ଉଦୀର୍ଧ୍ଵଂ ଜୀଵୋ ଅସୁର୍ନ ଆଗାଦପ ପ୍ରାଗାତ୍ତମ ଆ ଜ୍ଯୋତିରେତି । ଆରୈକ୍ପନ୍ଥାଂ ଯାତଵେ ସୂର୍ଯାଯାଗନ୍ମ ଯତ୍ର ପ୍ରତିରନ୍ତ ଆଯୁଃ
ଉଠ, ଜୀବନ ଆସିଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ, ଅନ୍ଧକାର ହଟିଗଲା, ଆଲୋକ ଆଗେ ବଢ଼ୁଛି। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ପଥ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଛି; ଆମେ ସେଠାକୁ ଆସିଛୁଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଜୀବନ ପୁନଃ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।
ସ୍ଯୂମନା ଵାଚ ଉଦିଯର୍ତି ଵହ୍ନି ସ୍ତଵାନୋ ରେଭ ଉଷସୋ ଵିଭାତୀଃ । ଅଦ୍ଯା ତଦୁଚ୍ଛ ଗୃଣତେ ମଘୋନ୍ଯସ୍ମେ ଆଯୁର୍ନି ଦିଦୀହି ପ୍ରଜାଵତ୍
ପ୍ରେରିତ ଜଣେ ଗାୟକ ନିଜ କଥାକୁ ଉଚ୍ଚ କରେ, ଗୀତିକାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭାତକୁ ଗାଇ ଉଲ୍ଲାସ କରେ। ଆଜି, ହେ ଦାନଶୀଳା, ଯିଏ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ସେପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ; ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଏବଂ ସନ୍ତାନ ଦିଅ।
ଯା ଗୋମତୀରୁଷସଃ ସର୍ଵଵୀରା ଵ୍ଯୁଚ୍ଛନ୍ତି ଦାଶୁଷେ ମର୍ତ୍ଯାଯ । ଵାଯୋରିଵ ସୂନୃତାନାମୁଦର୍କେ ତା ଅଶ୍ଵଦା ଅଶ୍ନଵତ୍ସୋମସୁତ୍ଵା
ଯେଉଁ ପ୍ରଭାତମାନେ ଗୋଧନ ଏବଂ ବୀରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେମାନେ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି। ବାୟୁଙ୍କ ଦାନ ଭଳି, ସେମାନଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ଅଧିକ; ସେମାନେ ଆମକୁ ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ସୋମ ଉପଭୋଗ ଦିଅନ୍ତୁ।
ମାତା ଦେଵାନାମଦିତେରନୀକଂ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ କେତୁର୍ବୃହତୀ ଵି ଭାହି । ପ୍ରଶସ୍ତିକୃଦ୍ବ୍ରହ୍ମଣେ ନୋ ଵ୍ଯୁଚ୍ଛା ନୋ ଜନେ ଜନଯ ଵିଶ୍ଵଵାରେ
ଦେବମାନଙ୍କର ମାଆ, ଅଦିତିଙ୍କର ମୁହଁ, ଯଜ୍ଞର ଚିହ୍ନ, ବଡ଼ ଦେବୀ, ଆଲୋକ ପ୍ରକାଶ କର। ପୁରୋହିତ ପାଇଁ ସ୍ତୁତିର ସୃଷ୍ଟିକାରୀ, ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରଭାତ ହେଉ; ଆମ ଲୋକଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ଦିଅ, ସବୁକିଛି ଆଶ୍ରୟ କରୁଥିବା ଦେବୀ।
ଯଚ୍ଚିତ୍ରମପ୍ନ ଉଷସୋ ଵହନ୍ତୀଜାନାଯ ଶଶମାନାଯ ଭଦ୍ରମ୍ । ତନ୍ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମାମହନ୍ତାମଦିତିଃ ସିନ୍ଧୁଃ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ
ପ୍ରଭାତମାନେ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଚମତ୍କାର ଦାନ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଆଶାବାନ୍ ଲୋକ ପାଇଁ ଆଣ, ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଦିତି, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ ଏବଂ ଆକାଶ ଆମଠାରୁ ତାହା ବଞ୍ଚି ନ ରଖନ୍ତୁ।
ଇମା ରୁଦ୍ରାଯ ତଵସେ କପର୍ଦିନେ କ୍ଷଯଦ୍ଵୀରାଯ ପ୍ର ଭରାମହେ ମତୀଃ । ଯଥା ଶମସଦ୍ଦ୍ଵିପଦେ ଚତୁଷ୍ପଦେ ଵିଶ୍ଵଂ ପୁଷ୍ଟଂ ଗ୍ରାମେ ଅସ୍ମିନ୍ନନାତୁରମ୍
ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜଟାଧାରୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, ଯିଏ ନିଜ ଜନମାନେ ପାଇଁ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣନ୍ତି, ଆମେ ନିଜ ପ୍ରାର୍ଥନା ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ। ସେ ଦୁଇପାଦ ଓ ଚାରିପାଦ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏହି ଗ୍ରାମରେ ଶାନ୍ତି ଏବଂ ପୂଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତୁ, କୌଣସି କଷ୍ଟ ନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ମୃଳା ନୋ ରୁଦ୍ରୋତ ନୋ ମଯସ୍କୃଧି କ୍ଷଯଦ୍ଵୀରାଯ ନମସା ଵିଧେମ ତେ । ଯଚ୍ଛଂ ଚ ଯୋଶ୍ଚ ମନୁରାଯେଜେ ପିତା ତଦଶ୍ଯାମ ତଵ ରୁଦ୍ର ପ୍ରଣୀତିଷୁ
ହେ ରୁଦ୍ର, ଆମଠାରେ କୃପା କର, ଆମକୁ ଖୁସି ଦିଅ; ଯିଏ ନିଜ ଜନମାନେ ପାଇଁ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରୁଛୁ। ମନୁ, ଆମ ପିତା, ଯେଉଁ ଦୟା ଆଶା କରିଥିଲେ ଏବଂ ପାଇଥିଲେ, ତାହା ତୁମ ଦୟାରେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବା।
ଅଶ୍ଯାମ ତେ ସୁମତିଂ ଦେଵଯଜ୍ଯଯା କ୍ଷଯଦ୍ଵୀରସ୍ଯ ତଵ ରୁଦ୍ର ମୀଢ୍ଵଃ । ସୁମ୍ନାଯନ୍ନିଦ୍ଵିଶୋ ଅସ୍ମାକମା ଚରାରିଷ୍ଟଵୀରା ଜୁହଵାମ ତେ ହଵିଃ
ଦେବପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମର ଭଲ ଇଚ୍ଛା ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁ, ହେ ରୁଦ୍ର, ସମୃଦ୍ଧି ଦେବାଳୁ, ସବୁଠୁ ଦୟାଳୁ। ଆମକୁ ଖୁସି ଦିଅ, ଆମ ଘରକୁ ନିରାପଦ ରଖ; ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆମେ ଏହି ହବି ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ।
ତ୍ଵେଷଂ ଵଯଂ ରୁଦ୍ରଂ ଯଜ୍ଞସାଧଂ ଵଙ୍କୁଂ କଵିମଵସେ ନି ହ୍ଵଯାମହେ । ଆରେ ଅସ୍ମଦ୍ଦୈଵ୍ଯଂ ହେଳୋ ଅସ୍ଯତୁ ସୁମତିମିଦ୍ଵଯମସ୍ଯା ଵୃଣୀମହେ
ଉତ୍କଟ, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଯଜ୍ଞରେ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ। ଦେବତାଙ୍କ ରୋଷ ଆମଠାରୁ ଦୂର ରହୁ; ଆମେ ତାଙ୍କର ଭଲ ଇଚ୍ଛା ଏବଂ ଦୟାକୁ ବାଛୁ।
ଦିଵୋ ଵରାହମରୁଷଂ କପର୍ଦିନଂ ତ୍ଵେଷଂ ରୂପଂ ନମସା ନି ହ୍ଵଯାମହେ । ହସ୍ତେ ବିଭ୍ରଦ୍ଭେଷଜା ଵାର୍ଯାଣି ଶର୍ମ ଵର୍ମ ଚ୍ଛର୍ଦିରସ୍ମଭ୍ଯଂ ଯଂସତ୍
ଆମେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଆକାଶର ବନ୍ଦର, ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଜଟାଧାରୀ, ଉତ୍କଟ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ। ତାଙ୍କର ହାତରେ ଚିକିତ୍ସା ଦାବା ରହିଛି, ସେ ଆମକୁ ଆଶ୍ରୟ, କବଚ ଏବଂ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇଦଂ ପିତ୍ରେ ମରୁତାମୁଚ୍ଯତେ ଵଚଃ ସ୍ଵାଦୋଃ ସ୍ଵାଦୀଯୋ ରୁଦ୍ରାଯ ଵର୍ଧନମ୍ । ରାସ୍ଵା ଚ ନୋ ଅମୃତ ମର୍ତଭୋଜନଂ ତ୍ମନେ ତୋକାଯ ତନଯାଯ ମୃଳ
ଏହି ଶବ୍ଦଟି ମରୁତମାନଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ କୁହାଯାଉଛି, ଯେଉଁଠି ମଧୁରତାରୁ ଅଧିକ ମଧୁର, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧିକର। ହେ ଅମୃତ, ଆମକୁ ମଣିଷମାନେ ଭୋଜନ କରିପାରିବା ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ। ଆମ ପାଇଁ, ଆମ ପିଲାମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ଅନୁବଂଶ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ହେଉ।
ମା ନୋ ମହାନ୍ତମୁତ ମା ନୋ ଅର୍ଭକଂ ମା ନ ଉକ୍ଷନ୍ତମୁତ ମା ନ ଉକ୍ଷିତମ୍ । ମା ନୋ ଵଧୀଃ ପିତରଂ ମୋତ ମାତରଂ ମା ନଃ ପ୍ରିଯାସ୍ତନ୍ଵୋ ରୁଦ୍ର ରୀରିଷଃ
ଆମ ବଡ଼ ନାହିଁ, ଆମ ଛୋଟ ନାହିଁ, ଆମ ବଢ଼ୁଥିବା ନାହିଁ, ଆମ ବଡ଼ିଯାଇଥିବା ନାହିଁ କାହାକୁ ଅପକାର କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଆମ ପିତା କିମ୍ବା ମାଆଙ୍କୁ ମାରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ହେ ରୁଦ୍ର, ଆମ ପ୍ରିୟ ଦେହକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ମା ନସ୍ତୋକେ ତନଯେ ମା ନ ଆଯୌ ମା ନୋ ଗୋଷୁ ମା ନୋ ଅଶ୍ଵେଷୁ ରୀରିଷଃ । ଵୀରାନ୍ମା ନୋ ରୁଦ୍ର ଭାମିତୋ ଵଧୀର୍ହଵିଷ୍ମନ୍ତଃ ସଦମିତ୍ତ୍ଵା ହଵାମହେ
ଆମ ସନ୍ତାନ, ପିଲା, ଆୟୁଷ୍ୟ ଉପରେ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଗାଁ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ହେ ରୁଦ୍ର, ଆମ ବୀରମାନେ ଉପରେ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ସଦା ହବି ଦେଉଛୁ, ସେମାନେ ସଦା ଆପଣଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ।
ଉପ ତେ ସ୍ତୋମାନ୍ପଶୁପା ଇଵାକରଂ ରାସ୍ଵା ପିତର୍ମରୁତାଂ ସୁମ୍ନମସ୍ମେ । ଭଦ୍ରା ହି ତେ ସୁମତିର୍ମୃଳଯତ୍ତମାଥା ଵଯମଵ ଇତ୍ତେ ଵୃଣୀମହେ
ଗୋପାଳକ ଯେପରି ନିଜ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ଆଣେ, ସେପରି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ଦେଉଛି। ମରୁତମାନଙ୍କର ପିତା, ଆମ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ଦିଅ। ଆପଣଙ୍କ ଭଲ ଚିନ୍ତା ଏକଦମ ଶୁଭ ଓ ଦୟାଳୁ। ଏହିପରି ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଚୟନ କରୁଛୁ।
ଆରେ ତେ ଗୋଘ୍ନମୁତ ପୂରୁଷଘ୍ନଂ କ୍ଷଯଦ୍ଵୀର ସୁମ୍ନମସ୍ମେ ତେ ଅସ୍ତୁ । ମୃଳା ଚ ନୋ ଅଧି ଚ ବ୍ରୂହି ଦେଵାଧା ଚ ନଃ ଶର୍ମ ଯଚ୍ଛ ଦ୍ଵିବର୍ହାଃ
ଗୋଉଁ ମାରୁଥିବା ଓ ମଣିଷ ମାରୁଥିବା ଉପରେ ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ଦୂର ରୁହୁ। ହେ ବୀରମାନଙ୍କ ନାଥ, ଆମ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ରହୁ। ଦେବତା, ଆମ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ହେଉ, ଆମ ପକ୍ଷରେ କଥା କହନ୍ତୁ। ଦୁଇ ଛାଦ ଥିବା, ଆପଣ ଆମକୁ ନିଜ ରକ୍ଷା ଦିଅ।
ଅଵୋଚାମ ନମୋ ଅସ୍ମା ଅଵସ୍ଯଵଃ ଶୃଣୋତୁ ନୋ ହଵଂ ରୁଦ୍ରୋ ମରୁତ୍ଵାନ୍ । ତନ୍ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମାମହନ୍ତାମଦିତିଃ ସିନ୍ଧୁଃ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ
ଆମେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଛୁ, ଯିଏ ସହାୟ। ରୁଦ୍ର, ମରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ, ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଅଦିତି, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଚିତ୍ରଂ ଦେଵାନାମୁଦଗାଦନୀକଂ ଚକ୍ଷୁର୍ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯାଗ୍ନେଃ । ଆପ୍ରା ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଅନ୍ତରିକ୍ଷଂ ସୂର୍ଯ ଆତ୍ମା ଜଗତସ୍ତସ୍ଥୁଷଶ୍ଚ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ ଉଦୟ ହୋଇଛି, ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି। ସେ ଦିନ, ରାତି, ଓ ଆକାଶକୁ ପୂରି ଦେଇଛି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଚଳିଥିବା ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା।
ସୂର୍ଯୋ ଦେଵୀମୁଷସଂ ରୋଚମାନାଂ ମର୍ଯୋ ନ ଯୋଷାମଭ୍ଯେତି ପଶ୍ଚାତ୍ । ଯତ୍ରା ନରୋ ଦେଵଯନ୍ତୋ ଯୁଗାନି ଵିତନ୍ଵତେ ପ୍ରତି ଭଦ୍ରାଯ ଭଦ୍ରମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚମକୁଥିବା ଦେବୀ ଉଷାକୁ ପଛରୁ ଯୁବକ ଯେପରି ଯୁବତୀଙ୍କୁ ଆସେ, ସେପରି ଆସେ। ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜି, ନିଜ ଯୋଗ ଚାଲୁଥାନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଭଲ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ଭଦ୍ରା ଅଶ୍ଵା ହରିତଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଚିତ୍ରା ଏତଗ୍ଵା ଅନୁମାଦ୍ଯାସଃ । ନମସ୍ଯନ୍ତୋ ଦିଵ ଆ ପୃଷ୍ଠମସ୍ଥୁଃ ପରି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଯନ୍ତି ସଦ୍ଯଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଶୁଭ, ପିତାମ୍ବର ଓ ଚମକୁଥିବା, ସହଜରେ ଚଳିପାରିବା। ସେମାନେ ଶିର ନମାଇ ଆକାଶର ପିଛୁ ଉପରେ ଚଢ଼ନ୍ତି, ଦିନ ଓ ରାତିକୁ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ତତ୍ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଦେଵତ୍ଵଂ ତନ୍ମହିତ୍ଵଂ ମଧ୍ଯା କର୍ତୋର୍ଵିତତଂ ସଂ ଜଭାର । ଯଦେଦଯୁକ୍ତ ହରିତଃ ସଧସ୍ଥାଦାଦ୍ରାତ୍ରୀ ଵାସସ୍ତନୁତେ ସିମସ୍ମୈ
ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦେବତ୍ୱ, ଏହା ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ, ସୃଷ୍ଟିକାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତୃତ। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ପିତାମ୍ବର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ରାତି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଚାଦର ପିଛାଇ ଦେଇଥାଏ।
ତନ୍ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯାଭିଚକ୍ଷେ ସୂର୍ଯୋ ରୂପଂ କୃଣୁତେ ଦ୍ଯୋରୁପସ୍ଥେ । ଅନନ୍ତମନ୍ଯଦ୍ରୁଶଦସ୍ଯ ପାଜଃ କୃଷ୍ଣମନ୍ଯଦ୍ଧରିତଃ ସଂ ଭରନ୍ତି
ଆକାଶର ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ରୂପକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ଏକ ଶକ୍ତି ଅସୀମ ଓ ଚମକୁଥିବା, ଅନ୍ୟଟି କଳା; ପିତାମ୍ବର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦୁହିଁକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଅଦ୍ଯା ଦେଵା ଉଦିତା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ନିରଂହସଃ ପିପୃତା ନିରଵଦ୍ଯାତ୍ । ତନ୍ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମାମହନ୍ତାମଦିତିଃ ସିନ୍ଧୁଃ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ
ଆଜି, ଦେବତାମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ସମୟରେ, ଆମକୁ ପାପ ଓ ଦୋଷରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଅଦିତି, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ନାସତ୍ଯାଭ୍ଯାଂ ବର୍ହିରିଵ ପ୍ର ଵୃଞ୍ଜେ ସ୍ତୋମାଁ ଇଯର୍ମ୍ଯଭ୍ରିଯେଵ ଵାତଃ । ଯାଵର୍ଭଗାଯ ଵିମଦାଯ ଜାଯାଂ ସେନାଜୁଵା ନ୍ଯୂହତୂ ରଥେନ
ନାସତ୍ୟ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମୁଁ ବେଢ଼ି ଦେଉଛି, ଯେପରି ଆସନ ବିଛାଯାଏ, ବାତାସ ଯେପରି ମେଘକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ। ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧସହଯୋଗୀ ଭାବେ ରଥରେ ଜାଇ, ଛୁଆ ପାଇଁ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଆଣିଥିଲେ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ।
ଵୀଳୁପତ୍ମଭିରାଶୁହେମଭିର୍ଵା ଦେଵାନାଂ ଵା ଜୂତିଭିଃ ଶାଶଦାନା । ତଦ୍ରାସଭୋ ନାସତ୍ଯା ସହସ୍ରମାଜା ଯମସ୍ଯ ପ୍ରଧନେ ଜିଗାଯ
ତୀବ୍ର ଓ ସୁନା ଘୋଡ଼ାମାନେ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ସହାୟମାନେ, ସଦା ବିଜୟୀ, ନାସତ୍ୟଙ୍କ ଗଧା ଯମଙ୍କ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ହଜାର ଜିତିଥିଲା।
ତୁଗ୍ରୋ ହ ଭୁଜ୍ଯୁମଶ୍ଵିନୋଦମେଘେ ରଯିଂ ନ କଶ୍ଚିନ୍ମମୃଵାଁ ଅଵାହାଃ । ତମୂହଥୁର୍ନୌଭିରାତ୍ମନ୍ଵତୀଭିରନ୍ତରିକ୍ଷପ୍ରୁଦ୍ଭିରପୋଦକାଭିଃ
ତୁଗ୍ର ଆଶ୍ବିନୀକୁ ଡାକିଥିଲେ ଯେପରି ଭୁଜ୍ୟୁ ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କେହି ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବେନି। ଆପଣମାନେ ନିଜ ନୌକାରେ ତାଙ୍କୁ ଆଣିଥିଲେ, ଆକାଶ ଚାଲି, ଜଳ ନଥିବା ନୌକାରେ।
ତିସ୍ରଃ କ୍ଷପସ୍ତ୍ରିରହାତିଵ୍ରଜଦ୍ଭିର୍ନାସତ୍ଯା ଭୁଜ୍ଯୁମୂହଥୁଃ ପତଂଗୈଃ । ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ଧନ୍ଵନ୍ନାର୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପାରେ ତ୍ରିଭୀ ରଥୈଃ ଶତପଦ୍ଭିଃ ଷଳଶ୍ଵୈଃ
ତିନି ରାତି, ତିନିଥର, ଉଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ାରେ, ହେ ନାସତ୍ୟ, ଆପଣମାନେ ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ପକ୍ଷୀ ପରି ସମୁଦ୍ର ପାର କରାଇଥିଲେ, ତିନିଟି ରଥ, ଶତ ଚକା, ଛଅ ଘୋଡ଼ା ସହିତ।
ଅନାରମ୍ଭଣେ ତଦଵୀରଯେଥାମନାସ୍ଥାନେ ଅଗ୍ରଭଣେ ସମୁଦ୍ରେ । ଯଦଶ୍ଵିନା ଊହଥୁର୍ଭୁଜ୍ଯୁମସ୍ତଂ ଶତାରିତ୍ରାଂ ନାଵମାତସ୍ଥିଵାଂସମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କିଛି ଆଧାର ନଥିଲା, ଆପଣମାନେ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭିତି ନଥିଲା, ସମୁଦ୍ର ପାରେ। ଯେତେବେଳେ ଆଶ୍ବିନୀ ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ, ସେ ଶତ ଚପୁ ନୌକାରେ ବସିଥିଲେ।
ଯମଶ୍ଵିନା ଦଦଥୁଃ ଶ୍ଵେତମଶ୍ଵମଘାଶ୍ଵାଯ ଶଶ୍ଵଦିତ୍ସ୍ଵସ୍ତି । ତଦ୍ଵାଂ ଦାତ୍ରଂ ମହି କୀର୍ତେନ୍ଯଂ ଭୂତ୍ପୈଦ୍ଵୋ ଵାଜୀ ସଦମିଦ୍ଧଵ୍ଯୋ ଅର୍ଯଃ
ଆଶ୍ବିନୀ ଯମଙ୍କୁ ଧଳା ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥିଲେ, ଅନେକ ଘୋଡ଼ା ଥିବା ତାଙ୍କୁ, ଦୀର୍ଘ ସୁଖ ପାଇଁ। ଆପଣମାନଙ୍କ ଏହି ଦାନ ବଡ଼ ଓ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ। ସେ ମହାନ, ସଦା ପୂଜ୍ୟ, ଏବଂ ପୁରସ୍କାର ଜିତିବା।
ଯୁଵꣳ ନରା ସ୍ତୁଵତେ ପଜ୍ରିଯାଯ କକ୍ଷୀଵତେ ଅରଦତମ୍ ପୁରꣳଧିମ୍ । କାରୋତରାଚ୍ ଛଫାଦ୍ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣଃ ଶତꣳ କୁମ୍ଭାꣳ ଅସିଞ୍ଚତꣳ ସୁରାଯାଃ
ହେ ଦୁଇ ନାୟକ, ପଜ୍ରିୟ ଓ କକ୍ଷୀବତ ପାଇଁ ତୁମେ ଧନର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେଲ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାର ଖୁରରୁ ଶତ ଘଡ଼ି ସୁରା ବହାଇଦେଲ।
ହିମେନାଗ୍ନିꣳ ଘ୍ରꣳସମ୍ ଅଵାରଯେଥାମ୍ ପିତୁମତୀମ୍ ଊର୍ଜମ୍ ଅସ୍ମା ଅଧତ୍ତମ୍ । ଋବୀସେ ଅତ୍ରିମ୍ ଅଶ୍ଵିନାଵନୀତମ୍ ଉନ୍ ନିନ୍ଯଥୁଃ ସର୍ଵଗଣꣳ ସ୍ଵସ୍ତି
ତୁମେ ଶୀତରୁ ଅଗ୍ନିକୁ ରକ୍ଷା କଲ, ତାଙ୍କୁ ପୁଷ୍ଟି ଓ ଶକ୍ତି ଦେଲ। ଅଶକ୍ତ ଅତ୍ରିଙ୍କ ପାଇଁ, ଓ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଉଠାଇ ନେଲ।