ତନ୍ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯାଭିଚକ୍ଷେ ସୂର୍ଯୋ ରୂପଂ କୃଣୁତେ ଦ୍ଯୋରୁପସ୍ଥେ । ଅନନ୍ତମନ୍ଯଦ୍ରୁଶଦସ୍ଯ ପାଜଃ କୃଷ୍ଣମନ୍ଯଦ୍ଧରିତଃ ସଂ ଭରନ୍ତି
ଆକାଶର ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ରୂପକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ଏକ ଶକ୍ତି ଅସୀମ ଓ ଚମକୁଥିବା, ଅନ୍ୟଟି କଳା; ପିତାମ୍ବର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦୁହିଁକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଅଦ୍ଯା ଦେଵା ଉଦିତା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ନିରଂହସଃ ପିପୃତା ନିରଵଦ୍ଯାତ୍ । ତନ୍ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମାମହନ୍ତାମଦିତିଃ ସିନ୍ଧୁଃ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ
ଆଜି, ଦେବତାମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ସମୟରେ, ଆମକୁ ପାପ ଓ ଦୋଷରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଅଦିତି, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ନାସତ୍ଯାଭ୍ଯାଂ ବର୍ହିରିଵ ପ୍ର ଵୃଞ୍ଜେ ସ୍ତୋମାଁ ଇଯର୍ମ୍ଯଭ୍ରିଯେଵ ଵାତଃ । ଯାଵର୍ଭଗାଯ ଵିମଦାଯ ଜାଯାଂ ସେନାଜୁଵା ନ୍ଯୂହତୂ ରଥେନ
ନାସତ୍ୟ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମୁଁ ବେଢ଼ି ଦେଉଛି, ଯେପରି ଆସନ ବିଛାଯାଏ, ବାତାସ ଯେପରି ମେଘକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ। ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧସହଯୋଗୀ ଭାବେ ରଥରେ ଜାଇ, ଛୁଆ ପାଇଁ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଆଣିଥିଲେ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ।
ଵୀଳୁପତ୍ମଭିରାଶୁହେମଭିର୍ଵା ଦେଵାନାଂ ଵା ଜୂତିଭିଃ ଶାଶଦାନା । ତଦ୍ରାସଭୋ ନାସତ୍ଯା ସହସ୍ରମାଜା ଯମସ୍ଯ ପ୍ରଧନେ ଜିଗାଯ
ତୀବ୍ର ଓ ସୁନା ଘୋଡ଼ାମାନେ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ସହାୟମାନେ, ସଦା ବିଜୟୀ, ନାସତ୍ୟଙ୍କ ଗଧା ଯମଙ୍କ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ହଜାର ଜିତିଥିଲା।
ତୁଗ୍ରୋ ହ ଭୁଜ୍ଯୁମଶ୍ଵିନୋଦମେଘେ ରଯିଂ ନ କଶ୍ଚିନ୍ମମୃଵାଁ ଅଵାହାଃ । ତମୂହଥୁର୍ନୌଭିରାତ୍ମନ୍ଵତୀଭିରନ୍ତରିକ୍ଷପ୍ରୁଦ୍ଭିରପୋଦକାଭିଃ
ତୁଗ୍ର ଆଶ୍ବିନୀକୁ ଡାକିଥିଲେ ଯେପରି ଭୁଜ୍ୟୁ ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କେହି ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବେନି। ଆପଣମାନେ ନିଜ ନୌକାରେ ତାଙ୍କୁ ଆଣିଥିଲେ, ଆକାଶ ଚାଲି, ଜଳ ନଥିବା ନୌକାରେ।
ତିସ୍ରଃ କ୍ଷପସ୍ତ୍ରିରହାତିଵ୍ରଜଦ୍ଭିର୍ନାସତ୍ଯା ଭୁଜ୍ଯୁମୂହଥୁଃ ପତଂଗୈଃ । ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ଧନ୍ଵନ୍ନାର୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପାରେ ତ୍ରିଭୀ ରଥୈଃ ଶତପଦ୍ଭିଃ ଷଳଶ୍ଵୈଃ
ତିନି ରାତି, ତିନିଥର, ଉଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ାରେ, ହେ ନାସତ୍ୟ, ଆପଣମାନେ ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ପକ୍ଷୀ ପରି ସମୁଦ୍ର ପାର କରାଇଥିଲେ, ତିନିଟି ରଥ, ଶତ ଚକା, ଛଅ ଘୋଡ଼ା ସହିତ।
ଅନାରମ୍ଭଣେ ତଦଵୀରଯେଥାମନାସ୍ଥାନେ ଅଗ୍ରଭଣେ ସମୁଦ୍ରେ । ଯଦଶ୍ଵିନା ଊହଥୁର୍ଭୁଜ୍ଯୁମସ୍ତଂ ଶତାରିତ୍ରାଂ ନାଵମାତସ୍ଥିଵାଂସମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କିଛି ଆଧାର ନଥିଲା, ଆପଣମାନେ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭିତି ନଥିଲା, ସମୁଦ୍ର ପାରେ। ଯେତେବେଳେ ଆଶ୍ବିନୀ ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ, ସେ ଶତ ଚପୁ ନୌକାରେ ବସିଥିଲେ।
ଯମଶ୍ଵିନା ଦଦଥୁଃ ଶ୍ଵେତମଶ୍ଵମଘାଶ୍ଵାଯ ଶଶ୍ଵଦିତ୍ସ୍ଵସ୍ତି । ତଦ୍ଵାଂ ଦାତ୍ରଂ ମହି କୀର୍ତେନ୍ଯଂ ଭୂତ୍ପୈଦ୍ଵୋ ଵାଜୀ ସଦମିଦ୍ଧଵ୍ଯୋ ଅର୍ଯଃ
ଆଶ୍ବିନୀ ଯମଙ୍କୁ ଧଳା ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥିଲେ, ଅନେକ ଘୋଡ଼ା ଥିବା ତାଙ୍କୁ, ଦୀର୍ଘ ସୁଖ ପାଇଁ। ଆପଣମାନଙ୍କ ଏହି ଦାନ ବଡ଼ ଓ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ। ସେ ମହାନ, ସଦା ପୂଜ୍ୟ, ଏବଂ ପୁରସ୍କାର ଜିତିବା।
ଯୁଵꣳ ନରା ସ୍ତୁଵତେ ପଜ୍ରିଯାଯ କକ୍ଷୀଵତେ ଅରଦତମ୍ ପୁରꣳଧିମ୍ । କାରୋତରାଚ୍ ଛଫାଦ୍ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣଃ ଶତꣳ କୁମ୍ଭାꣳ ଅସିଞ୍ଚତꣳ ସୁରାଯାଃ
ହେ ଦୁଇ ନାୟକ, ପଜ୍ରିୟ ଓ କକ୍ଷୀବତ ପାଇଁ ତୁମେ ଧନର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେଲ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାର ଖୁରରୁ ଶତ ଘଡ଼ି ସୁରା ବହାଇଦେଲ।
ହିମେନାଗ୍ନିꣳ ଘ୍ରꣳସମ୍ ଅଵାରଯେଥାମ୍ ପିତୁମତୀମ୍ ଊର୍ଜମ୍ ଅସ୍ମା ଅଧତ୍ତମ୍ । ଋବୀସେ ଅତ୍ରିମ୍ ଅଶ୍ଵିନାଵନୀତମ୍ ଉନ୍ ନିନ୍ଯଥୁଃ ସର୍ଵଗଣꣳ ସ୍ଵସ୍ତି
ତୁମେ ଶୀତରୁ ଅଗ୍ନିକୁ ରକ୍ଷା କଲ, ତାଙ୍କୁ ପୁଷ୍ଟି ଓ ଶକ୍ତି ଦେଲ। ଅଶକ୍ତ ଅତ୍ରିଙ୍କ ପାଇଁ, ଓ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଉଠାଇ ନେଲ।
ପରାଵତꣳ ନାସତ୍ଯାନୁଦେଥାମ୍ ଉଚ୍ଚାବୁଧ୍ନꣳ ଚକ୍ରଥୁର୍ ଜିହ୍ମବାରମ୍ । କ୍ଷରନ୍ନ୍ ଆପୋ ନ ପାଯନାଯ ରାଯେ ସହସ୍ରାଯ ତୃଷ୍ଯତେ ଗୋତମସ୍ଯ
ହେ ନାସତ୍ୟ ଦେଉତାମାନେ, ଆପଣମାନେ ଦୂରେ ଥିବା ଜଣେଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ। ଆପଣମାନେ ଏକ ଗଭୀର କୁଆଁ, ଯାହାର କୂଳ ଟେଡ଼ା ଥିଲା, ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ଗୋତମଙ୍କର ହଜାର ଧନ ପାଇଁ ଓ ତାଙ୍କର ତିଆସ ନିବାରଣ ପାଇଁ, ଏହି କୁଆଁରୁ ଜଳ ଧାରା ପରି ବହିଲା।
ଜୁଜୁରୁଷୋ ନାସତ୍ଯୋତ ଵଵ୍ରିମ୍ ପ୍ରାମୁଞ୍ଚତꣳ ଦ୍ରାପିମ୍ ଇଵ ଚ୍ଯଵାନାତ୍ । ପ୍ରାତିରତꣳ ଜହିତସ୍ଯାଯୁର୍ ଦସ୍ରାଦ୍ ଇତ୍ ପତିମ୍ ଅକୃଣୁତꣳ କନୀନାମ୍
ହେ ନାସତ୍ୟ ଦେଉତାମାନେ, ଯିଏ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆପଣମାନେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ଯେପରି ଜଣେ ମଣିଷ ଜାମା ଖୋଲିଦିଏ, ସେପରି ଆପଣମାନେ ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ତ୍ୟାଗିତ ଜୀବନକୁ ଆପଣମାନେ ପୁନଃ ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ପତି କରିଥିଲେ।
ତଦ୍ ଵାꣳ ନରା ଶꣳସ୍ଯꣳ ରାଧ୍ଯꣳ ଚାଭିଷ୍ଟିମନ୍ ନାସତ୍ଯା ଵରୂଥମ୍ । ଯଦ୍ ଵିଦ୍ଵାꣳସା ନିଧିମ୍ ଇଵାପଗୂଳ୍ହମ୍ ଉଦ୍ ଦର୍ଶତାଦ୍ ଊପଥୁର୍ ଵନ୍ଦନାଯ
ହେ ନାସତ୍ୟ ଦେଉତାମାନେ, ଏହା ଆପଣମାନଙ୍କର ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଦାନ, ଆପଣମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା। ଯେତେବେଳେ ଆପଣମାନେ ଜଣା ଥିବା ବସ୍ତୁକୁ ଗୁପ୍ତ ଧନ ପରି ଲୁଚିଥିବା ଠାରୁ ବାହାର କରି, ପୂଜା ପାଇଁ ଦେଖାଇଥିଲେ।
ତଦ୍ ଵାꣳ ନରା ସନଯେ ଦꣳସ ଉଗ୍ରମ୍ ଆଵିଷ୍ କୃଣୋମି ତନ୍ଯତୁର୍ ନ ଵୃଷ୍ଟିମ୍ । ଦଧ୍ଯଙ୍ ହ ଯନ୍ ମଧ୍ଵ୍ ଆଥର୍ଵଣୋ ଵାମ୍ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ଶୀର୍ଷ୍ଣା ପ୍ର ଯଦ୍ ଈମ୍ ଉଵାଚ
ହେ ଦେଉତାମାନେ, ଏହି କଥାକୁ ମୁଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ କହୁଛି, ଲାଭ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ତୁତି ସହିତ, ଯେପରି ମେଘ ଗର୍ଜନ ହେଲେ ବର୍ଷା ହୁଏ। ଯେବେ ଦଧ୍ୟଞ୍ଚ ଆଥର୍ବଣ ଘୋଡ଼ାର ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଆପଣମାନେଠାରେ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ କହିଥିଲେ।
ଅଜୋହଵୀନ୍ ନାସତ୍ଯା କରା ଵାମ୍ ମହେ ଯାମନ୍ ପୁରୁଭୁଜା ପୁରꣳଧିଃ । ଶ୍ରୁତꣳ ତଚ୍ ଛାସୁର୍ ଇଵ ଵଧ୍ରିମତ୍ଯା ହିରଣ୍ଯହସ୍ତମ୍ ଅଶ୍ଵିନାଵ୍ ଅଦତ୍ତମ୍
ପୁରୁଭୁଜା ନାମକ ଦାନଶୀଳା ନାରୀ, ନାସତ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ହାତ ଦେଇ ଡାକିଥିଲେ। ଆପଣମାନେ, ଭଦ୍ରିର ଜଣେ ଜଣାଣୀ ପରି ତାଙ୍କର ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣି, ସୁନା ହାତ ଥିବା ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର।
ଆସ୍ନୋ ଵୃକସ୍ଯ ଵର୍ତିକାମ୍ ଅଭୀକେ ଯୁଵꣳ ନରା ନାସତ୍ଯାମୁମୁକ୍ତମ୍ । ଉତୋ କଵିମ୍ ପୁରୁଭୁଜା ଯୁଵꣳ ହ କୃପମାଣମ୍ ଅକୃଣୁତꣳ ଵିଚକ୍ଷେ
ଓ ନାସତ୍ୟ ଦେବତା, ଆପଣମାନେ ଓଡ଼ିଆ ପକ୍ଷୀକୁ ବଘାର ମୁହଁରୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ। ଏହା ସହିତ, ଦାନଶୀଳ ପୁରୁଭୁଜାଙ୍କୁ ଦୟା କରି, ଯେଉଁ କବି ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ କରିଦେଲେ।
ଚରିତ୍ରꣳ ହି ଵେର୍ ଇଵାଚ୍ଛେଦି ପର୍ଣମ୍ ଆଜା ଖେଲସ୍ଯ ପରିତକ୍ମ୍ଯାଯାମ୍ । ସଦ୍ଯୋ ଜଙ୍ଘାମ୍ ଆଯସୀꣳ ଵିଶ୍ପଲାଯୈ ଧନେ ହିତେ ସର୍ତଵେ ପ୍ରତ୍ଯ୍ ଅଧତ୍ତମ୍
ଏହିପରି, ପକ୍ଷୀ ତାହାର ପର ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବା ପରି, ଆପଣମାନେ ଅନ୍ଧାରା ରାତିରେ ଖେଳ ସମୟରେ ବିଶ୍ପଳାଙ୍କ ଗୋଡ଼ କାଟିଦେଇଥିଲେ। ସେହିଖଣିକେ, ଧନ ଜିତିବା ପାଇଁ ଦୌଡ଼ରେ ସେ ଯାହାପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଏକ ଲୋହାର ଗୋଡ଼ ଲଗାଇଦେଲେ।
ଶତମ୍ ମେଷାନ୍ ଵୃକ୍ଯେ ଚକ୍ଷଦାନମ୍ ଋଜ୍ରାଶ୍ଵꣳ ତମ୍ ପିତାନ୍ଧꣳ ଚକାର । ତସ୍ମା ଅକ୍ଷୀ ନାସତ୍ଯା ଵିଚକ୍ଷ ଆଧତ୍ତꣳ ଦସ୍ରା ଭିଷଜାଵ୍ ଅନର୍ଵନ୍
ଅନ୍ଧା ଋଜ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କୁ ଆପଣମାନେ ଶତ ମେଷ ଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ଧା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଅପରାଧ ନଥିବା ଚିକିତ୍ସକ ଦୁଇଜଣ, ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଫେରାଇଦେଲେ।
ଆ ଵାꣳ ରଥꣳ ଦୁହିତା ସୂର୍ଯସ୍ଯ କାର୍ଷ୍ମେଵାତିଷ୍ଠଦ୍ ଅର୍ଵତା ଜଯନ୍ତୀ । ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅନ୍ଵ୍ ଅମନ୍ଯନ୍ତ ହୃଦ୍ଭିଃ ସମ୍ ଉ ଶ୍ରିଯା ନାସତ୍ଯା ସଚେଥେ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କନ୍ୟା ତୁମ ଦୁହେଁଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଏ ନାସତ୍ୟ, ସେ ଦକ୍ଷ କାରିଗରଙ୍କ କାମ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା ସହିତ ବିଜୟୀ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମନରେ ଏହାକୁ ଅନୁମୋଦନ କଲେ, ଏବଂ ତୁମେ ଦୁହେଁ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ସାମିଲ ହେଲେ।
ଯଦ୍ ଅଯାତꣳ ଦିଵୋଦାସାଯ ଵର୍ତିର୍ ଭରଦ୍ଵାଜାଯାଶ୍ଵିନା ହଯନ୍ତା । ରେଵଦ୍ ଉଵାହ ସଚନୋ ରଥୋ ଵାꣳ ଵୃଷଭଶ୍ ଚ ଶିꣳଶୁମାରଶ୍ ଚ ଯୁକ୍ତା
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୁହେଁ ଦିବୋଦାସ ଓ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ପାଇଁ ଆଲୋକ ନେଇ ଆସିଲେ, ତୁମ ରଥ, ଯାହାକୁ ବଳିଏବଂ ଶିଶୁମାର ଏକାଠି ଯୋଗାଯାଇଥିଲା, ସେହି ରଥ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣିଲା, ଏବଂ ସମନ୍ୱୟରେ ଚଳିଲା।
ରଯିꣳ ସୁକ୍ଷତ୍ରꣳ ସ୍ଵପତ୍ଯମ୍ ଆଯୁଃ ସୁଵୀର୍ଯꣳ ନାସତ୍ଯା ଵହନ୍ତା । ଆ ଜହ୍ନାଵୀꣳ ସମନସୋପ ଵାଜୈସ୍ ତ୍ରିର୍ ଅହ୍ନୋ ଭାଗꣳ ଦଧତୀମ୍ ଅଯାତମ୍
ଏ ନାସତ୍ୟ, ତୁମେ ଧନ, ଉତ୍ତମ ଶାସନ, ସନ୍ତାନ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ବୀରତା ଆଣିଦେଲେ; ତୁମେ ଏକ ମନେ ଯାହ୍ନବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ବିଜୟ ନେଇ, ତାଙ୍କୁ ଦିନର ତିନି ଭାଗ ଦେଲେ।
ପରିଵିଷ୍ଟꣳ ଜାହୁଷꣳ ଵିଶ୍ଵତଃ ସୀꣳ ସୁଗେଭିର୍ ନକ୍ତମ୍ ଊହଥୂ ରଜୋଭିଃ । ଵିଭିନ୍ଦୁନା ନାସତ୍ଯା ରଥେନ ଵି ପର୍ଵତାꣳ ଅଜରଯୂ ଅଯାତମ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରାଯାଇଥିବା ଜାହୁଷଙ୍କୁ ତୁମେ ଦୁହେଁ ରାତିରେ ତୁମ ତୀବ୍ର ରଥରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବରେ ନେଇଯାଇଥିଲେ; ଏ ନାସତ୍ୟ, ତୁମେ ତୁମ ଭାଗ କାଟିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥରେ ଅଜର ପାହାଡ଼କୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ଏକସ୍ଯା ଵସ୍ତୋର୍ ଆଵତꣳ ରଣାଯ ଵଶମ୍ ଅଶ୍ଵିନା ସନଯେ ସହସ୍ରା । ନିର୍ ଅହତꣳ ଦୁଚ୍ଛୁନା ଇନ୍ଦ୍ରଵନ୍ତା ପୃଥୁଶ୍ରଵସୋ ଵୃଷଣାଵ୍ ଅରାତୀଃ
ଏକ ଘର ପାଇଁ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେଉତାମାନେ, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅନେକ ଧନ ଆଣିଥିଲେ, ଜିତିବା ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ଧନ ଦେଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହାୟତାରେ, ହେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁଇଜଣ, ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲେ।
ଶରସ୍ଯ ଚିଦ୍ ଆର୍ଚତ୍କସ୍ଯାଵତାଦ୍ ଆ ନୀଚାଦ୍ ଉଚ୍ଚା ଚକ୍ରଥୁଃ ପାତଵେ ଵାଃ । ଶଯଵେ ଚିନ୍ ନାସତ୍ଯା ଶଚୀଭିର୍ ଜସୁରଯେ ସ୍ତର୍ଯମ୍ ପିପ୍ଯଥୁର୍ ଗାମ୍
ଏକ ତୀର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ସାହାଯ୍ୟକୁ ଆସିଥିଲେ; ତଳୁ କିମ୍ବା ଉପରୁ, ତୁମେ ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ସୁସ୍ଥିତ କରିଥିଲେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ। ଏକ ଶୋଇଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ହେ ନାସତ୍ୟଦେଉତାମାନେ, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ସାହୀ ଯୁବକ ପାଇଁ ଗାଈକୁ ଦୁଧରେ ପୂରିଦେଲେ।
ଅଵସ୍ଯତେ ସ୍ତୁଵତେ କୃଷ୍ଣିଯାଯ ଋଜୂଯତେ ନାସତ୍ଯା ଶଚୀଭିଃ । ପଶୁꣳ ନ ନଷ୍ଟମ୍ ଇଵ ଦର୍ଶନାଯ ଵିଷ୍ଣାପ୍ଵꣳ ଦଦଥୁର୍ ଵିଶ୍ଵକାଯ
ଯିଏ ଡାକେ, ଯିଏ ସ୍ତୁତି କରେ, ତାଙ୍କୁ ହେ ନାସତ୍ୟଦେଉତାମାନେ, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ତର ଦେଉଛ। ଯେପରି ହରାଇଯାଇଥିବା ପଶୁକୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ସେପରି ଯିଏ ଚାହେ, ସେଠାରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରିଦେଉଛ।
ଦଶ ରାତ୍ରୀର୍ ଅଶିଵେନା ନଵ ଦ୍ଯୂନ୍ ଅଵନଦ୍ଧꣳ ଶ୍ନଥିତମ୍ ଅପ୍ସ୍ଵ୍ ଅ୧ନ୍ତଃ । ଵିପ୍ରୁତꣳ ରେଭମ୍ ଉଦନି ପ୍ରଵୃକ୍ତମ୍ ଉନ୍ ନିନ୍ଯଥୁଃ ସୋମମ୍ ଇଵ ସ୍ରୁଵେଣ
ଦଶ ରାତି ଓ ନଉ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଜଳରେ ବନ୍ଧା ଓ ଜଞ୍ଚିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା ରେଭକୁ, ଯିଏ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଓ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଅଶ୍ୱିନୀଦେଉତା, ସୋମରେ ପାନ କରାଯାଏପରି, ବାହାରେ ନେଇଥିଲେ।
ପ୍ର ଵାꣳ ଦꣳସାꣳସ୍ଯ୍ ଅଶ୍ଵିନାଵ୍ ଅଵୋଚମ୍ ଅସ୍ଯ ପତିଃ ସ୍ଯାꣳ ସୁଗଵଃ ସୁଵୀରଃ । ଉତ ପଶ୍ଯନ୍ନ୍ ଅଶ୍ନୁଵନ୍ ଦୀର୍ଘମ୍ ଆଯୁର୍ ଅସ୍ତମ୍ ଇଵେଜ୍ ଜରିମାଣꣳ ଜଗମ୍ଯାମ୍
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କହିଛି। ମୋତେ ଭଲ ଗାଁଠିଆ ଓ ଶୂରବୀରମାନଙ୍କର ମାଲିକ କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଦେଖିବା ଓ ଖାଇବା ସହିତ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଉଁ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ଦିଗକୁ ଯିବା ପରି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଉ।
ମଧ୍ଵଃ ସୋମସ୍ଯାଶ୍ଵିନା ମଦାଯ ପ୍ରତ୍ନୋ ହୋତା ଵିଵାସତେ ଵାମ୍ । ବର୍ହିଷ୍ମତୀ ରାତିର୍ଵିଶ୍ରିତା ଗୀରିଷା ଯାତଂ ନାସତ୍ଯୋପ ଵାଜୈଃ
ମଧୁର ସୋମର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ପୁରୁଣା ପୂଜାରୀ ଦୁହେଁ ଆଶ୍ୱିନଙ୍କୁ ଡାକୁଛନ୍ତି। ପବିତ୍ର କୁଶ ଛାଡ଼ି ଥିବା, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅର୍ପଣ ତିଆରି ହୋଇଛି—ନାସତ୍ୟ ଦୁହେଁ, ବଳ ସହିତ ଆସନ୍ତୁ।
ଯୋ ଵାମଶ୍ଵିନା ମନସୋ ଜଵୀଯାନ୍ରଥଃ ସ୍ଵଶ୍ଵୋ ଵିଶ ଆଜିଗାତି । ଯେନ ଗଚ୍ଛଥଃ ସୁକୃତୋ ଦୁରୋଣଂ ତେନ ନରା ଵର୍ତିରସ୍ମଭ୍ଯଂ ଯାତମ୍
ଆଶ୍ୱିନଙ୍କର ରଥ, ମନ ଠାରୁ ଶୀଘ୍ର, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଲୋକଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସେ; ଏହି ରଥରେ, ନରମାନେ, ତୁମେ ସତ୍କର୍ମୀଙ୍କ ଘରକୁ ପହଁଚୁଛ; ସେଇ ମାର୍ଗ ଆମ ପାଇଁ ଆଣିଦିଅ।
ଋଷିଂ ନରାଵଂହସଃ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯମୃବୀସାଦତ୍ରିଂ ମୁଞ୍ଚଥୋ ଗଣେନ । ମିନନ୍ତା ଦସ୍ଯୋରଶିଵସ୍ଯ ମାଯା ଅନୁପୂର୍ଵଂ ଵୃଷଣା ଚୋଦଯନ୍ତା
ନରମାନେ, ତୁମେ ପଞ୍ଚଜନଙ୍କ ପୁଅ ଅତ୍ରି ଋଷିଙ୍କୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ; ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଅଶୁଭ କୌଶଳକୁ ତୁମେ ଧ୍ୱଂସ କରି, ଶକ୍ତି ସହିତ କ୍ରମକ୍ରମେ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ।