ଯୁଯୋପ ନାଭିରୁପରସ୍ଯାଯୋଃ ପ୍ର ପୂର୍ଵାଭିସ୍ତିରତେ ରାଷ୍ଟି ଶୂରଃ । ଅଞ୍ଜସୀ କୁଲିଶୀ ଵୀରପତ୍ନୀ ପଯୋ ହିନ୍ଵାନା ଉଦଭିର୍ଭରନ୍ତେ
ସେ ଉପର ଦୁଇ ଲୋକର ନାଭିକୁ ଏକତ୍ର କଲେ; ବୀର ପୂର୍ବଜମାନେ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ତୀବ୍ର ଗତିଶୀଳ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ବୀରଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ ଦୁଧ ଢାଳନ୍ତି, ପାଣି ଭରା ପାତ୍ର ନେଇ ଆସନ୍ତି।
ପ୍ରତି ଯତ୍ସ୍ଯା ନୀଥାଦର୍ଶି ଦସ୍ଯୋରୋକୋ ନାଚ୍ଛା ସଦନଂ ଜାନତୀ ଗାତ୍ । ଅଧ ସ୍ମା ନୋ ମଘଵଞ୍ଚର୍କୃତାଦିନ୍ମା ନୋ ମଘେଵ ନିଷ୍ଷପୀ ପରା ଦାଃ
ଯେତେବେଳେ ତୁମର ନେତୃତ୍ୱ ଦୂରରୁ ଦେଖାଯାଏ, ଜ୍ଞାନୀ ସିଧାସଳଖ ଦାସଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଏ। ଏହିପରି, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; କଞ୍ଜୁଷ ଭଳି ଆମଠାରୁ ଦାନ ବଞ୍ଚି ନ ରଖ।
ସ ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯେ ସୋ ଅପ୍ସ୍ଵନାଗାସ୍ତ୍ଵ ଆ ଭଜ ଜୀଵଶଂସେ । ମାନ୍ତରାଂ ଭୁଜମା ରୀରିଷୋ ନଃ ଶ୍ରଦ୍ଧିତଂ ତେ ମହତ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଯ
ଏହିପରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଜଳରେ ଯେଉଁଠି ରୁହ, ଆମକୁ ଦୋଷ ନଥିବା ଆୟୁଷ୍ୟ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟ ଦିଅ। ତୁମର ଶକ୍ତି ଆମଠାରୁ ଦୂର କରିବା ନହେଉ। ତୁମର ଶ୍ରଦ୍ଧା ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ରହୁ।
ଅଧା ମନ୍ଯେ ଶ୍ରତ୍ତେ ଅସ୍ମା ଅଧାଯି ଵୃଷା ଚୋଦସ୍ଵ ମହତେ ଧନାଯ । ମା ନୋ ଅକୃତେ ପୁରୁହୂତ ଯୋନାଵିନ୍ଦ୍ର କ୍ଷୁଧ୍ଯଦ୍ଭ୍ଯୋ ଵଯ ଆସୁତିଂ ଦାଃ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଆମ ଉପରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖାଯାଇଛି; ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ଧନ ପାଇଁ ନିଜକୁ ପ୍ରେରିତ କର। ହେ ଅନେକ ଥର ଡାକାଯାଉଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଆସନରେ ଆମକୁ ଭୁଖା ରଖିବା ନହେଉ, ଆମ ପୋଷଣ କମିଯିବା ନହେଉ।
ମା ନୋ ଵଧୀରିନ୍ଦ୍ର ମା ପରା ଦା ମା ନଃ ପ୍ରିଯା ଭୋଜନାନି ପ୍ର ମୋଷୀଃ । ଆଣ୍ଡା ମା ନୋ ମଘଵଞ୍ଛକ୍ର ନିର୍ଭେନ୍ମା ନଃ ପାତ୍ରା ଭେତ୍ସହଜାନୁଷାଣି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ମାରିବା ନହେଉ, ଆମକୁ ଦୂରେ ନେଇଯିବା ନହେଉ; ଆମ ପ୍ରିୟ ଖାଦ୍ୟ ନେଇଯିବା ନହେଉ। ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମ ଡିମ୍ବ ଭଙ୍ଗ କରିବା ନହେଉ, ହେ ଆମ ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଆମ ପାତ୍ର ଭଙ୍ଗ କରିବା ନହେଉ।
ଅର୍ଵାଙେହି ସୋମକାମଂ ତ୍ଵାହୁରଯଂ ସୁତସ୍ତସ୍ଯ ପିବା ମଦାଯ । ଉରୁଵ୍ଯଚା ଜଠର ଆ ଵୃଷସ୍ଵ ପିତେଵ ନଃ ଶୃଣୁହି ହୂଯମାନଃ
ସୋମ ପାଇଁ ଆସ, ସେମାନେ କହନ୍ତି; ଏହି ସୋମ ଚାପାଯାଇଛି—ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପିଉ। ତୁମ ପେଟକୁ ଭରିଦିଅ; ବାପା ଭଳି, ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣ।
ଚନ୍ଦ୍ରମା ଅପ୍ସ୍ଵନ୍ତରା ସୁପର୍ଣୋ ଧାଵତେ ଦିଵି । ନ ଵୋ ହିରଣ୍ଯନେମଯଃ ପଦଂ ଵିନ୍ଦନ୍ତି ଵିଦ୍ଯୁତୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ଚନ୍ଦ୍ରମା ପାଣି ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଆକାଶରେ ଦୌଡ଼ିଯାନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ, ତୁମର ସୁନା ଚକ୍ରର ଚିହ୍ନ ମିଳେନାହିଁ—ବିଜୁଳି ହେଉଛି ତୁମର ଚିହ୍ନ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣେ।
ଅର୍ଥମିଦ୍ଵା ଉ ଅର୍ଥିନ ଆ ଜାଯା ଯୁଵତେ ପତିମ୍ । ତୁଞ୍ଜାତେ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯଂ ପଯଃ ପରିଦାଯ ରସଂ ଦୁହେ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ଯିଏ ଖୋଜେ, ସେ ତାହା ପାଏ; ଯୁବତୀ ଜନେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀକୁ ପାଏ। ଗାଈ ପୋଷ୍ଟିକ ଦୁଧ ଦିଏ, ତାହାର ସାର ଦିଏ; ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣେ।
ମୋ ଷୁ ଦେଵା ଅଦଃ ସ୍ଵରଵ ପାଦି ଦିଵସ୍ପରି । ମା ସୋମ୍ଯସ୍ଯ ଶମ୍ଭୁଵଃ ଶୂନେ ଭୂମ କଦା ଚନ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ହେ ଦେବତାମାନେ, ସେହି ଅନ୍ଧକାରକୁ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଆମେ କେବେ ମଧୁର ସୋମର ଶୂନ୍ୟତାରେ ପଡ଼ିବା ନହେଉ। ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣେ।
ଯଜ୍ଞଂ ପୃଚ୍ଛାମ୍ଯଵମଂ ସ ତଦ୍ଦୂତୋ ଵି ଵୋଚତି । କ୍ଵ ଋତଂ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ଗତଂ କସ୍ତଦ୍ବିଭର୍ତି ନୂତନୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ମୁଁ ଶେଷ ଯଜ୍ଞ ବିଷୟରେ ପଚାରେ; ଦୂତ ତାହା କହିଦେବେ। ପୁରୁଣା କର୍ମ କେଉଁଠି ଗଲା? ଏବେ କିଏ ତାହାକୁ ଧାରଣ କରୁଛି? ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣେ।
ଅମୀ ଯେ ଦେଵା ସ୍ଥନ ତ୍ରିଷ୍ଵା ରୋଚନେ ଦିଵଃ । କଦ୍ଵ ଋତଂ କଦନୃତଂ କ୍ଵ ପ୍ରତ୍ନା ଵ ଆହୁତିର୍ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ଏହି ଦେବତାମାନେ ତିନି ଆଲୋକମୟ ଦିଗରେ ଅଛନ୍ତି—କେବେ ନ୍ୟାୟ, କେବେ ଅନ୍ୟାୟ? ପୁରୁଣା ହୋମ କେଉଁଠି? ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣେ।
କଦ୍ଵ ଋତସ୍ଯ ଧର୍ଣସି କଦ୍ଵରୁଣସ୍ଯ ଚକ୍ଷଣମ୍ । କଦର୍ଯମ୍ଣୋ ମହସ୍ପଥାତି କ୍ରାମେମ ଦୂଢ୍ଯୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
କେବେ ଆମେ ନ୍ୟାୟର ଆଧାର ଧରିପାରିବୁ? କେବେ ବରୁଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ମିଳିବ? କେବେ ଆମେ ଆର୍ୟମାନଙ୍କ ବଡ଼ ପଥ ଅଟିକିପାରିବୁ, ହେ ଦୂଢ଼୍ୟ? ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣେ।
ଅହଂ ସୋ ଅସ୍ମି ଯଃ ପୁରା ସୁତେ ଵଦାମି କାନି ଚିତ୍ । ତଂ ମା ଵ୍ଯନ୍ତ୍ଯାଧ୍ଯୋ ଵୃକୋ ନ ତୃଷ୍ଣଜଂ ମୃଗଂ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ମୁଁ ସେଇ, ଯିଏ ପୂର୍ବେ ସମୟରେ ସମାରୋହରେ ଯାହା କିଛି ଥିଲା, ସେସବୁ କଥା କହିଥିଲି। ଧନୀମାନେ ମୋତେ ବାଧା ଦେଉନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ନିର୍ଜଳ ଓଲା ମୃଗକୁ ଚାହିଁ ନାହିଁ। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ସଂ ମା ତପନ୍ତ୍ଯଭିତଃ ସପତ୍ନୀରିଵ ପର୍ଶଵଃ । ମୂଷୋ ନ ଶିଶ୍ନା ଵ୍ଯଦନ୍ତି ମାଧ୍ଯ ସ୍ତୋତାରଂ ତେ ଶତକ୍ରତୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ମୋତେ ଚାରିପାଖରେ ଜଣେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟା ଭାବରେ ଜଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଯେପରି ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପାଖରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି। ଏକ ଉଁଦୁର ଯେପରି ଲିଙ୍ଗକୁ କାମୁଡ଼ି ଦେଉଛି, ସେମାନେ ମୋତେ ଏଭଳି କାମୁଡ଼ି ଦେଉଛନ୍ତି, ହେ ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ଅମୀ ଯେ ସପ୍ତ ରଶ୍ମଯସ୍ତତ୍ରା ମେ ନାଭିରାତତା । ତ୍ରିତସ୍ତଦ୍ଵେଦାପ୍ତ୍ଯଃ ସ ଜାମିତ୍ଵାଯ ରେଭତି ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ସେଇ ସାତଟି କିରଣ ଏଠାରେ ଅଛି, ଏଉଁଠି ମୋର ନାଭି ବିସ୍ତୃତ। ତୃତିୟ ଏହି ସାଧନାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଜନ୍ମକୁ ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ଅମୀ ଯେ ପଞ୍ଚୋକ୍ଷଣୋ ମଧ୍ଯେ ତସ୍ଥୁର୍ମହୋ ଦିଵଃ । ଦେଵତ୍ରା ନୁ ପ୍ରଵାଚ୍ଯଂ ସଧ୍ରୀଚୀନା ନି ଵାଵୃତୁର୍ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ସେଇ ପାଞ୍ଚଟି ବୃଷ ମହା ଆକାଶର ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ଏଠି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ କହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ କଥା ଅଛି, ସେମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ସୁପର୍ଣା ଏତ ଆସତେ ମଧ୍ଯ ଆରୋଧନେ ଦିଵଃ । ତେ ସେଧନ୍ତି ପଥୋ ଵୃକଂ ତରନ୍ତଂ ଯହ୍ଵତୀରପୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ସେମାନେ, ଯାହାଙ୍କର ଶୁଭ୍ର ପଖ ଅଛି, ଆକାଶର ମଧ୍ୟ ଘେରାରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ପଥକୁ ବନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ଓଲା ବଡ଼ ଜଳରେ ପାର ହେଉଛି। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
* ନଵ୍ଯଂ ତଦୁକ୍ଥ୍ଯଂ ହିତଂ ଦେଵାସଃ ସୁପ୍ରଵାଚନମ୍ । ଋତମର୍ଷନ୍ତି ସିନ୍ଧଵଃ ସତ୍ଯଂ ତାତାନ ସୂର୍ଯୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ସେଇ ନୂତନ ଓ ଉପକାରୀ ଷ୍ଟୁତି ଦେବତାମାନେ ଭଲ ଭାବରେ କହିଛନ୍ତି। ନଦୀମାନେ ସତ୍ୟକୁ ବହନ କରନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସତ୍ୟକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ଅଗ୍ନେ ତଵ ତ୍ଯଦୁକ୍ଥ୍ଯଂ ଦେଵେଷ୍ଵସ୍ତ୍ଯାପ୍ଯମ୍ । ସ ନଃ ସତ୍ତୋ ମନୁଷ୍ଵଦା ଦେଵାନ୍ଯକ୍ଷି ଵିଦୁଷ୍ଟରୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ସେଇ ଷ୍ଟୁତି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ। ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପରି ଆମକୁ ନେଇଯାଅ, ଦେବତାମାନେ କିଏ ଭଲ ଜାଣନ୍ତି, ତାହା ଦେଖାଅ। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ସତ୍ତୋ ହୋତା ମନୁଷ୍ଵଦା ଦେଵାଁ ଅଚ୍ଛା ଵିଦୁଷ୍ଟରଃ । ଅଗ୍ନିର୍ହଵ୍ଯା ସୁଷୂଦତି ଦେଵୋ ଦେଵେଷୁ ମେଧିରୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ନିୟୁକ୍ତ ଯଜ୍ଞିକ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପରି ନେଇଯାଉଥିବା, ଦେବତାମାନେ କିଏ ଭଲ ଜାଣନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ଆନନ୍ଦରେ ହବି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନୀ। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ବ୍ରହ୍ମା କୃଣୋତି ଵରୁଣୋ ଗାତୁଵିଦଂ ତମୀମହେ । ଵ୍ଯୂର୍ଣୋତି ହୃଦା ମତିଂ ନଵ୍ଯୋ ଜାଯତାମୃତଂ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ପୁରୋହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ବରୁଣ ପଥ ଜାଣନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଆମେ ଚାହୁଁ। ସେ ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତାକୁ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି, ନୂତନ ସତ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଉ। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ଅସୌ ଯଃ ପନ୍ଥା ଆଦିତ୍ଯୋ ଦିଵି ପ୍ରଵାଚ୍ଯଂ କୃତଃ । ନ ସ ଦେଵା ଅତିକ୍ରମେ ତଂ ମର୍ତାସୋ ନ ପଶ୍ଯଥ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ସେଇ ପଥ, ଯାହା ଆଦିତ୍ୟ ଆକାଶରେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, କହିବା ଯୋଗ୍ୟ। ଦେବତାମାନେ ଏହାକୁ ଅଟିକ୍ରମ କରନ୍ତିନାହିଁ, ମଣିଷମାନେ ଏହାକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତିନାହିଁ। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ତ୍ରିତଃ କୂପେଽଵହିତୋ ଦେଵାନ୍ହଵତ ଊତଯେ । ତଚ୍ଛୁଶ୍ରାଵ ବୃହସ୍ପତିଃ କୃଣ୍ଵନ୍ନଂହୂରଣାଦୁରୁ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ତୃତିୟ କୂଆରେ ପକାଇ ଦେବତାମାନେ ଉପକାର ପାଇଁ ଡାକିଲେ। ବୃହସ୍ପତି ସେଥିରେ ଶୁଣିଲେ, କଠିନକୁ ସହଜ ଓ ବିସ୍ତୃତ କଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ଅରୁଣୋ ମା ସକୃଦ୍ଵୃକଃ ପଥା ଯନ୍ତଂ ଦଦର୍ଶ ହି । ଉଜ୍ଜିହୀତେ ନିଚାଯ୍ଯା ତଷ୍ଟେଵ ପୃଷ୍ଟ୍ଯାମଯୀ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଓଲା ମୋତେ ଏକଥର ପଥରେ ଯିବାବେଳେ ଦେଖିଥିଲେ। ସେ ତଳ ଠାରୁ ଉଠିଯାଉଛି, ଯେପରି ଏକ କାମ କରୁଥିବା ମଣିଷ ରଥର ପଛ ଠାରୁ ଉଠେ। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ଏନାଙ୍ଗୂଷେଣ ଵଯମିନ୍ଦ୍ରଵନ୍ତୋଽଭି ଷ୍ଯାମ ଵୃଜନେ ସର୍ଵଵୀରାଃ । ତନ୍ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମାମହନ୍ତାମଦିତିଃ ସିନ୍ଧୁଃ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ
ଏହି ଅଙ୍ଗୁଶ୍ଠି ସହିତ, ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରର ଶକ୍ତିରେ, ସଭାରେ ସମସ୍ତେ ବୀର ହୋଇ ଆଗେ ବଢ଼ିବୁ। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଦିତି, ସିନ୍ଧୁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦ୍ୟୌସ୍ୱର୍ଗ ଆମକୁ କ୍ଷତି ନଦିଅନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମିତ୍ରଂ ଵରୁଣମଗ୍ନିମୂତଯେ ମାରୁତଂ ଶର୍ଧୋ ଅଦିତିଂ ହଵାମହେ । ରଥଂ ନ ଦୁର୍ଗାଦ୍ଵସଵଃ ସୁଦାନଵୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାନ୍ନୋ ଅଂହସୋ ନିଷ୍ପିପର୍ତନ
ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି, ମାରୁତ, ଅଦିତି, ବସୁମାନେ, ଦାନଶୀଳମାନେଙ୍କୁ ସହାୟତା ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ। ହେ ବସୁମାନେ, ଦାନଶୀଳମାନେ, ଯେପରି ରଥ କଷ୍ଟରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ଏମିତି ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର।
ତ ଆଦିତ୍ଯା ଆ ଗତା ସର୍ଵତାତଯେ ଭୂତ ଦେଵା ଵୃତ୍ରତୂର୍ଯେଷୁ ଶମ୍ଭୁଵଃ । ରଥଂ ନ ଦୁର୍ଗାଦ୍ଵସଵଃ ସୁଦାନଵୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାନ୍ନୋ ଅଂହସୋ ନିଷ୍ପିପର୍ତନ
ସେଇ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ; ଦେବତାମାନେ ଶତ୍ରୁ ନାଶରେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ। ହେ ବସୁମାନେ, ଦାନଶୀଳମାନେ, ଯେପରି ରଥ କଷ୍ଟରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ଏମିତି ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର।
ଅଵନ୍ତୁ ନଃ ପିତରଃ ସୁପ୍ରଵାଚନା ଉତ ଦେଵୀ ଦେଵପୁତ୍ରେ ଋତାଵୃଧା । ରଥଂ ନ ଦୁର୍ଗାଦ୍ଵସଵଃ ସୁଦାନଵୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାନ୍ନୋ ଅଂହସୋ ନିଷ୍ପିପର୍ତନ
ଆମର ସୁଭାଷିତ ପିତୃମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଦେବୀ, ଦେବପୁତ୍ରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ହେ ବସୁମାନେ, ଦାନଶୀଳମାନେ, ଯେପରି ରଥ କଷ୍ଟରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ଏମିତି ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର।
ନରାଶଂସଂ ଵାଜିନଂ ଵାଜଯନ୍ନିହ କ୍ଷଯଦ୍ଵୀରଂ ପୂଷଣଂ ସୁମ୍ନୈରୀମହେ । ରଥଂ ନ ଦୁର୍ଗାଦ୍ଵସଵଃ ସୁଦାନଵୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାନ୍ନୋ ଅଂହସୋ ନିଷ୍ପିପର୍ତନ
ଆମେ ନରାଶଂସ, ଯିଏ ବଳ ଦେଇଥାଏ, ବୀରମାନେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ପୂଷାନ୍କୁ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ। ହେ ବସୁମାନେ, ଦାନଶୀଳମାନେ, ଯେପରି ରଥ କଷ୍ଟରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ଏମିତି ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର।
ବୃହସ୍ପତେ ସଦମିନ୍ନଃ ସୁଗଂ କୃଧି ଶଂ ଯୋର୍ଯତ୍ତେ ମନୁର୍ହିତଂ ତଦୀମହେ । ରଥଂ ନ ଦୁର୍ଗାଦ୍ଵସଵଃ ସୁଦାନଵୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାନ୍ନୋ ଅଂହସୋ ନିଷ୍ପିପର୍ତନ
ହେ ବୃହସ୍ପତି, ସଦା ଆମ ପଥକୁ ସହଜ କର; ଆମକୁ ଶୁଭ ଦିଅ। ଯାହା ମନୁ ଚାହିଥିଲେ, ଆମେ ତାହା ଚାହୁଁ। ହେ ବସୁମାନେ, ଦାନଶୀଳମାନେ, ଯେପରି ରଥ କଷ୍ଟରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ଏମିତି ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର।