ସ ଧାରଯତ୍ପୃଥିଵୀଂ ପପ୍ରଥଚ୍ଚ ଵଜ୍ରେଣ ହତ୍ଵା ନିରପଃ ସସର୍ଜ । ଅହନ୍ନହିମଭିନଦ୍ରୌହିଣଂ ଵ୍ଯହନ୍ଵ୍ଯଂସଂ ମଘଵା ଶଚୀଭିଃ
ସେ ଏ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କଲେ ଓ ବିସ୍ତାର କଲେ; ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ସେ ସର୍ପକୁ ମାରିଲେ, ପାହାଡ଼କୁ ଭାଗ କଲେ, ଶକ୍ତିରେ ଦାନଶୀଳ ମେଘକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ।
ସ ଜାତୂଭର୍ମା ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନ ଓଜଃ ପୁରୋ ଵିଭିନ୍ଦନ୍ନଚରଦ୍ଵି ଦାସୀଃ । ଵିଦ୍ଵାନ୍ଵଜ୍ରିନ୍ଦସ୍ଯଵେ ହେତିମସ୍ଯାର୍ଯଂ ସହୋ ଵର୍ଧଯା ଦ୍ଯୁମ୍ନମିନ୍ଦ୍ର
ସେ ସଦା ଯୁବକ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆସ୍ଥା ରଖି, ଦାସ୍ୟୁମାନେର ପୁର ଭଙ୍ଗ କରି ଆଗେ ବଢ଼ିଥିଲେ। ଜଣାଶୁଣା, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆର୍ୟମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ କୀର୍ତ୍ତି ବଢ଼ାଇଦିଅ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର।
ତଦୂଚୁଷେ ମାନୁଷେମା ଯୁଗାନି କୀର୍ତେନ୍ଯଂ ମଘଵା ନାମ ବିଭ୍ରତ୍ । ଉପପ୍ରଯନ୍ଦସ୍ଯୁହତ୍ଯାଯ ଵଜ୍ରୀ ଯଦ୍ଧ ସୂନୁଃ ଶ୍ରଵସେ ନାମ ଦଧେ
ଏହି ଯୁଗଯୁଗ ଧରି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏହିପରି କହିଛନ୍ତି, ଦାନଶୀଳଙ୍କ ପ୍ରଶଂସିତ ନାମ ଧାରଣ କରି। ଶତ୍ରୁ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ଆଗେ ବଢ଼ି, ବଜ୍ରଧାରୀ ପୁତ୍ର ନିଜ କୀର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ନାମ ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ତଦସ୍ଯେଦଂ ପଶ୍ଯତା ଭୂରି ପୁଷ୍ଟଂ ଶ୍ରଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଧତ୍ତନ ଵୀର୍ଯାଯ । ସ ଗା ଅଵିନ୍ଦତ୍ସୋ ଅଵିନ୍ଦଦଶ୍ଵାନ୍ସ ଓଷଧୀଃ ସୋ ଅପଃ ସ ଵନାନି
ତାଙ୍କର ଏହି ବିପୁଳ ସମ୍ପଦକୁ ଦେଖ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଆସ୍ଥା ରଖ। ସେ ଗାଈ ମିଳିଲେ, ଘୋଡ଼ା ମିଳିଲେ, ଔଷଧି, ଜଳ ଓ ବନ ମିଳିଲେ।
ଭୂରିକର୍ମଣେ ଵୃଷଭାଯ ଵୃଷ୍ଣେ ସତ୍ଯଶୁଷ୍ମାଯ ସୁନଵାମ ସୋମମ୍ । ଯ ଆଦୃତ୍ଯା ପରିପନ୍ଥୀଵ ଶୂରୋଽଯଜ୍ଵନୋ ଵିଭଜନ୍ନେତି ଵେଦଃ
ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ ଭାଗ୍ୟବାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆମେ ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ଥିବା ସୋମରସ ପିନ୍ଧୁଛୁ। ସେ, ଏକ ସଚେତନ ବୀର ଭଳି, ଅଧର୍ମୀଙ୍କ ଧନ ବଣ୍ଟନ କରି ଆସନ୍ତି।
ତଦିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରେଵ ଵୀର୍ଯଂ ଚକର୍ଥ ଯତ୍ସସନ୍ତଂ ଵଜ୍ରେଣାବୋଧଯୋଽହିମ୍ । ଅନୁ ତ୍ଵା ପତ୍ନୀର୍ହୃଷିତଂ ଵଯଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସୋ ଅମଦନ୍ନନୁ ତ୍ଵା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସେହି ବୀରତାର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ଶୟନ ଅସୁର ସପ୍ନୁକୁ ଉଠାଇଦେଲେ। ତୁମର ସମସ୍ତ ପତ୍ନୀମାନେ, ପକ୍ଷୀମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତୁମରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଶୁଷ୍ଣଂ ପିପ୍ରୁଂ କୁଯଵଂ ଵୃତ୍ରମିନ୍ଦ୍ର ଯଦାଵଧୀର୍ଵି ପୁରଃ ଶମ୍ବରସ୍ଯ । ତନ୍ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମାମହନ୍ତାମଦିତିଃ ସିନ୍ଧୁଃ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଶୁଷ୍ଣ, ପିପ୍ରୁ, କୁୟବ ଏବଂ ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କଲେ, ଏବଂ ଶମ୍ବରଙ୍କ ନବ୍ବେ ପୁର ଭଙ୍ଗ କଲେ—ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଦିତି, ସିନ୍ଧୁ, ପୃଥିବୀ ଏବଂ ଦ୍ୟୌଃ ଆମକୁ ଏହିପାଇଁ କ୍ଷତି ନଦିଅନ୍ତୁ।
ଯୋନିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଷଦେ ଅକାରି ତମା ନି ଷୀଦ ସ୍ଵାନୋ ନାର୍ଵା । ଵିମୁଚ୍ଯା ଵଯୋଽଵସାଯାଶ୍ଵାନ୍ଦୋଷା ଵସ୍ତୋର୍ଵହୀଯସଃ ପ୍ରପିତ୍ଵେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଆସନ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଛି; ସେଠି ବସ, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ବୃଷଭ ଭଳି। ଘୋଡାମାନେକୁ ଖୋଲିଦିଅ, ସେମାନେ ବିଶ୍ରାମ କରୁନ୍ତୁ; ଯାତ୍ରାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ରଥଗୁଡ଼ିକୁ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଅଲଗା କରିଦିଅ।
ଓ ତ୍ଯେ ନର ଇନ୍ଦ୍ରମୂତଯେ ଗୁର୍ନୂ ଚିତ୍ତାନ୍ସଦ୍ଯୋ ଅଧ୍ଵନୋ ଜଗମ୍ଯାତ୍ । ଦେଵାସୋ ମନ୍ଯୁଂ ଦାସସ୍ଯ ଶ୍ଚମ୍ନନ୍ତେ ନ ଆ ଵକ୍ଷନ୍ସୁଵିତାଯ ଵର୍ଣମ୍
ଏହି ପୁରୁଷମାନେ ଆଶାକୁ ନେଇ ତୁରନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ ଦାସଙ୍କ ରୋଷକୁ ଦୂର କରି, ଆମ ଆର୍ୟମାନେ ଉନ୍ନତିକୁ ଆଣିଛନ୍ତି।
ଅଵ ତ୍ମନା ଭରତେ କେତଵେଦା ଅଵ ତ୍ମନା ଭରତେ ଫେନମୁଦନ୍ । କ୍ଷୀରେଣ ସ୍ନାତଃ କୁଯଵସ୍ଯ ଯୋଷେ ହତେ ତେ ସ୍ଯାତାଂ ପ୍ରଵଣେ ଶିଫାଯାଃ
ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସେ ଜ୍ଵଳନ୍ତିଆକୁ ଆଣିଥାଏ; ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପାଣି ଉପରେ ଫେନ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ। ଦୁଧରେ ସ୍ନାନ କରି, କୁୟବର ବଧିତ କନ୍ୟା ଭଳି, ଚାମୁର ଢାଳରେ ତୁମେ ରୁହ।
ଯୁଯୋପ ନାଭିରୁପରସ୍ଯାଯୋଃ ପ୍ର ପୂର୍ଵାଭିସ୍ତିରତେ ରାଷ୍ଟି ଶୂରଃ । ଅଞ୍ଜସୀ କୁଲିଶୀ ଵୀରପତ୍ନୀ ପଯୋ ହିନ୍ଵାନା ଉଦଭିର୍ଭରନ୍ତେ
ସେ ଉପର ଦୁଇ ଲୋକର ନାଭିକୁ ଏକତ୍ର କଲେ; ବୀର ପୂର୍ବଜମାନେ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ତୀବ୍ର ଗତିଶୀଳ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ବୀରଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ ଦୁଧ ଢାଳନ୍ତି, ପାଣି ଭରା ପାତ୍ର ନେଇ ଆସନ୍ତି।
ପ୍ରତି ଯତ୍ସ୍ଯା ନୀଥାଦର୍ଶି ଦସ୍ଯୋରୋକୋ ନାଚ୍ଛା ସଦନଂ ଜାନତୀ ଗାତ୍ । ଅଧ ସ୍ମା ନୋ ମଘଵଞ୍ଚର୍କୃତାଦିନ୍ମା ନୋ ମଘେଵ ନିଷ୍ଷପୀ ପରା ଦାଃ
ଯେତେବେଳେ ତୁମର ନେତୃତ୍ୱ ଦୂରରୁ ଦେଖାଯାଏ, ଜ୍ଞାନୀ ସିଧାସଳଖ ଦାସଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଏ। ଏହିପରି, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; କଞ୍ଜୁଷ ଭଳି ଆମଠାରୁ ଦାନ ବଞ୍ଚି ନ ରଖ।
ସ ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯେ ସୋ ଅପ୍ସ୍ଵନାଗାସ୍ତ୍ଵ ଆ ଭଜ ଜୀଵଶଂସେ । ମାନ୍ତରାଂ ଭୁଜମା ରୀରିଷୋ ନଃ ଶ୍ରଦ୍ଧିତଂ ତେ ମହତ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଯ
ଏହିପରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଜଳରେ ଯେଉଁଠି ରୁହ, ଆମକୁ ଦୋଷ ନଥିବା ଆୟୁଷ୍ୟ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟ ଦିଅ। ତୁମର ଶକ୍ତି ଆମଠାରୁ ଦୂର କରିବା ନହେଉ। ତୁମର ଶ୍ରଦ୍ଧା ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ରହୁ।
ଅଧା ମନ୍ଯେ ଶ୍ରତ୍ତେ ଅସ୍ମା ଅଧାଯି ଵୃଷା ଚୋଦସ୍ଵ ମହତେ ଧନାଯ । ମା ନୋ ଅକୃତେ ପୁରୁହୂତ ଯୋନାଵିନ୍ଦ୍ର କ୍ଷୁଧ୍ଯଦ୍ଭ୍ଯୋ ଵଯ ଆସୁତିଂ ଦାଃ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଆମ ଉପରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖାଯାଇଛି; ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ଧନ ପାଇଁ ନିଜକୁ ପ୍ରେରିତ କର। ହେ ଅନେକ ଥର ଡାକାଯାଉଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଆସନରେ ଆମକୁ ଭୁଖା ରଖିବା ନହେଉ, ଆମ ପୋଷଣ କମିଯିବା ନହେଉ।
ମା ନୋ ଵଧୀରିନ୍ଦ୍ର ମା ପରା ଦା ମା ନଃ ପ୍ରିଯା ଭୋଜନାନି ପ୍ର ମୋଷୀଃ । ଆଣ୍ଡା ମା ନୋ ମଘଵଞ୍ଛକ୍ର ନିର୍ଭେନ୍ମା ନଃ ପାତ୍ରା ଭେତ୍ସହଜାନୁଷାଣି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ମାରିବା ନହେଉ, ଆମକୁ ଦୂରେ ନେଇଯିବା ନହେଉ; ଆମ ପ୍ରିୟ ଖାଦ୍ୟ ନେଇଯିବା ନହେଉ। ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମ ଡିମ୍ବ ଭଙ୍ଗ କରିବା ନହେଉ, ହେ ଆମ ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଆମ ପାତ୍ର ଭଙ୍ଗ କରିବା ନହେଉ।
ଅର୍ଵାଙେହି ସୋମକାମଂ ତ୍ଵାହୁରଯଂ ସୁତସ୍ତସ୍ଯ ପିବା ମଦାଯ । ଉରୁଵ୍ଯଚା ଜଠର ଆ ଵୃଷସ୍ଵ ପିତେଵ ନଃ ଶୃଣୁହି ହୂଯମାନଃ
ସୋମ ପାଇଁ ଆସ, ସେମାନେ କହନ୍ତି; ଏହି ସୋମ ଚାପାଯାଇଛି—ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପିଉ। ତୁମ ପେଟକୁ ଭରିଦିଅ; ବାପା ଭଳି, ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣ।
ଚନ୍ଦ୍ରମା ଅପ୍ସ୍ଵନ୍ତରା ସୁପର୍ଣୋ ଧାଵତେ ଦିଵି । ନ ଵୋ ହିରଣ୍ଯନେମଯଃ ପଦଂ ଵିନ୍ଦନ୍ତି ଵିଦ୍ଯୁତୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ଚନ୍ଦ୍ରମା ପାଣି ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଆକାଶରେ ଦୌଡ଼ିଯାନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ, ତୁମର ସୁନା ଚକ୍ରର ଚିହ୍ନ ମିଳେନାହିଁ—ବିଜୁଳି ହେଉଛି ତୁମର ଚିହ୍ନ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣେ।
ଅର୍ଥମିଦ୍ଵା ଉ ଅର୍ଥିନ ଆ ଜାଯା ଯୁଵତେ ପତିମ୍ । ତୁଞ୍ଜାତେ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯଂ ପଯଃ ପରିଦାଯ ରସଂ ଦୁହେ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ଯିଏ ଖୋଜେ, ସେ ତାହା ପାଏ; ଯୁବତୀ ଜନେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀକୁ ପାଏ। ଗାଈ ପୋଷ୍ଟିକ ଦୁଧ ଦିଏ, ତାହାର ସାର ଦିଏ; ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣେ।
ମୋ ଷୁ ଦେଵା ଅଦଃ ସ୍ଵରଵ ପାଦି ଦିଵସ୍ପରି । ମା ସୋମ୍ଯସ୍ଯ ଶମ୍ଭୁଵଃ ଶୂନେ ଭୂମ କଦା ଚନ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ହେ ଦେବତାମାନେ, ସେହି ଅନ୍ଧକାରକୁ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଆମେ କେବେ ମଧୁର ସୋମର ଶୂନ୍ୟତାରେ ପଡ଼ିବା ନହେଉ। ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣେ।
ଯଜ୍ଞଂ ପୃଚ୍ଛାମ୍ଯଵମଂ ସ ତଦ୍ଦୂତୋ ଵି ଵୋଚତି । କ୍ଵ ଋତଂ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ଗତଂ କସ୍ତଦ୍ବିଭର୍ତି ନୂତନୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ମୁଁ ଶେଷ ଯଜ୍ଞ ବିଷୟରେ ପଚାରେ; ଦୂତ ତାହା କହିଦେବେ। ପୁରୁଣା କର୍ମ କେଉଁଠି ଗଲା? ଏବେ କିଏ ତାହାକୁ ଧାରଣ କରୁଛି? ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣେ।
ଅମୀ ଯେ ଦେଵା ସ୍ଥନ ତ୍ରିଷ୍ଵା ରୋଚନେ ଦିଵଃ । କଦ୍ଵ ଋତଂ କଦନୃତଂ କ୍ଵ ପ୍ରତ୍ନା ଵ ଆହୁତିର୍ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ଏହି ଦେବତାମାନେ ତିନି ଆଲୋକମୟ ଦିଗରେ ଅଛନ୍ତି—କେବେ ନ୍ୟାୟ, କେବେ ଅନ୍ୟାୟ? ପୁରୁଣା ହୋମ କେଉଁଠି? ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣେ।
କଦ୍ଵ ଋତସ୍ଯ ଧର୍ଣସି କଦ୍ଵରୁଣସ୍ଯ ଚକ୍ଷଣମ୍ । କଦର୍ଯମ୍ଣୋ ମହସ୍ପଥାତି କ୍ରାମେମ ଦୂଢ୍ଯୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
କେବେ ଆମେ ନ୍ୟାୟର ଆଧାର ଧରିପାରିବୁ? କେବେ ବରୁଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ମିଳିବ? କେବେ ଆମେ ଆର୍ୟମାନଙ୍କ ବଡ଼ ପଥ ଅଟିକିପାରିବୁ, ହେ ଦୂଢ଼୍ୟ? ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣେ।
ଅହଂ ସୋ ଅସ୍ମି ଯଃ ପୁରା ସୁତେ ଵଦାମି କାନି ଚିତ୍ । ତଂ ମା ଵ୍ଯନ୍ତ୍ଯାଧ୍ଯୋ ଵୃକୋ ନ ତୃଷ୍ଣଜଂ ମୃଗଂ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ମୁଁ ସେଇ, ଯିଏ ପୂର୍ବେ ସମୟରେ ସମାରୋହରେ ଯାହା କିଛି ଥିଲା, ସେସବୁ କଥା କହିଥିଲି। ଧନୀମାନେ ମୋତେ ବାଧା ଦେଉନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ନିର୍ଜଳ ଓଲା ମୃଗକୁ ଚାହିଁ ନାହିଁ। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ସଂ ମା ତପନ୍ତ୍ଯଭିତଃ ସପତ୍ନୀରିଵ ପର୍ଶଵଃ । ମୂଷୋ ନ ଶିଶ୍ନା ଵ୍ଯଦନ୍ତି ମାଧ୍ଯ ସ୍ତୋତାରଂ ତେ ଶତକ୍ରତୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ମୋତେ ଚାରିପାଖରେ ଜଣେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟା ଭାବରେ ଜଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଯେପରି ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପାଖରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି। ଏକ ଉଁଦୁର ଯେପରି ଲିଙ୍ଗକୁ କାମୁଡ଼ି ଦେଉଛି, ସେମାନେ ମୋତେ ଏଭଳି କାମୁଡ଼ି ଦେଉଛନ୍ତି, ହେ ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ଅମୀ ଯେ ସପ୍ତ ରଶ୍ମଯସ୍ତତ୍ରା ମେ ନାଭିରାତତା । ତ୍ରିତସ୍ତଦ୍ଵେଦାପ୍ତ୍ଯଃ ସ ଜାମିତ୍ଵାଯ ରେଭତି ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ସେଇ ସାତଟି କିରଣ ଏଠାରେ ଅଛି, ଏଉଁଠି ମୋର ନାଭି ବିସ୍ତୃତ। ତୃତିୟ ଏହି ସାଧନାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଜନ୍ମକୁ ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ଅମୀ ଯେ ପଞ୍ଚୋକ୍ଷଣୋ ମଧ୍ଯେ ତସ୍ଥୁର୍ମହୋ ଦିଵଃ । ଦେଵତ୍ରା ନୁ ପ୍ରଵାଚ୍ଯଂ ସଧ୍ରୀଚୀନା ନି ଵାଵୃତୁର୍ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ସେଇ ପାଞ୍ଚଟି ବୃଷ ମହା ଆକାଶର ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ଏଠି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ କହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ କଥା ଅଛି, ସେମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ସୁପର୍ଣା ଏତ ଆସତେ ମଧ୍ଯ ଆରୋଧନେ ଦିଵଃ । ତେ ସେଧନ୍ତି ପଥୋ ଵୃକଂ ତରନ୍ତଂ ଯହ୍ଵତୀରପୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ସେମାନେ, ଯାହାଙ୍କର ଶୁଭ୍ର ପଖ ଅଛି, ଆକାଶର ମଧ୍ୟ ଘେରାରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ପଥକୁ ବନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ଓଲା ବଡ଼ ଜଳରେ ପାର ହେଉଛି। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
* ନଵ୍ଯଂ ତଦୁକ୍ଥ୍ଯଂ ହିତଂ ଦେଵାସଃ ସୁପ୍ରଵାଚନମ୍ । ଋତମର୍ଷନ୍ତି ସିନ୍ଧଵଃ ସତ୍ଯଂ ତାତାନ ସୂର୍ଯୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ସେଇ ନୂତନ ଓ ଉପକାରୀ ଷ୍ଟୁତି ଦେବତାମାନେ ଭଲ ଭାବରେ କହିଛନ୍ତି। ନଦୀମାନେ ସତ୍ୟକୁ ବହନ କରନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସତ୍ୟକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ଅଗ୍ନେ ତଵ ତ୍ଯଦୁକ୍ଥ୍ଯଂ ଦେଵେଷ୍ଵସ୍ତ୍ଯାପ୍ଯମ୍ । ସ ନଃ ସତ୍ତୋ ମନୁଷ୍ଵଦା ଦେଵାନ୍ଯକ୍ଷି ଵିଦୁଷ୍ଟରୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ସେଇ ଷ୍ଟୁତି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ। ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପରି ଆମକୁ ନେଇଯାଅ, ଦେବତାମାନେ କିଏ ଭଲ ଜାଣନ୍ତି, ତାହା ଦେଖାଅ। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।
ସତ୍ତୋ ହୋତା ମନୁଷ୍ଵଦା ଦେଵାଁ ଅଚ୍ଛା ଵିଦୁଷ୍ଟରଃ । ଅଗ୍ନିର୍ହଵ୍ଯା ସୁଷୂଦତି ଦେଵୋ ଦେଵେଷୁ ମେଧିରୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ନିୟୁକ୍ତ ଯଜ୍ଞିକ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପରି ନେଇଯାଉଥିବା, ଦେବତାମାନେ କିଏ ଭଲ ଜାଣନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ଆନନ୍ଦରେ ହବି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନୀ। ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ ମୋର ଅଧିକାର।