ଅଶ୍ଵଂ ନ ଗୂଳ୍ହମଶ୍ଵିନା ଦୁରେଵୈରୃଷିଂ ନରା ଵୃଷଣା ରେଭମପ୍ସୁ । ସଂ ତଂ ରିଣୀଥୋ ଵିପ୍ରୁତଂ ଦଂସୋଭିର୍ନ ଵାଂ ଜୂର୍ଯନ୍ତି ପୂର୍ଵ୍ଯା କୃତାନି
ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ଦୂରେ ଜଳରେ ଲୁଚିଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି, ରେଭ ନାମକ ଋଷି ଥିଲେ; ବୁଦ୍ଧିମାନ ଦୁହେଁ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିରେ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ—ପୁରୁଣା କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ କେବେ ବିଫଳ ହୁଏନାହିଁ।
ସୁଷୁପ୍ଵାଂସଂ ନ ନିରୃତେରୁପସ୍ଥେ ସୂର୍ଯଂ ନ ଦସ୍ରା ତମସି କ୍ଷିଯନ୍ତମ୍ । ଶୁଭେ ରୁକ୍ମଂ ନ ଦର୍ଶତଂ ନିଖାତମୁଦୂପଥୁରଶ୍ଵିନା ଵନ୍ଦନାଯ
ନିର୍ବିଣ୍ଣ ଅବସ୍ଥାରେ ଶୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ତୁମେ ଦେଖାଇଦେଲେ; ଗୁପ୍ତ ସୁନା ଗହଣା ପରି, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଉଦ୍ଧାର କରିଲେ।
ତଦ୍ଵାଂ ନରା ଶଂସ୍ଯଂ ପଜ୍ରିଯେଣ କକ୍ଷୀଵତା ନାସତ୍ଯା ପରିଜ୍ମନ୍ । ଶଫାଦଶ୍ଵସ୍ଯ ଵାଜିନୋ ଜନାଯ ଶତଂ କୁମ୍ଭାଁ ଅସିଞ୍ଚତଂ ମଧୂନାମ୍
ନରମାନେ, ତୁମେ କକ୍ଷୀବତ ପଜ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ପ୍ରଶଂସାନୀୟ କାମ କରିଥିଲେ; ତୁମ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାର ଖୁରରୁ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଶତ ଘଡ଼ି ମଧୁ ଝରାଇଥିଲେ।
ଯୁଵଂ ନରା ସ୍ତୁଵତେ କୃଷ୍ଣିଯାଯ ଵିଷ୍ଣାପ୍ଵଂ ଦଦଥୁର୍ଵିଶ୍ଵକାଯ । ଘୋଷାଯୈ ଚିତ୍ପିତୃଷଦେ ଦୁରୋଣେ ପତିଂ ଜୂର୍ଯନ୍ତ୍ଯା ଅଶ୍ଵିନାଵଦତ୍ତମ୍
ନରମାନେ, ତୁମେ ଯିଏ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ ସେ କୃଷ୍ଣୀୟଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣାପ୍ବ ଦେଇଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ; ଘୋଷାଙ୍କୁ, ପିତାଙ୍କ ଘରେ, ବୟସ୍କ ହେଉଥିବା ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ ବର ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ।
ଯୁଵଂ ଶ୍ଯାଵାଯ ରୁଶତୀମଦତ୍ତଂ ମହଃ କ୍ଷୋଣସ୍ଯାଶ୍ଵିନା କଣ୍ଵାଯ । ପ୍ରଵାଚ୍ଯଂ ତଦ୍ଵୃଷଣା କୃତଂ ଵାଂ ଯନ୍ନାର୍ଷଦାଯ ଶ୍ରଵୋ ଅଧ୍ଯଧତ୍ତମ୍
ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ତୁମେ ଶ୍ୟାବଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳା ଦେଇଥିଲେ, କଣ୍ବଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ କଲେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ନାର୍ଷଦକୁ କୀର୍ତ୍ତି ଦେଇଥିଲେ, ଏହା ପ୍ରଶଂସା କରିବାଯୋଗ୍ୟ।
ପୁରୂ ଵର୍ପାଂସ୍ଯଶ୍ଵିନା ଦଧାନା ନି ପେଦଵ ଊହଥୁରାଶୁମଶ୍ଵମ୍ । ସହସ୍ରସାଂ ଵାଜିନମପ୍ରତୀତମହିହନଂ ଶ୍ରଵସ୍ଯଂ ତରୁତ୍ରମ୍
ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ବହୁ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତୁମେ ପେଦୁଙ୍କୁ ନେଇଥିଲେ—ସେ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା, ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଜୟ, ସର୍ପ ହନ୍ତା, ମହିମା ଥିବା ଘୋଡ଼ା।
ଏତାନି ଵାଂ ଶ୍ରଵସ୍ଯା ସୁଦାନୂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍ଗୂଷଂ ସଦନଂ ରୋଦସ୍ଯୋଃ । ଯଦ୍ଵାଂ ପଜ୍ରାସୋ ଅଶ୍ଵିନା ହଵନ୍ତେ ଯାତମିଷା ଚ ଵିଦୁଷେ ଚ ଵାଜମ୍
ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ତୁମେ କରିଥିବା ଏହି ମହାନ, ଦାନଶୀଳ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ—ଏହା ଗୀତ, ପ୍ରଶଂସା, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଆସନ; ପଜ୍ରମାନେ ଡାକିଲେ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଉପକାର ଓ ବଳ ସହିତ ଆସନ୍ତୁ।
ସୂନୋର୍ମାନେନାଶ୍ଵିନା ଗୃଣାନା ଵାଜଂ ଵିପ୍ରାଯ ଭୁରଣା ରଦନ୍ତା । ଅଗସ୍ତ୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମଣା ଵାଵୃଧାନା ସଂ ଵିଶ୍ପଲାଂ ନାସତ୍ଯାରିଣୀତମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟର ମାପ ଦେଇ, ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ପ୍ରଶଂସାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ପ୍ରେରିତଙ୍କୁ ବଳ ଦେଉଛନ୍ତି; ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ନାସତ୍ୟ ଦୁହେଁ, ଏକାଠି ଭିଶ୍ପଳାଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଲେ।
କୁହ ଯାନ୍ତା ସୁଷ୍ଟୁତିଂ କାଵ୍ଯସ୍ଯ ଦିଵୋ ନପାତା ଵୃଷଣା ଶଯୁତ୍ରା । ହିରଣ୍ଯସ୍ଯେଵ କଲଶଂ ନିଖାତମୁଦୂପଥୁର୍ଦଶମେ ଅଶ୍ଵିନାହନ୍
ଦିବସ ପୁଅ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦ୍ରୁତ ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, କେଉଁଠି ଯାଉଛନ୍ତି? ସୁନା ଘଡ଼ି ଗୁପ୍ତ ଥିବାପରି, ଦଶମକୁ ତୁମେ ସେଇ ଦିନ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ।
ଯୁଵଂ ଚ୍ଯଵାନମଶ୍ଵିନା ଜରନ୍ତଂ ପୁନର୍ଯୁଵାନଂ ଚକ୍ରଥୁଃ ଶଚୀଭିଃ । ଯୁଵୋ ରଥଂ ଦୁହିତା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ସହ ଶ୍ରିଯା ନାସତ୍ଯାଵୃଣୀତ
ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ବୃଦ୍ଧ ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ତୁମେ ପୁନି ଯୁବକ କରିଦେଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟର କନ୍ୟା ତୁମ ରଥକୁ ଶ୍ରୀ ସହିତ ବାଛିଲେ।
ଯୁଵଂ ତୁଗ୍ରାଯ ପୂର୍ଵ୍ଯେଭିରେଵୈଃ ପୁନର୍ମନ୍ଯାଵଭଵତଂ ଯୁଵାନା । ଯୁଵଂ ଭୁଜ୍ଯୁମର୍ଣସୋ ନିଃ ସମୁଦ୍ରାଦ୍ଵିଭିରୂହଥୁରୃଜ୍ରେଭିରଶ୍ଵୈଃ
ତୁମେ ପୂର୍ବ ଉପକାରରେ ତୁଗ୍ରଙ୍କ ପୁଅକୁ ପୁନି ଯୁବକ କରିଦେଲେ; ତୁମେ ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗରୁ ତୁମ ଦ୍ରୁତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାରେ ଉଠାଇ ନେଇଥିଲେ।
ଅଜୋହଵୀଦଶ୍ଵିନା ତୌଗ୍ର୍ଯୋ ଵାଂ ପ୍ରୋଳ୍ହଃ ସମୁଦ୍ରମଵ୍ଯଥିର୍ଜଗନ୍ଵାନ୍ । ନିଷ୍ଟମୂହଥୁଃ ସୁଯୁଜା ରଥେନ ମନୋଜଵସା ଵୃଷଣା ସ୍ଵସ୍ତି
ତୁଗ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଅଜା, ସମୁଦ୍ରକୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବାବେଳେ, ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ତୁମକୁ ଡାକିଥିଲେ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଯୋଜିଥିବା ରଥରେ, ମନ ଭଳି ଶୀଘ୍ର ଚଳି, ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଉଠାଇ ନେଇଥିଲେ।
ଅଜୋହଵୀଦଶ୍ଵିନା ଵର୍ତିକା ଵାମାସ୍ନୋ ଯତ୍ସୀମମୁଞ୍ଚତଂ ଵୃକସ୍ଯ । ଵି ଜଯୁଷା ଯଯଥୁଃ ସାନ୍ଵଦ୍ରେର୍ଜାତଂ ଵିଷ୍ଵାଚୋ ଅହତଂ ଵିଷେଣ
ଅଜା ତୁମକୁ ଡାକିଥିଲେ, ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ଯେତେବେଳେ ବଟେରା ତୁମ ଦୟାରେ ଥିଲା, ତୁମେ ତାକୁ ବଘାରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ; ତୁମେ ବିଜୟୀ ସହିତ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, ପାହାଡ଼ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବିଷାକ୍ତକୁ ମାରିଦେଲେ।
ଶତଂ ମେଷାନ୍ଵୃକ୍ଯେ ମାମହାନଂ ତମଃ ପ୍ରଣୀତମଶିଵେନ ପିତ୍ରା । ଆକ୍ଷୀ ଋଜ୍ରାଶ୍ଵେ ଅଶ୍ଵିନାଵଧତ୍ତଂ ଜ୍ଯୋତିରନ୍ଧାଯ ଚକ୍ରଥୁର୍ଵିଚକ୍ଷେ
ତୁମେ ଭୃକ୍ୟଙ୍କୁ ଶତ ମେଷ ଦେଇଥିଲେ, ଦୟାଳୁ ପିତା ସହିତ ତାଙ୍କର ମହା ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିଥିଲେ; ଋଜ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କୁ, ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥିଲେ—ଅନ୍ଧଙ୍କୁ ଆଲୋକ ଦେଇ, ଦେଖିବାକୁ ସମର୍ଥ କରିଥିଲେ।
ଶୁନମନ୍ଧାଯ ଭରମହ୍ଵଯତ୍ସା ଵୃକୀରଶ୍ଵିନା ଵୃଷଣା ନରେତି । ଜାରଃ କନୀନ ଇଵ ଚକ୍ଷଦାନ ଋଜ୍ରାଶ୍ଵଃ ଶତମେକଂ ଚ ମେଷାନ୍
ଯିଏ ତୁମକୁ ଡାକିଥିଲେ, ସେ ଋଜ୍ରାଶ୍ୱ ପାଇଁ, ବଘିନୀ କହିଲେ, 'ହେ ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନରମାନେ!' ପ୍ରେମିକ, ଛୋଟ ପିଲା ପରି, ଦେଖିପାରୁଥିଲେ, ଋଜ୍ରାଶ୍ୱ, ଶତ ଏବଂ ଏକ ମେଷ ସହିତ।
ମହୀ ଵାମୂତିରଶ୍ଵିନା ମଯୋଭୂରୁତ ସ୍ରାମଂ ଧିଷ୍ଣ୍ଯା ସଂ ରିଣୀଥଃ । ଅଥା ଯୁଵାମିଦହ୍ଵଯତ୍ପୁରଂଧିରାଗଚ୍ଛତଂ ସୀଂ ଵୃଷଣାଵଵୋଭିଃ
ବଡ଼ ଦୟାଳୁ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣମାନଙ୍କର ସାହାଯ୍ୟ ଅତି ମହାନ। ଆପଣମାନେ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ଳାନ୍ତି ଦୂର କରନ୍ତି। ଏହିପରେ ଘରର ଗୃହଣୀ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାମାନେ, ତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରି ଆସନ୍ତୁ।
ଅଧେନୁଂ ଦସ୍ରା ସ୍ତର୍ଯଂ ଵିଷକ୍ତାମପିନ୍ଵତଂ ଶଯଵେ ଅଶ୍ଵିନା ଗାମ୍ । ଯୁଵଂ ଶଚୀଭିର୍ଵିମଦାଯ ଜାଯାଂ ନ୍ଯୂହଥୁଃ ପୁରୁମିତ୍ରସ୍ଯ ଯୋଷାମ୍
ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣମାନେ ହରାଇଯାଇଥିବା ଗାଈକୁ ପୁଣି ଦୁଧ ଦେଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ଲୋକ ଶୋଇଥିଲେ। ଆପଣମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ପୁରୁମିତ୍ରଙ୍କ ଘରର ଜନା ଭାର୍ୟାକୁ ବିମଦାଙ୍କୁ ଆଣିଦେଲେ।
ଯଵଂ ଵୃକେଣାଶ୍ଵିନା ଵପନ୍ତେଷଂ ଦୁହନ୍ତା ମନୁଷାଯ ଦସ୍ରା । ଅଭି ଦସ୍ଯୁଂ ବକୁରେଣା ଧମନ୍ତୋରୁ ଜ୍ଯୋତିଶ୍ଚକ୍ରଥୁରାର୍ଯାଯ
ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣମାନେ ଏକ ଓଲା ଦେଇ ଯବ ଚାଷ କଲେ, ଆଉ ଏକ ଲୋକ ପାଇଁ ଗାଈରୁ ଦୁଧ ଦେଲେ। ବକୁରଙ୍କ ସହିତ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ଦମନ କଲେ, ଆଉ ଆର୍ୟମାନେ ପାଇଁ ବିଶାଳ ଆଲୋକ ଦେଲେ।
* ଆଥର୍ଵଣାଯାଶ୍ଵିନା ଦଧୀଚେଽଶ୍ଵ୍ଯଂ ଶିରଃ ପ୍ରତ୍ଯୈରଯତମ୍ । ସ ଵାଂ ମଧୁ ପ୍ର ଵୋଚଦୃତାଯନ୍ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରଂ ଯଦ୍ଦସ୍ରାଵପିକକ୍ଷ୍ଯଂ ଵାମ୍
ଅଥର୍ବଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦଧିଚିଙ୍କୁ, ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣମାନେ ଘୋଡ଼ାର ମୁଣ୍ଡ ଫେରାଇଦେଲେ। ସେ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ଆପଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ମଧୁର ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ।
ସଦା କଵୀ ସୁମତିମା ଚକେ ଵାଂ ଵିଶ୍ଵା ଧିଯୋ ଅଶ୍ଵିନା ପ୍ରାଵତଂ ମେ । ଅସ୍ମେ ରଯିଂ ନାସତ୍ଯା ବୃହନ୍ତମପତ୍ଯସାଚଂ ଶ୍ରୁତ୍ଯଂ ରରାଥାମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସଦା ଆପଣମାନଙ୍କର କୃପା ଚାହିଁଥିଲେ; ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣମାନେ ମୋର ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତାକୁ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି। ହେ ନାସତ୍ୟ, ଆମକୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସନ୍ତାନରେ ଧନ୍ୟ ଏବଂ ବଡ଼ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ହିରଣ୍ଯହସ୍ତମଶ୍ଵିନା ରରାଣା ପୁତ୍ରଂ ନରା ଵଧ୍ରିମତ୍ଯା ଅଦତ୍ତମ୍ । ତ୍ରିଧା ହ ଶ୍ଯାଵମଶ୍ଵିନା ଵିକସ୍ତମୁଜ୍ଜୀଵସ ଐରଯତଂ ସୁଦାନୂ
ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣମାନେ ବଧ୍ରିମତୀଙ୍କୁ ସୁନା ହାତ ଥିବା ପୁଅ ଦେଇଥିଲେ। ତିନିଥର ଆପଣମାନେ କଳା ଓ ଅପଙ୍ଗ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପୁଣି ଜୀବନ ଦେଇଥିଲେ, ହେ ଦୟାଳୁ ଦେବତାମାନେ।
ଏତାନି ଵାମଶ୍ଵିନା ଵୀର୍ଯାଣି ପ୍ର ପୂର୍ଵ୍ଯାଣ୍ଯାଯଵୋଽଵୋଚନ୍ । ବ୍ରହ୍ମ କୃଣ୍ଵନ୍ତୋ ଵୃଷଣା ଯୁଵଭ୍ଯାଂ ସୁଵୀରାସୋ ଵିଦଥମା ଵଦେମ
ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଏହିଗୁଡିକ ଆପଣମାନଙ୍କର ପୁରୁଣା ବୀରତାର କାହାଣୀ, ଯାହା ପ୍ରାଚୀନ ଗୀତରେ ଗାଇଯାଇଛି। ଆମେ ବଳବାନ ସନ୍ତାନ ସହିତ, ପୂଜା କରି, ଆପଣମାନଙ୍କ ସଭାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା କହିପାରିବା।
ଆ ଵାଂ ରଥୋ ଅଶ୍ଵିନା ଶ୍ଯେନପତ୍ଵା ସୁମୃଳୀକଃ ସ୍ଵଵାଁ ଯାତ୍ଵର୍ଵାଙ୍ । ଯୋ ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯ ମନସୋ ଜଵୀଯାନ୍ତ୍ରିଵନ୍ଧୁରୋ ଵୃଷଣା ଵାତରଂହାଃ
ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣମାନଙ୍କର ଶ୍ୟେନ ଭଳି ତୀବ୍ର ରଥ, ଦୟାଳୁ ଓ ସ୍ୱୟଂଚାଳିତ, ଏଠାକୁ ଆସୁ। ଏହା ମଣିଷର ମନ ଠାରୁ ଶୀଘ୍ର, ତିନି ଯୋଗା ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପବନ ଭଳି ଦୌଡ଼େ।
ତ୍ରିଵନ୍ଧୁରେଣ ତ୍ରିଵୃତା ରଥେନ ତ୍ରିଚକ୍ରେଣ ସୁଵୃତା ଯାତମର୍ଵାକ୍ । ପିନ୍ଵତଂ ଗା ଜିନ୍ଵତମର୍ଵତୋ ନୋ ଵର୍ଧଯତମଶ୍ଵିନା ଵୀରମସ୍ମେ
ତିନି ଯୋଗା, ତିନି ଆକାର, ଭଲ ଚକ୍ର ଥିବା ଆପଣମାନଙ୍କର ରଥରେ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ। ଗାଈମାନେ ଦୁଧ ଦିଅନ୍ତୁ, ଆମ ଘୋଡ଼ାମାନେ ବଢ଼ନ୍ତୁ, ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆମ ପାଖରେ ବୀରକୁ ବଢ଼ାନ୍ତୁ।
ପ୍ରଵଦ୍ଯାମନା ସୁଵୃତା ରଥେନ ଦସ୍ରାଵିମଂ ଶୃଣୁତଂ ଶ୍ଲୋକମଦ୍ରେଃ । କିମଙ୍ଗ ଵାଂ ପ୍ରତ୍ଯଵର୍ତିଂ ଗମିଷ୍ଠାହୁର୍ଵିପ୍ରାସୋ ଅଶ୍ଵିନା ପୁରାଜାଃ
ଭଲ ଚକ୍ର ଥିବା ଆପଣମାନଙ୍କର ରଥରେ, ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଦେବତା, ଏହି ଗାୟକଙ୍କର ଶ୍ରୁତି ଗୀତ ଶୁଣନ୍ତୁ। ପୁରୁଣା କବିମାନେ କହିଛନ୍ତି, ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣମାନଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ଫେରିବା ପଥ କଣ?
ଆ ଵାଂ ଶ୍ଯେନାସୋ ଅଶ୍ଵିନା ଵହନ୍ତୁ ରଥେ ଯୁକ୍ତାସ ଆଶଵଃ ପତଂଗାଃ । ଯେ ଅପ୍ତୁରୋ ଦିଵ୍ଯାସୋ ନ ଗୃଧ୍ରା ଅଭି ପ୍ରଯୋ ନାସତ୍ଯା ଵହନ୍ତି
ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣମାନଙ୍କର ଶ୍ୟେନମାନେ ରଥକୁ ଯୋଗାଯୋଗି, ତୀବ୍ର ଓ ପଙ୍ଖି, ଆପଣମାନେଠାରେ ଆଣନ୍ତୁ। ସେମାନେ ଅକ୍ଷୟ, ଦିବ୍ୟ, ଗୃଧ୍ର ଭଳି, ନାସତ୍ୟମାନେ, ଆପଣମାନେଠାରେ ନିବେଦନ ପାଇଁ ଆଣନ୍ତି।
ଆ ଵାଂ ରଥଂ ଯୁଵତିସ୍ତିଷ୍ଠଦତ୍ର ଜୁଷ୍ଟ୍ଵୀ ନରା ଦୁହିତା ସୂର୍ଯସ୍ଯ । ପରି ଵାମଶ୍ଵା ଵପୁଷଃ ପତଂଗା ଵଯୋ ଵହନ୍ତ୍ଵରୁଷା ଅଭୀକେ
ଏଠି ଆପଣମାନଙ୍କର ରଥ ଦଢ଼ିଆଛି, ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଜିଅ ଏହି ରଥକୁ ଚଢ଼ିଛନ୍ତି। ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଛି ଦେଖାରେ ଅତି ଶୋଭା, ପଙ୍ଖି ଘୋଡ଼ାମାନେ, ରଙ୍ଗିନ ପକ୍ଷୀମାନେ ଆପଣମାନେଠାରେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଣନ୍ତି।
ଉଦ୍ଵନ୍ଦନମୈରତଂ ଦଂସନାଭିରୁଦ୍ରେଭଂ ଦସ୍ରା ଵୃଷଣା ଶଚୀଭିଃ । ନିଷ୍ଟୌଗ୍ର୍ଯଂ ପାରଯଥଃ ସମୁଦ୍ରାତ୍ପୁନଶ୍ଚ୍ଯଵାନଂ ଚକ୍ରଥୁର୍ଯୁଵାନମ୍
ଆପଣମାନେ ଦଂସନ ଶକ୍ତିରେ ବନ୍ଦନାଙ୍କୁ ଉଠାଇଦେଲେ, ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା। ତୌଗ୍ରଙ୍କ ପୁଅକୁ ସମୁଦ୍ର ପାର କରି ନେଲେ, ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ପୁଣି ଯୁବକ କରିଦେଲେ।
ଯୁଵମତ୍ରଯେଽଵନୀତାଯ ତପ୍ତମୂର୍ଜମୋମାନମଶ୍ଵିନାଵଧତ୍ତମ୍ । ଯୁଵଂ କଣ୍ଵାଯାପିରିପ୍ତାଯ ଚକ୍ଷୁଃ ପ୍ରତ୍ଯଧତ୍ତଂ ସୁଷ୍ଟୁତିଂ ଜୁଜୁଷାଣା
ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣମାନେ ଆବଶ୍ୟକତାରେ ଥିବା ଅତ୍ରୟୀଙ୍କୁ ତାପିତ ଓ ପିସା ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ। ଆପଣମାନେ କଣ୍ବଙ୍କୁ, ଯିଏ ଅନ୍ଧା ଥିଲେ, ଦୃଷ୍ଟି ଫେରାଇଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତିକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଯୁଵଂ ଧେନୁଂ ଶଯଵେ ନାଧିତାଯାପିନ୍ଵତମଶ୍ଵିନା ପୂର୍ଵ୍ଯାଯ । ଅମୁଞ୍ଚତଂ ଵର୍ତିକାମଂହସୋ ନିଃ ପ୍ରତି ଜଙ୍ଘାଂ ଵିଶ୍ପଲାଯା ଅଧତ୍ତମ୍
ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଆପଣମାନେ ଆବଶ୍ୟକ ଥିବା ଶୟୁଙ୍କୁ ଗାଈରୁ ଦୁଧ ଦେଇଥିଲେ। ଆପଣମାନେ ବର୍ତ୍ତିକାକୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଆଉ ବିଶ୍ପଳାଙ୍କୁ ଚାଲିବା ପାଇଁ ପୁଣି ପାଦ ଦେଲେ।