ମା କସ୍ମୈ ଧାତମଭ୍ଯମିତ୍ରିଣେ ନୋ ମାକୁତ୍ରା ନୋ ଗୃହେଭ୍ଯୋ ଧେନଵୋ ଗୁଃ । ସ୍ତନାଭୁଜୋ ଅଶିଶ୍ଵୀଃ
ଆମ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ କିଛି ଦିଅନି, ଆମ ଗାଈମାନେ ଅନ୍ୟ କୌଣସିଠାରେ କିମ୍ବା ଘରରୁ ଚାଲିଯିବେ ନାହିଁ; ସେମାନେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥନ ନେଇ, ସଦା ଆମ ସହିତ ରୁହନ୍ତୁ।
ଦୁହୀଯନ୍ମିତ୍ରଧିତଯେ ଯୁଵାକୁ ରାଯେ ଚ ନୋ ମିମୀତଂ ଵାଜଵତ୍ଯୈ । ଇଷେ ଚ ନୋ ମିମୀତଂ ଧେନୁମତ୍ଯୈ
ମିତ୍ରଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା ପାଇଁ, ଏ ଯୁବ ଦେବତାମାନେ, ଆମ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଆମେ ଭଲ ଭାବରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରିପାରିବା। ଆମ ପାଇଁ ପୁଷ୍ଟିରେ ପ୍ରଚୁର ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଶ୍ଵିନୋରସନଂ ରଥମନଶ୍ଵଂ ଵାଜିନୀଵତୋଃ । ତେନାହଂ ଭୂରି ଚାକନ
ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା ଛଡ଼ା ରଥ, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବହୁବାର ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଛି।
ଅଯଂ ସମହ ମା ତନୂହ୍ଯାତେ ଜନାଁ ଅନୁ । ସୋମପେଯଂ ସୁଖୋ ରଥଃ
ଏହି ହେଉଛି ସଭା; ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆମ ଶରୀରକୁ ବଡ଼ କରନ୍ତୁ। ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସୋମପାନ ଆଣୁଥିବା ରଥ ଚଲାଇବାରେ ସହଜ।
ଅଧ ସ୍ଵପ୍ନସ୍ଯ ନିର୍ଵିଦେଽଭୁଞ୍ଜତଶ୍ଚ ରେଵତଃ । ଉଭା ତା ବସ୍ରି ନଶ୍ଯତଃ
ନିଦ୍ରାର କ୍ଲାନ୍ତି ଓ ଶ୍ରୀର ଆନନ୍ଦରେ, ଦୁଇଜଣ ଉଜ୍ୱଳ ଦେବତା, ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖନ୍ତୁ।
କଦିତ୍ଥା ନୄଁଃ ପାତ୍ରଂ ଦେଵଯତାଂ ଶ୍ରଵଦ୍ଗିରୋ ଅଙ୍ଗିରସାଂ ତୁରଣ୍ଯନ୍ । ପ୍ର ଯଦାନଡ୍ଵିଶ ଆ ହର୍ମ୍ଯସ୍ଯୋରୁ କ୍ରଂସତେ ଅଧ୍ଵରେ ଯଜତ୍ରଃ
ହେ ତୁରନ୍ତ ଆସୁଥିବା, କେବେ ଆପଣ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଗାଉଥିବା ଗୀତ ଶୁଣିବେ? କେବେ ଯଜ୍ଞରେ, ଦାନଶୀଳଙ୍କ ଘରକୁ ବିଶାଳ ପଦେ ପ୍ରବେଶ କରିବେ?
ସ୍ତମ୍ଭୀଦ୍ଧ ଦ୍ଯାଂ ସ ଧରୁଣଂ ପ୍ରୁଷାଯଦୃଭୁର୍ଵାଜାଯ ଦ୍ରଵିଣଂ ନରୋ ଗୋଃ । ଅନୁ ସ୍ଵଜାଂ ମହିଷଶ୍ଚକ୍ଷତ ଵ୍ରାଂ ମେନାମଶ୍ଵସ୍ଯ ପରି ମାତରଂ ଗୋଃ
ସେ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କଲେ, ଭୂମିକୁ ଭଲଭାବେ ରଖିଲେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା ଗୋମାନେଠାରୁ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଧନ ଦେଲେ। ମହିଷ, ନିଜ ପରିବାରକୁ ଅନୁସରି, ଝୁଣ୍ଡକୁ ଦେଖିଲେ; ଘୋଡ଼ା ଓ ଗୋମାତାଙ୍କୁ ମାପିଲେ।
ନକ୍ଷଦ୍ଧଵମରୁଣୀଃ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ରାଟ୍ ତୁରୋ ଵିଶାମଙ୍ଗିରସାମନୁ ଦ୍ଯୂନ୍ । ତକ୍ଷଦ୍ଵଜ୍ରଂ ନିଯୁତଂ ତସ୍ତମ୍ଭଦ୍ଦ୍ଯାଂ ଚତୁଷ୍ପଦେ ନର୍ଯାଯ ଦ୍ଵିପାଦେ
ସେ ପୁରୁଣା ନୀତିକୁ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ, ଲାଲ ରଙ୍ଗର ପ୍ରଥମ ଶାସକ; ତୁରନ୍ତ ଦେବତା ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଓ ଦିନମାନେକୁ ଅନୁସରିଲେ। ସେ ବଜ୍ର ତିଆରି କଲେ, ସେନା ତିଆରି କଲେ; ଚାରିପାଏ ଓ ଦୁଇପାଏ ପଶୁମାନେ ପାଇଁ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କଲେ।
ଅସ୍ଯ ମଦେ ସ୍ଵର୍ଯଂ ଦା ଋତାଯାପୀଵୃତମୁସ୍ରିଯାଣାମନୀକମ୍ । ଯଦ୍ଧ ପ୍ରସର୍ଗେ ତ୍ରିକକୁମ୍ନିଵର୍ତଦପ ଦ୍ରୁହୋ ମାନୁଷସ୍ଯ ଦୁରୋ ଵଃ
ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦରେ, ହେ ଧର୍ମମୟ, ଦେବତା, ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ଦେବଲୋକର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଓ ଗୋମାନେର ପ୍ରଚୁରତା। ଯେତେବେଳେ ଆରମ୍ଭରେ ତିନି ଶିଖର ଦୂରେ ହଟିଗଲା, ମାନବମାନେର ଦ୍ୱେଷ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ରଖନ୍ତୁ।
ତୁଭ୍ଯଂ ପଯୋ ଯତ୍ପିତରାଵନୀତାଂ ରାଧଃ ସୁରେତସ୍ତୁରଣେ ଭୁରଣ୍ଯୂ । ଶୁଚି ଯତ୍ତେ ରେକ୍ଣ ଆଯଜନ୍ତ ସବର୍ଦୁଘାଯାଃ ପଯ ଉସ୍ରିଯାଯାଃ
ଯେ ଦୁଇ ମାତାପିତା ଦେଇଥିବା ଦୁଧ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମ ପାଇଁ। ଶୁଦ୍ଧ ଯାହା ତୁମକୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଇଛି, ସେହି ଅବିରତ ଦୁହାଯାଉଥିବା ଗୋମାତାଙ୍କର ଦୁଧ।
ଅଧ ପ୍ର ଜଜ୍ଞେ ତରଣିର୍ମମତ୍ତୁ ପ୍ର ରୋଚ୍ଯସ୍ଯା ଉଷସୋ ନ ସୂରଃ । ଇନ୍ଦୁର୍ଯେଭିରାଷ୍ଟ ସ୍ଵେଦୁହଵ୍ଯୈଃ ସ୍ରୁଵେଣ ସିଞ୍ଚଞ୍ଜରଣାଭି ଧାମ
ତାପରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ତୁରନ୍ତ ଦେବତା, ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉନ୍ତୁ; ପ୍ରଭାତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଉଦିତ ହୁଏ, ସେପରି ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ହବ୍ୟ ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଘୃତ ଓ ଧାରା ଦ୍ୱାରା ଘର ପାଇଁ ସୋମ ଢାଳନ୍ତୁ।
ସ୍ଵିଧ୍ମା ଯଦ୍ଵନଧିତିରପସ୍ଯାତ୍ସୂରୋ ଅଧ୍ଵରେ ପରି ରୋଧନା ଗୋଃ । ଯଦ୍ଧ ପ୍ରଭାସି କୃତ୍ଵ୍ଯାଁ ଅନୁ ଦ୍ଯୂନନର୍ଵିଶେ ପଶ୍ଵିଷେ ତୁରାଯ
ଯେତେବେଳେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯଜ୍ଞରେ ଗୋମାତାଙ୍କ ଘେରକୁ ଘୁଞ୍ଚିଗଲେ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦିନମାନେକୁ ଅନୁସରି ଚମକୁଛ, ଲୋକମାନେ ପାଇଁ, ପଶୁମାନେ ପାଇଁ, ଶକ୍ତି ପାଇଁ।
ଅଷ୍ଟା ମହୋ ଦିଵ ଆଦୋ ହରୀ ଇହ ଦ୍ଯୁମ୍ନାସାହମଭି ଯୋଧାନ ଉତ୍ସମ୍ । ହରିଂ ଯତ୍ତେ ମନ୍ଦିନଂ ଦୁକ୍ଷନ୍ଵୃଧେ ଗୋରଭସମଦ୍ରିଭିର୍ଵାତାପ୍ଯମ୍
ଆଠଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହରି ଘୋଡ଼ା ଦିବ୍ୟ ଆକାଶରୁ ଏଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସରେ ଆସିଛନ୍ତି। ତୁମର ମଦକର ହରି ଦ୍ରବ୍ୟ, ସେମାନେ ଗୋମାତା, ବଛା ପାଇଁ ପଥର ଦ୍ୱାରା ଦୁହିଛନ୍ତି।
ତ୍ଵମାଯସଂ ପ୍ରତି ଵର୍ତଯୋ ଗୋର୍ଦିଵୋ ଅଶ୍ମାନମୁପନୀତମୃଭ୍ଵା । କୁତ୍ସାଯ ଯତ୍ର ପୁରୁହୂତ ଵନ୍ଵଞ୍ଛୁଷ୍ଣମନନ୍ତୈଃ ପରିଯାସି ଵଧୈଃ
ତୁମେ ଲୋହା ପଥକୁ ଫେରାଇଲେ, ଗୋମାତାଙ୍କ ପଥକୁ, ଦିବ୍ୟ କୌଶଳୀମାନେ ଆଣିଥିବା ପଥରକୁ। ସେଠାରେ, କୁତ୍ସ ପାଇଁ, ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ତୁମେ ଶୁଷ୍ଣକୁ ଅସଂଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦମନ କଲେ, ବିନାଶ କଲେ।
ପୁରା ଯତ୍ସୂରସ୍ତମସୋ ଅପୀତେସ୍ତମଦ୍ରିଵଃ ଫଲିଗଂ ହେତିମସ୍ଯ । ଶୁଷ୍ଣସ୍ଯ ଚିତ୍ପରିହିତଂ ଯଦୋଜୋ ଦିଵସ୍ପରି ସୁଗ୍ରଥିତଂ ତଦାଦଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାର ଚାଲିଯିବା ପରେ, ହେ ପଥର ଭାଙ୍ଗିବାରେ ପ୍ରଭଳ, ମେଘକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ। ଶୁଷ୍ଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଯାହା ଲୁଚିଥିଲା, ତୁମେ ଏହାକୁ ଆକାଶ ଉପରେ ଭଲଭାବେ ଧ୍ୱଂସ କଲେ।
ଅନୁ ତ୍ଵା ମହୀ ପାଜସୀ ଅଚକ୍ରେ ଦ୍ଯାଵାକ୍ଷାମା ମଦତାମିନ୍ଦ୍ର କର୍ମନ୍ । ତ୍ଵଂ ଵୃତ୍ରମାଶଯାନଂ ସିରାସୁ ମହୋ ଵଜ୍ରେଣ ସିଷ୍ଵପୋ ଵରାହୁମ୍
ତୁମ ପଛରେ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଶକ୍ତିମାନେ ଚଳିଛନ୍ତି; ଦିନ ଓ ରାତି ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବଡ଼ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚ୍ୟାନେଲରେ ପଡ଼ିଥିବା ବୃତ୍ରକୁ ମାରିଦେଲେ, ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ନର୍ଯୋ ଯାଁ ଅଵୋ ନୄନ୍ତିଷ୍ଠା ଵାତସ୍ଯ ସୁଯୁଜୋ ଵହିଷ୍ଠାନ୍ । ଯଂ ତେ କାଵ୍ଯ ଉଶନା ମନ୍ଦିନଂ ଦାଦ୍ଵୃତ୍ରହଣଂ ପାର୍ଯଂ ତତକ୍ଷ ଵଜ୍ରମ୍
ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକମାନଙ୍କର ନେତା, ଲୋକମାନଙ୍କର ସାହାଯ୍ୟକାରୀ, ବାୟୁର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥଚାଳକ। ତୁମ ପାଇଁ ଜ୍ଞାନୀ କାବ୍ୟ, ଉଶନା, ମଦକର, ରକ୍ଷାକାରୀ ବଜ୍ର ତିଆରି କରିଥିଲେ, ବୃତ୍ର ବିନାଶ ପାଇଁ।
ତ୍ଵଂ ସୂରୋ ହରିତୋ ରାମଯୋ ନୄନ୍ଭରଚ୍ଚକ୍ରମେତଶୋ ନାଯମିନ୍ଦ୍ର । ପ୍ରାସ୍ଯ ପାରଂ ନଵତିଂ ନାଵ୍ଯାନାମପି କର୍ତମଵର୍ତଯୋଽଯଜ୍ଯୂନ୍
ତୁମେ, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ହରି ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ଲୋକମାନେକୁ ଆଣିଛ; ତୁମେ ଚକ୍ରକୁ ଘୁଞ୍ଚାଉଛ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଚାଳକ। ତୁମେ ନବତି ନୌକାକୁ ପାର କରାଇଲ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନଯୋଗ୍ୟ ଓ ଅଯୁକ୍ତମାନେକୁ ଫେରାଇଲ।
ତ୍ଵଂ ନୋ ଅସ୍ଯା ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁର୍ହଣାଯାଃ ପାହି ଵଜ୍ରିଵୋ ଦୁରିତାଦଭୀକେ । ପ୍ର ନୋ ଵାଜାନ୍ରଥ୍ଯୋ ଅଶ୍ଵବୁଧ୍ଯାନିଷେ ଯନ୍ଧି ଶ୍ରଵସେ ସୂନୃତାଯୈ
ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି କଷ୍ଟରୁ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଦୁଃଖ ଓ ଆପଦରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଆମକୁ ଶକ୍ତି, ରଥର ଯଶ, ଘୋଡ଼ାର ଜାଗରଣକୁ ନେଇଯାଅ; ଆମକୁ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଶୁଭ ପ୍ରଶଂସା ଦିଅ।
ମା ସା ତେ ଅସ୍ମତ୍ସୁମତିର୍ଵି ଦସଦ୍ଵାଜପ୍ରମହଃ ସମିଷୋ ଵରନ୍ତ । ଆ ନୋ ଭଜ ମଘଵନ୍ଗୋଷ୍ଵର୍ଯୋ ମଂହିଷ୍ଠାସ୍ତେ ସଧମାଦଃ ସ୍ଯାମ
ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମର କୃପା ଆମଠାରୁ କେବେ ଦୂରେଇଯିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ସେମାନେ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପାଉନ୍ତୁ। ହେ ମଘବନ୍, ଆମକୁ ଗୋଧନ ଦିଅ, ଆମେ ତୁମ ସହିତ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଭୋଜନର ଅଂଶୀ ହେବାକୁ ପାରିବା।
ପ୍ର ଵଃ ପାନ୍ତଂ ରଘୁମନ୍ଯଵୋଽନ୍ଧୋ ଯଜ୍ଞଂ ରୁଦ୍ରାଯ ମୀଳ୍ହୁଷେ ଭରଧ୍ଵମ୍ । ଦିଵୋ ଅସ୍ତୋଷ୍ଯସୁରସ୍ଯ ଵୀରୈରିଷୁଧ୍ଯେଵ ମରୁତୋ ରୋଦସ୍ଯୋଃ
ହେ ତୀବ୍ର ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଆହୁତି ଦିଅ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ପାନୀୟ ଆଣ। ଦିଗନ୍ତର ନୀଳ ଆକାଶର ଶୂର ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ ଦୁଇ ଜଗତରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କର।
ପତ୍ନୀଵ ପୂର୍ଵହୂତିଂ ଵାଵୃଧଧ୍ଯା ଉଷାସାନକ୍ତା ପୁରୁଧା ଵିଦାନେ । ସ୍ତରୀର୍ନାତ୍କଂ ଵ୍ଯୁତଂ ଵସାନା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଶ୍ରିଯା ସୁଦୃଶୀ ହିରଣ୍ଯୈଃ
ଯେପରି ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀ ପ୍ରଥମ ଆହୁତିକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି, ସେପରି ପ୍ରଭାତ ଓ ରାତି, ଅନେକ ଜିଣିଷ ଜାଣି, ପୂର୍ବ ଆମନ୍ତ୍ରଣକୁ ବଢ଼ାନ୍ତୁ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବୀମାନେ ସୁନ୍ଦର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ସୁନା ରୂପରେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ମମତ୍ତୁ ନଃ ପରିଜ୍ମା ଵସର୍ହା ମମତ୍ତୁ ଵାତୋ ଅପାଂ ଵୃଷଣ୍ଵାନ୍ । ଶିଶୀତମିନ୍ଦ୍ରାପର୍ଵତା ଯୁଵଂ ନସ୍ତନ୍ନୋ ଵିଶ୍ଵେ ଵରିଵସ୍ଯନ୍ତୁ ଦେଵାଃ
ଯିଏ ଆମକୁ ସମ୍ପଦ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଆମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉନ୍ତୁ; ଜଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାୟୁ ଆମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉନ୍ତୁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ମାନେ, ତୁମେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆମ ପାଇଁ ସୁବିଧା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଉତ ତ୍ଯା ମେ ଯଶସା ଶ୍ଵେତନାଯୈ ଵ୍ଯନ୍ତା ପାନ୍ତୌଶିଜୋ ହୁଵଧ୍ଯୈ । ପ୍ର ଵୋ ନପାତମପାଂ କୃଣୁଧ୍ଵଂ ପ୍ର ମାତରା ରାସ୍ପିନସ୍ଯାଯୋଃ
ଯେମାନେ ଯଶସ୍ୱୀ ଏବଂ ଧଳା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଓ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ। ଜଳର ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଡାକ, ଦ୍ରୁତ ବହୁଥିବା ନଦୀମାନଙ୍କ ମାଆମାନେକୁ ଡାକ।
ଆ ଵୋ ରୁଵଣ୍ଯୁମୌଶିଜୋ ହୁଵଧ୍ଯୈ ଘୋଷେଵ ଶଂସମର୍ଜୁନସ୍ଯ ନଂଶେ । ପ୍ର ଵଃ ପୂଷ୍ଣେ ଦାଵନ ଆଁ ଅଚ୍ଛା ଵୋଚେଯ ଵସୁତାତିମଗ୍ନେଃ
ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଜଳସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ପାଇଁ ଡାକ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ପରି ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା କର। ପୋଷକ ପୂଷଣ ଓ ଧନଦାତା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କର।
ଶ୍ରୁତଂ ମେ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ହଵେମୋତ ଶ୍ରୁତଂ ସଦନେ ଵିଶ୍ଵତଃ ସୀମ୍ । ଶ୍ରୋତୁ ନଃ ଶ୍ରୋତୁରାତିଃ ସୁଶ୍ରୋତୁଃ ସୁକ୍ଷେତ୍ରା ସିନ୍ଧୁରଦ୍ଭିଃ
ହେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ମୋର ନମନ ଶୁଣ, ତୁମେ ସବୁଠାରେ ଥିବା ନିଜ ଗୃହରେ ଏହା ଶୁଣ। ଦାନଶୀଳ ଓ ଧ୍ୟାନଶୀଳ ଯିଏ, ସେ ଆମ ଆବାଜ ଶୁଣୁନ୍ତୁ; ଉର୍ବର ନଦୀ ସିନ୍ଧୁ ତାଙ୍କର ଜଳ ସହିତ ଆମକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ସ୍ତୁଷେ ସା ଵାଂ ଵରୁଣ ମିତ୍ର ରାତିର୍ଗଵାଂ ଶତା ପୃକ୍ଷଯାମେଷୁ ପଜ୍ରେ । ଶ୍ରୁତରଥେ ପ୍ରିଯରଥେ ଦଧାନାଃ ସଦ୍ଯଃ ପୁଷ୍ଟିଂ ନିରୁନ୍ଧାନାସୋ ଅଗ୍ମନ୍
ହେ ବରୁଣ ଓ ମିତ୍ର, ମୁଁ ତୁମ ଦାନର ପ୍ରଶଂସା କରେ, ଶତ ଗୋମାନେ ଗୋଶାଳାରେ ଅଛନ୍ତି। ପ୍ରିୟ ରଥ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ ରଥ ନେଇ ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଆସିଛନ୍ତି, ପୋଷଣ ଆଣିଛନ୍ତି।
ଅସ୍ଯ ସ୍ତୁଷେ ମହିମଘସ୍ଯ ରାଧଃ ସଚା ସନେମ ନହୁଷଃ ସୁଵୀରାଃ । ଜନୋ ଯଃ ପଜ୍ରେଭ୍ଯୋ ଵାଜିନୀଵାନଶ୍ଵାଵତୋ ରଥିନୋ ମହ୍ଯଂ ସୂରିଃ
ମୁଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାତାଙ୍କର ଦାନର ପ୍ରଶଂସା କରେ; ନହୁଷମାନେ ସହିତ ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ। ଯିଏ ଗୋଶାଳାରୁ ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ ଆଣିଦିଏ, ସେ ମୋତେ ଦାନ କରନ୍ତି।
ଜନୋ ଯୋ ମିତ୍ରାଵରୁଣାଵଭିଧ୍ରୁଗପୋ ନ ଵାଂ ସୁନୋତ୍ଯକ୍ଷ୍ଣଯାଧ୍ରୁକ୍ । ସ୍ଵଯଂ ସ ଯକ୍ଷ୍ମଂ ହୃଦଯେ ନି ଧତ୍ତ ଆପ ଯଦୀଂ ହୋତ୍ରାଭିରୃତାଵା
ଯିଏ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁତା କରେ ଓ ପ୍ରଶଂସା କରେନାହିଁ, ସେ ତୁମ ଦୟା ପାଉନାହିଁ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ। ସେ ନିଜେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ରୋଗ ବସାଏ, ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟାୟ ଆଚରଣ କରେ।
ସ ଵ୍ରାଧତୋ ନହୁଷୋ ଦଂସୁଜୂତଃ ଶର୍ଧସ୍ତରୋ ନରାଂ ଗୂର୍ତଶ୍ରଵାଃ । ଵିସୃଷ୍ଟରାତିର୍ଯାତି ବାଳ୍ହସୃତ୍ଵା ଵିଶ୍ଵାସୁ ପୃତ୍ସୁ ସଦମିଚ୍ଛୂରଃ
ସେ ନହୁଷ, ପ୍ରଶଂସା ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଲୋକମାନଙ୍କର ନେତା ଓ ଯଶସ୍ୱୀ। ତାଙ୍କର ଦାନ ଅବିରତ ବହେ, ସମସ୍ତ ବାଧା ଜୟ କରେ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ସେ ସଦା ଉତ୍ସାହିତ।