ଉଦୀରତାଂ ସୂନୃତା ଉତ୍ପୁରଂଧୀରୁଦଗ୍ନଯଃ ଶୁଶୁଚାନାସୋ ଅସ୍ଥୁଃ । ସ୍ପାର୍ହା ଵସୂନି ତମସାପଗୂଳ୍ହାଵିଷ୍କୃଣ୍ଵନ୍ତ୍ଯୁଷସୋ ଵିଭାତୀଃ
ମିଠା କଥା ଓ ଦାନଶୀଳ ଲୋକମାନେ ଉଠନ୍ତୁ; ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଅଗ୍ନିମାନେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛନ୍ତି। ଅନ୍ଧାରରେ ଲୁଚିଥିବା ମୂଲ୍ୟବାନ ଧନ-ସମ୍ପଦକୁ ଉଷାମାନେ ଆଲୋକରେ ଦେଖାଉଛନ୍ତି।
ଅପାନ୍ଯଦେତ୍ଯଭ୍ଯନ୍ଯଦେତି ଵିଷୁରୂପେ ଅହନୀ ସଂ ଚରେତେ । ପରିକ୍ଷିତୋସ୍ତମୋ ଅନ୍ଯା ଗୁହାକରଦ୍ଯୌଦୁଷାଃ ଶୋଶୁଚତା ରଥେନ
ଏକ ଯାଉଛି, ଅନ୍ୟଟି ଆସୁଛି—ଏହି ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ଆକୃତିରେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଚାଲିଛନ୍ତି। ଏକ ତାଙ୍କର ରଥରେ ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କରିଦେଇଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟଟି ଉଷା ଆଲୋକମୟ ହୋଇ ଦେଖାଉଛନ୍ତି।
ସଦୃଶୀରଦ୍ଯ ସଦୃଶୀରିଦୁ ଶ୍ଵୋ ଦୀର୍ଘଂ ସଚନ୍ତେ ଵରୁଣସ୍ଯ ଧାମ । ଅନଵଦ୍ଯାସ୍ତ୍ରିଂଶତଂ ଯୋଜନାନ୍ଯେକୈକା କ୍ରତୁଂ ପରି ଯନ୍ତି ସଦ୍ଯଃ
ଆଜି ଯେପରି, କାଲି ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଏକେ ଭଳି ଭାବେ ବରୁଣଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ନିୟମକୁ ଅନୁସରନ୍ତି। ଦୋଷରହିତ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉଷା ତିରିଶି ଯୋଜନା ଦୂର ଯାଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଗତି ଶୀଘ୍ର ଶେଷ କରନ୍ତି।
ଜାନତ୍ଯହ୍ନଃ ପ୍ରଥମସ୍ଯ ନାମ ଶୁକ୍ରା କୃଷ୍ଣାଦଜନିଷ୍ଟ ଶ୍ଵିତୀଚୀ । ଋତସ୍ଯ ଯୋଷା ନ ମିନାତି ଧାମାହରହର୍ନିଷ୍କୃତମାଚରନ୍ତୀ
ସେ ପ୍ରଥମ ଦିନର ନାମ ଜାଣନ୍ତି; ଧଳା ଉଷା କଳା ଅନ୍ଧାରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି। ନୀତିର ଜୁବତୀ ତାଙ୍କର ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତିନାହିଁ, ପ୍ରତିଦିନ ନିର୍ବିଘ୍ନ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି।
କନ୍ଯେଵ ତନ୍ଵା ଶାଶଦାନାଁ ଏଷି ଦେଵି ଦେଵମିଯକ୍ଷମାଣମ୍ । ସଂସ୍ମଯମାନା ଯୁଵତିଃ ପୁରସ୍ତାଦାଵିର୍ଵକ୍ଷାଂସି କୃଣୁଷେ ଵିଭାତୀ
ଏକ ଅଳଙ୍କୃତ କନ୍ୟା ପରି, ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସୁଛ। ସ୍ମରଣ କରି, ଯୁବତୀ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଆସେ, ତୁମେ ଆଲୋକ ଦେଇ ପଥକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କର।
ସୁସଂକାଶା ମାତୃମୃଷ୍ଟେଵ ଯୋଷାଵିସ୍ତନ୍ଵଂ କୃଣୁଷେ ଦୃଶେ କମ୍ । ଭଦ୍ରା ତ୍ଵମୁଷୋ ଵିତରଂ ଵ୍ଯୁଚ୍ଛ ନ ତତ୍ତେ ଅନ୍ଯା ଉଷସୋ ନଶନ୍ତ
ମାଆ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ବଧୁ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମେ ତୁମ ଆକୃତିକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆକର୍ଷଣୀୟ କର। ହେ ଶୁଭ ଉଷା, ତୁମେ ଆଲୋକକୁ ବିସ୍ତାର କର—ଅନ୍ୟ ଉଷାମାନେ ତୁମ ପୂର୍ବରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉନାହିଁ।
ଅଶ୍ଵାଵତୀର୍ଗୋମତୀର୍ଵିଶ୍ଵଵାରା ଯତମାନା ରଶ୍ମିଭିଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ । ପରା ଚ ଯନ୍ତି ପୁନରା ଚ ଯନ୍ତି ଭଦ୍ରା ନାମ ଵହମାନା ଉଷାସଃ
ଘୋଡ଼ା ଓ ଗାଈରେ ଧନୀ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଶ୍ମି ସହ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଉଷାମାନେ ଆସନ୍ତି ଓ ପୁଣି ଫେରନ୍ତି, ଶୁଭ ନାମ ବହନ କରନ୍ତି।
ଋତସ୍ଯ ରଶ୍ମିମନୁଯଚ୍ଛମାନା ଭଦ୍ରମ୍ଭଦ୍ରଂ କ୍ରତୁମସ୍ମାସୁ ଧେହି । ଉଷୋ ନୋ ଅଦ୍ଯ ସୁହଵା ଵ୍ଯୁଚ୍ଛାସ୍ମାସୁ ରାଯୋ ମଘଵତ୍ସୁ ଚ ସ୍ଯୁଃ
ନୀତିର ପଥକୁ ରଶ୍ମି ସହ ଅନୁସରି, ହେ ଉଷା, ଆମ ପାଖରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାରଣା ଦିଅ। ଆଜି ଆମ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ହୋଇ ଆଲୋକ ଦିଅ—ଧନ ଆମ ପାଖରେ ଓ ଦାନଶୀଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେଉ।
ଉଷା ଉଚ୍ଛନ୍ତୀ ସମିଧାନେ ଅଗ୍ନା ଉଦ୍ଯନ୍ସୂର୍ଯ ଉର୍ଵିଯା ଜ୍ଯୋତିରଶ୍ରେତ୍ । ଦେଵୋ ନୋ ଅତ୍ର ସଵିତା ନ୍ଵର୍ଥଂ ପ୍ରାସାଵୀଦ୍ଦ୍ଵିପତ୍ପ୍ର ଚତୁଷ୍ପଦିତ୍ଯୈ
ଉଷା ଉଠି ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରିଛନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୋଇ ବିଶାଳ ଆକାଶରେ ଆଲୋକ ଛଡ଼ାଉଛନ୍ତି। ଏଠି ଦେବତା ସବିତା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ—ଦୁଇପାଦ ଓ ଚତୁର୍ପାଦ—ପାଇଁ ଭଲ ହେବାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଛନ୍ତି।
ଅମିନତୀ ଦୈଵ୍ଯାନି ଵ୍ରତାନି ପ୍ରମିନତୀ ମନୁଷ୍ଯା ଯୁଗାନି । ଈଯୁଷୀଣାମୁପମା ଶଶ୍ଵତୀନାମାଯତୀନାଂ ପ୍ରଥମୋଷା ଵ୍ଯଦ୍ଯୌତ୍
ସେ ଦେବତାଙ୍କ ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତିନାହିଁ, ମଣିଷମାନେ ଯେଉଁପରି ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, ସେଉଁପରି ତାଙ୍କର ଗତିକୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତିନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଆସନ୍ତି ଓ ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଷା ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମ ଏବଂ ଚିରନ୍ତନ ରୂପ ଧରି ଆଲୋକମୟ ହୋଇ ଦେଖାଉଛନ୍ତି।
ଏଷା ଦିଵୋ ଦୁହିତା ପ୍ରତ୍ଯଦର୍ଶି ଜ୍ଯୋତିର୍ଵସାନା ସମନା ପୁରସ୍ତାତ୍ । ଋତସ୍ଯ ପନ୍ଥାମନ୍ଵେତି ସାଧୁ ପ୍ରଜାନତୀଵ ନ ଦିଶୋ ମିନାତି
ଏହି ଦିବସର କନ୍ୟା ଆଲୋକରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ି ଦେଖାଉଛନ୍ତି। ସେ ନୀତିର ଭଲ ପଥକୁ ଅନୁସରନ୍ତି, ସବୁ ଦିଗ ଜାଣିଛନ୍ତି ଏବଂ କେବେ ଭ୍ରମ କରନ୍ତିନାହିଁ।
ଉପୋ ଅଦର୍ଶି ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଵୋ ନ ଵକ୍ଷୋ ନୋଧା ଇଵାଵିରକୃତ ପ୍ରିଯାଣି । ଅଦ୍ମସନ୍ନ ସସତୋ ବୋଧଯନ୍ତୀ ଶଶ୍ଵତ୍ତମାଗାତ୍ପୁନରେଯୁଷୀଣାମ୍
ସେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ଶୁଧ୍ଧ ନାରୀର ଅଂଶ, ଦକ୍ଷ ଗୃହଣୀ ପରି ପ୍ରିୟ ରୂପ ଦେଖାଉଛନ୍ତି। ଶୟନ ଥିବାମାନେ ଉଠାଇ, ସେ ପୁଣି ପୁଣି ଆସନ୍ତି, ଆସୁଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ନିରନ୍ତର।
ପୂର୍ଵେ ଅର୍ଧେ ରଜସୋ ଅପ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଗଵାଂ ଜନିତ୍ର୍ଯକୃତ ପ୍ର କେତୁମ୍ । ଵ୍ଯୁ ପ୍ରଥତେ ଵିତରଂ ଵରୀଯ ଓଭା ପୃଣନ୍ତୀ ପିତ୍ରୋରୁପସ୍ଥା
ତାରା ଆଲୋକର ପୂର୍ବ ଅଂଶରେ, ଗାଈଙ୍କର ମାଆ ଚିହ୍ନ ଦେଇଛନ୍ତି। ସେ ବିସ୍ତାର କରି, ଅଧିକ ଦେଇ, ଦୁଇ ମାତାପିତାଙ୍କ ଅଂକୁ ଭରିଦେଉଛନ୍ତି।
ଏଵେଦେଷା ପୁରୁତମା ଦୃଶେ କଂ ନାଜାମିଂ ନ ପରି ଵୃଣକ୍ତି ଜାମିମ୍ । ଅରେପସା ତନ୍ଵା ଶାଶଦାନା ନାର୍ଭାଦୀଷତେ ନ ମହୋ ଵିଭାତୀ
ଏହି ଉଷା, ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଦାନଶୀଳ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି; ସେ ନ ନୂତନ ଶିଶୁକୁ, ନ ଜାମାତାକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି। ଦୋଷରହିତ ତାନ୍ତୁ ଅଳଙ୍କୃତ, ଶିଶୁ କିମ୍ବା ବଡ଼, କାହାକୁ ଭୟ କରନ୍ତିନାହିଁ।
ଅଭ୍ରାତେଵ ପୁଂସ ଏତି ପ୍ରତୀଚୀ ଗର୍ତାରୁଗିଵ ସନଯେ ଧନାନାମ୍ । ଜାଯେଵ ପତ୍ଯ ଉଶତୀ ସୁଵାସା ଉଷା ହସ୍ରେଵ ନି ରିଣୀତେ ଅପ୍ସଃ
ସେ ମେଘ ପରି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦିଗରେ ଆସନ୍ତି, ଧନ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ଖୋଦା ଖାଲି ପରି। ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଉଷା ଜନାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ଯିଏପରି ଜାଏ, ତେଣୁ ଅନେକ ଗାଈ ପରି ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି।
ସ୍ଵସା ସ୍ଵସ୍ରେ ଜ୍ଯାଯସ୍ଯୈ ଯୋନିମାରୈଗପୈତ୍ଯସ୍ଯାଃ ପ୍ରତିଚକ୍ଷ୍ଯେଵ । ଵ୍ଯୁଚ୍ଛନ୍ତୀ ରଶ୍ମିଭିଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯାଞ୍ଜ୍ଯଙ୍କ୍ତେ ସମନଗା ଇଵ ଵ୍ରାଃ
ଅପଣ ଛୋଟ ଭଉଣୀ ଯେପରି ବଡ଼ ଭଉଣୀଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଉଷା ନିଜ ଘରକୁ ଫେରି ଆସୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଶ୍ମିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ, ସେ ଶୋଭିତ ହୁଅଛି, ଯେପରି ଜଣେ ଜଣେ ଜଣାଣୀମାନେ ଏକଠି ହୁଅନ୍ତି।
ଆସାଂ ପୂର୍ଵାସାମହସୁ ସ୍ଵସୄଣାମପରା ପୂର୍ଵାମଭ୍ଯେତି ପଶ୍ଚାତ୍ । ତାଃ ପ୍ରତ୍ନଵନ୍ନଵ୍ଯସୀର୍ନୂନମସ୍ମେ ରେଵଦୁଚ୍ଛନ୍ତୁ ସୁଦିନା ଉଷାସଃ
ଏହି ଉଷାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପୁରୁଣା ଭଉଣୀମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ, ପରେ ଆସୁଥିବା ଉଷା ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଆସେ। ପୁରୁଣା ଉଷାମାନେ ଯେପରି ଆସୁଥିଲେ, ସେପରି ଏହି ନୂତନ ଉଷାମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଓ ଶୁଭ ଦିନ ନେଇ ଆସନ୍ତୁ।
ପ୍ର ବୋଧଯୋଷଃ ପୃଣତୋ ମଘୋନ୍ଯବୁଧ୍ଯମାନାଃ ପଣଯଃ ସସନ୍ତୁ । ରେଵଦୁଚ୍ଛ ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯୋ ମଘୋନି ରେଵତ୍ସ୍ତୋତ୍ରେ ସୂନୃତେ ଜାରଯନ୍ତୀ
ଉଷା, ତୁମ ଦାନରେ ଆମକୁ ଜଗାଅ। ଯେଉଁମାନେ ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜାଗିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଗନ୍ତୁ। ଦାନଶୀଳମାନେ ପାଇଁ ଧନ ନେଇ ଉଦିତ ହେଅ, ଉପାସନା ଓ ସତ୍ୟ ବାଣୀକୁ ଫଳ ଦିଅ।
ଅଵେଯମଶ୍ଵୈଦ୍ଯୁଵତିଃ ପୁରସ୍ତାଦ୍ଯୁଙ୍କ୍ତେ ଗଵାମରୁଣାନାମନୀକମ୍ । ଵି ନୂନମୁଚ୍ଛାଦସତି ପ୍ର କେତୁର୍ଗୃହଂଗୃହମୁପ ତିଷ୍ଠାତେ ଅଗ୍ନିଃ
ଏହି ଯୁବତୀ ଉଷା, ଘୋଡ଼ାରେ ଧନବାନ, ସମ୍ମୁଖରେ ଲାଲ ଗାଈମାନେକୁ ଯୋଡ଼େ, ସେମାନେ ଝୁଣ୍ଡର ଆଗରେ ଅଛନ୍ତି। ଏବେ ଉଦିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ପତାକା ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଘରେ ଘରେ ଅଗ୍ନି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅଛି।
ଉତ୍ତେ ଵଯଶ୍ଚିଦ୍ଵସତେରପପ୍ତନ୍ନରଶ୍ଚ ଯେ ପିତୁଭାଜୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟୌ । ଅମା ସତେ ଵହସି ଭୂରି ଵାମମୁଷୋ ଦେଵି ଦାଶୁଷେ ମର୍ତ୍ଯାଯ
ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘୋସାଠାରୁ ଉଡ଼ିଯାନ୍ତି, ଏବଂ ଲୋକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପିତାମାନେ ସହ ଉଷାବେଳେ ଅନ୍ନ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଦେବୀ ଉଷା, ତୁମେ ଘରେ ଥିବା ଭକ୍ତଙ୍କୁ ବହୁତ ଧନ ଦିଅ।
ଅସ୍ତୋଢ୍ଵଂ ସ୍ତୋମ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଣା ମେଽଵୀଵୃଧଧ୍ଵମୁଶତୀରୁଷାସଃ । ଯୁଷ୍ମାକଂ ଦେଵୀରଵସା ସନେମ ସହସ୍ରିଣଂ ଚ ଶତିନଂ ଚ ଵାଜମ୍
ମୁଁ ମୋର ସ୍ତୁତି ଓ ପାଠରେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଛି। ଉଦିତ ଉଷାମାନେ, ତୁମେ ବଢ଼। ଦେବୀମାନେ, ତୁମ ଦୟାରେ ଆମେ ହଜାର ଗୁଣ ଓ ଶତ ଗୁଣ ଫଳ ପାଉ।
ପ୍ରାତା ରତ୍ନଂ ପ୍ରାତରିତ୍ଵା ଦଧାତି ତଂ ଚିକିତ୍ଵାନ୍ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯା ନି ଧତ୍ତେ । ତେନ ପ୍ରଜାଂ ଵର୍ଧଯମାନ ଆଯୂ ରାଯସ୍ପୋଷେଣ ସଚତେ ସୁଵୀରଃ
ସକାଳେ, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଧନ ଆଣେ, ଗ୍ରହଣ କରି ରଖେ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେ ନିଜ ସନ୍ତାନ ଓ ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢ଼ାଏ, ଧନ ଓ ପ୍ରଭାବରେ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।
ସୁଗୁରସତ୍ସୁହିରଣ୍ଯଃ ସ୍ଵଶ୍ଵୋ ବୃହଦସ୍ମୈ ଵଯ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଦଧାତି । ଯସ୍ତ୍ଵାଯନ୍ତଂ ଵସୁନା ପ୍ରାତରିତ୍ଵୋ ମୁକ୍ଷୀଜଯେଵ ପଦିମୁତ୍ସିନାତି
ଯିଏ ତୁମକୁ ସକାଳର ଉପହାର ଦେଇ, ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଥିବା ଜିତିବା ଲୋକ ପରି ଧନ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଭଲ ଘର, ବହୁତ ସୁନା, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଓ ବଡ଼ ଧନ ଦିଅନ୍ତି।
ଆଯମଦ୍ଯ ସୁକୃତଂ ପ୍ରାତରିଚ୍ଛନ୍ନିଷ୍ଟେଃ ପୁତ୍ରଂ ଵସୁମତା ରଥେନ । ଅଂଶୋଃ ସୁତଂ ପାଯଯ ମତ୍ସରସ୍ଯ କ୍ଷଯଦ୍ଵୀରଂ ଵର୍ଧଯ ସୂନୃତାଭିଃ
ଆଜି, ସକାଳର ଉପହାର ନେଇ, ସେ ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରଥରେ ବସି, ପୁଅ ପରି ବାପାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଯାଏ। ସେ ମଦରସ ରସ ପିଉ, ସତ୍ୟ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ବୀରର ଶକ୍ତି ବଢ଼ା।
ଉପ କ୍ଷରନ୍ତି ସିନ୍ଧଵୋ ମଯୋଭୁଵ ଈଜାନଂ ଚ ଯକ୍ଷ୍ଯମାଣଂ ଚ ଧେନଵଃ । ପୃଣନ୍ତଂ ଚ ପପୁରିଂ ଚ ଶ୍ରଵସ୍ଯଵୋ ଘୃତସ୍ଯ ଧାରା ଉପ ଯନ୍ତି ଵିଶ୍ଵତଃ
ନଦୀମାନେ ଏକଠି ହୋଇ ଆନନ୍ଦ ଆଣନ୍ତି, ଗାଈମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଓ ପୂଜା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପୂରଣ କରନ୍ତି ଓ ଯେଉଁମାନେ ଢାଲନ୍ତି, ସେମାନେ ସମ୍ମାନିତ, ଘୃତର ଧାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆସେ।
ନାକସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠେ ଅଧି ତିଷ୍ଠତି ଶ୍ରିତୋ ଯଃ ପୃଣାତି ସ ହ ଦେଵେଷୁ ଗଚ୍ଛତି । ତସ୍ମା ଆପୋ ଘୃତମର୍ଷନ୍ତି ସିନ୍ଧଵସ୍ତସ୍ମା ଇଯଂ ଦକ୍ଷିଣା ପିନ୍ଵତେ ସଦା
ଯିଏ ଦାନ କରେ, ସେ ଆକାଶର ଶିଖରରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୁଏ; ଯିଏ ପୂରଣ କରେ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାଏ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳ ଘୃତ ଆଣେ, ନଦୀମାନେ ବହେ, ଏହି ଦକ୍ଷିଣା ସେପାଇଁ ସଦା ପୂର୍ଣ୍ଣ ରହେ।
ଦକ୍ଷିଣାଵତାମିଦିମାନି ଚିତ୍ରା ଦକ୍ଷିଣାଵତାଂ ଦିଵି ସୂର୍ଯାସଃ । ଦକ୍ଷିଣାଵନ୍ତୋ ଅମୃତଂ ଭଜନ୍ତେ ଦକ୍ଷିଣାଵନ୍ତଃ ପ୍ର ତିରନ୍ତ ଆଯୁଃ
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକ ଦାନଶୀଳଙ୍କର। ଦାନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଦାନଶୀଳମାନେ ଅମୃତ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢ଼ିଯାଏ।
ମା ପୃଣନ୍ତୋ ଦୁରିତମେନ ଆରନ୍ମା ଜାରିଷୁଃ ସୂରଯଃ ସୁଵ୍ରତାସଃ । ଅନ୍ଯସ୍ତେଷାଂ ପରିଧିରସ୍ତୁ କଶ୍ଚିଦପୃଣନ୍ତମଭି ସଂ ଯନ୍ତୁ ଶୋକାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତୁ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ କେବେ କ୍ଷତି ନ ପାଉନ୍ତୁ, ହେ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୀମା ରହୁ, ଦାନ ନକରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଆସୁ।
ଅମନ୍ଦାନ୍ସ୍ତୋମାନ୍ପ୍ର ଭରେ ମନୀଷା ସିନ୍ଧାଵଧି କ୍ଷିଯତୋ ଭାଵ୍ଯସ୍ଯ । ଯୋ ମେ ସହସ୍ରମମିମୀତ ସଵାନତୂର୍ତୋ ରାଜା ଶ୍ରଵ ଇଚ୍ଛମାନଃ
ମୁଁ ମୋର ଚିନ୍ତାରେ ବହୁତ ପ୍ରଶଂସା ଉଚ୍ଚାରଣ କରେଉଛି, ସିନ୍ଧୁର ମାଲିକ, ଧନରେ ଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ। ଯିଏ ମୋ ପାଇଁ ହଜାର ଦେଇଛନ୍ତି, ସେ ଦାନଶୀଳ ରାଜା, ଖ୍ୟାତି ଆଶା କରୁଥିଲେ।
ଶତଂ ରାଜ୍ଞୋ ନାଧମାନସ୍ଯ ନିଷ୍କାଞ୍ଛତମଶ୍ଵାନ୍ପ୍ରଯତାନ୍ସଦ୍ଯ ଆଦମ୍ । ଶତଂ କକ୍ଷୀଵାଁ ଅସୁରସ୍ଯ ଗୋନାଂ ଦିଵି ଶ୍ରଵୋଽଜରମା ତତାନ
ଯିଏ ରାଜା କେବେ ରଖି ରଖନ୍ତି ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଶତ ଟି ସୁନାର ମାଳା, ଶତ ଟି ତିଆରି ଘୋଡ଼ା, ଏକଥରେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲା। କକ୍ଷୀବନ୍ତ ଅସୁରଙ୍କ ଶତ ଟି ଗାଈ, ତାଙ୍କର ଖ୍ୟାତି ଆକାଶରେ ଅବିନାଶୀ ଭାବରେ ବ୍ୟାପିଛି।