତରଃ ପରଶୁର୍ନ ଦ୍ରୁହଂତରଃ । ଵୀଳୁ ଚିଦ୍ଯସ୍ଯ ସମୃତୌ ଶ୍ରୁଵଦ୍ଵନେଵ ଯତ୍ସ୍ଥିରମ୍ । ନିଃଷହମାଣୋ ଯମତେ ନାଯତେ ଧନ୍ଵାସହା ନାଯତେ
ସେ ଅଗ୍ନି, ଅନେକ ଶକ୍ତି ଓ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନାଶ କରନ୍ତି, କୁହୁଡ଼ିରେ ଚାପିଥିବା ମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଅଧୀନ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଦୃଢ଼ତା ଅଛି, ସେ ତାହାକୁ ଜୟ କରନ୍ତି ଏବଂ ଅଦମ୍ୟ ରହନ୍ତି।
ଦୃଳ୍ହା ଚିଦସ୍ମା ଅନୁ ଦୁର୍ଯଥା ଵିଦେ ତେଜିଷ୍ଠାଭିରରଣିଭିର୍ଦାଷ୍ଟ୍ଯଵସେଽଗ୍ନଯେ ଦାଷ୍ଟ୍ଯଵସେ । ପ୍ର ଯଃ ପୁରୂଣି ଗାହତେ ତକ୍ଷଦ୍ଵନେଵ ଶୋଚିଷା । ସ୍ଥିରା ଚିଦନ୍ନା ନି ରିଣାତ୍ଯୋଜସା ନି ସ୍ଥିରାଣି ଚିଦୋଜସା
ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଅନୁଗତ ହୁଅନ୍ତି। ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଅରଣି ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ମାର୍ଗ ଜାଣ, ଯିଏ ଅନେକ ସ୍ଥାନକୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶିଖାରେ ଭେଦିଯାନ୍ତି। ଦୃଢ଼ ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ।
ତମସ୍ଯ ପୃକ୍ଷମୁପରାସୁ ଧୀମହି ନକ୍ତଂ ଯଃ ସୁଦର୍ଶତରୋ ଦିଵାତରାଦପ୍ରାଯୁଷେ ଦିଵାତରାତ୍ । ଆଦସ୍ଯାଯୁର୍ଗ୍ରଭଣଵଦ୍ଵୀଳୁ ଶର୍ମ ନ ସୂନଵେ । ଭକ୍ତମଭକ୍ତମଵୋ ଵ୍ଯନ୍ତୋ ଅଜରା ଅଗ୍ନଯୋ ଵ୍ଯନ୍ତୋ ଅଜରାଃ
ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଛନ୍ତି, ରାତିରେ ଦିନଠାରୁ ଅଧିକ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଧ୍ୟାନ କରୁ। ସେ ଆମ ପୁଅ ପରି ଆଶ୍ରୟ ଦେଉଛନ୍ତି, ଭକ୍ତ ଓ ଅଭକ୍ତ ଉଭୟଙ୍କୁ ଅମର ଅଗ୍ନି ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।