ଅଧ ପ୍ର ଜଜ୍ଞେ ତରଣିର୍ମମତ୍ତୁ ପ୍ର ରୋଚ୍ଯସ୍ଯା ଉଷସୋ ନ ସୂରଃ । ଇନ୍ଦୁର୍ଯେଭିରାଷ୍ଟ ସ୍ଵେଦୁହଵ୍ଯୈଃ ସ୍ରୁଵେଣ ସିଞ୍ଚଞ୍ଜରଣାଭି ଧାମ
ତାପରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ତୁରନ୍ତ ଦେବତା, ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉନ୍ତୁ; ପ୍ରଭାତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଉଦିତ ହୁଏ, ସେପରି ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ହବ୍ୟ ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଘୃତ ଓ ଧାରା ଦ୍ୱାରା ଘର ପାଇଁ ସୋମ ଢାଳନ୍ତୁ।
ସ୍ଵିଧ୍ମା ଯଦ୍ଵନଧିତିରପସ୍ଯାତ୍ସୂରୋ ଅଧ୍ଵରେ ପରି ରୋଧନା ଗୋଃ । ଯଦ୍ଧ ପ୍ରଭାସି କୃତ୍ଵ୍ଯାଁ ଅନୁ ଦ୍ଯୂନନର୍ଵିଶେ ପଶ୍ଵିଷେ ତୁରାଯ
ଯେତେବେଳେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯଜ୍ଞରେ ଗୋମାତାଙ୍କ ଘେରକୁ ଘୁଞ୍ଚିଗଲେ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦିନମାନେକୁ ଅନୁସରି ଚମକୁଛ, ଲୋକମାନେ ପାଇଁ, ପଶୁମାନେ ପାଇଁ, ଶକ୍ତି ପାଇଁ।
ଅଷ୍ଟା ମହୋ ଦିଵ ଆଦୋ ହରୀ ଇହ ଦ୍ଯୁମ୍ନାସାହମଭି ଯୋଧାନ ଉତ୍ସମ୍ । ହରିଂ ଯତ୍ତେ ମନ୍ଦିନଂ ଦୁକ୍ଷନ୍ଵୃଧେ ଗୋରଭସମଦ୍ରିଭିର୍ଵାତାପ୍ଯମ୍
ଆଠଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହରି ଘୋଡ଼ା ଦିବ୍ୟ ଆକାଶରୁ ଏଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସରେ ଆସିଛନ୍ତି। ତୁମର ମଦକର ହରି ଦ୍ରବ୍ୟ, ସେମାନେ ଗୋମାତା, ବଛା ପାଇଁ ପଥର ଦ୍ୱାରା ଦୁହିଛନ୍ତି।
ତ୍ଵମାଯସଂ ପ୍ରତି ଵର୍ତଯୋ ଗୋର୍ଦିଵୋ ଅଶ୍ମାନମୁପନୀତମୃଭ୍ଵା । କୁତ୍ସାଯ ଯତ୍ର ପୁରୁହୂତ ଵନ୍ଵଞ୍ଛୁଷ୍ଣମନନ୍ତୈଃ ପରିଯାସି ଵଧୈଃ
ତୁମେ ଲୋହା ପଥକୁ ଫେରାଇଲେ, ଗୋମାତାଙ୍କ ପଥକୁ, ଦିବ୍ୟ କୌଶଳୀମାନେ ଆଣିଥିବା ପଥରକୁ। ସେଠାରେ, କୁତ୍ସ ପାଇଁ, ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ତୁମେ ଶୁଷ୍ଣକୁ ଅସଂଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦମନ କଲେ, ବିନାଶ କଲେ।
ପୁରା ଯତ୍ସୂରସ୍ତମସୋ ଅପୀତେସ୍ତମଦ୍ରିଵଃ ଫଲିଗଂ ହେତିମସ୍ଯ । ଶୁଷ୍ଣସ୍ଯ ଚିତ୍ପରିହିତଂ ଯଦୋଜୋ ଦିଵସ୍ପରି ସୁଗ୍ରଥିତଂ ତଦାଦଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାର ଚାଲିଯିବା ପରେ, ହେ ପଥର ଭାଙ୍ଗିବାରେ ପ୍ରଭଳ, ମେଘକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ। ଶୁଷ୍ଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଯାହା ଲୁଚିଥିଲା, ତୁମେ ଏହାକୁ ଆକାଶ ଉପରେ ଭଲଭାବେ ଧ୍ୱଂସ କଲେ।
ଅନୁ ତ୍ଵା ମହୀ ପାଜସୀ ଅଚକ୍ରେ ଦ୍ଯାଵାକ୍ଷାମା ମଦତାମିନ୍ଦ୍ର କର୍ମନ୍ । ତ୍ଵଂ ଵୃତ୍ରମାଶଯାନଂ ସିରାସୁ ମହୋ ଵଜ୍ରେଣ ସିଷ୍ଵପୋ ଵରାହୁମ୍
ତୁମ ପଛରେ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଶକ୍ତିମାନେ ଚଳିଛନ୍ତି; ଦିନ ଓ ରାତି ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବଡ଼ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚ୍ୟାନେଲରେ ପଡ଼ିଥିବା ବୃତ୍ରକୁ ମାରିଦେଲେ, ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ନର୍ଯୋ ଯାଁ ଅଵୋ ନୄନ୍ତିଷ୍ଠା ଵାତସ୍ଯ ସୁଯୁଜୋ ଵହିଷ୍ଠାନ୍ । ଯଂ ତେ କାଵ୍ଯ ଉଶନା ମନ୍ଦିନଂ ଦାଦ୍ଵୃତ୍ରହଣଂ ପାର୍ଯଂ ତତକ୍ଷ ଵଜ୍ରମ୍
ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକମାନଙ୍କର ନେତା, ଲୋକମାନଙ୍କର ସାହାଯ୍ୟକାରୀ, ବାୟୁର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥଚାଳକ। ତୁମ ପାଇଁ ଜ୍ଞାନୀ କାବ୍ୟ, ଉଶନା, ମଦକର, ରକ୍ଷାକାରୀ ବଜ୍ର ତିଆରି କରିଥିଲେ, ବୃତ୍ର ବିନାଶ ପାଇଁ।
ତ୍ଵଂ ସୂରୋ ହରିତୋ ରାମଯୋ ନୄନ୍ଭରଚ୍ଚକ୍ରମେତଶୋ ନାଯମିନ୍ଦ୍ର । ପ୍ରାସ୍ଯ ପାରଂ ନଵତିଂ ନାଵ୍ଯାନାମପି କର୍ତମଵର୍ତଯୋଽଯଜ୍ଯୂନ୍
ତୁମେ, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ହରି ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ଲୋକମାନେକୁ ଆଣିଛ; ତୁମେ ଚକ୍ରକୁ ଘୁଞ୍ଚାଉଛ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଚାଳକ। ତୁମେ ନବତି ନୌକାକୁ ପାର କରାଇଲ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନଯୋଗ୍ୟ ଓ ଅଯୁକ୍ତମାନେକୁ ଫେରାଇଲ।
ତ୍ଵଂ ନୋ ଅସ୍ଯା ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁର୍ହଣାଯାଃ ପାହି ଵଜ୍ରିଵୋ ଦୁରିତାଦଭୀକେ । ପ୍ର ନୋ ଵାଜାନ୍ରଥ୍ଯୋ ଅଶ୍ଵବୁଧ୍ଯାନିଷେ ଯନ୍ଧି ଶ୍ରଵସେ ସୂନୃତାଯୈ
ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି କଷ୍ଟରୁ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଦୁଃଖ ଓ ଆପଦରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଆମକୁ ଶକ୍ତି, ରଥର ଯଶ, ଘୋଡ଼ାର ଜାଗରଣକୁ ନେଇଯାଅ; ଆମକୁ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଶୁଭ ପ୍ରଶଂସା ଦିଅ।
ମା ସା ତେ ଅସ୍ମତ୍ସୁମତିର୍ଵି ଦସଦ୍ଵାଜପ୍ରମହଃ ସମିଷୋ ଵରନ୍ତ । ଆ ନୋ ଭଜ ମଘଵନ୍ଗୋଷ୍ଵର୍ଯୋ ମଂହିଷ୍ଠାସ୍ତେ ସଧମାଦଃ ସ୍ଯାମ
ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମର କୃପା ଆମଠାରୁ କେବେ ଦୂରେଇଯିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ସେମାନେ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପାଉନ୍ତୁ। ହେ ମଘବନ୍, ଆମକୁ ଗୋଧନ ଦିଅ, ଆମେ ତୁମ ସହିତ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଭୋଜନର ଅଂଶୀ ହେବାକୁ ପାରିବା।
ପ୍ର ଵଃ ପାନ୍ତଂ ରଘୁମନ୍ଯଵୋଽନ୍ଧୋ ଯଜ୍ଞଂ ରୁଦ୍ରାଯ ମୀଳ୍ହୁଷେ ଭରଧ୍ଵମ୍ । ଦିଵୋ ଅସ୍ତୋଷ୍ଯସୁରସ୍ଯ ଵୀରୈରିଷୁଧ୍ଯେଵ ମରୁତୋ ରୋଦସ୍ଯୋଃ
ହେ ତୀବ୍ର ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଆହୁତି ଦିଅ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ପାନୀୟ ଆଣ। ଦିଗନ୍ତର ନୀଳ ଆକାଶର ଶୂର ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ ଦୁଇ ଜଗତରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କର।
ପତ୍ନୀଵ ପୂର୍ଵହୂତିଂ ଵାଵୃଧଧ୍ଯା ଉଷାସାନକ୍ତା ପୁରୁଧା ଵିଦାନେ । ସ୍ତରୀର୍ନାତ୍କଂ ଵ୍ଯୁତଂ ଵସାନା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଶ୍ରିଯା ସୁଦୃଶୀ ହିରଣ୍ଯୈଃ
ଯେପରି ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀ ପ୍ରଥମ ଆହୁତିକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି, ସେପରି ପ୍ରଭାତ ଓ ରାତି, ଅନେକ ଜିଣିଷ ଜାଣି, ପୂର୍ବ ଆମନ୍ତ୍ରଣକୁ ବଢ଼ାନ୍ତୁ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବୀମାନେ ସୁନ୍ଦର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ସୁନା ରୂପରେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ମମତ୍ତୁ ନଃ ପରିଜ୍ମା ଵସର୍ହା ମମତ୍ତୁ ଵାତୋ ଅପାଂ ଵୃଷଣ୍ଵାନ୍ । ଶିଶୀତମିନ୍ଦ୍ରାପର୍ଵତା ଯୁଵଂ ନସ୍ତନ୍ନୋ ଵିଶ୍ଵେ ଵରିଵସ୍ଯନ୍ତୁ ଦେଵାଃ
ଯିଏ ଆମକୁ ସମ୍ପଦ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଆମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉନ୍ତୁ; ଜଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାୟୁ ଆମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉନ୍ତୁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ମାନେ, ତୁମେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆମ ପାଇଁ ସୁବିଧା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଉତ ତ୍ଯା ମେ ଯଶସା ଶ୍ଵେତନାଯୈ ଵ୍ଯନ୍ତା ପାନ୍ତୌଶିଜୋ ହୁଵଧ୍ଯୈ । ପ୍ର ଵୋ ନପାତମପାଂ କୃଣୁଧ୍ଵଂ ପ୍ର ମାତରା ରାସ୍ପିନସ୍ଯାଯୋଃ
ଯେମାନେ ଯଶସ୍ୱୀ ଏବଂ ଧଳା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଓ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ। ଜଳର ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଡାକ, ଦ୍ରୁତ ବହୁଥିବା ନଦୀମାନଙ୍କ ମାଆମାନେକୁ ଡାକ।
ଆ ଵୋ ରୁଵଣ୍ଯୁମୌଶିଜୋ ହୁଵଧ୍ଯୈ ଘୋଷେଵ ଶଂସମର୍ଜୁନସ୍ଯ ନଂଶେ । ପ୍ର ଵଃ ପୂଷ୍ଣେ ଦାଵନ ଆଁ ଅଚ୍ଛା ଵୋଚେଯ ଵସୁତାତିମଗ୍ନେଃ
ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଜଳସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ପାଇଁ ଡାକ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ପରି ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା କର। ପୋଷକ ପୂଷଣ ଓ ଧନଦାତା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କର।
ଶ୍ରୁତଂ ମେ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ହଵେମୋତ ଶ୍ରୁତଂ ସଦନେ ଵିଶ୍ଵତଃ ସୀମ୍ । ଶ୍ରୋତୁ ନଃ ଶ୍ରୋତୁରାତିଃ ସୁଶ୍ରୋତୁଃ ସୁକ୍ଷେତ୍ରା ସିନ୍ଧୁରଦ୍ଭିଃ
ହେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ମୋର ନମନ ଶୁଣ, ତୁମେ ସବୁଠାରେ ଥିବା ନିଜ ଗୃହରେ ଏହା ଶୁଣ। ଦାନଶୀଳ ଓ ଧ୍ୟାନଶୀଳ ଯିଏ, ସେ ଆମ ଆବାଜ ଶୁଣୁନ୍ତୁ; ଉର୍ବର ନଦୀ ସିନ୍ଧୁ ତାଙ୍କର ଜଳ ସହିତ ଆମକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ସ୍ତୁଷେ ସା ଵାଂ ଵରୁଣ ମିତ୍ର ରାତିର୍ଗଵାଂ ଶତା ପୃକ୍ଷଯାମେଷୁ ପଜ୍ରେ । ଶ୍ରୁତରଥେ ପ୍ରିଯରଥେ ଦଧାନାଃ ସଦ୍ଯଃ ପୁଷ୍ଟିଂ ନିରୁନ୍ଧାନାସୋ ଅଗ୍ମନ୍
ହେ ବରୁଣ ଓ ମିତ୍ର, ମୁଁ ତୁମ ଦାନର ପ୍ରଶଂସା କରେ, ଶତ ଗୋମାନେ ଗୋଶାଳାରେ ଅଛନ୍ତି। ପ୍ରିୟ ରଥ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ ରଥ ନେଇ ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଆସିଛନ୍ତି, ପୋଷଣ ଆଣିଛନ୍ତି।
ଅସ୍ଯ ସ୍ତୁଷେ ମହିମଘସ୍ଯ ରାଧଃ ସଚା ସନେମ ନହୁଷଃ ସୁଵୀରାଃ । ଜନୋ ଯଃ ପଜ୍ରେଭ୍ଯୋ ଵାଜିନୀଵାନଶ୍ଵାଵତୋ ରଥିନୋ ମହ୍ଯଂ ସୂରିଃ
ମୁଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାତାଙ୍କର ଦାନର ପ୍ରଶଂସା କରେ; ନହୁଷମାନେ ସହିତ ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ। ଯିଏ ଗୋଶାଳାରୁ ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ ଆଣିଦିଏ, ସେ ମୋତେ ଦାନ କରନ୍ତି।
ଜନୋ ଯୋ ମିତ୍ରାଵରୁଣାଵଭିଧ୍ରୁଗପୋ ନ ଵାଂ ସୁନୋତ୍ଯକ୍ଷ୍ଣଯାଧ୍ରୁକ୍ । ସ୍ଵଯଂ ସ ଯକ୍ଷ୍ମଂ ହୃଦଯେ ନି ଧତ୍ତ ଆପ ଯଦୀଂ ହୋତ୍ରାଭିରୃତାଵା
ଯିଏ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁତା କରେ ଓ ପ୍ରଶଂସା କରେନାହିଁ, ସେ ତୁମ ଦୟା ପାଉନାହିଁ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ। ସେ ନିଜେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ରୋଗ ବସାଏ, ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟାୟ ଆଚରଣ କରେ।
ସ ଵ୍ରାଧତୋ ନହୁଷୋ ଦଂସୁଜୂତଃ ଶର୍ଧସ୍ତରୋ ନରାଂ ଗୂର୍ତଶ୍ରଵାଃ । ଵିସୃଷ୍ଟରାତିର୍ଯାତି ବାଳ୍ହସୃତ୍ଵା ଵିଶ୍ଵାସୁ ପୃତ୍ସୁ ସଦମିଚ୍ଛୂରଃ
ସେ ନହୁଷ, ପ୍ରଶଂସା ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଲୋକମାନଙ୍କର ନେତା ଓ ଯଶସ୍ୱୀ। ତାଙ୍କର ଦାନ ଅବିରତ ବହେ, ସମସ୍ତ ବାଧା ଜୟ କରେ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ସେ ସଦା ଉତ୍ସାହିତ।
ଅଧ ଗ୍ମନ୍ତା ନହୁଷୋ ହଵଂ ସୂରେଃ ଶ୍ରୋତା ରାଜାନୋ ଅମୃତସ୍ଯ ମନ୍ଦ୍ରାଃ । ନଭୋଜୁଵୋ ଯନ୍ନିରଵସ୍ଯ ରାଧଃ ପ୍ରଶସ୍ତଯେ ମହିନା ରଥଵତେ
ତେବେ ନହୁଷ ଠାରୁ ଠାରୁ ଦେବତାଙ୍କ ନମନକୁ ଆସିବେ, ରାଜାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରି ଶୁଣିବେ। ଯେତେବେଳେ ରଥଚାଳକ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଦାନ ଆଣିଦିଏ, ସେ ମହାନତା ସହିତ ଆସନ୍ତି।
ଏତଂ ଶର୍ଧଂ ଧାମ ଯସ୍ଯ ସୂରେରିତ୍ଯଵୋଚନ୍ଦଶତଯସ୍ଯ ନଂଶେ । ଦ୍ଯୁମ୍ନାନି ଯେଷୁ ଵସୁତାତୀ ରାରନ୍ଵିଶ୍ଵେ ସନ୍ଵନ୍ତୁ ପ୍ରଭୃଥେଷୁ ଵାଜମ୍
ଏହି ହେଉଛି ସେ ଦଳ, ସେ ଦେବତାଙ୍କର ଅଞ୍ଚଳ, ଏହିପରି ନହୁଷମାନଙ୍କ ସଭାରେ କୁହାଯାଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଯଶ ଓ ଧନର ଦାନ ଅଛି; ସମସ୍ତେ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଶକ୍ତି ଆଣନ୍ତୁ।
ମନ୍ଦାମହେ ଦଶତଯସ୍ଯ ଧାସେର୍ଦ୍ଵିର୍ଯତ୍ପଞ୍ଚ ବିଭ୍ରତୋ ଯନ୍ତ୍ଯନ୍ନା । କିମିଷ୍ଟାଶ୍ଵ ଇଷ୍ଟରଶ୍ମିରେତ ଈଶାନାସସ୍ତରୁଷ ଋଞ୍ଜତେ ନୄନ୍
ନହୁଷଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳରେ ଆମେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛୁ, ଦୁଇ ଦୁଇ କରି ପାଞ୍ଚ ନେଇ ସେମାନେ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି। କେଉଁଠି ଆକାଂକ୍ଷିତ ଘୋଡ଼ା, କେଉଁଠି ଆକାଂକ୍ଷିତ ରଶ୍ମି; ଅଧିପତିମାନେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ଲୋକମାନେକୁ ଚଲାନ୍ତି।
ହିରଣ୍ଯକର୍ଣଂ ମଣିଗ୍ରୀଵମର୍ଣସ୍ତନ୍ନୋ ଵିଶ୍ଵେ ଵରିଵସ୍ଯନ୍ତୁ ଦେଵାଃ । ଅର୍ଯୋ ଗିରଃ ସଦ୍ଯ ଆ ଜଗ୍ମୁଷୀରୋସ୍ରାଶ୍ଚାକନ୍ତୂଭଯେଷ୍ଵସ୍ମେ
ସୁନା କାନ ଓ ମଣିର ଗଳା ବିଶିଷ୍ଟ ଅର୍ଣ୍ଣ—ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ ସୁବିଧା ଦିଅନ୍ତୁ। ଆର୍ୟମାନଙ୍କର ଗୀତ ତୁରନ୍ତ ଆସିଛି, ଓ ରଶ୍ମିମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ଚମକିଉଠିଲେ।
ଚତ୍ଵାରୋ ମା ମଶର୍ଶାରସ୍ଯ ଶିଶ୍ଵସ୍ତ୍ରଯୋ ରାଜ୍ଞ ଆଯଵସସ୍ଯ ଜିଷ୍ଣୋଃ । ରଥୋ ଵାଂ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଦୀର୍ଘାପ୍ସାଃ ସ୍ଯୂମଗଭସ୍ତିଃ ସୂରୋ ନାଦ୍ଯୌତ୍
ଚାରିଟିଏ ରଥର ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା, ତିନିଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାଙ୍କ ଶକ୍ତି। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କର ରଥ ଦୀର୍ଘ ଜଳରେ ଭିଜିଥିବା, ତାହାର ଯୋକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର ନେତୃତ୍ୱ କରେ।
ପୃଥୂ ରଥୋ ଦକ୍ଷିଣାଯା ଅଯୋଜ୍ଯୈନଂ ଦେଵାସୋ ଅମୃତାସୋ ଅସ୍ଥୁଃ । କୃଷ୍ଣାଦୁଦସ୍ଥାଦର୍ଯା ଵିହାଯାଶ୍ଚିକିତ୍ସନ୍ତୀ ମାନୁଷାଯ କ୍ଷଯାଯ
ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ବିସ୍ତୃତ ରଥକୁ ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିଲା; ଅମର ଦେବତାମାନେ ତାହାରେ ଉଭୟ ହୋଇଥିଲେ। ଅର୍ୟା ଅନ୍ଧକାରକୁ ପଛେ ଛାଡ଼ି ଉଠିଲେ, ମାନବ ନିବାସ ପାଇଁ ଉପାୟ ଖୋଜିଲେ।
ପୂର୍ଵା ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦ୍ଭୁଵନାଦବୋଧି ଜଯନ୍ତୀ ଵାଜଂ ବୃହତୀ ସନୁତ୍ରୀ । ଉଚ୍ଚା ଵ୍ଯଖ୍ଯଦ୍ଯୁଵତିଃ ପୁନର୍ଭୂରୋଷା ଅଗନ୍ପ୍ରଥମା ପୂର୍ଵହୂତୌ
ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତରୁ ପୂର୍ବରୁ ଜାଗିଲେ, ବିଜୟୀ, ବଡ଼ ଓ ଦାନଶୀଳ, ଲାଭ ଆଣିଲେ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଯୁବତୀ ପୁଣି ଉଠିଲେ; ପ୍ରଥମ ଆହୁତିରେ ପ୍ରଥମ ହୋଇ ଉଷା ଆସିଲେ।
ଯଦଦ୍ଯ ଭାଗଂ ଵିଭଜାସି ନୃଭ୍ଯ ଉଷୋ ଦେଵି ମର୍ତ୍ଯତ୍ରା ସୁଜାତେ । ଦେଵୋ ନୋ ଅତ୍ର ସଵିତା ଦମୂନା ଅନାଗସୋ ଵୋଚତି ସୂର୍ଯାଯ
ହେ ଦେବୀ ଉଷା, ଆଜି ତୁମେ ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ବଣ୍ଟିଦେଉଛ, ଭଲ ଜନ୍ମ ନେଇଛ। ଏଠି ଦେବତା ସବିତା, ଯିଏ ଘରର ନିୟମ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେ ଆମକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିକଟରେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ବୋଲି କହନ୍ତୁ।
ଗୃହଂଗୃହମହନା ଯାତ୍ଯଚ୍ଛା ଦିଵେଦିଵେ ଅଧି ନାମା ଦଧାନା । ସିଷାସନ୍ତୀ ଦ୍ଯୋତନା ଶଶ୍ଵଦାଗାଦଗ୍ରମଗ୍ରମିଦ୍ଭଜତେ ଵସୂନାମ୍
ଉଷା ପ୍ରତିଦିନ ଘରେ ଘରେ ଆସନ୍ତି, ପ୍ରତିଦିନ ତାଙ୍କର ନାମ ଧରି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି। ସେ ଅଲୋକମୟ ହୋଇ ଆସନ୍ତି, ଦେବା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରତିଟି ସ୍ଥାନରେ ଧନ-ସମ୍ପଦ ବଣ୍ଟିଦେଉଛନ୍ତି।
ଭଗସ୍ଯ ସ୍ଵସା ଵରୁଣସ୍ଯ ଜାମିରୁଷଃ ସୂନୃତେ ପ୍ରଥମା ଜରସ୍ଵ । ପଶ୍ଚା ସ ଦଘ୍ଯା ଯୋ ଅଘସ୍ଯ ଧାତା ଜଯେମ ତଂ ଦକ୍ଷିଣଯା ରଥେନ
ଭଗର ଭଉଣୀ, ବରୁଣଙ୍କ ସମ୍ପର୍କୀୟ, ହେ ଉଷା, ପ୍ରଥମେ ମିଠା ସ୍ତୁତିରେ ଆନନ୍ଦ କର। ଯିଏ ଦୁଃଖର ଅଂଶ ବଣ୍ଟିଦେଉଛି, ସେ ଆମ ପଛରେ ରୁହୁନ୍ତୁ—ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଡାହାଣ ରଥରେ ଜିତିବା।