ଅମୀ ଯେ ଦେଵା ସ୍ଥନ ତ୍ରିଷ୍ଵା ରୋଚନେ ଦିଵଃ । କଦ୍ଵ ଋତଂ କଦନୃତଂ କ୍ଵ ପ୍ରତ୍ନା ଵ ଆହୁତିର୍ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ଏହି ଦେବତାମାନେ ତିନି ଆଲୋକମୟ ଦିଗରେ ଅଛନ୍ତି—କେବେ ନ୍ୟାୟ, କେବେ ଅନ୍ୟାୟ? ପୁରୁଣା ହୋମ କେଉଁଠି? ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣେ।
କଦ୍ଵ ଋତସ୍ଯ ଧର୍ଣସି କଦ୍ଵରୁଣସ୍ଯ ଚକ୍ଷଣମ୍ । କଦର୍ଯମ୍ଣୋ ମହସ୍ପଥାତି କ୍ରାମେମ ଦୂଢ୍ଯୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
କେବେ ଆମେ ନ୍ୟାୟର ଆଧାର ଧରିପାରିବୁ? କେବେ ବରୁଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ମିଳିବ? କେବେ ଆମେ ଆର୍ୟମାନଙ୍କ ବଡ଼ ପଥ ଅଟିକିପାରିବୁ, ହେ ଦୂଢ଼୍ୟ? ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣେ।
ଅହଂ ସୋ ଅସ୍ମି ଯଃ ପୁରା ସୁତେ ଵଦାମି କାନି ଚିତ୍ । ତଂ ମା ଵ୍ଯନ୍ତ୍ଯାଧ୍ଯୋ ଵୃକୋ ନ ତୃଷ୍ଣଜଂ ମୃଗଂ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ମୁଁ ସେଇ, ଯିଏ ପୂର୍ବେ ସମୟରେ ସମାରୋହରେ ଯାହା କିଛି ଥିଲା, ସେସବୁ କଥା କହିଥିଲି। ଧନୀମାନେ ମୋତେ ବାଧା ଦେଉନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ନିର୍ଜଳ ଓଲା ମୃଗକୁ ଚାହିଁ ନାହିଁ। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ସଂ ମା ତପନ୍ତ୍ଯଭିତଃ ସପତ୍ନୀରିଵ ପର୍ଶଵଃ । ମୂଷୋ ନ ଶିଶ୍ନା ଵ୍ଯଦନ୍ତି ମାଧ୍ଯ ସ୍ତୋତାରଂ ତେ ଶତକ୍ରତୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ମୋତେ ଚାରିପାଖରେ ଜଣେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟା ଭାବରେ ଜଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଯେପରି ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପାଖରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି। ଏକ ଉଁଦୁର ଯେପରି ଲିଙ୍ଗକୁ କାମୁଡ଼ି ଦେଉଛି, ସେମାନେ ମୋତେ ଏଭଳି କାମୁଡ଼ି ଦେଉଛନ୍ତି, ହେ ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ଅମୀ ଯେ ସପ୍ତ ରଶ୍ମଯସ୍ତତ୍ରା ମେ ନାଭିରାତତା । ତ୍ରିତସ୍ତଦ୍ଵେଦାପ୍ତ୍ଯଃ ସ ଜାମିତ୍ଵାଯ ରେଭତି ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ସେଇ ସାତଟି କିରଣ ଏଠାରେ ଅଛି, ଏଉଁଠି ମୋର ନାଭି ବିସ୍ତୃତ। ତୃତିୟ ଏହି ସାଧନାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଜନ୍ମକୁ ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ଅମୀ ଯେ ପଞ୍ଚୋକ୍ଷଣୋ ମଧ୍ଯେ ତସ୍ଥୁର୍ମହୋ ଦିଵଃ । ଦେଵତ୍ରା ନୁ ପ୍ରଵାଚ୍ଯଂ ସଧ୍ରୀଚୀନା ନି ଵାଵୃତୁର୍ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ସେଇ ପାଞ୍ଚଟି ବୃଷ ମହା ଆକାଶର ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ଏଠି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ କହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ କଥା ଅଛି, ସେମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ସୁପର୍ଣା ଏତ ଆସତେ ମଧ୍ଯ ଆରୋଧନେ ଦିଵଃ । ତେ ସେଧନ୍ତି ପଥୋ ଵୃକଂ ତରନ୍ତଂ ଯହ୍ଵତୀରପୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ସେମାନେ, ଯାହାଙ୍କର ଶୁଭ୍ର ପଖ ଅଛି, ଆକାଶର ମଧ୍ୟ ଘେରାରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ପଥକୁ ବନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ଓଲା ବଡ଼ ଜଳରେ ପାର ହେଉଛି। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
* ନଵ୍ଯଂ ତଦୁକ୍ଥ୍ଯଂ ହିତଂ ଦେଵାସଃ ସୁପ୍ରଵାଚନମ୍ । ଋତମର୍ଷନ୍ତି ସିନ୍ଧଵଃ ସତ୍ଯଂ ତାତାନ ସୂର୍ଯୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ସେଇ ନୂତନ ଓ ଉପକାରୀ ଷ୍ଟୁତି ଦେବତାମାନେ ଭଲ ଭାବରେ କହିଛନ୍ତି। ନଦୀମାନେ ସତ୍ୟକୁ ବହନ କରନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସତ୍ୟକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ଅଗ୍ନେ ତଵ ତ୍ଯଦୁକ୍ଥ୍ଯଂ ଦେଵେଷ୍ଵସ୍ତ୍ଯାପ୍ଯମ୍ । ସ ନଃ ସତ୍ତୋ ମନୁଷ୍ଵଦା ଦେଵାନ୍ଯକ୍ଷି ଵିଦୁଷ୍ଟରୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ସେଇ ଷ୍ଟୁତି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ। ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପରି ଆମକୁ ନେଇଯାଅ, ଦେବତାମାନେ କିଏ ଭଲ ଜାଣନ୍ତି, ତାହା ଦେଖାଅ। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ସତ୍ତୋ ହୋତା ମନୁଷ୍ଵଦା ଦେଵାଁ ଅଚ୍ଛା ଵିଦୁଷ୍ଟରଃ । ଅଗ୍ନିର୍ହଵ୍ଯା ସୁଷୂଦତି ଦେଵୋ ଦେଵେଷୁ ମେଧିରୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ନିୟୁକ୍ତ ଯଜ୍ଞିକ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପରି ନେଇଯାଉଥିବା, ଦେବତାମାନେ କିଏ ଭଲ ଜାଣନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ଆନନ୍ଦରେ ହବି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନୀ। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ବ୍ରହ୍ମା କୃଣୋତି ଵରୁଣୋ ଗାତୁଵିଦଂ ତମୀମହେ । ଵ୍ଯୂର୍ଣୋତି ହୃଦା ମତିଂ ନଵ୍ଯୋ ଜାଯତାମୃତଂ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ପୁରୋହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ବରୁଣ ପଥ ଜାଣନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଆମେ ଚାହୁଁ। ସେ ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତାକୁ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି, ନୂତନ ସତ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଉ। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ଅସୌ ଯଃ ପନ୍ଥା ଆଦିତ୍ଯୋ ଦିଵି ପ୍ରଵାଚ୍ଯଂ କୃତଃ । ନ ସ ଦେଵା ଅତିକ୍ରମେ ତଂ ମର୍ତାସୋ ନ ପଶ୍ଯଥ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ସେଇ ପଥ, ଯାହା ଆଦିତ୍ୟ ଆକାଶରେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, କହିବା ଯୋଗ୍ୟ। ଦେବତାମାନେ ଏହାକୁ ଅଟିକ୍ରମ କରନ୍ତିନାହିଁ, ମଣିଷମାନେ ଏହାକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତିନାହିଁ। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ତ୍ରିତଃ କୂପେଽଵହିତୋ ଦେଵାନ୍ହଵତ ଊତଯେ । ତଚ୍ଛୁଶ୍ରାଵ ବୃହସ୍ପତିଃ କୃଣ୍ଵନ୍ନଂହୂରଣାଦୁରୁ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ତୃତିୟ କୂଆରେ ପକାଇ ଦେବତାମାନେ ଉପକାର ପାଇଁ ଡାକିଲେ। ବୃହସ୍ପତି ସେଥିରେ ଶୁଣିଲେ, କଠିନକୁ ସହଜ ଓ ବିସ୍ତୃତ କଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ଅରୁଣୋ ମା ସକୃଦ୍ଵୃକଃ ପଥା ଯନ୍ତଂ ଦଦର୍ଶ ହି । ଉଜ୍ଜିହୀତେ ନିଚାଯ୍ଯା ତଷ୍ଟେଵ ପୃଷ୍ଟ୍ଯାମଯୀ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଓଲା ମୋତେ ଏକଥର ପଥରେ ଯିବାବେଳେ ଦେଖିଥିଲେ। ସେ ତଳ ଠାରୁ ଉଠିଯାଉଛି, ଯେପରି ଏକ କାମ କରୁଥିବା ମଣିଷ ରଥର ପଛ ଠାରୁ ଉଠେ। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ଏନାଙ୍ଗୂଷେଣ ଵଯମିନ୍ଦ୍ରଵନ୍ତୋଽଭି ଷ୍ଯାମ ଵୃଜନେ ସର୍ଵଵୀରାଃ । ତନ୍ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମାମହନ୍ତାମଦିତିଃ ସିନ୍ଧୁଃ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ
ଏହି ଅଙ୍ଗୁଶ୍ଠି ସହିତ, ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରର ଶକ୍ତିରେ, ସଭାରେ ସମସ୍ତେ ବୀର ହୋଇ ଆଗେ ବଢ଼ିବୁ। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଦିତି, ସିନ୍ଧୁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦ୍ୟୌସ୍ୱର୍ଗ ଆମକୁ କ୍ଷତି ନଦିଅନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମିତ୍ରଂ ଵରୁଣମଗ୍ନିମୂତଯେ ମାରୁତଂ ଶର୍ଧୋ ଅଦିତିଂ ହଵାମହେ । ରଥଂ ନ ଦୁର୍ଗାଦ୍ଵସଵଃ ସୁଦାନଵୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାନ୍ନୋ ଅଂହସୋ ନିଷ୍ପିପର୍ତନ
ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି, ମାରୁତ, ଅଦିତି, ବସୁମାନେ, ଦାନଶୀଳମାନେଙ୍କୁ ସହାୟତା ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ। ହେ ବସୁମାନେ, ଦାନଶୀଳମାନେ, ଯେପରି ରଥ କଷ୍ଟରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ଏମିତି ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର।
ତ ଆଦିତ୍ଯା ଆ ଗତା ସର୍ଵତାତଯେ ଭୂତ ଦେଵା ଵୃତ୍ରତୂର୍ଯେଷୁ ଶମ୍ଭୁଵଃ । ରଥଂ ନ ଦୁର୍ଗାଦ୍ଵସଵଃ ସୁଦାନଵୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାନ୍ନୋ ଅଂହସୋ ନିଷ୍ପିପର୍ତନ
ସେଇ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ; ଦେବତାମାନେ ଶତ୍ରୁ ନାଶରେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ। ହେ ବସୁମାନେ, ଦାନଶୀଳମାନେ, ଯେପରି ରଥ କଷ୍ଟରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ଏମିତି ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର।
ଅଵନ୍ତୁ ନଃ ପିତରଃ ସୁପ୍ରଵାଚନା ଉତ ଦେଵୀ ଦେଵପୁତ୍ରେ ଋତାଵୃଧା । ରଥଂ ନ ଦୁର୍ଗାଦ୍ଵସଵଃ ସୁଦାନଵୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାନ୍ନୋ ଅଂହସୋ ନିଷ୍ପିପର୍ତନ
ଆମର ସୁଭାଷିତ ପିତୃମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଦେବୀ, ଦେବପୁତ୍ରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ହେ ବସୁମାନେ, ଦାନଶୀଳମାନେ, ଯେପରି ରଥ କଷ୍ଟରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ଏମିତି ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର।
ନରାଶଂସଂ ଵାଜିନଂ ଵାଜଯନ୍ନିହ କ୍ଷଯଦ୍ଵୀରଂ ପୂଷଣଂ ସୁମ୍ନୈରୀମହେ । ରଥଂ ନ ଦୁର୍ଗାଦ୍ଵସଵଃ ସୁଦାନଵୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାନ୍ନୋ ଅଂହସୋ ନିଷ୍ପିପର୍ତନ
ଆମେ ନରାଶଂସ, ଯିଏ ବଳ ଦେଇଥାଏ, ବୀରମାନେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ପୂଷାନ୍କୁ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ। ହେ ବସୁମାନେ, ଦାନଶୀଳମାନେ, ଯେପରି ରଥ କଷ୍ଟରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ଏମିତି ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର।
ବୃହସ୍ପତେ ସଦମିନ୍ନଃ ସୁଗଂ କୃଧି ଶଂ ଯୋର୍ଯତ୍ତେ ମନୁର୍ହିତଂ ତଦୀମହେ । ରଥଂ ନ ଦୁର୍ଗାଦ୍ଵସଵଃ ସୁଦାନଵୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାନ୍ନୋ ଅଂହସୋ ନିଷ୍ପିପର୍ତନ
ହେ ବୃହସ୍ପତି, ସଦା ଆମ ପଥକୁ ସହଜ କର; ଆମକୁ ଶୁଭ ଦିଅ। ଯାହା ମନୁ ଚାହିଥିଲେ, ଆମେ ତାହା ଚାହୁଁ। ହେ ବସୁମାନେ, ଦାନଶୀଳମାନେ, ଯେପରି ରଥ କଷ୍ଟରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ଏମିତି ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ କୁତ୍ସୋ ଵୃତ୍ରହଣଂ ଶଚୀପତିଂ କାଟେ ନିବାଳ୍ହ ଋଷିରହ୍ଵଦୂତଯେ । ରଥଂ ନ ଦୁର୍ଗାଦ୍ଵସଵଃ ସୁଦାନଵୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାନ୍ନୋ ଅଂହସୋ ନିଷ୍ପିପର୍ତନ
କୁତ୍ସ ଋଷି କାଟ ଠାରେ ବିପଦରେ ବୃତ୍ର ନାଶକ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକିଛନ୍ତି। ହେ ଦୟାଳୁ ବସୁମାନେ, ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କର, ଯେପରି ରଥକୁ ଅସୁବିଧାରୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଏ।
ଦେଵୈର୍ନୋ ଦେଵ୍ଯଦିତିର୍ନି ପାତୁ ଦେଵସ୍ତ୍ରାତା ତ୍ରାଯତାମପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍ । ତନ୍ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମାମହନ୍ତାମଦିତିଃ ସିନ୍ଧୁଃ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ
ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଦେବୀ ଅଦିତି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ। ଦେବତା ରକ୍ଷାକାରୀ ବିଳମ୍ବ ଛାଡ଼ି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଦିତି, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଆମକୁ କେବେ ଅପକାର ନ କରନ୍ତୁ।
ଯଜ୍ଞୋ ଦେଵାନାଂ ପ୍ରତ୍ଯେତି ସୁମ୍ନମାଦିତ୍ଯାସୋ ଭଵତା ମୃଳଯନ୍ତଃ । ଆ ଵୋଽର୍ଵାଚୀ ସୁମତିର୍ଵଵୃତ୍ଯାଦଂହୋଶ୍ଚିଦ୍ଯା ଵରିଵୋଵିତ୍ତରାସତ୍
ଯଜ୍ଞ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦୟା ପାଇଁ ଆସୁଛି। ହେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ଦୟାଳୁ ହେଉ। ତୁମ ଉପକାର ଆମ ନିକଟକୁ ଆସୁ, ଏବଂ ଆମକୁ ବିପଦ ଦୂର କରିବା ପଥ ଦିଅ।
ଉପ ନୋ ଦେଵା ଅଵସା ଗମନ୍ତ୍ଵଙ୍ଗିରସାଂ ସାମଭି ସ୍ତୂଯମାନାଃ । ଇନ୍ଦ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ମରୁତୋ ମରୁଦ୍ଭିରାଦିତ୍ଯୈର୍ନୋ ଅଦିତିଃ ଶର୍ମ ଯଂସତ୍
ଅଙ୍ଗିରସମାନଙ୍କ ଗୀତରେ ସ୍ତୁତିତ ଦେବତାମାନେ ଆମ ପାଖକୁ ଉପକାର ନେଇ ଆସନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସହିତ, ମାରୁତମାନେ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଓ ଅଦିତି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ତନ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତଦ୍ଵରୁଣସ୍ତଦଗ୍ନିସ୍ତଦର୍ଯମା ତତ୍ସଵିତା ଚନୋ ଧାତ୍ । ତନ୍ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମାମହନ୍ତାମଦିତିଃ ସିନ୍ଧୁଃ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି, ଅର୍ଯ୍ୟମା ଓ ସବିତା ଏହି ଉପକାର ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଦିତି, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଆମକୁ କେବେ ଅପକାର ନ କରନ୍ତୁ।
ଯ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ଚିତ୍ରତମୋ ରଥୋ ଵାମଭି ଵିଶ୍ଵାନି ଭୁଵନାନି ଚଷ୍ଟେ । ତେନା ଯାତଂ ସରଥଂ ତସ୍ଥିଵାଂସାଥା ସୋମସ୍ଯ ପିବତଂ ସୁତସ୍ଯ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଅଦ୍ଭୁତ ରଥ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖେ। ଏହି ରଥରେ ଏକାସାଥି ଆସ, ଦୃଢ଼ ହେଉ, ଏବଂ ଉତ୍ସବରେ ତୟାରି ସୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ପିଉ।
ଯାଵଦିଦଂ ଭୁଵନଂ ଵିଶ୍ଵମସ୍ତ୍ଯୁରୁଵ୍ଯଚା ଵରିମତା ଗଭୀରମ୍ । ତାଵାଁ ଅଯଂ ପାତଵେ ସୋମୋ ଅସ୍ତ୍ଵରମିନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ମନସେ ଯୁଵଭ୍ଯାମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଯେତେ ଏକାଉଡ଼ା ଓ ଗଭୀର, ସେପରି ଏହି ସୋମ ମଧୁ ତୁମ ପାଇଁ ତୟାରି ହୋଇଛି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ।
ଚକ୍ରାଥେ ହି ସଧ୍ର୍ଯଙ୍ନାମ ଭଦ୍ରଂ ସଧ୍ରୀଚୀନା ଵୃତ୍ରହଣା ଉତ ସ୍ଥଃ । ତାଵିନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ସଧ୍ର୍ଯଞ୍ଚା ନିଷଦ୍ଯା ଵୃଷ୍ଣଃ ସୋମସ୍ଯ ଵୃଷଣା ଵୃଷେଥାମ୍
ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣ ଏକାସାଥି ନାମକୁ ମଙ୍ଗଳମୟ କରିଛ, ଏବଂ ସହଯୋଗରେ ବୃତ୍ରକୁ ମାରିଛ। ଏହିପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଏକାସାଥି ବସି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ପିଉ।
ସମିଦ୍ଧେଷ୍ଵଗ୍ନିଷ୍ଵାନଜାନା ଯତସ୍ରୁଚା ବର୍ହିରୁ ତିସ୍ତିରାଣା । ତୀଵ୍ରୈଃ ସୋମୈଃ ପରିଷିକ୍ତେଭିରର୍ଵାଗେନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ସୌମନସାଯ ଯାତମ୍
ଯେତେବେଳେ ଅଗ୍ନି ଜଳିଛି, ଆହୁତି ଦେବା ପାତ୍ର ତୟାରି, ଓ କୁଶା ଛାଡ଼ାଯାଇଛି, ସେତେବେଳେ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୋମ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇ ଆସ।
ଯାନୀନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ଚକ୍ରଥୁର୍ଵୀର୍ଯାଣି ଯାନି ରୂପାଣ୍ଯୁତ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯାନି । ଯା ଵାଂ ପ୍ରତ୍ନାନି ସଖ୍ଯା ଶିଵାନି ତେଭିଃ ସୋମସ୍ଯ ପିବତଂ ସୁତସ୍ଯ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଶୌର୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ, ରୂପ ଓ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଛ, ଏବଂ ପୁରୁଣା ମଙ୍ଗଳମୟ ସଖ୍ୟତା ଯାହା ଅଛି, ସେସବୁ ସହିତ ଏହି ସୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ପିଉ।