କ୍ଷତ୍ରାଯ ତ୍ଵଂ ଶ୍ରଵସେ ତ୍ଵଂ ମହୀଯା ଇଷ୍ଟଯେ ତ୍ଵମର୍ଥମିଵ ତ୍ଵମିତ୍ଯୈ । ଵିସଦୃଶା ଜୀଵିତାଭିପ୍ରଚକ୍ଷ ଉଷା ଅଜୀଗର୍ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା
ଶକ୍ତି, କୀର୍ତି, ବଡ଼ତ୍ୱ, ଲାଭ, ଧନ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଚାହାଯାଏ। ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ ଜୀବନ ଦେଖାଉଛ; ଉଷା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଜଗାଇଦେଇଛନ୍ତି।
ଏଷା ଦିଵୋ ଦୁହିତା ପ୍ରତ୍ଯଦର୍ଶି ଵ୍ଯୁଚ୍ଛନ୍ତୀ ଯୁଵତିଃ ଶୁକ୍ରଵାସାଃ । ଵିଶ୍ଵସ୍ଯେଶାନା ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ ଵସ୍ଵ ଉଷୋ ଅଦ୍ଯେହ ସୁଭଗେ ଵ୍ଯୁଚ୍ଛ
ଏହି ଆକାଶର କନ୍ୟା ଉଷା ଦେଖାଦେଲେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପେ, ଯୁବତୀ ଓ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି। ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ଧନର ଅଧିପତି, ହେ ଉଷା, ଆଜି ଏଠାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅ, ଭାଗ୍ୟଶାଳି।
ପରାଯତୀନାମନ୍ଵେତି ପାଥ ଆଯତୀନାଂ ପ୍ରଥମା ଶଶ୍ଵତୀନାମ୍ । ଵ୍ଯୁଚ୍ଛନ୍ତୀ ଜୀଵମୁଦୀରଯନ୍ତ୍ଯୁଷା ମୃତଂ କଂ ଚନ ବୋଧଯନ୍ତୀ
ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ଯାଇଥିବା ମାନଙ୍କର ପଥ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ଅମର ଦେବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମ। ପ୍ରଭାତ ଆସିଲେ, ସେ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଜାଗାଇଦିଏ, ଏବଂ ମୃତ ଭାବରେ ଥିବା କାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଉଠାଇଦିଏ।
ଉଷୋ ଯଦଗ୍ନିଂ ସମିଧେ ଚକର୍ଥ ଵି ଯଦାଵଶ୍ଚକ୍ଷସା ସୂର୍ଯସ୍ଯ । ଯନ୍ମାନୁଷାନ୍ଯକ୍ଷ୍ଯମାଣାଁ ଅଜୀଗସ୍ତଦ୍ଦେଵେଷୁ ଚକୃଷେ ଭଦ୍ରମପ୍ନଃ
ହେ ପ୍ରଭାତ, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଅଗ୍ନିକୁ ଆହୁତି ପାଇଁ ଜଳାଉଛ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଖୋଲିଦେଉଛ, ଏବଂ ଘୁମେଇଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଜାଗାଉଛ, ସେତେବେଳେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଆଣିଦେଉଛ।
କିଯାତ୍ଯା ଯତ୍ସମଯା ଭଵାତି ଯା ଵ୍ଯୂଷୁର୍ଯାଶ୍ଚ ନୂନଂ ଵ୍ଯୁଚ୍ଛାନ୍ । ଅନୁ ପୂର୍ଵାଃ କୃପତେ ଵାଵଶାନା ପ୍ରଦୀଧ୍ଯାନା ଜୋଷମନ୍ଯାଭିରେତି
ତାଙ୍କର କେତେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ଗଲା, କେତେ ପ୍ରଭାତ ହେଲା ଏବଂ ଏବେ କେତେ ଆସିବ? ପୂର୍ବ ପ୍ରଭାତମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରି, ସେ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେବାକୁ ଚାହେଁ, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକତାରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଯାଉଛି।
ଈଯୁଷ୍ଟେ ଯେ ପୂର୍ଵତରାମପଶ୍ଯନ୍ଵ୍ଯୁଚ୍ଛନ୍ତୀମୁଷସଂ ମର୍ତ୍ଯାସଃ । ଅସ୍ମାଭିରୂ ନୁ ପ୍ରତିଚକ୍ଷ୍ଯାଭୂଦୋ ତେ ଯନ୍ତି ଯେ ଅପରୀଷୁ ପଶ୍ଯାନ୍
ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପୂର୍ବ ପ୍ରଭାତମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏବେ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆମେ ଏହି ପ୍ରଭାତକୁ ଦେଖୁଛୁ। ଆମେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁ, କାରଣ ପରେ ଯେଉଁମାନେ ଦେଖିବେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ପଥରେ ଚାଲିଯିବେ।
ଯାଵଯଦ୍ଦ୍ଵେଷା ଋତପା ଋତେଜାଃ ସୁମ୍ନାଵରୀ ସୂନୃତା ଈରଯନ୍ତୀ । ସୁମଙ୍ଗଲୀର୍ବିଭ୍ରତୀ ଦେଵଵୀତିମିହାଦ୍ଯୋଷଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠତମା ଵ୍ଯୁଚ୍ଛ
ଘୃଣାକୁ ଦୂର କର, ସତ୍ୟକୁ ଧର, ଧର୍ମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖା, ମିଠା କଥା ଏବଂ ମଧୁରତା ଆଣ, ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଧାରଣ କର, ହେ ଦେବୀ, ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପ୍ରଭାତ, ଆମ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ।
ଶଶ୍ଵତ୍ପୁରୋଷା ଵ୍ଯୁଵାସ ଦେଵ୍ଯଥୋ ଅଦ୍ଯେଦଂ ଵ୍ଯାଵୋ ମଘୋନୀ । ଅଥୋ ଵ୍ଯୁଚ୍ଛାଦୁତ୍ତରାଁ ଅନୁ ଦ୍ଯୂନଜରାମୃତା ଚରତି ସ୍ଵଧାଭିଃ
ଏହି ଦେବୀ ପ୍ରଭାତ ସଦା ପୂର୍ବରୁ ଦିନକୁ ଜାଗାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଏହି ଦାନଶୀଳା ଆଲୋକ ପ୍ରସାରିଛନ୍ତି। ଏବେ ସେ ଆସି, ଆସନ୍ତା ଦିନମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରିଛନ୍ତି; ସେ ଜରାହୀନ ଏବଂ ଅମର, ନିଜ ନିୟମରେ ଚାଲନ୍ତି।
ଵ୍ଯଞ୍ଜିଭିର୍ଦିଵ ଆତାସ୍ଵଦ୍ଯୌଦପ କୃଷ୍ଣାଂ ନିର୍ଣିଜଂ ଦେଵ୍ଯାଵଃ । ପ୍ରବୋଧଯନ୍ତ୍ଯରୁଣେଭିରଶ୍ଵୈରୋଷା ଯାତି ସୁଯୁଜା ରଥେନ
ତାଙ୍କର କିରଣରେ ଆଜି ଆକାଶରୁ ଅନ୍ଧକାର ହଟିଗଲା; ଦେବୀ ଏହି କଳା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କଲେ। ତାଙ୍କର ରକ୍ତିମ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ ସେ ଜଗତକୁ ଜାଗାଇଦେଉଛନ୍ତି, ପ୍ରଭାତ ଭଲ ଯୁତ ରଥରେ ଆସୁଛନ୍ତି।
ଆଵହନ୍ତୀ ପୋଷ୍ଯା ଵାର୍ଯାଣି ଚିତ୍ରଂ କେତୁଂ କୃଣୁତେ ଚେକିତାନା । ଈଯୁଷୀଣାମୁପମା ଶଶ୍ଵତୀନାଂ ଵିଭାତୀନାଂ ପ୍ରଥମୋଷା ଵ୍ଯଶ୍ଵୈତ୍
ଧନ ଏବଂ ଆବଶ୍ୟକ ବସ୍ତୁ ଆଣି, ସେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଚମତ୍କାର ଚିହ୍ନ ଦେଉଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପୂର୍ବ ପ୍ରଭାତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଉଦାହରଣ, ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭାତ ପ୍ରଥମେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ଉଦୀର୍ଧ୍ଵଂ ଜୀଵୋ ଅସୁର୍ନ ଆଗାଦପ ପ୍ରାଗାତ୍ତମ ଆ ଜ୍ଯୋତିରେତି । ଆରୈକ୍ପନ୍ଥାଂ ଯାତଵେ ସୂର୍ଯାଯାଗନ୍ମ ଯତ୍ର ପ୍ରତିରନ୍ତ ଆଯୁଃ
ଉଠ, ଜୀବନ ଆସିଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ, ଅନ୍ଧକାର ହଟିଗଲା, ଆଲୋକ ଆଗେ ବଢ଼ୁଛି। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ପଥ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଛି; ଆମେ ସେଠାକୁ ଆସିଛୁଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଜୀବନ ପୁନଃ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।
ସ୍ଯୂମନା ଵାଚ ଉଦିଯର୍ତି ଵହ୍ନି ସ୍ତଵାନୋ ରେଭ ଉଷସୋ ଵିଭାତୀଃ । ଅଦ୍ଯା ତଦୁଚ୍ଛ ଗୃଣତେ ମଘୋନ୍ଯସ୍ମେ ଆଯୁର୍ନି ଦିଦୀହି ପ୍ରଜାଵତ୍
ପ୍ରେରିତ ଜଣେ ଗାୟକ ନିଜ କଥାକୁ ଉଚ୍ଚ କରେ, ଗୀତିକାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭାତକୁ ଗାଇ ଉଲ୍ଲାସ କରେ। ଆଜି, ହେ ଦାନଶୀଳା, ଯିଏ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ସେପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ; ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଏବଂ ସନ୍ତାନ ଦିଅ।
ଯା ଗୋମତୀରୁଷସଃ ସର୍ଵଵୀରା ଵ୍ଯୁଚ୍ଛନ୍ତି ଦାଶୁଷେ ମର୍ତ୍ଯାଯ । ଵାଯୋରିଵ ସୂନୃତାନାମୁଦର୍କେ ତା ଅଶ୍ଵଦା ଅଶ୍ନଵତ୍ସୋମସୁତ୍ଵା
ଯେଉଁ ପ୍ରଭାତମାନେ ଗୋଧନ ଏବଂ ବୀରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେମାନେ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି। ବାୟୁଙ୍କ ଦାନ ଭଳି, ସେମାନଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ଅଧିକ; ସେମାନେ ଆମକୁ ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ସୋମ ଉପଭୋଗ ଦିଅନ୍ତୁ।
ମାତା ଦେଵାନାମଦିତେରନୀକଂ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ କେତୁର୍ବୃହତୀ ଵି ଭାହି । ପ୍ରଶସ୍ତିକୃଦ୍ବ୍ରହ୍ମଣେ ନୋ ଵ୍ଯୁଚ୍ଛା ନୋ ଜନେ ଜନଯ ଵିଶ୍ଵଵାରେ
ଦେବମାନଙ୍କର ମାଆ, ଅଦିତିଙ୍କର ମୁହଁ, ଯଜ୍ଞର ଚିହ୍ନ, ବଡ଼ ଦେବୀ, ଆଲୋକ ପ୍ରକାଶ କର। ପୁରୋହିତ ପାଇଁ ସ୍ତୁତିର ସୃଷ୍ଟିକାରୀ, ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରଭାତ ହେଉ; ଆମ ଲୋକଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ଦିଅ, ସବୁକିଛି ଆଶ୍ରୟ କରୁଥିବା ଦେବୀ।
ଯଚ୍ଚିତ୍ରମପ୍ନ ଉଷସୋ ଵହନ୍ତୀଜାନାଯ ଶଶମାନାଯ ଭଦ୍ରମ୍ । ତନ୍ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମାମହନ୍ତାମଦିତିଃ ସିନ୍ଧୁଃ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ
ପ୍ରଭାତମାନେ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଚମତ୍କାର ଦାନ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଆଶାବାନ୍ ଲୋକ ପାଇଁ ଆଣ, ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଦିତି, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ ଏବଂ ଆକାଶ ଆମଠାରୁ ତାହା ବଞ୍ଚି ନ ରଖନ୍ତୁ।
ଇମା ରୁଦ୍ରାଯ ତଵସେ କପର୍ଦିନେ କ୍ଷଯଦ୍ଵୀରାଯ ପ୍ର ଭରାମହେ ମତୀଃ । ଯଥା ଶମସଦ୍ଦ୍ଵିପଦେ ଚତୁଷ୍ପଦେ ଵିଶ୍ଵଂ ପୁଷ୍ଟଂ ଗ୍ରାମେ ଅସ୍ମିନ୍ନନାତୁରମ୍
ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜଟାଧାରୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, ଯିଏ ନିଜ ଜନମାନେ ପାଇଁ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣନ୍ତି, ଆମେ ନିଜ ପ୍ରାର୍ଥନା ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ। ସେ ଦୁଇପାଦ ଓ ଚାରିପାଦ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏହି ଗ୍ରାମରେ ଶାନ୍ତି ଏବଂ ପୂଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତୁ, କୌଣସି କଷ୍ଟ ନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ମୃଳା ନୋ ରୁଦ୍ରୋତ ନୋ ମଯସ୍କୃଧି କ୍ଷଯଦ୍ଵୀରାଯ ନମସା ଵିଧେମ ତେ । ଯଚ୍ଛଂ ଚ ଯୋଶ୍ଚ ମନୁରାଯେଜେ ପିତା ତଦଶ୍ଯାମ ତଵ ରୁଦ୍ର ପ୍ରଣୀତିଷୁ
ହେ ରୁଦ୍ର, ଆମଠାରେ କୃପା କର, ଆମକୁ ଖୁସି ଦିଅ; ଯିଏ ନିଜ ଜନମାନେ ପାଇଁ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରୁଛୁ। ମନୁ, ଆମ ପିତା, ଯେଉଁ ଦୟା ଆଶା କରିଥିଲେ ଏବଂ ପାଇଥିଲେ, ତାହା ତୁମ ଦୟାରେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବା।
ଅଶ୍ଯାମ ତେ ସୁମତିଂ ଦେଵଯଜ୍ଯଯା କ୍ଷଯଦ୍ଵୀରସ୍ଯ ତଵ ରୁଦ୍ର ମୀଢ୍ଵଃ । ସୁମ୍ନାଯନ୍ନିଦ୍ଵିଶୋ ଅସ୍ମାକମା ଚରାରିଷ୍ଟଵୀରା ଜୁହଵାମ ତେ ହଵିଃ
ଦେବପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମର ଭଲ ଇଚ୍ଛା ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁ, ହେ ରୁଦ୍ର, ସମୃଦ୍ଧି ଦେବାଳୁ, ସବୁଠୁ ଦୟାଳୁ। ଆମକୁ ଖୁସି ଦିଅ, ଆମ ଘରକୁ ନିରାପଦ ରଖ; ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆମେ ଏହି ହବି ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ।
ତ୍ଵେଷଂ ଵଯଂ ରୁଦ୍ରଂ ଯଜ୍ଞସାଧଂ ଵଙ୍କୁଂ କଵିମଵସେ ନି ହ୍ଵଯାମହେ । ଆରେ ଅସ୍ମଦ୍ଦୈଵ୍ଯଂ ହେଳୋ ଅସ୍ଯତୁ ସୁମତିମିଦ୍ଵଯମସ୍ଯା ଵୃଣୀମହେ
ଉତ୍କଟ, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଯଜ୍ଞରେ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ। ଦେବତାଙ୍କ ରୋଷ ଆମଠାରୁ ଦୂର ରହୁ; ଆମେ ତାଙ୍କର ଭଲ ଇଚ୍ଛା ଏବଂ ଦୟାକୁ ବାଛୁ।
ଦିଵୋ ଵରାହମରୁଷଂ କପର୍ଦିନଂ ତ୍ଵେଷଂ ରୂପଂ ନମସା ନି ହ୍ଵଯାମହେ । ହସ୍ତେ ବିଭ୍ରଦ୍ଭେଷଜା ଵାର୍ଯାଣି ଶର୍ମ ଵର୍ମ ଚ୍ଛର୍ଦିରସ୍ମଭ୍ଯଂ ଯଂସତ୍
ଆମେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଆକାଶର ବନ୍ଦର, ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଜଟାଧାରୀ, ଉତ୍କଟ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ। ତାଙ୍କର ହାତରେ ଚିକିତ୍ସା ଦାବା ରହିଛି, ସେ ଆମକୁ ଆଶ୍ରୟ, କବଚ ଏବଂ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇଦଂ ପିତ୍ରେ ମରୁତାମୁଚ୍ଯତେ ଵଚଃ ସ୍ଵାଦୋଃ ସ୍ଵାଦୀଯୋ ରୁଦ୍ରାଯ ଵର୍ଧନମ୍ । ରାସ୍ଵା ଚ ନୋ ଅମୃତ ମର୍ତଭୋଜନଂ ତ୍ମନେ ତୋକାଯ ତନଯାଯ ମୃଳ
ଏହି ଶବ୍ଦଟି ମରୁତମାନଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ କୁହାଯାଉଛି, ଯେଉଁଠି ମଧୁରତାରୁ ଅଧିକ ମଧୁର, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧିକର। ହେ ଅମୃତ, ଆମକୁ ମଣିଷମାନେ ଭୋଜନ କରିପାରିବା ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ। ଆମ ପାଇଁ, ଆମ ପିଲାମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ଅନୁବଂଶ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ହେଉ।
ମା ନୋ ମହାନ୍ତମୁତ ମା ନୋ ଅର୍ଭକଂ ମା ନ ଉକ୍ଷନ୍ତମୁତ ମା ନ ଉକ୍ଷିତମ୍ । ମା ନୋ ଵଧୀଃ ପିତରଂ ମୋତ ମାତରଂ ମା ନଃ ପ୍ରିଯାସ୍ତନ୍ଵୋ ରୁଦ୍ର ରୀରିଷଃ
ଆମ ବଡ଼ ନାହିଁ, ଆମ ଛୋଟ ନାହିଁ, ଆମ ବଢ଼ୁଥିବା ନାହିଁ, ଆମ ବଡ଼ିଯାଇଥିବା ନାହିଁ କାହାକୁ ଅପକାର କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଆମ ପିତା କିମ୍ବା ମାଆଙ୍କୁ ମାରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ହେ ରୁଦ୍ର, ଆମ ପ୍ରିୟ ଦେହକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ମା ନସ୍ତୋକେ ତନଯେ ମା ନ ଆଯୌ ମା ନୋ ଗୋଷୁ ମା ନୋ ଅଶ୍ଵେଷୁ ରୀରିଷଃ । ଵୀରାନ୍ମା ନୋ ରୁଦ୍ର ଭାମିତୋ ଵଧୀର୍ହଵିଷ୍ମନ୍ତଃ ସଦମିତ୍ତ୍ଵା ହଵାମହେ
ଆମ ସନ୍ତାନ, ପିଲା, ଆୟୁଷ୍ୟ ଉପରେ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଗାଁ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ହେ ରୁଦ୍ର, ଆମ ବୀରମାନେ ଉପରେ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ସଦା ହବି ଦେଉଛୁ, ସେମାନେ ସଦା ଆପଣଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ।
ଉପ ତେ ସ୍ତୋମାନ୍ପଶୁପା ଇଵାକରଂ ରାସ୍ଵା ପିତର୍ମରୁତାଂ ସୁମ୍ନମସ୍ମେ । ଭଦ୍ରା ହି ତେ ସୁମତିର୍ମୃଳଯତ୍ତମାଥା ଵଯମଵ ଇତ୍ତେ ଵୃଣୀମହେ
ଗୋପାଳକ ଯେପରି ନିଜ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ଆଣେ, ସେପରି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ଦେଉଛି। ମରୁତମାନଙ୍କର ପିତା, ଆମ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ଦିଅ। ଆପଣଙ୍କ ଭଲ ଚିନ୍ତା ଏକଦମ ଶୁଭ ଓ ଦୟାଳୁ। ଏହିପରି ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଚୟନ କରୁଛୁ।
ଆରେ ତେ ଗୋଘ୍ନମୁତ ପୂରୁଷଘ୍ନଂ କ୍ଷଯଦ୍ଵୀର ସୁମ୍ନମସ୍ମେ ତେ ଅସ୍ତୁ । ମୃଳା ଚ ନୋ ଅଧି ଚ ବ୍ରୂହି ଦେଵାଧା ଚ ନଃ ଶର୍ମ ଯଚ୍ଛ ଦ୍ଵିବର୍ହାଃ
ଗୋଉଁ ମାରୁଥିବା ଓ ମଣିଷ ମାରୁଥିବା ଉପରେ ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ଦୂର ରୁହୁ। ହେ ବୀରମାନଙ୍କ ନାଥ, ଆମ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ରହୁ। ଦେବତା, ଆମ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ହେଉ, ଆମ ପକ୍ଷରେ କଥା କହନ୍ତୁ। ଦୁଇ ଛାଦ ଥିବା, ଆପଣ ଆମକୁ ନିଜ ରକ୍ଷା ଦିଅ।
ଅଵୋଚାମ ନମୋ ଅସ୍ମା ଅଵସ୍ଯଵଃ ଶୃଣୋତୁ ନୋ ହଵଂ ରୁଦ୍ରୋ ମରୁତ୍ଵାନ୍ । ତନ୍ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମାମହନ୍ତାମଦିତିଃ ସିନ୍ଧୁଃ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ
ଆମେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଛୁ, ଯିଏ ସହାୟ। ରୁଦ୍ର, ମରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ, ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଅଦିତି, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଚିତ୍ରଂ ଦେଵାନାମୁଦଗାଦନୀକଂ ଚକ୍ଷୁର୍ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯାଗ୍ନେଃ । ଆପ୍ରା ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଅନ୍ତରିକ୍ଷଂ ସୂର୍ଯ ଆତ୍ମା ଜଗତସ୍ତସ୍ଥୁଷଶ୍ଚ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ ଉଦୟ ହୋଇଛି, ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି। ସେ ଦିନ, ରାତି, ଓ ଆକାଶକୁ ପୂରି ଦେଇଛି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଚଳିଥିବା ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା।
ସୂର୍ଯୋ ଦେଵୀମୁଷସଂ ରୋଚମାନାଂ ମର୍ଯୋ ନ ଯୋଷାମଭ୍ଯେତି ପଶ୍ଚାତ୍ । ଯତ୍ରା ନରୋ ଦେଵଯନ୍ତୋ ଯୁଗାନି ଵିତନ୍ଵତେ ପ୍ରତି ଭଦ୍ରାଯ ଭଦ୍ରମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚମକୁଥିବା ଦେବୀ ଉଷାକୁ ପଛରୁ ଯୁବକ ଯେପରି ଯୁବତୀଙ୍କୁ ଆସେ, ସେପରି ଆସେ। ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜି, ନିଜ ଯୋଗ ଚାଲୁଥାନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଭଲ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ଭଦ୍ରା ଅଶ୍ଵା ହରିତଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଚିତ୍ରା ଏତଗ୍ଵା ଅନୁମାଦ୍ଯାସଃ । ନମସ୍ଯନ୍ତୋ ଦିଵ ଆ ପୃଷ୍ଠମସ୍ଥୁଃ ପରି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଯନ୍ତି ସଦ୍ଯଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଶୁଭ, ପିତାମ୍ବର ଓ ଚମକୁଥିବା, ସହଜରେ ଚଳିପାରିବା। ସେମାନେ ଶିର ନମାଇ ଆକାଶର ପିଛୁ ଉପରେ ଚଢ଼ନ୍ତି, ଦିନ ଓ ରାତିକୁ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ତତ୍ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଦେଵତ୍ଵଂ ତନ୍ମହିତ୍ଵଂ ମଧ୍ଯା କର୍ତୋର୍ଵିତତଂ ସଂ ଜଭାର । ଯଦେଦଯୁକ୍ତ ହରିତଃ ସଧସ୍ଥାଦାଦ୍ରାତ୍ରୀ ଵାସସ୍ତନୁତେ ସିମସ୍ମୈ
ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦେବତ୍ୱ, ଏହା ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ, ସୃଷ୍ଟିକାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତୃତ। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ପିତାମ୍ବର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ରାତି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଚାଦର ପିଛାଇ ଦେଇଥାଏ।