ପରାଵତꣳ ନାସତ୍ଯାନୁଦେଥାମ୍ ଉଚ୍ଚାବୁଧ୍ନꣳ ଚକ୍ରଥୁର୍ ଜିହ୍ମବାରମ୍ । କ୍ଷରନ୍ନ୍ ଆପୋ ନ ପାଯନାଯ ରାଯେ ସହସ୍ରାଯ ତୃଷ୍ଯତେ ଗୋତମସ୍ଯ
ହେ ନାସତ୍ୟ ଦେଉତାମାନେ, ଆପଣମାନେ ଦୂରେ ଥିବା ଜଣେଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ। ଆପଣମାନେ ଏକ ଗଭୀର କୁଆଁ, ଯାହାର କୂଳ ଟେଡ଼ା ଥିଲା, ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ଗୋତମଙ୍କର ହଜାର ଧନ ପାଇଁ ଓ ତାଙ୍କର ତିଆସ ନିବାରଣ ପାଇଁ, ଏହି କୁଆଁରୁ ଜଳ ଧାରା ପରି ବହିଲା।
ଜୁଜୁରୁଷୋ ନାସତ୍ଯୋତ ଵଵ୍ରିମ୍ ପ୍ରାମୁଞ୍ଚତꣳ ଦ୍ରାପିମ୍ ଇଵ ଚ୍ଯଵାନାତ୍ । ପ୍ରାତିରତꣳ ଜହିତସ୍ଯାଯୁର୍ ଦସ୍ରାଦ୍ ଇତ୍ ପତିମ୍ ଅକୃଣୁତꣳ କନୀନାମ୍
ହେ ନାସତ୍ୟ ଦେଉତାମାନେ, ଯିଏ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆପଣମାନେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ଯେପରି ଜଣେ ମଣିଷ ଜାମା ଖୋଲିଦିଏ, ସେପରି ଆପଣମାନେ ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ତ୍ୟାଗିତ ଜୀବନକୁ ଆପଣମାନେ ପୁନଃ ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ପତି କରିଥିଲେ।
ତଦ୍ ଵାꣳ ନରା ଶꣳସ୍ଯꣳ ରାଧ୍ଯꣳ ଚାଭିଷ୍ଟିମନ୍ ନାସତ୍ଯା ଵରୂଥମ୍ । ଯଦ୍ ଵିଦ୍ଵାꣳସା ନିଧିମ୍ ଇଵାପଗୂଳ୍ହମ୍ ଉଦ୍ ଦର୍ଶତାଦ୍ ଊପଥୁର୍ ଵନ୍ଦନାଯ
ହେ ନାସତ୍ୟ ଦେଉତାମାନେ, ଏହା ଆପଣମାନଙ୍କର ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଦାନ, ଆପଣମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା। ଯେତେବେଳେ ଆପଣମାନେ ଜଣା ଥିବା ବସ୍ତୁକୁ ଗୁପ୍ତ ଧନ ପରି ଲୁଚିଥିବା ଠାରୁ ବାହାର କରି, ପୂଜା ପାଇଁ ଦେଖାଇଥିଲେ।
ତଦ୍ ଵାꣳ ନରା ସନଯେ ଦꣳସ ଉଗ୍ରମ୍ ଆଵିଷ୍ କୃଣୋମି ତନ୍ଯତୁର୍ ନ ଵୃଷ୍ଟିମ୍ । ଦଧ୍ଯଙ୍ ହ ଯନ୍ ମଧ୍ଵ୍ ଆଥର୍ଵଣୋ ଵାମ୍ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ଶୀର୍ଷ୍ଣା ପ୍ର ଯଦ୍ ଈମ୍ ଉଵାଚ
ହେ ଦେଉତାମାନେ, ଏହି କଥାକୁ ମୁଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ କହୁଛି, ଲାଭ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ତୁତି ସହିତ, ଯେପରି ମେଘ ଗର୍ଜନ ହେଲେ ବର୍ଷା ହୁଏ। ଯେବେ ଦଧ୍ୟଞ୍ଚ ଆଥର୍ବଣ ଘୋଡ଼ାର ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଆପଣମାନେଠାରେ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ କହିଥିଲେ।
ଅଜୋହଵୀନ୍ ନାସତ୍ଯା କରା ଵାମ୍ ମହେ ଯାମନ୍ ପୁରୁଭୁଜା ପୁରꣳଧିଃ । ଶ୍ରୁତꣳ ତଚ୍ ଛାସୁର୍ ଇଵ ଵଧ୍ରିମତ୍ଯା ହିରଣ୍ଯହସ୍ତମ୍ ଅଶ୍ଵିନାଵ୍ ଅଦତ୍ତମ୍
ପୁରୁଭୁଜା ନାମକ ଦାନଶୀଳା ନାରୀ, ନାସତ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ହାତ ଦେଇ ଡାକିଥିଲେ। ଆପଣମାନେ, ଭଦ୍ରିର ଜଣେ ଜଣାଣୀ ପରି ତାଙ୍କର ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣି, ସୁନା ହାତ ଥିବା ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର।
ଆସ୍ନୋ ଵୃକସ୍ଯ ଵର୍ତିକାମ୍ ଅଭୀକେ ଯୁଵꣳ ନରା ନାସତ୍ଯାମୁମୁକ୍ତମ୍ । ଉତୋ କଵିମ୍ ପୁରୁଭୁଜା ଯୁଵꣳ ହ କୃପମାଣମ୍ ଅକୃଣୁତꣳ ଵିଚକ୍ଷେ
ଓ ନାସତ୍ୟ ଦେବତା, ଆପଣମାନେ ଓଡ଼ିଆ ପକ୍ଷୀକୁ ବଘାର ମୁହଁରୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ। ଏହା ସହିତ, ଦାନଶୀଳ ପୁରୁଭୁଜାଙ୍କୁ ଦୟା କରି, ଯେଉଁ କବି ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ କରିଦେଲେ।
ଚରିତ୍ରꣳ ହି ଵେର୍ ଇଵାଚ୍ଛେଦି ପର୍ଣମ୍ ଆଜା ଖେଲସ୍ଯ ପରିତକ୍ମ୍ଯାଯାମ୍ । ସଦ୍ଯୋ ଜଙ୍ଘାମ୍ ଆଯସୀꣳ ଵିଶ୍ପଲାଯୈ ଧନେ ହିତେ ସର୍ତଵେ ପ୍ରତ୍ଯ୍ ଅଧତ୍ତମ୍
ଏହିପରି, ପକ୍ଷୀ ତାହାର ପର ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବା ପରି, ଆପଣମାନେ ଅନ୍ଧାରା ରାତିରେ ଖେଳ ସମୟରେ ବିଶ୍ପଳାଙ୍କ ଗୋଡ଼ କାଟିଦେଇଥିଲେ। ସେହିଖଣିକେ, ଧନ ଜିତିବା ପାଇଁ ଦୌଡ଼ରେ ସେ ଯାହାପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଏକ ଲୋହାର ଗୋଡ଼ ଲଗାଇଦେଲେ।
ଶତମ୍ ମେଷାନ୍ ଵୃକ୍ଯେ ଚକ୍ଷଦାନମ୍ ଋଜ୍ରାଶ୍ଵꣳ ତମ୍ ପିତାନ୍ଧꣳ ଚକାର । ତସ୍ମା ଅକ୍ଷୀ ନାସତ୍ଯା ଵିଚକ୍ଷ ଆଧତ୍ତꣳ ଦସ୍ରା ଭିଷଜାଵ୍ ଅନର୍ଵନ୍
ଅନ୍ଧା ଋଜ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କୁ ଆପଣମାନେ ଶତ ମେଷ ଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ଧା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଅପରାଧ ନଥିବା ଚିକିତ୍ସକ ଦୁଇଜଣ, ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଫେରାଇଦେଲେ।
ଆ ଵାꣳ ରଥꣳ ଦୁହିତା ସୂର୍ଯସ୍ଯ କାର୍ଷ୍ମେଵାତିଷ୍ଠଦ୍ ଅର୍ଵତା ଜଯନ୍ତୀ । ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅନ୍ଵ୍ ଅମନ୍ଯନ୍ତ ହୃଦ୍ଭିଃ ସମ୍ ଉ ଶ୍ରିଯା ନାସତ୍ଯା ସଚେଥେ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କନ୍ୟା ତୁମ ଦୁହେଁଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଏ ନାସତ୍ୟ, ସେ ଦକ୍ଷ କାରିଗରଙ୍କ କାମ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା ସହିତ ବିଜୟୀ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମନରେ ଏହାକୁ ଅନୁମୋଦନ କଲେ, ଏବଂ ତୁମେ ଦୁହେଁ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ସାମିଲ ହେଲେ।
ଯଦ୍ ଅଯାତꣳ ଦିଵୋଦାସାଯ ଵର୍ତିର୍ ଭରଦ୍ଵାଜାଯାଶ୍ଵିନା ହଯନ୍ତା । ରେଵଦ୍ ଉଵାହ ସଚନୋ ରଥୋ ଵାꣳ ଵୃଷଭଶ୍ ଚ ଶିꣳଶୁମାରଶ୍ ଚ ଯୁକ୍ତା
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୁହେଁ ଦିବୋଦାସ ଓ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ପାଇଁ ଆଲୋକ ନେଇ ଆସିଲେ, ତୁମ ରଥ, ଯାହାକୁ ବଳିଏବଂ ଶିଶୁମାର ଏକାଠି ଯୋଗାଯାଇଥିଲା, ସେହି ରଥ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣିଲା, ଏବଂ ସମନ୍ୱୟରେ ଚଳିଲା।
ରଯିꣳ ସୁକ୍ଷତ୍ରꣳ ସ୍ଵପତ୍ଯମ୍ ଆଯୁଃ ସୁଵୀର୍ଯꣳ ନାସତ୍ଯା ଵହନ୍ତା । ଆ ଜହ୍ନାଵୀꣳ ସମନସୋପ ଵାଜୈସ୍ ତ୍ରିର୍ ଅହ୍ନୋ ଭାଗꣳ ଦଧତୀମ୍ ଅଯାତମ୍
ଏ ନାସତ୍ୟ, ତୁମେ ଧନ, ଉତ୍ତମ ଶାସନ, ସନ୍ତାନ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ବୀରତା ଆଣିଦେଲେ; ତୁମେ ଏକ ମନେ ଯାହ୍ନବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ବିଜୟ ନେଇ, ତାଙ୍କୁ ଦିନର ତିନି ଭାଗ ଦେଲେ।
ପରିଵିଷ୍ଟꣳ ଜାହୁଷꣳ ଵିଶ୍ଵତଃ ସୀꣳ ସୁଗେଭିର୍ ନକ୍ତମ୍ ଊହଥୂ ରଜୋଭିଃ । ଵିଭିନ୍ଦୁନା ନାସତ୍ଯା ରଥେନ ଵି ପର୍ଵତାꣳ ଅଜରଯୂ ଅଯାତମ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରାଯାଇଥିବା ଜାହୁଷଙ୍କୁ ତୁମେ ଦୁହେଁ ରାତିରେ ତୁମ ତୀବ୍ର ରଥରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବରେ ନେଇଯାଇଥିଲେ; ଏ ନାସତ୍ୟ, ତୁମେ ତୁମ ଭାଗ କାଟିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥରେ ଅଜର ପାହାଡ଼କୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ଏକସ୍ଯା ଵସ୍ତୋର୍ ଆଵତꣳ ରଣାଯ ଵଶମ୍ ଅଶ୍ଵିନା ସନଯେ ସହସ୍ରା । ନିର୍ ଅହତꣳ ଦୁଚ୍ଛୁନା ଇନ୍ଦ୍ରଵନ୍ତା ପୃଥୁଶ୍ରଵସୋ ଵୃଷଣାଵ୍ ଅରାତୀଃ
ଏକ ଘର ପାଇଁ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେଉତାମାନେ, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅନେକ ଧନ ଆଣିଥିଲେ, ଜିତିବା ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ଧନ ଦେଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହାୟତାରେ, ହେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁଇଜଣ, ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲେ।
ଶରସ୍ଯ ଚିଦ୍ ଆର୍ଚତ୍କସ୍ଯାଵତାଦ୍ ଆ ନୀଚାଦ୍ ଉଚ୍ଚା ଚକ୍ରଥୁଃ ପାତଵେ ଵାଃ । ଶଯଵେ ଚିନ୍ ନାସତ୍ଯା ଶଚୀଭିର୍ ଜସୁରଯେ ସ୍ତର୍ଯମ୍ ପିପ୍ଯଥୁର୍ ଗାମ୍
ଏକ ତୀର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ସାହାଯ୍ୟକୁ ଆସିଥିଲେ; ତଳୁ କିମ୍ବା ଉପରୁ, ତୁମେ ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ସୁସ୍ଥିତ କରିଥିଲେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ। ଏକ ଶୋଇଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ହେ ନାସତ୍ୟଦେଉତାମାନେ, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ସାହୀ ଯୁବକ ପାଇଁ ଗାଈକୁ ଦୁଧରେ ପୂରିଦେଲେ।
ଅଵସ୍ଯତେ ସ୍ତୁଵତେ କୃଷ୍ଣିଯାଯ ଋଜୂଯତେ ନାସତ୍ଯା ଶଚୀଭିଃ । ପଶୁꣳ ନ ନଷ୍ଟମ୍ ଇଵ ଦର୍ଶନାଯ ଵିଷ୍ଣାପ୍ଵꣳ ଦଦଥୁର୍ ଵିଶ୍ଵକାଯ
ଯିଏ ଡାକେ, ଯିଏ ସ୍ତୁତି କରେ, ତାଙ୍କୁ ହେ ନାସତ୍ୟଦେଉତାମାନେ, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ତର ଦେଉଛ। ଯେପରି ହରାଇଯାଇଥିବା ପଶୁକୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ସେପରି ଯିଏ ଚାହେ, ସେଠାରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରିଦେଉଛ।
ଦଶ ରାତ୍ରୀର୍ ଅଶିଵେନା ନଵ ଦ୍ଯୂନ୍ ଅଵନଦ୍ଧꣳ ଶ୍ନଥିତମ୍ ଅପ୍ସ୍ଵ୍ ଅ୧ନ୍ତଃ । ଵିପ୍ରୁତꣳ ରେଭମ୍ ଉଦନି ପ୍ରଵୃକ୍ତମ୍ ଉନ୍ ନିନ୍ଯଥୁଃ ସୋମମ୍ ଇଵ ସ୍ରୁଵେଣ
ଦଶ ରାତି ଓ ନଉ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଜଳରେ ବନ୍ଧା ଓ ଜଞ୍ଚିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା ରେଭକୁ, ଯିଏ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଓ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଅଶ୍ୱିନୀଦେଉତା, ସୋମରେ ପାନ କରାଯାଏପରି, ବାହାରେ ନେଇଥିଲେ।
ପ୍ର ଵାꣳ ଦꣳସାꣳସ୍ଯ୍ ଅଶ୍ଵିନାଵ୍ ଅଵୋଚମ୍ ଅସ୍ଯ ପତିଃ ସ୍ଯାꣳ ସୁଗଵଃ ସୁଵୀରଃ । ଉତ ପଶ୍ଯନ୍ନ୍ ଅଶ୍ନୁଵନ୍ ଦୀର୍ଘମ୍ ଆଯୁର୍ ଅସ୍ତମ୍ ଇଵେଜ୍ ଜରିମାଣꣳ ଜଗମ୍ଯାମ୍
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କହିଛି। ମୋତେ ଭଲ ଗାଁଠିଆ ଓ ଶୂରବୀରମାନଙ୍କର ମାଲିକ କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଦେଖିବା ଓ ଖାଇବା ସହିତ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଉଁ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ଦିଗକୁ ଯିବା ପରି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଉ।
ମଧ୍ଵଃ ସୋମସ୍ଯାଶ୍ଵିନା ମଦାଯ ପ୍ରତ୍ନୋ ହୋତା ଵିଵାସତେ ଵାମ୍ । ବର୍ହିଷ୍ମତୀ ରାତିର୍ଵିଶ୍ରିତା ଗୀରିଷା ଯାତଂ ନାସତ୍ଯୋପ ଵାଜୈଃ
ମଧୁର ସୋମର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ପୁରୁଣା ପୂଜାରୀ ଦୁହେଁ ଆଶ୍ୱିନଙ୍କୁ ଡାକୁଛନ୍ତି। ପବିତ୍ର କୁଶ ଛାଡ଼ି ଥିବା, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅର୍ପଣ ତିଆରି ହୋଇଛି—ନାସତ୍ୟ ଦୁହେଁ, ବଳ ସହିତ ଆସନ୍ତୁ।
ଯୋ ଵାମଶ୍ଵିନା ମନସୋ ଜଵୀଯାନ୍ରଥଃ ସ୍ଵଶ୍ଵୋ ଵିଶ ଆଜିଗାତି । ଯେନ ଗଚ୍ଛଥଃ ସୁକୃତୋ ଦୁରୋଣଂ ତେନ ନରା ଵର୍ତିରସ୍ମଭ୍ଯଂ ଯାତମ୍
ଆଶ୍ୱିନଙ୍କର ରଥ, ମନ ଠାରୁ ଶୀଘ୍ର, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଲୋକଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସେ; ଏହି ରଥରେ, ନରମାନେ, ତୁମେ ସତ୍କର୍ମୀଙ୍କ ଘରକୁ ପହଁଚୁଛ; ସେଇ ମାର୍ଗ ଆମ ପାଇଁ ଆଣିଦିଅ।
ଋଷିଂ ନରାଵଂହସଃ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯମୃବୀସାଦତ୍ରିଂ ମୁଞ୍ଚଥୋ ଗଣେନ । ମିନନ୍ତା ଦସ୍ଯୋରଶିଵସ୍ଯ ମାଯା ଅନୁପୂର୍ଵଂ ଵୃଷଣା ଚୋଦଯନ୍ତା
ନରମାନେ, ତୁମେ ପଞ୍ଚଜନଙ୍କ ପୁଅ ଅତ୍ରି ଋଷିଙ୍କୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ; ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଅଶୁଭ କୌଶଳକୁ ତୁମେ ଧ୍ୱଂସ କରି, ଶକ୍ତି ସହିତ କ୍ରମକ୍ରମେ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ।
ଅଶ୍ଵଂ ନ ଗୂଳ୍ହମଶ୍ଵିନା ଦୁରେଵୈରୃଷିଂ ନରା ଵୃଷଣା ରେଭମପ୍ସୁ । ସଂ ତଂ ରିଣୀଥୋ ଵିପ୍ରୁତଂ ଦଂସୋଭିର୍ନ ଵାଂ ଜୂର୍ଯନ୍ତି ପୂର୍ଵ୍ଯା କୃତାନି
ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ଦୂରେ ଜଳରେ ଲୁଚିଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି, ରେଭ ନାମକ ଋଷି ଥିଲେ; ବୁଦ୍ଧିମାନ ଦୁହେଁ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିରେ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ—ପୁରୁଣା କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ କେବେ ବିଫଳ ହୁଏନାହିଁ।
ସୁଷୁପ୍ଵାଂସଂ ନ ନିରୃତେରୁପସ୍ଥେ ସୂର୍ଯଂ ନ ଦସ୍ରା ତମସି କ୍ଷିଯନ୍ତମ୍ । ଶୁଭେ ରୁକ୍ମଂ ନ ଦର୍ଶତଂ ନିଖାତମୁଦୂପଥୁରଶ୍ଵିନା ଵନ୍ଦନାଯ
ନିର୍ବିଣ୍ଣ ଅବସ୍ଥାରେ ଶୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ତୁମେ ଦେଖାଇଦେଲେ; ଗୁପ୍ତ ସୁନା ଗହଣା ପରି, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଉଦ୍ଧାର କରିଲେ।
ତଦ୍ଵାଂ ନରା ଶଂସ୍ଯଂ ପଜ୍ରିଯେଣ କକ୍ଷୀଵତା ନାସତ୍ଯା ପରିଜ୍ମନ୍ । ଶଫାଦଶ୍ଵସ୍ଯ ଵାଜିନୋ ଜନାଯ ଶତଂ କୁମ୍ଭାଁ ଅସିଞ୍ଚତଂ ମଧୂନାମ୍
ନରମାନେ, ତୁମେ କକ୍ଷୀବତ ପଜ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ପ୍ରଶଂସାନୀୟ କାମ କରିଥିଲେ; ତୁମ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାର ଖୁରରୁ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଶତ ଘଡ଼ି ମଧୁ ଝରାଇଥିଲେ।
ଯୁଵଂ ନରା ସ୍ତୁଵତେ କୃଷ୍ଣିଯାଯ ଵିଷ୍ଣାପ୍ଵଂ ଦଦଥୁର୍ଵିଶ୍ଵକାଯ । ଘୋଷାଯୈ ଚିତ୍ପିତୃଷଦେ ଦୁରୋଣେ ପତିଂ ଜୂର୍ଯନ୍ତ୍ଯା ଅଶ୍ଵିନାଵଦତ୍ତମ୍
ନରମାନେ, ତୁମେ ଯିଏ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ ସେ କୃଷ୍ଣୀୟଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣାପ୍ବ ଦେଇଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ; ଘୋଷାଙ୍କୁ, ପିତାଙ୍କ ଘରେ, ବୟସ୍କ ହେଉଥିବା ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ ବର ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ।
ଯୁଵଂ ଶ୍ଯାଵାଯ ରୁଶତୀମଦତ୍ତଂ ମହଃ କ୍ଷୋଣସ୍ଯାଶ୍ଵିନା କଣ୍ଵାଯ । ପ୍ରଵାଚ୍ଯଂ ତଦ୍ଵୃଷଣା କୃତଂ ଵାଂ ଯନ୍ନାର୍ଷଦାଯ ଶ୍ରଵୋ ଅଧ୍ଯଧତ୍ତମ୍
ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ତୁମେ ଶ୍ୟାବଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳା ଦେଇଥିଲେ, କଣ୍ବଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ କଲେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ନାର୍ଷଦକୁ କୀର୍ତ୍ତି ଦେଇଥିଲେ, ଏହା ପ୍ରଶଂସା କରିବାଯୋଗ୍ୟ।
ପୁରୂ ଵର୍ପାଂସ୍ଯଶ୍ଵିନା ଦଧାନା ନି ପେଦଵ ଊହଥୁରାଶୁମଶ୍ଵମ୍ । ସହସ୍ରସାଂ ଵାଜିନମପ୍ରତୀତମହିହନଂ ଶ୍ରଵସ୍ଯଂ ତରୁତ୍ରମ୍
ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ବହୁ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତୁମେ ପେଦୁଙ୍କୁ ନେଇଥିଲେ—ସେ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା, ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଜୟ, ସର୍ପ ହନ୍ତା, ମହିମା ଥିବା ଘୋଡ଼ା।
ଏତାନି ଵାଂ ଶ୍ରଵସ୍ଯା ସୁଦାନୂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍ଗୂଷଂ ସଦନଂ ରୋଦସ୍ଯୋଃ । ଯଦ୍ଵାଂ ପଜ୍ରାସୋ ଅଶ୍ଵିନା ହଵନ୍ତେ ଯାତମିଷା ଚ ଵିଦୁଷେ ଚ ଵାଜମ୍
ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ତୁମେ କରିଥିବା ଏହି ମହାନ, ଦାନଶୀଳ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ—ଏହା ଗୀତ, ପ୍ରଶଂସା, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଆସନ; ପଜ୍ରମାନେ ଡାକିଲେ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଉପକାର ଓ ବଳ ସହିତ ଆସନ୍ତୁ।
ସୂନୋର୍ମାନେନାଶ୍ଵିନା ଗୃଣାନା ଵାଜଂ ଵିପ୍ରାଯ ଭୁରଣା ରଦନ୍ତା । ଅଗସ୍ତ୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମଣା ଵାଵୃଧାନା ସଂ ଵିଶ୍ପଲାଂ ନାସତ୍ଯାରିଣୀତମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟର ମାପ ଦେଇ, ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ପ୍ରଶଂସାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ପ୍ରେରିତଙ୍କୁ ବଳ ଦେଉଛନ୍ତି; ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ନାସତ୍ୟ ଦୁହେଁ, ଏକାଠି ଭିଶ୍ପଳାଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଲେ।
କୁହ ଯାନ୍ତା ସୁଷ୍ଟୁତିଂ କାଵ୍ଯସ୍ଯ ଦିଵୋ ନପାତା ଵୃଷଣା ଶଯୁତ୍ରା । ହିରଣ୍ଯସ୍ଯେଵ କଲଶଂ ନିଖାତମୁଦୂପଥୁର୍ଦଶମେ ଅଶ୍ଵିନାହନ୍
ଦିବସ ପୁଅ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦ୍ରୁତ ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, କେଉଁଠି ଯାଉଛନ୍ତି? ସୁନା ଘଡ଼ି ଗୁପ୍ତ ଥିବାପରି, ଦଶମକୁ ତୁମେ ସେଇ ଦିନ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ।
ଯୁଵଂ ଚ୍ଯଵାନମଶ୍ଵିନା ଜରନ୍ତଂ ପୁନର୍ଯୁଵାନଂ ଚକ୍ରଥୁଃ ଶଚୀଭିଃ । ଯୁଵୋ ରଥଂ ଦୁହିତା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ସହ ଶ୍ରିଯା ନାସତ୍ଯାଵୃଣୀତ
ଆଶ୍ୱିନ ଦୁହେଁ, ବୃଦ୍ଧ ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ତୁମେ ପୁନି ଯୁବକ କରିଦେଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟର କନ୍ୟା ତୁମ ରଥକୁ ଶ୍ରୀ ସହିତ ବାଛିଲେ।