ତଂ ସ୍ମା ରଥଂ ମଘଵନ୍ପ୍ରାଵ ସାତଯେ ଜୈତ୍ରଂ ଯଂ ତେ ଅନୁମଦାମ ସଂଗମେ । ଆଜା ନ ଇନ୍ଦ୍ର ମନସା ପୁରୁଷ୍ଟୁତ ତ୍ଵାଯଦ୍ଭ୍ଯୋ ମଘଵଞ୍ଛର୍ମ ଯଚ୍ଛ ନଃ
ହେ ଦାନଶୀଳ, ସେଇ ବିଜୟୀ ରଥକୁ ଆମ ସଫଳତା ପାଇଁ ଚଲାଅ, ଯାହାକୁ ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତ, ଘୋଡ଼ାମାନେ ପରି ଆମ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ରୁଖିବା ପାଇଁ ଆମକୁ ତୁମ ରକ୍ଷା ଦିଅ।
ଵଯଂ ଜଯେମ ତ୍ଵଯା ଯୁଜା ଵୃତମସ୍ମାକମଂଶମୁଦଵା ଭରେଭରେ । ଅସ୍ମଭ୍ଯମିନ୍ଦ୍ର ଵରିଵଃ ସୁଗଂ କୃଧି ପ୍ର ଶତ୍ରୂଣାଂ ମଘଵନ୍ଵୃଷ୍ଣ୍ଯା ରୁଜ
ତୁମେ ଆମ ସହଯୋଗୀ ହେଲେ, ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିପାରିବା; ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆମ ଅଂଶ ବଢ଼ିଯାଉ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ରାସ୍ତା ସହଜ କର; ଦାନଶୀଳ ଓ ପ୍ରବଳ, ଆମ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଭଙ୍ଗ କର।
ନାନା ହି ତ୍ଵା ହଵମାନା ଜନା ଇମେ ଧନାନାଂ ଧର୍ତରଵସା ଵିପନ୍ଯଵଃ । ଅସ୍ମାକଂ ସ୍ମା ରଥମା ତିଷ୍ଠ ସାତଯେ ଜୈତ୍ରଂ ହୀନ୍ଦ୍ର ନିଭୃତଂ ମନସ୍ତଵ
ବିଭିନ୍ନ ଜନମାନେ ତୁମକୁ ଧନ ଆଶାରେ ଡାକୁଛନ୍ତି, ଧନର ଧାରକ ହେଉଥିବା ତୁମକୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବନାରେ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି। ଆମ ବିଜୟ ପାଇଁ ଆମ ରଥ ସହିତ ଉଭୟ ହେଉ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଶାନ୍ତ ମନ ଅବିଚଳିତ ଭାବେ ବିଜୟୀ।
ଗୋଜିତା ବାହୂ ଅମିତକ୍ରତୁଃ ସିମଃ କର୍ମନ୍କର୍ମଞ୍ଛତମୂତିଃ ଖଜଂକରଃ । ଅକଲ୍ପ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରତିମାନମୋଜସାଥା ଜନା ଵି ହ୍ଵଯନ୍ତେ ସିଷାସଵଃ
ଗୋବିଜେତା, ଅସୀମ ଦୃଢ଼ସଙ୍କଳ୍ପ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ସିଂହ, ଶତଗୁଣ ଶକ୍ତି ଦେଉଥିବା, ବାଧା ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା—ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ସମାନ କିଏ ନାହିଁ; ଏହିପରି ଲୋକମାନେ ସଫଳତା ଆଶାରେ ତାଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି।
ଉତ୍ତେ ଶତାନ୍ମଘଵନ୍ନୁଚ୍ଚ ଭୂଯସ ଉତ୍ସହସ୍ରାଦ୍ରିରିଚେ କୃଷ୍ଟିଷୁ ଶ୍ରଵଃ । ଅମାତ୍ରଂ ତ୍ଵା ଧିଷଣା ତିତ୍ଵିଷେ ମହ୍ଯଧା ଵୃତ୍ରାଣି ଜିଘ୍ନସେ ପୁରଂଦର
ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶତଶଃ, ହଜାରଶଃ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ କରିଛ; ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ମହିମା ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଧିଷଣା ପ୍ରେରଣାରେ ତୁମେ ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିରେ ବିଶେଷ; ସେଇପରି, ପୁର ଭଞ୍ଜକ, ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କର।
ତ୍ରିଵିଷ୍ଟିଧାତୁ ପ୍ରତିମାନମୋଜସସ୍ତିସ୍ରୋ ଭୂମୀର୍ନୃପତେ ତ୍ରୀଣି ରୋଚନା । ଅତୀଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଭୁଵନଂ ଵଵକ୍ଷିଥାଶତ୍ରୁରିନ୍ଦ୍ର ଜନୁଷା ସନାଦସି
ତୁମର ଶକ୍ତି, ହେ ରାଜା, ତିନି ଭାଗରେ ବିସ୍ତାରିତ; ତିନି ପୃଥିବୀ, ତିନି ଆଲୋକ ତୁମେ ସ୍ଥାପନ କରିଛ। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ତୁମେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଛ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଜନ୍ମଠାରୁ ଅଜୟ।
ତ୍ଵାଂ ଦେଵେଷୁ ପ୍ରଥମଂ ହଵାମହେ ତ୍ଵଂ ବଭୂଥ ପୃତନାସୁ ସାସହିଃ । ସେମଂ ନଃ କାରୁମୁପମନ୍ଯୁମୁଦ୍ଭିଦମିନ୍ଦ୍ରଃ କୃଣୋତୁ ପ୍ରସଵେ ରଥଂ ପୁରଃ
ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମେ ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ; ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେଉଛ। ଆମ ରଥ, ଯାହା ଶକ୍ତିରେ ଉଦ୍ଭିଦ୍ଧ, ଏହାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଗରେ ରଖନ୍ତୁ, ଯେଉଁଥିରେ ଆମେ ଶତ୍ରୁକୁ ଜିତିପାରିବା।
ତ୍ଵଂ ଜିଗେଥ ନ ଧନା ରୁରୋଧିଥାର୍ଭେଷ୍ଵାଜା ମଘଵନ୍ମହତ୍ସୁ ଚ । ତ୍ଵାମୁଗ୍ରମଵସେ ସଂ ଶିଶୀମସ୍ଯଥା ନ ଇନ୍ଦ୍ର ହଵନେଷୁ ଚୋଦଯ
ତୁମେ ଜିତିବା; କୌଣସି ଧନ ତୁମକୁ ରୋକିପାରେନାହିଁ; ଯୁବାବସ୍ଥା ଓ ମହା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦାନଶୀଳ। ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୁମ ସହଯୋଗ ଚାହୁଁଛୁ; ଏହିପରି ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂଜାରେ ଆମକୁ ପ୍ରେରିତ କର।
ଵିଶ୍ଵାହେନ୍ଦ୍ରୋ ଅଧିଵକ୍ତା ନୋ ଅସ୍ତ୍ଵପରିହ୍ଵୃତାଃ ସନୁଯାମ ଵାଜମ୍ । ତନ୍ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମାମହନ୍ତାମଦିତିଃ ସିନ୍ଧୁଃ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମର ପକ୍ଷରେ ଥାଉନ୍ତୁ; ଆମେ କେବେ ହରାଯିବା ଛାଡ଼ି ଶକ୍ତି ଲାଭ କରିବା। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଦିତି, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଆମକୁ କେବେ ଅନିଷ୍ଟ କରିନଉନ୍ତୁ।
ତତ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଂ ପରମଂ ପରାଚୈରଧାରଯନ୍ତ କଵଯଃ ପୁରେଦମ୍ । କ୍ଷମେଦମନ୍ଯଦ୍ଦିଵ୍ଯନ୍ଯଦସ୍ଯ ସମୀ ପୃଚ୍ଯତେ ସମନେଵ କେତୁଃ
ତୁମର ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରୁଣା ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦୂରରୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଗୋଟିଏ ଅଂଶ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ଅନ୍ୟଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ତୁମର ଚିହ୍ନ ସମତଳ ମାଠରେ ଦେଖାଯାଏ।
ସ ଧାରଯତ୍ପୃଥିଵୀଂ ପପ୍ରଥଚ୍ଚ ଵଜ୍ରେଣ ହତ୍ଵା ନିରପଃ ସସର୍ଜ । ଅହନ୍ନହିମଭିନଦ୍ରୌହିଣଂ ଵ୍ଯହନ୍ଵ୍ଯଂସଂ ମଘଵା ଶଚୀଭିଃ
ସେ ଏ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କଲେ ଓ ବିସ୍ତାର କଲେ; ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ସେ ସର୍ପକୁ ମାରିଲେ, ପାହାଡ଼କୁ ଭାଗ କଲେ, ଶକ୍ତିରେ ଦାନଶୀଳ ମେଘକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ।
ସ ଜାତୂଭର୍ମା ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନ ଓଜଃ ପୁରୋ ଵିଭିନ୍ଦନ୍ନଚରଦ୍ଵି ଦାସୀଃ । ଵିଦ୍ଵାନ୍ଵଜ୍ରିନ୍ଦସ୍ଯଵେ ହେତିମସ୍ଯାର୍ଯଂ ସହୋ ଵର୍ଧଯା ଦ୍ଯୁମ୍ନମିନ୍ଦ୍ର
ସେ ସଦା ଯୁବକ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆସ୍ଥା ରଖି, ଦାସ୍ୟୁମାନେର ପୁର ଭଙ୍ଗ କରି ଆଗେ ବଢ଼ିଥିଲେ। ଜଣାଶୁଣା, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆର୍ୟମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ କୀର୍ତ୍ତି ବଢ଼ାଇଦିଅ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର।
ତଦୂଚୁଷେ ମାନୁଷେମା ଯୁଗାନି କୀର୍ତେନ୍ଯଂ ମଘଵା ନାମ ବିଭ୍ରତ୍ । ଉପପ୍ରଯନ୍ଦସ୍ଯୁହତ୍ଯାଯ ଵଜ୍ରୀ ଯଦ୍ଧ ସୂନୁଃ ଶ୍ରଵସେ ନାମ ଦଧେ
ଏହି ଯୁଗଯୁଗ ଧରି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏହିପରି କହିଛନ୍ତି, ଦାନଶୀଳଙ୍କ ପ୍ରଶଂସିତ ନାମ ଧାରଣ କରି। ଶତ୍ରୁ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ଆଗେ ବଢ଼ି, ବଜ୍ରଧାରୀ ପୁତ୍ର ନିଜ କୀର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ନାମ ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ତଦସ୍ଯେଦଂ ପଶ୍ଯତା ଭୂରି ପୁଷ୍ଟଂ ଶ୍ରଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଧତ୍ତନ ଵୀର୍ଯାଯ । ସ ଗା ଅଵିନ୍ଦତ୍ସୋ ଅଵିନ୍ଦଦଶ୍ଵାନ୍ସ ଓଷଧୀଃ ସୋ ଅପଃ ସ ଵନାନି
ତାଙ୍କର ଏହି ବିପୁଳ ସମ୍ପଦକୁ ଦେଖ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଆସ୍ଥା ରଖ। ସେ ଗାଈ ମିଳିଲେ, ଘୋଡ଼ା ମିଳିଲେ, ଔଷଧି, ଜଳ ଓ ବନ ମିଳିଲେ।
ଭୂରିକର୍ମଣେ ଵୃଷଭାଯ ଵୃଷ୍ଣେ ସତ୍ଯଶୁଷ୍ମାଯ ସୁନଵାମ ସୋମମ୍ । ଯ ଆଦୃତ୍ଯା ପରିପନ୍ଥୀଵ ଶୂରୋଽଯଜ୍ଵନୋ ଵିଭଜନ୍ନେତି ଵେଦଃ
ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ ଭାଗ୍ୟବାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆମେ ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ଥିବା ସୋମରସ ପିନ୍ଧୁଛୁ। ସେ, ଏକ ସଚେତନ ବୀର ଭଳି, ଅଧର୍ମୀଙ୍କ ଧନ ବଣ୍ଟନ କରି ଆସନ୍ତି।
ତଦିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରେଵ ଵୀର୍ଯଂ ଚକର୍ଥ ଯତ୍ସସନ୍ତଂ ଵଜ୍ରେଣାବୋଧଯୋଽହିମ୍ । ଅନୁ ତ୍ଵା ପତ୍ନୀର୍ହୃଷିତଂ ଵଯଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସୋ ଅମଦନ୍ନନୁ ତ୍ଵା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସେହି ବୀରତାର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ଶୟନ ଅସୁର ସପ୍ନୁକୁ ଉଠାଇଦେଲେ। ତୁମର ସମସ୍ତ ପତ୍ନୀମାନେ, ପକ୍ଷୀମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତୁମରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଶୁଷ୍ଣଂ ପିପ୍ରୁଂ କୁଯଵଂ ଵୃତ୍ରମିନ୍ଦ୍ର ଯଦାଵଧୀର୍ଵି ପୁରଃ ଶମ୍ବରସ୍ଯ । ତନ୍ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମାମହନ୍ତାମଦିତିଃ ସିନ୍ଧୁଃ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଶୁଷ୍ଣ, ପିପ୍ରୁ, କୁୟବ ଏବଂ ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କଲେ, ଏବଂ ଶମ୍ବରଙ୍କ ନବ୍ବେ ପୁର ଭଙ୍ଗ କଲେ—ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଦିତି, ସିନ୍ଧୁ, ପୃଥିବୀ ଏବଂ ଦ୍ୟୌଃ ଆମକୁ ଏହିପାଇଁ କ୍ଷତି ନଦିଅନ୍ତୁ।
ଯୋନିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଷଦେ ଅକାରି ତମା ନି ଷୀଦ ସ୍ଵାନୋ ନାର୍ଵା । ଵିମୁଚ୍ଯା ଵଯୋଽଵସାଯାଶ୍ଵାନ୍ଦୋଷା ଵସ୍ତୋର୍ଵହୀଯସଃ ପ୍ରପିତ୍ଵେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଆସନ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଛି; ସେଠି ବସ, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ବୃଷଭ ଭଳି। ଘୋଡାମାନେକୁ ଖୋଲିଦିଅ, ସେମାନେ ବିଶ୍ରାମ କରୁନ୍ତୁ; ଯାତ୍ରାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ରଥଗୁଡ଼ିକୁ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଅଲଗା କରିଦିଅ।
ଓ ତ୍ଯେ ନର ଇନ୍ଦ୍ରମୂତଯେ ଗୁର୍ନୂ ଚିତ୍ତାନ୍ସଦ୍ଯୋ ଅଧ୍ଵନୋ ଜଗମ୍ଯାତ୍ । ଦେଵାସୋ ମନ୍ଯୁଂ ଦାସସ୍ଯ ଶ୍ଚମ୍ନନ୍ତେ ନ ଆ ଵକ୍ଷନ୍ସୁଵିତାଯ ଵର୍ଣମ୍
ଏହି ପୁରୁଷମାନେ ଆଶାକୁ ନେଇ ତୁରନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ ଦାସଙ୍କ ରୋଷକୁ ଦୂର କରି, ଆମ ଆର୍ୟମାନେ ଉନ୍ନତିକୁ ଆଣିଛନ୍ତି।
ଅଵ ତ୍ମନା ଭରତେ କେତଵେଦା ଅଵ ତ୍ମନା ଭରତେ ଫେନମୁଦନ୍ । କ୍ଷୀରେଣ ସ୍ନାତଃ କୁଯଵସ୍ଯ ଯୋଷେ ହତେ ତେ ସ୍ଯାତାଂ ପ୍ରଵଣେ ଶିଫାଯାଃ
ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସେ ଜ୍ଵଳନ୍ତିଆକୁ ଆଣିଥାଏ; ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପାଣି ଉପରେ ଫେନ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ। ଦୁଧରେ ସ୍ନାନ କରି, କୁୟବର ବଧିତ କନ୍ୟା ଭଳି, ଚାମୁର ଢାଳରେ ତୁମେ ରୁହ।
ଯୁଯୋପ ନାଭିରୁପରସ୍ଯାଯୋଃ ପ୍ର ପୂର୍ଵାଭିସ୍ତିରତେ ରାଷ୍ଟି ଶୂରଃ । ଅଞ୍ଜସୀ କୁଲିଶୀ ଵୀରପତ୍ନୀ ପଯୋ ହିନ୍ଵାନା ଉଦଭିର୍ଭରନ୍ତେ
ସେ ଉପର ଦୁଇ ଲୋକର ନାଭିକୁ ଏକତ୍ର କଲେ; ବୀର ପୂର୍ବଜମାନେ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ତୀବ୍ର ଗତିଶୀଳ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ବୀରଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ ଦୁଧ ଢାଳନ୍ତି, ପାଣି ଭରା ପାତ୍ର ନେଇ ଆସନ୍ତି।
ପ୍ରତି ଯତ୍ସ୍ଯା ନୀଥାଦର୍ଶି ଦସ୍ଯୋରୋକୋ ନାଚ୍ଛା ସଦନଂ ଜାନତୀ ଗାତ୍ । ଅଧ ସ୍ମା ନୋ ମଘଵଞ୍ଚର୍କୃତାଦିନ୍ମା ନୋ ମଘେଵ ନିଷ୍ଷପୀ ପରା ଦାଃ
ଯେତେବେଳେ ତୁମର ନେତୃତ୍ୱ ଦୂରରୁ ଦେଖାଯାଏ, ଜ୍ଞାନୀ ସିଧାସଳଖ ଦାସଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଏ। ଏହିପରି, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; କଞ୍ଜୁଷ ଭଳି ଆମଠାରୁ ଦାନ ବଞ୍ଚି ନ ରଖ।
ସ ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯେ ସୋ ଅପ୍ସ୍ଵନାଗାସ୍ତ୍ଵ ଆ ଭଜ ଜୀଵଶଂସେ । ମାନ୍ତରାଂ ଭୁଜମା ରୀରିଷୋ ନଃ ଶ୍ରଦ୍ଧିତଂ ତେ ମହତ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଯ
ଏହିପରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଜଳରେ ଯେଉଁଠି ରୁହ, ଆମକୁ ଦୋଷ ନଥିବା ଆୟୁଷ୍ୟ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟ ଦିଅ। ତୁମର ଶକ୍ତି ଆମଠାରୁ ଦୂର କରିବା ନହେଉ। ତୁମର ଶ୍ରଦ୍ଧା ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ରହୁ।
ଅଧା ମନ୍ଯେ ଶ୍ରତ୍ତେ ଅସ୍ମା ଅଧାଯି ଵୃଷା ଚୋଦସ୍ଵ ମହତେ ଧନାଯ । ମା ନୋ ଅକୃତେ ପୁରୁହୂତ ଯୋନାଵିନ୍ଦ୍ର କ୍ଷୁଧ୍ଯଦ୍ଭ୍ଯୋ ଵଯ ଆସୁତିଂ ଦାଃ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଆମ ଉପରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖାଯାଇଛି; ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ଧନ ପାଇଁ ନିଜକୁ ପ୍ରେରିତ କର। ହେ ଅନେକ ଥର ଡାକାଯାଉଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଆସନରେ ଆମକୁ ଭୁଖା ରଖିବା ନହେଉ, ଆମ ପୋଷଣ କମିଯିବା ନହେଉ।
ମା ନୋ ଵଧୀରିନ୍ଦ୍ର ମା ପରା ଦା ମା ନଃ ପ୍ରିଯା ଭୋଜନାନି ପ୍ର ମୋଷୀଃ । ଆଣ୍ଡା ମା ନୋ ମଘଵଞ୍ଛକ୍ର ନିର୍ଭେନ୍ମା ନଃ ପାତ୍ରା ଭେତ୍ସହଜାନୁଷାଣି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ମାରିବା ନହେଉ, ଆମକୁ ଦୂରେ ନେଇଯିବା ନହେଉ; ଆମ ପ୍ରିୟ ଖାଦ୍ୟ ନେଇଯିବା ନହେଉ। ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମ ଡିମ୍ବ ଭଙ୍ଗ କରିବା ନହେଉ, ହେ ଆମ ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଆମ ପାତ୍ର ଭଙ୍ଗ କରିବା ନହେଉ।
ଅର୍ଵାଙେହି ସୋମକାମଂ ତ୍ଵାହୁରଯଂ ସୁତସ୍ତସ୍ଯ ପିବା ମଦାଯ । ଉରୁଵ୍ଯଚା ଜଠର ଆ ଵୃଷସ୍ଵ ପିତେଵ ନଃ ଶୃଣୁହି ହୂଯମାନଃ
ସୋମ ପାଇଁ ଆସ, ସେମାନେ କହନ୍ତି; ଏହି ସୋମ ଚାପାଯାଇଛି—ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପିଉ। ତୁମ ପେଟକୁ ଭରିଦିଅ; ବାପା ଭଳି, ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣ।
ଚନ୍ଦ୍ରମା ଅପ୍ସ୍ଵନ୍ତରା ସୁପର୍ଣୋ ଧାଵତେ ଦିଵି । ନ ଵୋ ହିରଣ୍ଯନେମଯଃ ପଦଂ ଵିନ୍ଦନ୍ତି ଵିଦ୍ଯୁତୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ଚନ୍ଦ୍ରମା ପାଣି ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଆକାଶରେ ଦୌଡ଼ିଯାନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ, ତୁମର ସୁନା ଚକ୍ରର ଚିହ୍ନ ମିଳେନାହିଁ—ବିଜୁଳି ହେଉଛି ତୁମର ଚିହ୍ନ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣେ।
ଅର୍ଥମିଦ୍ଵା ଉ ଅର୍ଥିନ ଆ ଜାଯା ଯୁଵତେ ପତିମ୍ । ତୁଞ୍ଜାତେ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯଂ ପଯଃ ପରିଦାଯ ରସଂ ଦୁହେ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ଯିଏ ଖୋଜେ, ସେ ତାହା ପାଏ; ଯୁବତୀ ଜନେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀକୁ ପାଏ। ଗାଈ ପୋଷ୍ଟିକ ଦୁଧ ଦିଏ, ତାହାର ସାର ଦିଏ; ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣେ।
ମୋ ଷୁ ଦେଵା ଅଦଃ ସ୍ଵରଵ ପାଦି ଦିଵସ୍ପରି । ମା ସୋମ୍ଯସ୍ଯ ଶମ୍ଭୁଵଃ ଶୂନେ ଭୂମ କଦା ଚନ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ହେ ଦେବତାମାନେ, ସେହି ଅନ୍ଧକାରକୁ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଆମେ କେବେ ମଧୁର ସୋମର ଶୂନ୍ୟତାରେ ପଡ଼ିବା ନହେଉ। ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣେ।
ଯଜ୍ଞଂ ପୃଚ୍ଛାମ୍ଯଵମଂ ସ ତଦ୍ଦୂତୋ ଵି ଵୋଚତି । କ୍ଵ ଋତଂ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ଗତଂ କସ୍ତଦ୍ବିଭର୍ତି ନୂତନୋ ଵିତ୍ତଂ ମେ ଅସ୍ଯ ରୋଦସୀ
ମୁଁ ଶେଷ ଯଜ୍ଞ ବିଷୟରେ ପଚାରେ; ଦୂତ ତାହା କହିଦେବେ। ପୁରୁଣା କର୍ମ କେଉଁଠି ଗଲା? ଏବେ କିଏ ତାହାକୁ ଧାରଣ କରୁଛି? ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣେ।