ଅଧ ଗ୍ମନ୍ତା ନହୁଷୋ ହଵଂ ସୂରେଃ ଶ୍ରୋତା ରାଜାନୋ ଅମୃତସ୍ଯ ମନ୍ଦ୍ରାଃ । ନଭୋଜୁଵୋ ଯନ୍ନିରଵସ୍ଯ ରାଧଃ ପ୍ରଶସ୍ତଯେ ମହିନା ରଥଵତେ
ତେବେ ନହୁଷ ଠାରୁ ଠାରୁ ଦେବତାଙ୍କ ନମନକୁ ଆସିବେ, ରାଜାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରି ଶୁଣିବେ। ଯେତେବେଳେ ରଥଚାଳକ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଦାନ ଆଣିଦିଏ, ସେ ମହାନତା ସହିତ ଆସନ୍ତି।
ଏତଂ ଶର୍ଧଂ ଧାମ ଯସ୍ଯ ସୂରେରିତ୍ଯଵୋଚନ୍ଦଶତଯସ୍ଯ ନଂଶେ । ଦ୍ଯୁମ୍ନାନି ଯେଷୁ ଵସୁତାତୀ ରାରନ୍ଵିଶ୍ଵେ ସନ୍ଵନ୍ତୁ ପ୍ରଭୃଥେଷୁ ଵାଜମ୍
ଏହି ହେଉଛି ସେ ଦଳ, ସେ ଦେବତାଙ୍କର ଅଞ୍ଚଳ, ଏହିପରି ନହୁଷମାନଙ୍କ ସଭାରେ କୁହାଯାଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଯଶ ଓ ଧନର ଦାନ ଅଛି; ସମସ୍ତେ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଶକ୍ତି ଆଣନ୍ତୁ।
ମନ୍ଦାମହେ ଦଶତଯସ୍ଯ ଧାସେର୍ଦ୍ଵିର୍ଯତ୍ପଞ୍ଚ ବିଭ୍ରତୋ ଯନ୍ତ୍ଯନ୍ନା । କିମିଷ୍ଟାଶ୍ଵ ଇଷ୍ଟରଶ୍ମିରେତ ଈଶାନାସସ୍ତରୁଷ ଋଞ୍ଜତେ ନୄନ୍
ନହୁଷଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳରେ ଆମେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛୁ, ଦୁଇ ଦୁଇ କରି ପାଞ୍ଚ ନେଇ ସେମାନେ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି। କେଉଁଠି ଆକାଂକ୍ଷିତ ଘୋଡ଼ା, କେଉଁଠି ଆକାଂକ୍ଷିତ ରଶ୍ମି; ଅଧିପତିମାନେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ଲୋକମାନେକୁ ଚଲାନ୍ତି।
ହିରଣ୍ଯକର୍ଣଂ ମଣିଗ୍ରୀଵମର୍ଣସ୍ତନ୍ନୋ ଵିଶ୍ଵେ ଵରିଵସ୍ଯନ୍ତୁ ଦେଵାଃ । ଅର୍ଯୋ ଗିରଃ ସଦ୍ଯ ଆ ଜଗ୍ମୁଷୀରୋସ୍ରାଶ୍ଚାକନ୍ତୂଭଯେଷ୍ଵସ୍ମେ
ସୁନା କାନ ଓ ମଣିର ଗଳା ବିଶିଷ୍ଟ ଅର୍ଣ୍ଣ—ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ ସୁବିଧା ଦିଅନ୍ତୁ। ଆର୍ୟମାନଙ୍କର ଗୀତ ତୁରନ୍ତ ଆସିଛି, ଓ ରଶ୍ମିମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ଚମକିଉଠିଲେ।
ଚତ୍ଵାରୋ ମା ମଶର୍ଶାରସ୍ଯ ଶିଶ୍ଵସ୍ତ୍ରଯୋ ରାଜ୍ଞ ଆଯଵସସ୍ଯ ଜିଷ୍ଣୋଃ । ରଥୋ ଵାଂ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଦୀର୍ଘାପ୍ସାଃ ସ୍ଯୂମଗଭସ୍ତିଃ ସୂରୋ ନାଦ୍ଯୌତ୍
ଚାରିଟିଏ ରଥର ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା, ତିନିଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାଙ୍କ ଶକ୍ତି। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କର ରଥ ଦୀର୍ଘ ଜଳରେ ଭିଜିଥିବା, ତାହାର ଯୋକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର ନେତୃତ୍ୱ କରେ।
ପୃଥୂ ରଥୋ ଦକ୍ଷିଣାଯା ଅଯୋଜ୍ଯୈନଂ ଦେଵାସୋ ଅମୃତାସୋ ଅସ୍ଥୁଃ । କୃଷ୍ଣାଦୁଦସ୍ଥାଦର୍ଯା ଵିହାଯାଶ୍ଚିକିତ୍ସନ୍ତୀ ମାନୁଷାଯ କ୍ଷଯାଯ
ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ବିସ୍ତୃତ ରଥକୁ ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିଲା; ଅମର ଦେବତାମାନେ ତାହାରେ ଉଭୟ ହୋଇଥିଲେ। ଅର୍ୟା ଅନ୍ଧକାରକୁ ପଛେ ଛାଡ଼ି ଉଠିଲେ, ମାନବ ନିବାସ ପାଇଁ ଉପାୟ ଖୋଜିଲେ।
ପୂର୍ଵା ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦ୍ଭୁଵନାଦବୋଧି ଜଯନ୍ତୀ ଵାଜଂ ବୃହତୀ ସନୁତ୍ରୀ । ଉଚ୍ଚା ଵ୍ଯଖ୍ଯଦ୍ଯୁଵତିଃ ପୁନର୍ଭୂରୋଷା ଅଗନ୍ପ୍ରଥମା ପୂର୍ଵହୂତୌ
ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତରୁ ପୂର୍ବରୁ ଜାଗିଲେ, ବିଜୟୀ, ବଡ଼ ଓ ଦାନଶୀଳ, ଲାଭ ଆଣିଲେ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଯୁବତୀ ପୁଣି ଉଠିଲେ; ପ୍ରଥମ ଆହୁତିରେ ପ୍ରଥମ ହୋଇ ଉଷା ଆସିଲେ।
ଯଦଦ୍ଯ ଭାଗଂ ଵିଭଜାସି ନୃଭ୍ଯ ଉଷୋ ଦେଵି ମର୍ତ୍ଯତ୍ରା ସୁଜାତେ । ଦେଵୋ ନୋ ଅତ୍ର ସଵିତା ଦମୂନା ଅନାଗସୋ ଵୋଚତି ସୂର୍ଯାଯ
ହେ ଦେବୀ ଉଷା, ଆଜି ତୁମେ ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ବଣ୍ଟିଦେଉଛ, ଭଲ ଜନ୍ମ ନେଇଛ। ଏଠି ଦେବତା ସବିତା, ଯିଏ ଘରର ନିୟମ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେ ଆମକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିକଟରେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ବୋଲି କହନ୍ତୁ।
ଗୃହଂଗୃହମହନା ଯାତ୍ଯଚ୍ଛା ଦିଵେଦିଵେ ଅଧି ନାମା ଦଧାନା । ସିଷାସନ୍ତୀ ଦ୍ଯୋତନା ଶଶ୍ଵଦାଗାଦଗ୍ରମଗ୍ରମିଦ୍ଭଜତେ ଵସୂନାମ୍
ଉଷା ପ୍ରତିଦିନ ଘରେ ଘରେ ଆସନ୍ତି, ପ୍ରତିଦିନ ତାଙ୍କର ନାମ ଧରି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି। ସେ ଅଲୋକମୟ ହୋଇ ଆସନ୍ତି, ଦେବା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରତିଟି ସ୍ଥାନରେ ଧନ-ସମ୍ପଦ ବଣ୍ଟିଦେଉଛନ୍ତି।
ଭଗସ୍ଯ ସ୍ଵସା ଵରୁଣସ୍ଯ ଜାମିରୁଷଃ ସୂନୃତେ ପ୍ରଥମା ଜରସ୍ଵ । ପଶ୍ଚା ସ ଦଘ୍ଯା ଯୋ ଅଘସ୍ଯ ଧାତା ଜଯେମ ତଂ ଦକ୍ଷିଣଯା ରଥେନ
ଭଗର ଭଉଣୀ, ବରୁଣଙ୍କ ସମ୍ପର୍କୀୟ, ହେ ଉଷା, ପ୍ରଥମେ ମିଠା ସ୍ତୁତିରେ ଆନନ୍ଦ କର। ଯିଏ ଦୁଃଖର ଅଂଶ ବଣ୍ଟିଦେଉଛି, ସେ ଆମ ପଛରେ ରୁହୁନ୍ତୁ—ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଡାହାଣ ରଥରେ ଜିତିବା।
ଉଦୀରତାଂ ସୂନୃତା ଉତ୍ପୁରଂଧୀରୁଦଗ୍ନଯଃ ଶୁଶୁଚାନାସୋ ଅସ୍ଥୁଃ । ସ୍ପାର୍ହା ଵସୂନି ତମସାପଗୂଳ୍ହାଵିଷ୍କୃଣ୍ଵନ୍ତ୍ଯୁଷସୋ ଵିଭାତୀଃ
ମିଠା କଥା ଓ ଦାନଶୀଳ ଲୋକମାନେ ଉଠନ୍ତୁ; ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଅଗ୍ନିମାନେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛନ୍ତି। ଅନ୍ଧାରରେ ଲୁଚିଥିବା ମୂଲ୍ୟବାନ ଧନ-ସମ୍ପଦକୁ ଉଷାମାନେ ଆଲୋକରେ ଦେଖାଉଛନ୍ତି।
ଅପାନ୍ଯଦେତ୍ଯଭ୍ଯନ୍ଯଦେତି ଵିଷୁରୂପେ ଅହନୀ ସଂ ଚରେତେ । ପରିକ୍ଷିତୋସ୍ତମୋ ଅନ୍ଯା ଗୁହାକରଦ୍ଯୌଦୁଷାଃ ଶୋଶୁଚତା ରଥେନ
ଏକ ଯାଉଛି, ଅନ୍ୟଟି ଆସୁଛି—ଏହି ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ଆକୃତିରେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଚାଲିଛନ୍ତି। ଏକ ତାଙ୍କର ରଥରେ ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କରିଦେଇଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟଟି ଉଷା ଆଲୋକମୟ ହୋଇ ଦେଖାଉଛନ୍ତି।
ସଦୃଶୀରଦ୍ଯ ସଦୃଶୀରିଦୁ ଶ୍ଵୋ ଦୀର୍ଘଂ ସଚନ୍ତେ ଵରୁଣସ୍ଯ ଧାମ । ଅନଵଦ୍ଯାସ୍ତ୍ରିଂଶତଂ ଯୋଜନାନ୍ଯେକୈକା କ୍ରତୁଂ ପରି ଯନ୍ତି ସଦ୍ଯଃ
ଆଜି ଯେପରି, କାଲି ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଏକେ ଭଳି ଭାବେ ବରୁଣଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ନିୟମକୁ ଅନୁସରନ୍ତି। ଦୋଷରହିତ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉଷା ତିରିଶି ଯୋଜନା ଦୂର ଯାଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଗତି ଶୀଘ୍ର ଶେଷ କରନ୍ତି।
ଜାନତ୍ଯହ୍ନଃ ପ୍ରଥମସ୍ଯ ନାମ ଶୁକ୍ରା କୃଷ୍ଣାଦଜନିଷ୍ଟ ଶ୍ଵିତୀଚୀ । ଋତସ୍ଯ ଯୋଷା ନ ମିନାତି ଧାମାହରହର୍ନିଷ୍କୃତମାଚରନ୍ତୀ
ସେ ପ୍ରଥମ ଦିନର ନାମ ଜାଣନ୍ତି; ଧଳା ଉଷା କଳା ଅନ୍ଧାରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି। ନୀତିର ଜୁବତୀ ତାଙ୍କର ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତିନାହିଁ, ପ୍ରତିଦିନ ନିର୍ବିଘ୍ନ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି।
କନ୍ଯେଵ ତନ୍ଵା ଶାଶଦାନାଁ ଏଷି ଦେଵି ଦେଵମିଯକ୍ଷମାଣମ୍ । ସଂସ୍ମଯମାନା ଯୁଵତିଃ ପୁରସ୍ତାଦାଵିର୍ଵକ୍ଷାଂସି କୃଣୁଷେ ଵିଭାତୀ
ଏକ ଅଳଙ୍କୃତ କନ୍ୟା ପରି, ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସୁଛ। ସ୍ମରଣ କରି, ଯୁବତୀ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଆସେ, ତୁମେ ଆଲୋକ ଦେଇ ପଥକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କର।
ସୁସଂକାଶା ମାତୃମୃଷ୍ଟେଵ ଯୋଷାଵିସ୍ତନ୍ଵଂ କୃଣୁଷେ ଦୃଶେ କମ୍ । ଭଦ୍ରା ତ୍ଵମୁଷୋ ଵିତରଂ ଵ୍ଯୁଚ୍ଛ ନ ତତ୍ତେ ଅନ୍ଯା ଉଷସୋ ନଶନ୍ତ
ମାଆ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ବଧୁ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମେ ତୁମ ଆକୃତିକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆକର୍ଷଣୀୟ କର। ହେ ଶୁଭ ଉଷା, ତୁମେ ଆଲୋକକୁ ବିସ୍ତାର କର—ଅନ୍ୟ ଉଷାମାନେ ତୁମ ପୂର୍ବରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉନାହିଁ।
ଅଶ୍ଵାଵତୀର୍ଗୋମତୀର୍ଵିଶ୍ଵଵାରା ଯତମାନା ରଶ୍ମିଭିଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ । ପରା ଚ ଯନ୍ତି ପୁନରା ଚ ଯନ୍ତି ଭଦ୍ରା ନାମ ଵହମାନା ଉଷାସଃ
ଘୋଡ଼ା ଓ ଗାଈରେ ଧନୀ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଶ୍ମି ସହ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଉଷାମାନେ ଆସନ୍ତି ଓ ପୁଣି ଫେରନ୍ତି, ଶୁଭ ନାମ ବହନ କରନ୍ତି।
ଋତସ୍ଯ ରଶ୍ମିମନୁଯଚ୍ଛମାନା ଭଦ୍ରମ୍ଭଦ୍ରଂ କ୍ରତୁମସ୍ମାସୁ ଧେହି । ଉଷୋ ନୋ ଅଦ୍ଯ ସୁହଵା ଵ୍ଯୁଚ୍ଛାସ୍ମାସୁ ରାଯୋ ମଘଵତ୍ସୁ ଚ ସ୍ଯୁଃ
ନୀତିର ପଥକୁ ରଶ୍ମି ସହ ଅନୁସରି, ହେ ଉଷା, ଆମ ପାଖରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାରଣା ଦିଅ। ଆଜି ଆମ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ହୋଇ ଆଲୋକ ଦିଅ—ଧନ ଆମ ପାଖରେ ଓ ଦାନଶୀଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେଉ।
ଉଷା ଉଚ୍ଛନ୍ତୀ ସମିଧାନେ ଅଗ୍ନା ଉଦ୍ଯନ୍ସୂର୍ଯ ଉର୍ଵିଯା ଜ୍ଯୋତିରଶ୍ରେତ୍ । ଦେଵୋ ନୋ ଅତ୍ର ସଵିତା ନ୍ଵର୍ଥଂ ପ୍ରାସାଵୀଦ୍ଦ୍ଵିପତ୍ପ୍ର ଚତୁଷ୍ପଦିତ୍ଯୈ
ଉଷା ଉଠି ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରିଛନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୋଇ ବିଶାଳ ଆକାଶରେ ଆଲୋକ ଛଡ଼ାଉଛନ୍ତି। ଏଠି ଦେବତା ସବିତା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ—ଦୁଇପାଦ ଓ ଚତୁର୍ପାଦ—ପାଇଁ ଭଲ ହେବାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଛନ୍ତି।
ଅମିନତୀ ଦୈଵ୍ଯାନି ଵ୍ରତାନି ପ୍ରମିନତୀ ମନୁଷ୍ଯା ଯୁଗାନି । ଈଯୁଷୀଣାମୁପମା ଶଶ୍ଵତୀନାମାଯତୀନାଂ ପ୍ରଥମୋଷା ଵ୍ଯଦ୍ଯୌତ୍
ସେ ଦେବତାଙ୍କ ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତିନାହିଁ, ମଣିଷମାନେ ଯେଉଁପରି ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, ସେଉଁପରି ତାଙ୍କର ଗତିକୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତିନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଆସନ୍ତି ଓ ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଷା ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମ ଏବଂ ଚିରନ୍ତନ ରୂପ ଧରି ଆଲୋକମୟ ହୋଇ ଦେଖାଉଛନ୍ତି।
ଏଷା ଦିଵୋ ଦୁହିତା ପ୍ରତ୍ଯଦର୍ଶି ଜ୍ଯୋତିର୍ଵସାନା ସମନା ପୁରସ୍ତାତ୍ । ଋତସ୍ଯ ପନ୍ଥାମନ୍ଵେତି ସାଧୁ ପ୍ରଜାନତୀଵ ନ ଦିଶୋ ମିନାତି
ଏହି ଦିବସର କନ୍ୟା ଆଲୋକରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ି ଦେଖାଉଛନ୍ତି। ସେ ନୀତିର ଭଲ ପଥକୁ ଅନୁସରନ୍ତି, ସବୁ ଦିଗ ଜାଣିଛନ୍ତି ଏବଂ କେବେ ଭ୍ରମ କରନ୍ତିନାହିଁ।
ଉପୋ ଅଦର୍ଶି ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଵୋ ନ ଵକ୍ଷୋ ନୋଧା ଇଵାଵିରକୃତ ପ୍ରିଯାଣି । ଅଦ୍ମସନ୍ନ ସସତୋ ବୋଧଯନ୍ତୀ ଶଶ୍ଵତ୍ତମାଗାତ୍ପୁନରେଯୁଷୀଣାମ୍
ସେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ଶୁଧ୍ଧ ନାରୀର ଅଂଶ, ଦକ୍ଷ ଗୃହଣୀ ପରି ପ୍ରିୟ ରୂପ ଦେଖାଉଛନ୍ତି। ଶୟନ ଥିବାମାନେ ଉଠାଇ, ସେ ପୁଣି ପୁଣି ଆସନ୍ତି, ଆସୁଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ନିରନ୍ତର।
ପୂର୍ଵେ ଅର୍ଧେ ରଜସୋ ଅପ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଗଵାଂ ଜନିତ୍ର୍ଯକୃତ ପ୍ର କେତୁମ୍ । ଵ୍ଯୁ ପ୍ରଥତେ ଵିତରଂ ଵରୀଯ ଓଭା ପୃଣନ୍ତୀ ପିତ୍ରୋରୁପସ୍ଥା
ତାରା ଆଲୋକର ପୂର୍ବ ଅଂଶରେ, ଗାଈଙ୍କର ମାଆ ଚିହ୍ନ ଦେଇଛନ୍ତି। ସେ ବିସ୍ତାର କରି, ଅଧିକ ଦେଇ, ଦୁଇ ମାତାପିତାଙ୍କ ଅଂକୁ ଭରିଦେଉଛନ୍ତି।
ଏଵେଦେଷା ପୁରୁତମା ଦୃଶେ କଂ ନାଜାମିଂ ନ ପରି ଵୃଣକ୍ତି ଜାମିମ୍ । ଅରେପସା ତନ୍ଵା ଶାଶଦାନା ନାର୍ଭାଦୀଷତେ ନ ମହୋ ଵିଭାତୀ
ଏହି ଉଷା, ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଦାନଶୀଳ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି; ସେ ନ ନୂତନ ଶିଶୁକୁ, ନ ଜାମାତାକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି। ଦୋଷରହିତ ତାନ୍ତୁ ଅଳଙ୍କୃତ, ଶିଶୁ କିମ୍ବା ବଡ଼, କାହାକୁ ଭୟ କରନ୍ତିନାହିଁ।
ଅଭ୍ରାତେଵ ପୁଂସ ଏତି ପ୍ରତୀଚୀ ଗର୍ତାରୁଗିଵ ସନଯେ ଧନାନାମ୍ । ଜାଯେଵ ପତ୍ଯ ଉଶତୀ ସୁଵାସା ଉଷା ହସ୍ରେଵ ନି ରିଣୀତେ ଅପ୍ସଃ
ସେ ମେଘ ପରି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦିଗରେ ଆସନ୍ତି, ଧନ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ଖୋଦା ଖାଲି ପରି। ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଉଷା ଜନାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ଯିଏପରି ଜାଏ, ତେଣୁ ଅନେକ ଗାଈ ପରି ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି।
ସ୍ଵସା ସ୍ଵସ୍ରେ ଜ୍ଯାଯସ୍ଯୈ ଯୋନିମାରୈଗପୈତ୍ଯସ୍ଯାଃ ପ୍ରତିଚକ୍ଷ୍ଯେଵ । ଵ୍ଯୁଚ୍ଛନ୍ତୀ ରଶ୍ମିଭିଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯାଞ୍ଜ୍ଯଙ୍କ୍ତେ ସମନଗା ଇଵ ଵ୍ରାଃ
ଅପଣ ଛୋଟ ଭଉଣୀ ଯେପରି ବଡ଼ ଭଉଣୀଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଉଷା ନିଜ ଘରକୁ ଫେରି ଆସୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଶ୍ମିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ, ସେ ଶୋଭିତ ହୁଅଛି, ଯେପରି ଜଣେ ଜଣେ ଜଣାଣୀମାନେ ଏକଠି ହୁଅନ୍ତି।
ଆସାଂ ପୂର୍ଵାସାମହସୁ ସ୍ଵସୄଣାମପରା ପୂର୍ଵାମଭ୍ଯେତି ପଶ୍ଚାତ୍ । ତାଃ ପ୍ରତ୍ନଵନ୍ନଵ୍ଯସୀର୍ନୂନମସ୍ମେ ରେଵଦୁଚ୍ଛନ୍ତୁ ସୁଦିନା ଉଷାସଃ
ଏହି ଉଷାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପୁରୁଣା ଭଉଣୀମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ, ପରେ ଆସୁଥିବା ଉଷା ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଆସେ। ପୁରୁଣା ଉଷାମାନେ ଯେପରି ଆସୁଥିଲେ, ସେପରି ଏହି ନୂତନ ଉଷାମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଓ ଶୁଭ ଦିନ ନେଇ ଆସନ୍ତୁ।
ପ୍ର ବୋଧଯୋଷଃ ପୃଣତୋ ମଘୋନ୍ଯବୁଧ୍ଯମାନାଃ ପଣଯଃ ସସନ୍ତୁ । ରେଵଦୁଚ୍ଛ ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯୋ ମଘୋନି ରେଵତ୍ସ୍ତୋତ୍ରେ ସୂନୃତେ ଜାରଯନ୍ତୀ
ଉଷା, ତୁମ ଦାନରେ ଆମକୁ ଜଗାଅ। ଯେଉଁମାନେ ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜାଗିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଗନ୍ତୁ। ଦାନଶୀଳମାନେ ପାଇଁ ଧନ ନେଇ ଉଦିତ ହେଅ, ଉପାସନା ଓ ସତ୍ୟ ବାଣୀକୁ ଫଳ ଦିଅ।
ଅଵେଯମଶ୍ଵୈଦ୍ଯୁଵତିଃ ପୁରସ୍ତାଦ୍ଯୁଙ୍କ୍ତେ ଗଵାମରୁଣାନାମନୀକମ୍ । ଵି ନୂନମୁଚ୍ଛାଦସତି ପ୍ର କେତୁର୍ଗୃହଂଗୃହମୁପ ତିଷ୍ଠାତେ ଅଗ୍ନିଃ
ଏହି ଯୁବତୀ ଉଷା, ଘୋଡ଼ାରେ ଧନବାନ, ସମ୍ମୁଖରେ ଲାଲ ଗାଈମାନେକୁ ଯୋଡ଼େ, ସେମାନେ ଝୁଣ୍ଡର ଆଗରେ ଅଛନ୍ତି। ଏବେ ଉଦିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ପତାକା ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଘରେ ଘରେ ଅଗ୍ନି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅଛି।
ଉତ୍ତେ ଵଯଶ୍ଚିଦ୍ଵସତେରପପ୍ତନ୍ନରଶ୍ଚ ଯେ ପିତୁଭାଜୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟୌ । ଅମା ସତେ ଵହସି ଭୂରି ଵାମମୁଷୋ ଦେଵି ଦାଶୁଷେ ମର୍ତ୍ଯାଯ
ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘୋସାଠାରୁ ଉଡ଼ିଯାନ୍ତି, ଏବଂ ଲୋକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପିତାମାନେ ସହ ଉଷାବେଳେ ଅନ୍ନ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଦେବୀ ଉଷା, ତୁମେ ଘରେ ଥିବା ଭକ୍ତଙ୍କୁ ବହୁତ ଧନ ଦିଅ।