ରଯିꣳ ସୁକ୍ଷତ୍ରꣳ ସ୍ଵପତ୍ଯମ୍ ଆଯୁଃ ସୁଵୀର୍ଯꣳ ନାସତ୍ଯା ଵହନ୍ତା । ଆ ଜହ୍ନାଵୀꣳ ସମନସୋପ ଵାଜୈସ୍ ତ୍ରିର୍ ଅହ୍ନୋ ଭାଗꣳ ଦଧତୀମ୍ ଅଯାତମ୍
ଏ ନାସତ୍ୟ, ତୁମେ ଧନ, ଉତ୍ତମ ଶାସନ, ସନ୍ତାନ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ବୀରତା ଆଣିଦେଲେ; ତୁମେ ଏକ ମନେ ଯାହ୍ନବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ବିଜୟ ନେଇ, ତାଙ୍କୁ ଦିନର ତିନି ଭାଗ ଦେଲେ।
ପରିଵିଷ୍ଟꣳ ଜାହୁଷꣳ ଵିଶ୍ଵତଃ ସୀꣳ ସୁଗେଭିର୍ ନକ୍ତମ୍ ଊହଥୂ ରଜୋଭିଃ । ଵିଭିନ୍ଦୁନା ନାସତ୍ଯା ରଥେନ ଵି ପର୍ଵତାꣳ ଅଜରଯୂ ଅଯାତମ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରାଯାଇଥିବା ଜାହୁଷଙ୍କୁ ତୁମେ ଦୁହେଁ ରାତିରେ ତୁମ ତୀବ୍ର ରଥରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବରେ ନେଇଯାଇଥିଲେ; ଏ ନାସତ୍ୟ, ତୁମେ ତୁମ ଭାଗ କାଟିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥରେ ଅଜର ପାହାଡ଼କୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ଏକସ୍ଯା ଵସ୍ତୋର୍ ଆଵତꣳ ରଣାଯ ଵଶମ୍ ଅଶ୍ଵିନା ସନଯେ ସହସ୍ରା । ନିର୍ ଅହତꣳ ଦୁଚ୍ଛୁନା ଇନ୍ଦ୍ରଵନ୍ତା ପୃଥୁଶ୍ରଵସୋ ଵୃଷଣାଵ୍ ଅରାତୀଃ
ଏକ ଘର ପାଇଁ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେଉତାମାନେ, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅନେକ ଧନ ଆଣିଥିଲେ, ଜିତିବା ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ଧନ ଦେଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହାୟତାରେ, ହେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁଇଜଣ, ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲେ।
ଶରସ୍ଯ ଚିଦ୍ ଆର୍ଚତ୍କସ୍ଯାଵତାଦ୍ ଆ ନୀଚାଦ୍ ଉଚ୍ଚା ଚକ୍ରଥୁଃ ପାତଵେ ଵାଃ । ଶଯଵେ ଚିନ୍ ନାସତ୍ଯା ଶଚୀଭିର୍ ଜସୁରଯେ ସ୍ତର୍ଯମ୍ ପିପ୍ଯଥୁର୍ ଗାମ୍
ଏକ ତୀର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ସାହାଯ୍ୟକୁ ଆସିଥିଲେ; ତଳୁ କିମ୍ବା ଉପରୁ, ତୁମେ ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ସୁସ୍ଥିତ କରିଥିଲେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ। ଏକ ଶୋଇଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ହେ ନାସତ୍ୟଦେଉତାମାନେ, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ସାହୀ ଯୁବକ ପାଇଁ ଗାଈକୁ ଦୁଧରେ ପୂରିଦେଲେ।
ଅଵସ୍ଯତେ ସ୍ତୁଵତେ କୃଷ୍ଣିଯାଯ ଋଜୂଯତେ ନାସତ୍ଯା ଶଚୀଭିଃ । ପଶୁꣳ ନ ନଷ୍ଟମ୍ ଇଵ ଦର୍ଶନାଯ ଵିଷ୍ଣାପ୍ଵꣳ ଦଦଥୁର୍ ଵିଶ୍ଵକାଯ
ଯିଏ ଡାକେ, ଯିଏ ସ୍ତୁତି କରେ, ତାଙ୍କୁ ହେ ନାସତ୍ୟଦେଉତାମାନେ, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ତର ଦେଉଛ। ଯେପରି ହରାଇଯାଇଥିବା ପଶୁକୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ସେପରି ଯିଏ ଚାହେ, ସେଠାରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରିଦେଉଛ।
ଦଶ ରାତ୍ରୀର୍ ଅଶିଵେନା ନଵ ଦ୍ଯୂନ୍ ଅଵନଦ୍ଧꣳ ଶ୍ନଥିତମ୍ ଅପ୍ସ୍ଵ୍ ଅ୧ନ୍ତଃ । ଵିପ୍ରୁତꣳ ରେଭମ୍ ଉଦନି ପ୍ରଵୃକ୍ତମ୍ ଉନ୍ ନିନ୍ଯଥୁଃ ସୋମମ୍ ଇଵ ସ୍ରୁଵେଣ
ଦଶ ରାତି ଓ ନଉ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଜଳରେ ବନ୍ଧା ଓ ଜଞ୍ଚିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା ରେଭକୁ, ଯିଏ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଓ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଅଶ୍ୱିନୀଦେଉତା, ସୋମରେ ପାନ କରାଯାଏପରି, ବାହାରେ ନେଇଥିଲେ।
ପ୍ର ଵାꣳ ଦꣳସାꣳସ୍ଯ୍ ଅଶ୍ଵିନାଵ୍ ଅଵୋଚମ୍ ଅସ୍ଯ ପତିଃ ସ୍ଯାꣳ ସୁଗଵଃ ସୁଵୀରଃ । ଉତ ପଶ୍ଯନ୍ନ୍ ଅଶ୍ନୁଵନ୍ ଦୀର୍ଘମ୍ ଆଯୁର୍ ଅସ୍ତମ୍ ଇଵେଜ୍ ଜରିମାଣꣳ ଜଗମ୍ଯାମ୍
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କହିଛି। ମୋତେ ଭଲ ଗାଁଠିଆ ଓ ଶୂରବୀରମାନଙ୍କର ମାଲିକ କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଦେଖିବା ଓ ଖାଇବା ସହିତ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଉଁ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ଦିଗକୁ ଯିବା ପରି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଉ।
ମଧ୍ଵଃ ସୋମସ୍ଯାଶ୍ଵିନା ମଦାଯ ପ୍ରତ୍ନୋ ହୋତା ଵିଵାସତେ ଵାମ୍ । ବର୍ହିଷ୍ମତୀ ରାତିର୍ଵିଶ୍ରିତା ଗୀରିଷା ଯାତଂ ନାସତ୍ଯୋପ ଵାଜୈଃ
ମଧୁର ସୋମର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ପୁରୁଣା ପୂଜାରୀ ଦୁହେଁ ଆଶ୍ୱିନଙ୍କୁ ଡାକୁଛନ୍ତି। ପବିତ୍ର କୁଶ ଛାଡ଼ି ଥିବା, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅର୍ପଣ ତିଆରି ହୋଇଛି—ନାସତ୍ୟ ଦୁହେଁ, ବଳ ସହିତ ଆସନ୍ତୁ।
ଯୋ ଵାମଶ୍ଵିନା ମନସୋ ଜଵୀଯାନ୍ରଥଃ ସ୍ଵଶ୍ଵୋ ଵିଶ ଆଜିଗାତି । ଯେନ ଗଚ୍ଛଥଃ ସୁକୃତୋ ଦୁରୋଣଂ ତେନ ନରା ଵର୍ତିରସ୍ମଭ୍ଯଂ ଯାତମ୍
ଆଶ୍ୱିନଙ୍କର ରଥ, ମନ ଠାରୁ ଶୀଘ୍ର, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଲୋକଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସେ; ଏହି ରଥରେ, ନରମାନେ, ତୁମେ ସତ୍କର୍ମୀଙ୍କ ଘରକୁ ପହଁଚୁଛ; ସେଇ ମାର୍ଗ ଆମ ପାଇଁ ଆଣିଦିଅ।
ଋଷିଂ ନରାଵଂହସଃ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯମୃବୀସାଦତ୍ରିଂ ମୁଞ୍ଚଥୋ ଗଣେନ । ମିନନ୍ତା ଦସ୍ଯୋରଶିଵସ୍ଯ ମାଯା ଅନୁପୂର୍ଵଂ ଵୃଷଣା ଚୋଦଯନ୍ତା
ନରମାନେ, ତୁମେ ପଞ୍ଚଜନଙ୍କ ପୁଅ ଅତ୍ରି ଋଷିଙ୍କୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ; ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଅଶୁଭ କୌଶଳକୁ ତୁମେ ଧ୍ୱଂସ କରି, ଶକ୍ତି ସହିତ କ୍ରମକ୍ରମେ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ।
ଅଶ୍ଵଂ ନ ଗୂଳ୍ହମଶ୍ଵିନା ଦୁରେଵୈରୃଷିଂ ନରା ଵୃଷଣା ରେଭମପ୍ସୁ । ସଂ ତଂ ରିଣୀଥୋ ଵିପ୍ରୁତଂ ଦଂସୋଭିର୍ନ ଵାଂ ଜୂର୍ଯନ୍ତି ପୂର୍ଵ୍ଯା କୃତାନି
ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ଦୂରେ ଜଳରେ ଲୁଚିଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି, ରେଭ ନାମକ ଋଷି ଥିଲେ; ବୁଦ୍ଧିମାନ ଦୁହେଁ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିରେ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ—ପୁରୁଣା କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ କେବେ ବିଫଳ ହୁଏନାହିଁ।
ସୁଷୁପ୍ଵାଂସଂ ନ ନିରୃତେରୁପସ୍ଥେ ସୂର୍ଯଂ ନ ଦସ୍ରା ତମସି କ୍ଷିଯନ୍ତମ୍ । ଶୁଭେ ରୁକ୍ମଂ ନ ଦର୍ଶତଂ ନିଖାତମୁଦୂପଥୁରଶ୍ଵିନା ଵନ୍ଦନାଯ
ନିର୍ବିଣ୍ଣ ଅବସ୍ଥାରେ ଶୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ତୁମେ ଦେଖାଇଦେଲେ; ଗୁପ୍ତ ସୁନା ଗହଣା ପରି, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଉଦ୍ଧାର କରିଲେ।
ତଦ୍ଵାଂ ନରା ଶଂସ୍ଯଂ ପଜ୍ରିଯେଣ କକ୍ଷୀଵତା ନାସତ୍ଯା ପରିଜ୍ମନ୍ । ଶଫାଦଶ୍ଵସ୍ଯ ଵାଜିନୋ ଜନାଯ ଶତଂ କୁମ୍ଭାଁ ଅସିଞ୍ଚତଂ ମଧୂନାମ୍
ନରମାନେ, ତୁମେ କକ୍ଷୀବତ ପଜ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ପ୍ରଶଂସାନୀୟ କାମ କରିଥିଲେ; ତୁମ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାର ଖୁରରୁ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଶତ ଘଡ଼ି ମଧୁ ଝରାଇଥିଲେ।
ଯୁଵଂ ନରା ସ୍ତୁଵତେ କୃଷ୍ଣିଯାଯ ଵିଷ୍ଣାପ୍ଵଂ ଦଦଥୁର୍ଵିଶ୍ଵକାଯ । ଘୋଷାଯୈ ଚିତ୍ପିତୃଷଦେ ଦୁରୋଣେ ପତିଂ ଜୂର୍ଯନ୍ତ୍ଯା ଅଶ୍ଵିନାଵଦତ୍ତମ୍
ନରମାନେ, ତୁମେ ଯିଏ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ ସେ କୃଷ୍ଣୀୟଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣାପ୍ବ ଦେଇଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ; ଘୋଷାଙ୍କୁ, ପିତାଙ୍କ ଘରେ, ବୟସ୍କ ହେଉଥିବା ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ ବର ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ।
ଯୁଵଂ ଶ୍ଯାଵାଯ ରୁଶତୀମଦତ୍ତଂ ମହଃ କ୍ଷୋଣସ୍ଯାଶ୍ଵିନା କଣ୍ଵାଯ । ପ୍ରଵାଚ୍ଯଂ ତଦ୍ଵୃଷଣା କୃତଂ ଵାଂ ଯନ୍ନାର୍ଷଦାଯ ଶ୍ରଵୋ ଅଧ୍ଯଧତ୍ତମ୍
ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ତୁମେ ଶ୍ୟାବଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳା ଦେଇଥିଲେ, କଣ୍ବଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ କଲେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ନାର୍ଷଦକୁ କୀର୍ତ୍ତି ଦେଇଥିଲେ, ଏହା ପ୍ରଶଂସା କରିବାଯୋଗ୍ୟ।
ପୁରୂ ଵର୍ପାଂସ୍ଯଶ୍ଵିନା ଦଧାନା ନି ପେଦଵ ଊହଥୁରାଶୁମଶ୍ଵମ୍ । ସହସ୍ରସାଂ ଵାଜିନମପ୍ରତୀତମହିହନଂ ଶ୍ରଵସ୍ଯଂ ତରୁତ୍ରମ୍
ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ବହୁ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତୁମେ ପେଦୁଙ୍କୁ ନେଇଥିଲେ—ସେ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା, ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଜୟ, ସର୍ପ ହନ୍ତା, ମହିମା ଥିବା ଘୋଡ଼ା।
ଏତାନି ଵାଂ ଶ୍ରଵସ୍ଯା ସୁଦାନୂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍ଗୂଷଂ ସଦନଂ ରୋଦସ୍ଯୋଃ । ଯଦ୍ଵାଂ ପଜ୍ରାସୋ ଅଶ୍ଵିନା ହଵନ୍ତେ ଯାତମିଷା ଚ ଵିଦୁଷେ ଚ ଵାଜମ୍
ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ତୁମେ କରିଥିବା ଏହି ମହାନ, ଦାନଶୀଳ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ—ଏହା ଗୀତ, ପ୍ରଶଂସା, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଆସନ; ପଜ୍ରମାନେ ଡାକିଲେ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଉପକାର ଓ ବଳ ସହିତ ଆସନ୍ତୁ।
ସୂନୋର୍ମାନେନାଶ୍ଵିନା ଗୃଣାନା ଵାଜଂ ଵିପ୍ରାଯ ଭୁରଣା ରଦନ୍ତା । ଅଗସ୍ତ୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମଣା ଵାଵୃଧାନା ସଂ ଵିଶ୍ପଲାଂ ନାସତ୍ଯାରିଣୀତମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟର ମାପ ଦେଇ, ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ପ୍ରଶଂସାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ପ୍ରେରିତଙ୍କୁ ବଳ ଦେଉଛନ୍ତି; ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ନାସତ୍ୟ ଦୁହେଁ, ଏକାଠି ଭିଶ୍ପଳାଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଲେ।
କୁହ ଯାନ୍ତା ସୁଷ୍ଟୁତିଂ କାଵ୍ଯସ୍ଯ ଦିଵୋ ନପାତା ଵୃଷଣା ଶଯୁତ୍ରା । ହିରଣ୍ଯସ୍ଯେଵ କଲଶଂ ନିଖାତମୁଦୂପଥୁର୍ଦଶମେ ଅଶ୍ଵିନାହନ୍
ଦିବସ ପୁଅ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦ୍ରୁତ ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, କେଉଁଠି ଯାଉଛନ୍ତି? ସୁନା ଘଡ଼ି ଗୁପ୍ତ ଥିବାପରି, ଦଶମକୁ ତୁମେ ସେଇ ଦିନ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ।
ଯୁଵଂ ଚ୍ଯଵାନମଶ୍ଵିନା ଜରନ୍ତଂ ପୁନର୍ଯୁଵାନଂ ଚକ୍ରଥୁଃ ଶଚୀଭିଃ । ଯୁଵୋ ରଥଂ ଦୁହିତା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ସହ ଶ୍ରିଯା ନାସତ୍ଯାଵୃଣୀତ
ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ବୃଦ୍ଧ ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ତୁମେ ପୁନି ଯୁବକ କରିଦେଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟର କନ୍ୟା ତୁମ ରଥକୁ ଶ୍ରୀ ସହିତ ବାଛିଲେ।
ଯୁଵଂ ତୁଗ୍ରାଯ ପୂର୍ଵ୍ଯେଭିରେଵୈଃ ପୁନର୍ମନ୍ଯାଵଭଵତଂ ଯୁଵାନା । ଯୁଵଂ ଭୁଜ୍ଯୁମର୍ଣସୋ ନିଃ ସମୁଦ୍ରାଦ୍ଵିଭିରୂହଥୁରୃଜ୍ରେଭିରଶ୍ଵୈଃ
ତୁମେ ପୂର୍ବ ଉପକାରରେ ତୁଗ୍ରଙ୍କ ପୁଅକୁ ପୁନି ଯୁବକ କରିଦେଲେ; ତୁମେ ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗରୁ ତୁମ ଦ୍ରୁତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାରେ ଉଠାଇ ନେଇଥିଲେ।
ଅଜୋହଵୀଦଶ୍ଵିନା ତୌଗ୍ର୍ଯୋ ଵାଂ ପ୍ରୋଳ୍ହଃ ସମୁଦ୍ରମଵ୍ଯଥିର୍ଜଗନ୍ଵାନ୍ । ନିଷ୍ଟମୂହଥୁଃ ସୁଯୁଜା ରଥେନ ମନୋଜଵସା ଵୃଷଣା ସ୍ଵସ୍ତି
ତୁଗ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଅଜା, ସମୁଦ୍ରକୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବାବେଳେ, ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ତୁମକୁ ଡାକିଥିଲେ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଯୋଜିଥିବା ରଥରେ, ମନ ଭଳି ଶୀଘ୍ର ଚଳି, ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଉଠାଇ ନେଇଥିଲେ।
ଅଜୋହଵୀଦଶ୍ଵିନା ଵର୍ତିକା ଵାମାସ୍ନୋ ଯତ୍ସୀମମୁଞ୍ଚତଂ ଵୃକସ୍ଯ । ଵି ଜଯୁଷା ଯଯଥୁଃ ସାନ୍ଵଦ୍ରେର୍ଜାତଂ ଵିଷ୍ଵାଚୋ ଅହତଂ ଵିଷେଣ
ଅଜା ତୁମକୁ ଡାକିଥିଲେ, ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ଯେତେବେଳେ ବଟେରା ତୁମ ଦୟାରେ ଥିଲା, ତୁମେ ତାକୁ ବଘାରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ; ତୁମେ ବିଜୟୀ ସହିତ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, ପାହାଡ଼ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବିଷାକ୍ତକୁ ମାରିଦେଲେ।
ଶତଂ ମେଷାନ୍ଵୃକ୍ଯେ ମାମହାନଂ ତମଃ ପ୍ରଣୀତମଶିଵେନ ପିତ୍ରା । ଆକ୍ଷୀ ଋଜ୍ରାଶ୍ଵେ ଅଶ୍ଵିନାଵଧତ୍ତଂ ଜ୍ଯୋତିରନ୍ଧାଯ ଚକ୍ରଥୁର୍ଵିଚକ୍ଷେ
ତୁମେ ଭୃକ୍ୟଙ୍କୁ ଶତ ମେଷ ଦେଇଥିଲେ, ଦୟାଳୁ ପିତା ସହିତ ତାଙ୍କର ମହା ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିଥିଲେ; ଋଜ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କୁ, ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥିଲେ—ଅନ୍ଧଙ୍କୁ ଆଲୋକ ଦେଇ, ଦେଖିବାକୁ ସମର୍ଥ କରିଥିଲେ।
ଶୁନମନ୍ଧାଯ ଭରମହ୍ଵଯତ୍ସା ଵୃକୀରଶ୍ଵିନା ଵୃଷଣା ନରେତି । ଜାରଃ କନୀନ ଇଵ ଚକ୍ଷଦାନ ଋଜ୍ରାଶ୍ଵଃ ଶତମେକଂ ଚ ମେଷାନ୍
ଯିଏ ତୁମକୁ ଡାକିଥିଲେ, ସେ ଋଜ୍ରାଶ୍ୱ ପାଇଁ, ବଘିନୀ କହିଲେ, 'ହେ ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନରମାନେ!' ପ୍ରେମିକ, ଛୋଟ ପିଲା ପରି, ଦେଖିପାରୁଥିଲେ, ଋଜ୍ରାଶ୍ୱ, ଶତ ଏବଂ ଏକ ମେଷ ସହିତ।
ମହୀ ଵାମୂତିରଶ୍ଵିନା ମଯୋଭୂରୁତ ସ୍ରାମଂ ଧିଷ୍ଣ୍ଯା ସଂ ରିଣୀଥଃ । ଅଥା ଯୁଵାମିଦହ୍ଵଯତ୍ପୁରଂଧିରାଗଚ୍ଛତଂ ସୀଂ ଵୃଷଣାଵଵୋଭିଃ
ବଡ଼ ଦୟାଳୁ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣମାନଙ୍କର ସାହାଯ୍ୟ ଅତି ମହାନ। ଆପଣମାନେ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ଳାନ୍ତି ଦୂର କରନ୍ତି। ଏହିପରେ ଘରର ଗୃହଣୀ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାମାନେ, ତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରି ଆସନ୍ତୁ।
ଅଧେନୁଂ ଦସ୍ରା ସ୍ତର୍ଯଂ ଵିଷକ୍ତାମପିନ୍ଵତଂ ଶଯଵେ ଅଶ୍ଵିନା ଗାମ୍ । ଯୁଵଂ ଶଚୀଭିର୍ଵିମଦାଯ ଜାଯାଂ ନ୍ଯୂହଥୁଃ ପୁରୁମିତ୍ରସ୍ଯ ଯୋଷାମ୍
ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣମାନେ ହରାଇଯାଇଥିବା ଗାଈକୁ ପୁଣି ଦୁଧ ଦେଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ଲୋକ ଶୋଇଥିଲେ। ଆପଣମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ପୁରୁମିତ୍ରଙ୍କ ଘରର ଜନା ଭାର୍ୟାକୁ ବିମଦାଙ୍କୁ ଆଣିଦେଲେ।
ଯଵଂ ଵୃକେଣାଶ୍ଵିନା ଵପନ୍ତେଷଂ ଦୁହନ୍ତା ମନୁଷାଯ ଦସ୍ରା । ଅଭି ଦସ୍ଯୁଂ ବକୁରେଣା ଧମନ୍ତୋରୁ ଜ୍ଯୋତିଶ୍ଚକ୍ରଥୁରାର୍ଯାଯ
ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣମାନେ ଏକ ଓଲା ଦେଇ ଯବ ଚାଷ କଲେ, ଆଉ ଏକ ଲୋକ ପାଇଁ ଗାଈରୁ ଦୁଧ ଦେଲେ। ବକୁରଙ୍କ ସହିତ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ଦମନ କଲେ, ଆଉ ଆର୍ୟମାନେ ପାଇଁ ବିଶାଳ ଆଲୋକ ଦେଲେ।
* ଆଥର୍ଵଣାଯାଶ୍ଵିନା ଦଧୀଚେଽଶ୍ଵ୍ଯଂ ଶିରଃ ପ୍ରତ୍ଯୈରଯତମ୍ । ସ ଵାଂ ମଧୁ ପ୍ର ଵୋଚଦୃତାଯନ୍ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରଂ ଯଦ୍ଦସ୍ରାଵପିକକ୍ଷ୍ଯଂ ଵାମ୍
ଅଥର୍ବଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦଧିଚିଙ୍କୁ, ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣମାନେ ଘୋଡ଼ାର ମୁଣ୍ଡ ଫେରାଇଦେଲେ। ସେ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ଆପଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ମଧୁର ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ।
ସଦା କଵୀ ସୁମତିମା ଚକେ ଵାଂ ଵିଶ୍ଵା ଧିଯୋ ଅଶ୍ଵିନା ପ୍ରାଵତଂ ମେ । ଅସ୍ମେ ରଯିଂ ନାସତ୍ଯା ବୃହନ୍ତମପତ୍ଯସାଚଂ ଶ୍ରୁତ୍ଯଂ ରରାଥାମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସଦା ଆପଣମାନଙ୍କର କୃପା ଚାହିଁଥିଲେ; ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣମାନେ ମୋର ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତାକୁ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି। ହେ ନାସତ୍ୟ, ଆମକୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସନ୍ତାନରେ ଧନ୍ୟ ଏବଂ ବଡ଼ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ।