ଇଦଂ ପିତ୍ରେ ମରୁତାମୁଚ୍ଯତେ ଵଚଃ ସ୍ଵାଦୋଃ ସ୍ଵାଦୀଯୋ ରୁଦ୍ରାଯ ଵର୍ଧନମ୍ । ରାସ୍ଵା ଚ ନୋ ଅମୃତ ମର୍ତଭୋଜନଂ ତ୍ମନେ ତୋକାଯ ତନଯାଯ ମୃଳ
ଏହି ଶବ୍ଦଟି ମରୁତମାନଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ କୁହାଯାଉଛି, ଯେଉଁଠି ମଧୁରତାରୁ ଅଧିକ ମଧୁର, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧିକର। ହେ ଅମୃତ, ଆମକୁ ମଣିଷମାନେ ଭୋଜନ କରିପାରିବା ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ। ଆମ ପାଇଁ, ଆମ ପିଲାମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ଅନୁବଂଶ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ହେଉ।
ମା ନୋ ମହାନ୍ତମୁତ ମା ନୋ ଅର୍ଭକଂ ମା ନ ଉକ୍ଷନ୍ତମୁତ ମା ନ ଉକ୍ଷିତମ୍ । ମା ନୋ ଵଧୀଃ ପିତରଂ ମୋତ ମାତରଂ ମା ନଃ ପ୍ରିଯାସ୍ତନ୍ଵୋ ରୁଦ୍ର ରୀରିଷଃ
ଆମ ବଡ଼ ନାହିଁ, ଆମ ଛୋଟ ନାହିଁ, ଆମ ବଢ଼ୁଥିବା ନାହିଁ, ଆମ ବଡ଼ିଯାଇଥିବା ନାହିଁ କାହାକୁ ଅପକାର କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଆମ ପିତା କିମ୍ବା ମାଆଙ୍କୁ ମାରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ହେ ରୁଦ୍ର, ଆମ ପ୍ରିୟ ଦେହକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ମା ନସ୍ତୋକେ ତନଯେ ମା ନ ଆଯୌ ମା ନୋ ଗୋଷୁ ମା ନୋ ଅଶ୍ଵେଷୁ ରୀରିଷଃ । ଵୀରାନ୍ମା ନୋ ରୁଦ୍ର ଭାମିତୋ ଵଧୀର୍ହଵିଷ୍ମନ୍ତଃ ସଦମିତ୍ତ୍ଵା ହଵାମହେ
ଆମ ସନ୍ତାନ, ପିଲା, ଆୟୁଷ୍ୟ ଉପରେ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଗାଁ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ହେ ରୁଦ୍ର, ଆମ ବୀରମାନେ ଉପରେ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ସଦା ହବି ଦେଉଛୁ, ସେମାନେ ସଦା ଆପଣଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ।
ଉପ ତେ ସ୍ତୋମାନ୍ପଶୁପା ଇଵାକରଂ ରାସ୍ଵା ପିତର୍ମରୁତାଂ ସୁମ୍ନମସ୍ମେ । ଭଦ୍ରା ହି ତେ ସୁମତିର୍ମୃଳଯତ୍ତମାଥା ଵଯମଵ ଇତ୍ତେ ଵୃଣୀମହେ
ଗୋପାଳକ ଯେପରି ନିଜ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ଆଣେ, ସେପରି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ଦେଉଛି। ମରୁତମାନଙ୍କର ପିତା, ଆମ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ଦିଅ। ଆପଣଙ୍କ ଭଲ ଚିନ୍ତା ଏକଦମ ଶୁଭ ଓ ଦୟାଳୁ। ଏହିପରି ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଚୟନ କରୁଛୁ।
ଆରେ ତେ ଗୋଘ୍ନମୁତ ପୂରୁଷଘ୍ନଂ କ୍ଷଯଦ୍ଵୀର ସୁମ୍ନମସ୍ମେ ତେ ଅସ୍ତୁ । ମୃଳା ଚ ନୋ ଅଧି ଚ ବ୍ରୂହି ଦେଵାଧା ଚ ନଃ ଶର୍ମ ଯଚ୍ଛ ଦ୍ଵିବର୍ହାଃ
ଗୋଉଁ ମାରୁଥିବା ଓ ମଣିଷ ମାରୁଥିବା ଉପରେ ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ଦୂର ରୁହୁ। ହେ ବୀରମାନଙ୍କ ନାଥ, ଆମ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ରହୁ। ଦେବତା, ଆମ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ହେଉ, ଆମ ପକ୍ଷରେ କଥା କହନ୍ତୁ। ଦୁଇ ଛାଦ ଥିବା, ଆପଣ ଆମକୁ ନିଜ ରକ୍ଷା ଦିଅ।
ଅଵୋଚାମ ନମୋ ଅସ୍ମା ଅଵସ୍ଯଵଃ ଶୃଣୋତୁ ନୋ ହଵଂ ରୁଦ୍ରୋ ମରୁତ୍ଵାନ୍ । ତନ୍ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମାମହନ୍ତାମଦିତିଃ ସିନ୍ଧୁଃ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ
ଆମେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଛୁ, ଯିଏ ସହାୟ। ରୁଦ୍ର, ମରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ, ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଅଦିତି, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଚିତ୍ରଂ ଦେଵାନାମୁଦଗାଦନୀକଂ ଚକ୍ଷୁର୍ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯାଗ୍ନେଃ । ଆପ୍ରା ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଅନ୍ତରିକ୍ଷଂ ସୂର୍ଯ ଆତ୍ମା ଜଗତସ୍ତସ୍ଥୁଷଶ୍ଚ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ ଉଦୟ ହୋଇଛି, ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି। ସେ ଦିନ, ରାତି, ଓ ଆକାଶକୁ ପୂରି ଦେଇଛି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଚଳିଥିବା ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା।
ସୂର୍ଯୋ ଦେଵୀମୁଷସଂ ରୋଚମାନାଂ ମର୍ଯୋ ନ ଯୋଷାମଭ୍ଯେତି ପଶ୍ଚାତ୍ । ଯତ୍ରା ନରୋ ଦେଵଯନ୍ତୋ ଯୁଗାନି ଵିତନ୍ଵତେ ପ୍ରତି ଭଦ୍ରାଯ ଭଦ୍ରମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚମକୁଥିବା ଦେବୀ ଉଷାକୁ ପଛରୁ ଯୁବକ ଯେପରି ଯୁବତୀଙ୍କୁ ଆସେ, ସେପରି ଆସେ। ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜି, ନିଜ ଯୋଗ ଚାଲୁଥାନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଭଲ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ଭଦ୍ରା ଅଶ୍ଵା ହରିତଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଚିତ୍ରା ଏତଗ୍ଵା ଅନୁମାଦ୍ଯାସଃ । ନମସ୍ଯନ୍ତୋ ଦିଵ ଆ ପୃଷ୍ଠମସ୍ଥୁଃ ପରି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଯନ୍ତି ସଦ୍ଯଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଶୁଭ, ପିତାମ୍ବର ଓ ଚମକୁଥିବା, ସହଜରେ ଚଳିପାରିବା। ସେମାନେ ଶିର ନମାଇ ଆକାଶର ପିଛୁ ଉପରେ ଚଢ଼ନ୍ତି, ଦିନ ଓ ରାତିକୁ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ତତ୍ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଦେଵତ୍ଵଂ ତନ୍ମହିତ୍ଵଂ ମଧ୍ଯା କର୍ତୋର୍ଵିତତଂ ସଂ ଜଭାର । ଯଦେଦଯୁକ୍ତ ହରିତଃ ସଧସ୍ଥାଦାଦ୍ରାତ୍ରୀ ଵାସସ୍ତନୁତେ ସିମସ୍ମୈ
ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦେବତ୍ୱ, ଏହା ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ, ସୃଷ୍ଟିକାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତୃତ। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ପିତାମ୍ବର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ରାତି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଚାଦର ପିଛାଇ ଦେଇଥାଏ।
ତନ୍ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯାଭିଚକ୍ଷେ ସୂର୍ଯୋ ରୂପଂ କୃଣୁତେ ଦ୍ଯୋରୁପସ୍ଥେ । ଅନନ୍ତମନ୍ଯଦ୍ରୁଶଦସ୍ଯ ପାଜଃ କୃଷ୍ଣମନ୍ଯଦ୍ଧରିତଃ ସଂ ଭରନ୍ତି
ଆକାଶର ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ରୂପକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ଏକ ଶକ୍ତି ଅସୀମ ଓ ଚମକୁଥିବା, ଅନ୍ୟଟି କଳା; ପିତାମ୍ବର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦୁହିଁକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଅଦ୍ଯା ଦେଵା ଉଦିତା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ନିରଂହସଃ ପିପୃତା ନିରଵଦ୍ଯାତ୍ । ତନ୍ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମାମହନ୍ତାମଦିତିଃ ସିନ୍ଧୁଃ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ
ଆଜି, ଦେବତାମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ସମୟରେ, ଆମକୁ ପାପ ଓ ଦୋଷରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଅଦିତି, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ନାସତ୍ଯାଭ୍ଯାଂ ବର୍ହିରିଵ ପ୍ର ଵୃଞ୍ଜେ ସ୍ତୋମାଁ ଇଯର୍ମ୍ଯଭ୍ରିଯେଵ ଵାତଃ । ଯାଵର୍ଭଗାଯ ଵିମଦାଯ ଜାଯାଂ ସେନାଜୁଵା ନ୍ଯୂହତୂ ରଥେନ
ନାସତ୍ୟ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମୁଁ ବେଢ଼ି ଦେଉଛି, ଯେପରି ଆସନ ବିଛାଯାଏ, ବାତାସ ଯେପରି ମେଘକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ। ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧସହଯୋଗୀ ଭାବେ ରଥରେ ଜାଇ, ଛୁଆ ପାଇଁ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଆଣିଥିଲେ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ।
ଵୀଳୁପତ୍ମଭିରାଶୁହେମଭିର୍ଵା ଦେଵାନାଂ ଵା ଜୂତିଭିଃ ଶାଶଦାନା । ତଦ୍ରାସଭୋ ନାସତ୍ଯା ସହସ୍ରମାଜା ଯମସ୍ଯ ପ୍ରଧନେ ଜିଗାଯ
ତୀବ୍ର ଓ ସୁନା ଘୋଡ଼ାମାନେ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ସହାୟମାନେ, ସଦା ବିଜୟୀ, ନାସତ୍ୟଙ୍କ ଗଧା ଯମଙ୍କ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ହଜାର ଜିତିଥିଲା।
ତୁଗ୍ରୋ ହ ଭୁଜ୍ଯୁମଶ୍ଵିନୋଦମେଘେ ରଯିଂ ନ କଶ୍ଚିନ୍ମମୃଵାଁ ଅଵାହାଃ । ତମୂହଥୁର୍ନୌଭିରାତ୍ମନ୍ଵତୀଭିରନ୍ତରିକ୍ଷପ୍ରୁଦ୍ଭିରପୋଦକାଭିଃ
ତୁଗ୍ର ଆଶ୍ବିନୀକୁ ଡାକିଥିଲେ ଯେପରି ଭୁଜ୍ୟୁ ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କେହି ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବେନି। ଆପଣମାନେ ନିଜ ନୌକାରେ ତାଙ୍କୁ ଆଣିଥିଲେ, ଆକାଶ ଚାଲି, ଜଳ ନଥିବା ନୌକାରେ।
ତିସ୍ରଃ କ୍ଷପସ୍ତ୍ରିରହାତିଵ୍ରଜଦ୍ଭିର୍ନାସତ୍ଯା ଭୁଜ୍ଯୁମୂହଥୁଃ ପତଂଗୈଃ । ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ଧନ୍ଵନ୍ନାର୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପାରେ ତ୍ରିଭୀ ରଥୈଃ ଶତପଦ୍ଭିଃ ଷଳଶ୍ଵୈଃ
ତିନି ରାତି, ତିନିଥର, ଉଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ାରେ, ହେ ନାସତ୍ୟ, ଆପଣମାନେ ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ପକ୍ଷୀ ପରି ସମୁଦ୍ର ପାର କରାଇଥିଲେ, ତିନିଟି ରଥ, ଶତ ଚକା, ଛଅ ଘୋଡ଼ା ସହିତ।
ଅନାରମ୍ଭଣେ ତଦଵୀରଯେଥାମନାସ୍ଥାନେ ଅଗ୍ରଭଣେ ସମୁଦ୍ରେ । ଯଦଶ୍ଵିନା ଊହଥୁର୍ଭୁଜ୍ଯୁମସ୍ତଂ ଶତାରିତ୍ରାଂ ନାଵମାତସ୍ଥିଵାଂସମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କିଛି ଆଧାର ନଥିଲା, ଆପଣମାନେ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭିତି ନଥିଲା, ସମୁଦ୍ର ପାରେ। ଯେତେବେଳେ ଆଶ୍ବିନୀ ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ, ସେ ଶତ ଚପୁ ନୌକାରେ ବସିଥିଲେ।
ଯମଶ୍ଵିନା ଦଦଥୁଃ ଶ୍ଵେତମଶ୍ଵମଘାଶ୍ଵାଯ ଶଶ୍ଵଦିତ୍ସ୍ଵସ୍ତି । ତଦ୍ଵାଂ ଦାତ୍ରଂ ମହି କୀର୍ତେନ୍ଯଂ ଭୂତ୍ପୈଦ୍ଵୋ ଵାଜୀ ସଦମିଦ୍ଧଵ୍ଯୋ ଅର୍ଯଃ
ଆଶ୍ବିନୀ ଯମଙ୍କୁ ଧଳା ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥିଲେ, ଅନେକ ଘୋଡ଼ା ଥିବା ତାଙ୍କୁ, ଦୀର୍ଘ ସୁଖ ପାଇଁ। ଆପଣମାନଙ୍କ ଏହି ଦାନ ବଡ଼ ଓ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ। ସେ ମହାନ, ସଦା ପୂଜ୍ୟ, ଏବଂ ପୁରସ୍କାର ଜିତିବା।
ଯୁଵꣳ ନରା ସ୍ତୁଵତେ ପଜ୍ରିଯାଯ କକ୍ଷୀଵତେ ଅରଦତମ୍ ପୁରꣳଧିମ୍ । କାରୋତରାଚ୍ ଛଫାଦ୍ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣଃ ଶତꣳ କୁମ୍ଭାꣳ ଅସିଞ୍ଚତꣳ ସୁରାଯାଃ
ହେ ଦୁଇ ନାୟକ, ପଜ୍ରିୟ ଓ କକ୍ଷୀବତ ପାଇଁ ତୁମେ ଧନର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେଲ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାର ଖୁରରୁ ଶତ ଘଡ଼ି ସୁରା ବହାଇଦେଲ।
ହିମେନାଗ୍ନିꣳ ଘ୍ରꣳସମ୍ ଅଵାରଯେଥାମ୍ ପିତୁମତୀମ୍ ଊର୍ଜମ୍ ଅସ୍ମା ଅଧତ୍ତମ୍ । ଋବୀସେ ଅତ୍ରିମ୍ ଅଶ୍ଵିନାଵନୀତମ୍ ଉନ୍ ନିନ୍ଯଥୁଃ ସର୍ଵଗଣꣳ ସ୍ଵସ୍ତି
ତୁମେ ଶୀତରୁ ଅଗ୍ନିକୁ ରକ୍ଷା କଲ, ତାଙ୍କୁ ପୁଷ୍ଟି ଓ ଶକ୍ତି ଦେଲ। ଅଶକ୍ତ ଅତ୍ରିଙ୍କ ପାଇଁ, ଓ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଉଠାଇ ନେଲ।
ପରାଵତꣳ ନାସତ୍ଯାନୁଦେଥାମ୍ ଉଚ୍ଚାବୁଧ୍ନꣳ ଚକ୍ରଥୁର୍ ଜିହ୍ମବାରମ୍ । କ୍ଷରନ୍ନ୍ ଆପୋ ନ ପାଯନାଯ ରାଯେ ସହସ୍ରାଯ ତୃଷ୍ଯତେ ଗୋତମସ୍ଯ
ହେ ନାସତ୍ୟ ଦେଉତାମାନେ, ଆପଣମାନେ ଦୂରେ ଥିବା ଜଣେଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ। ଆପଣମାନେ ଏକ ଗଭୀର କୁଆଁ, ଯାହାର କୂଳ ଟେଡ଼ା ଥିଲା, ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ଗୋତମଙ୍କର ହଜାର ଧନ ପାଇଁ ଓ ତାଙ୍କର ତିଆସ ନିବାରଣ ପାଇଁ, ଏହି କୁଆଁରୁ ଜଳ ଧାରା ପରି ବହିଲା।
ଜୁଜୁରୁଷୋ ନାସତ୍ଯୋତ ଵଵ୍ରିମ୍ ପ୍ରାମୁଞ୍ଚତꣳ ଦ୍ରାପିମ୍ ଇଵ ଚ୍ଯଵାନାତ୍ । ପ୍ରାତିରତꣳ ଜହିତସ୍ଯାଯୁର୍ ଦସ୍ରାଦ୍ ଇତ୍ ପତିମ୍ ଅକୃଣୁତꣳ କନୀନାମ୍
ହେ ନାସତ୍ୟ ଦେଉତାମାନେ, ଯିଏ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆପଣମାନେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ଯେପରି ଜଣେ ମଣିଷ ଜାମା ଖୋଲିଦିଏ, ସେପରି ଆପଣମାନେ ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ତ୍ୟାଗିତ ଜୀବନକୁ ଆପଣମାନେ ପୁନଃ ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ପତି କରିଥିଲେ।
ତଦ୍ ଵାꣳ ନରା ଶꣳସ୍ଯꣳ ରାଧ୍ଯꣳ ଚାଭିଷ୍ଟିମନ୍ ନାସତ୍ଯା ଵରୂଥମ୍ । ଯଦ୍ ଵିଦ୍ଵାꣳସା ନିଧିମ୍ ଇଵାପଗୂଳ୍ହମ୍ ଉଦ୍ ଦର୍ଶତାଦ୍ ଊପଥୁର୍ ଵନ୍ଦନାଯ
ହେ ନାସତ୍ୟ ଦେଉତାମାନେ, ଏହା ଆପଣମାନଙ୍କର ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଦାନ, ଆପଣମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା। ଯେତେବେଳେ ଆପଣମାନେ ଜଣା ଥିବା ବସ୍ତୁକୁ ଗୁପ୍ତ ଧନ ପରି ଲୁଚିଥିବା ଠାରୁ ବାହାର କରି, ପୂଜା ପାଇଁ ଦେଖାଇଥିଲେ।
ତଦ୍ ଵାꣳ ନରା ସନଯେ ଦꣳସ ଉଗ୍ରମ୍ ଆଵିଷ୍ କୃଣୋମି ତନ୍ଯତୁର୍ ନ ଵୃଷ୍ଟିମ୍ । ଦଧ୍ଯଙ୍ ହ ଯନ୍ ମଧ୍ଵ୍ ଆଥର୍ଵଣୋ ଵାମ୍ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ଶୀର୍ଷ୍ଣା ପ୍ର ଯଦ୍ ଈମ୍ ଉଵାଚ
ହେ ଦେଉତାମାନେ, ଏହି କଥାକୁ ମୁଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ କହୁଛି, ଲାଭ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ତୁତି ସହିତ, ଯେପରି ମେଘ ଗର୍ଜନ ହେଲେ ବର୍ଷା ହୁଏ। ଯେବେ ଦଧ୍ୟଞ୍ଚ ଆଥର୍ବଣ ଘୋଡ଼ାର ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଆପଣମାନେଠାରେ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ କହିଥିଲେ।
ଅଜୋହଵୀନ୍ ନାସତ୍ଯା କରା ଵାମ୍ ମହେ ଯାମନ୍ ପୁରୁଭୁଜା ପୁରꣳଧିଃ । ଶ୍ରୁତꣳ ତଚ୍ ଛାସୁର୍ ଇଵ ଵଧ୍ରିମତ୍ଯା ହିରଣ୍ଯହସ୍ତମ୍ ଅଶ୍ଵିନାଵ୍ ଅଦତ୍ତମ୍
ପୁରୁଭୁଜା ନାମକ ଦାନଶୀଳା ନାରୀ, ନାସତ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ହାତ ଦେଇ ଡାକିଥିଲେ। ଆପଣମାନେ, ଭଦ୍ରିର ଜଣେ ଜଣାଣୀ ପରି ତାଙ୍କର ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣି, ସୁନା ହାତ ଥିବା ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର।
ଆସ୍ନୋ ଵୃକସ୍ଯ ଵର୍ତିକାମ୍ ଅଭୀକେ ଯୁଵꣳ ନରା ନାସତ୍ଯାମୁମୁକ୍ତମ୍ । ଉତୋ କଵିମ୍ ପୁରୁଭୁଜା ଯୁଵꣳ ହ କୃପମାଣମ୍ ଅକୃଣୁତꣳ ଵିଚକ୍ଷେ
ଓ ନାସତ୍ୟ ଦେବତା, ଆପଣମାନେ ଓଡ଼ିଆ ପକ୍ଷୀକୁ ବଘାର ମୁହଁରୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ। ଏହା ସହିତ, ଦାନଶୀଳ ପୁରୁଭୁଜାଙ୍କୁ ଦୟା କରି, ଯେଉଁ କବି ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ କରିଦେଲେ।
ଚରିତ୍ରꣳ ହି ଵେର୍ ଇଵାଚ୍ଛେଦି ପର୍ଣମ୍ ଆଜା ଖେଲସ୍ଯ ପରିତକ୍ମ୍ଯାଯାମ୍ । ସଦ୍ଯୋ ଜଙ୍ଘାମ୍ ଆଯସୀꣳ ଵିଶ୍ପଲାଯୈ ଧନେ ହିତେ ସର୍ତଵେ ପ୍ରତ୍ଯ୍ ଅଧତ୍ତମ୍
ଏହିପରି, ପକ୍ଷୀ ତାହାର ପର ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବା ପରି, ଆପଣମାନେ ଅନ୍ଧାରା ରାତିରେ ଖେଳ ସମୟରେ ବିଶ୍ପଳାଙ୍କ ଗୋଡ଼ କାଟିଦେଇଥିଲେ। ସେହିଖଣିକେ, ଧନ ଜିତିବା ପାଇଁ ଦୌଡ଼ରେ ସେ ଯାହାପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଏକ ଲୋହାର ଗୋଡ଼ ଲଗାଇଦେଲେ।
ଶତମ୍ ମେଷାନ୍ ଵୃକ୍ଯେ ଚକ୍ଷଦାନମ୍ ଋଜ୍ରାଶ୍ଵꣳ ତମ୍ ପିତାନ୍ଧꣳ ଚକାର । ତସ୍ମା ଅକ୍ଷୀ ନାସତ୍ଯା ଵିଚକ୍ଷ ଆଧତ୍ତꣳ ଦସ୍ରା ଭିଷଜାଵ୍ ଅନର୍ଵନ୍
ଅନ୍ଧା ଋଜ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କୁ ଆପଣମାନେ ଶତ ମେଷ ଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ଧା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଅପରାଧ ନଥିବା ଚିକିତ୍ସକ ଦୁଇଜଣ, ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଫେରାଇଦେଲେ।
ଆ ଵାꣳ ରଥꣳ ଦୁହିତା ସୂର୍ଯସ୍ଯ କାର୍ଷ୍ମେଵାତିଷ୍ଠଦ୍ ଅର୍ଵତା ଜଯନ୍ତୀ । ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅନ୍ଵ୍ ଅମନ୍ଯନ୍ତ ହୃଦ୍ଭିଃ ସମ୍ ଉ ଶ୍ରିଯା ନାସତ୍ଯା ସଚେଥେ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କନ୍ୟା ତୁମ ଦୁହେଁଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଏ ନାସତ୍ୟ, ସେ ଦକ୍ଷ କାରିଗରଙ୍କ କାମ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା ସହିତ ବିଜୟୀ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମନରେ ଏହାକୁ ଅନୁମୋଦନ କଲେ, ଏବଂ ତୁମେ ଦୁହେଁ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ସାମିଲ ହେଲେ।
ଯଦ୍ ଅଯାତꣳ ଦିଵୋଦାସାଯ ଵର୍ତିର୍ ଭରଦ୍ଵାଜାଯାଶ୍ଵିନା ହଯନ୍ତା । ରେଵଦ୍ ଉଵାହ ସଚନୋ ରଥୋ ଵାꣳ ଵୃଷଭଶ୍ ଚ ଶିꣳଶୁମାରଶ୍ ଚ ଯୁକ୍ତା
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୁହେଁ ଦିବୋଦାସ ଓ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ପାଇଁ ଆଲୋକ ନେଇ ଆସିଲେ, ତୁମ ରଥ, ଯାହାକୁ ବଳିଏବଂ ଶିଶୁମାର ଏକାଠି ଯୋଗାଯାଇଥିଲା, ସେହି ରଥ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣିଲା, ଏବଂ ସମନ୍ୱୟରେ ଚଳିଲା।