ନରାଶଂସୋ ନୋଽଵତୁ ପ୍ରଯାଜେ ଶଂ ନୋ ଅସ୍ତ୍ଵନୁଯାଜୋ ହଵେଷୁ । କ୍ଷିପଦଶସ୍ତିମପ ଦୁର୍ମତିଂ ହନ୍ନଥା କରଦ୍ଯଜମାନାଯ ଶଂ ଯୋଃ
ପ୍ରଥମ ଆହୁତିବେଳେ ନାରାଶଂସ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଶେଷ ଆହୁତି ଓ ହବିରେ ଆମକୁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ। ଶତ୍ରୁତାକୁ ଦଳନ କରନ୍ତୁ, ଦୁଷ୍ଟ ମନଭାବ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାକୁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ।
ତପୁର୍ମୂର୍ଧା ତପତୁ ରକ୍ଷସୋ ଯେ ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷଃ ଶରଵେ ହନ୍ତଵା ଉ । କ୍ଷିପଦଶସ୍ତିମପ ଦୁର୍ମତିଂ ହନ୍ନଥା କରଦ୍ଯଜମାନାଯ ଶଂ ଯୋଃ
ତୀବ୍ର ଶିର ଦେଉ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବବିରୋଧୀ, ବ୍ରହ୍ମଦ୍ୱେଷୀ, ସେମାନେ ଶରରେ ବିନାଶ ହେଉ। ଶତ୍ରୁତାକୁ ଦଳନ କରନ୍ତୁ, ଦୁଷ୍ଟ ମନଭାବ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାକୁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅପଶ୍ଯଂ ତ୍ଵା ମନସା ଚେକିତାନଂ ତପସୋ ଜାତଂ ତପସୋ ଵିଭୂତମ୍ । ଇହ ପ୍ରଜାମିହ ରଯିଂ ରରାଣଃ ପ୍ର ଜାଯସ୍ଵ ପ୍ରଜଯା ପୁତ୍ରକାମ
ମୁଁ ମନରେ ତୁମକୁ ଦେଖିଛି, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ତପସ୍ୟାରୁ ଜନ୍ମ, ତପସ୍ୟାର ତେଜରେ ଉଜ୍ୱଳ। ଏଠି ପୁତ୍ର ଦିଅ, ଏଠି ଧନ ଦିଅ, ପୁତ୍ରକାମୀ ପାଇଁ ପୁତ୍ର ଦିଅ।
ଅପଶ୍ଯଂ ତ୍ଵା ମନସା ଦୀଧ୍ଯାନାଂ ସ୍ଵାଯାଂ ତନୂ ଋତ୍ଵ୍ଯେ ନାଧମାନାମ୍ । ଉପ ମାମୁଚ୍ଚା ଯୁଵତିର୍ବଭୂଯାଃ ପ୍ର ଜାଯସ୍ଵ ପ୍ରଜଯା ପୁତ୍ରକାମେ
ମୁଁ ମନରେ ତୁମକୁ ଦେଖିଛି, ନିଜ ଶରୀରରେ ଉଜ୍ୱଳ, ଋତୁରୁ ଅପସୃତ ନୁହଁ। ଯୁବତୀ ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁ, ପୁତ୍ରକାମୀ ପାଇଁ ପୁତ୍ର ଦିଅ।
ଅହଂ ଗର୍ଭମଦଧାମୋଷଧୀଷ୍ଵହଂ ଵିଶ୍ଵେଷୁ ଭୁଵନେଷ୍ଵନ୍ତଃ । ଅହଂ ପ୍ରଜା ଅଜନଯଂ ପୃଥିଵ୍ଯାମହଂ ଜନିଭ୍ଯୋ ଅପରୀଷୁ ପୁତ୍ରାନ୍
ମୁଁ ଗର୍ଭକୁ ଔଷଧିରେ ରଖିଛି, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ରଖିଛି। ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ସନ୍ତାନ ପ୍ରଦାନ କରିଛି, ନାରୀମାନଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ଦେଇଛି।
ଵିଷ୍ଣୁର୍ଯୋନିଂ କଲ୍ପଯତୁ ତ୍ଵଷ୍ଟା ରୂପାଣି ପିଂଶତୁ । ଆ ସିଞ୍ଚତୁ ପ୍ରଜାପତିର୍ଧାତା ଗର୍ଭଂ ଦଧାତୁ ତେ
ବିଷ୍ଣୁ ଗର୍ଭାଶୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁନ୍ତୁ, ତ୍ୱଷ୍ଟା ଆକୃତି ତିଆରି କରୁନ୍ତୁ, ପ୍ରଜାପତି ଗର୍ଭ ସିଞ୍ଚନ କରୁନ୍ତୁ, ଧାତା ତୁମ ଶରୀରରେ ଗର୍ଭ ରଖନ୍ତୁ।
ଗର୍ଭଂ ଧେହି ସିନୀଵାଲି ଗର୍ଭଂ ଧେହି ସରସ୍ଵତି । ଗର୍ଭଂ ତେ ଅଶ୍ଵିନୌ ଦେଵାଵା ଧତ୍ତାଂ ପୁଷ୍କରସ୍ରଜା
ସିନୀବାଳୀ ଗର୍ଭ ଦିଅ, ସରସ୍ୱତୀ ଗର୍ଭ ଦିଅ, ପଦ୍ମମାଳାଧାରୀ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା ତୁମ ଶରୀରରେ ଗର୍ଭ ଦିଅନ୍ତୁ।
ହିରଣ୍ଯଯୀ ଅରଣୀ ଯଂ ନିର୍ମନ୍ଥତୋ ଅଶ୍ଵିନା । ତଂ ତେ ଗର୍ଭଂ ହଵାମହେ ଦଶମେ ମାସି ସୂତଵେ
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ତୁମେ ଯେ ସୁନାର ଅରଣି ଘସିଛ, ସେଇ ଗର୍ଭକୁ ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ, ଦଶମ ମାସରେ ଜନ୍ମ ହେଉ।
ମହି ତ୍ରୀଣାମଵୋଽସ୍ତୁ ଦ୍ଯୁକ୍ଷଂ ମିତ୍ରସ୍ଯାର୍ଯମ୍ଣଃ । ଦୁରାଧର୍ଷଂ ଵରୁଣସ୍ଯ
ତିନିଜଣଙ୍କରୁ ବଡ଼ ସାହାଯ୍ୟ ମିଳୁ, ଦିବର ଉଜ୍ୱଳ, ମିତ୍ର, ଆର୍ୟମାନ ଓ ଅଜୟୀ ବରୁଣଙ୍କଠାରୁ।
ନହି ତେଷାମମା ଚନ ନାଧ୍ଵସୁ ଵାରଣେଷୁ । ଈଶେ ରିପୁରଘଶଂସଃ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ନାହିଁ, ରାସ୍ତାରେ କିମ୍ବା ଚଉକି ଠାରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଦୁଷ୍ଟ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଲୋକ ତାଙ୍କୁ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯସ୍ମୈ ପୁତ୍ରାସୋ ଅଦିତେଃ ପ୍ର ଜୀଵସେ ମର୍ତ୍ଯାଯ । ଜ୍ଯୋତିର୍ଯଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯଜସ୍ରମ୍
ଯେଉଁ ମର୍ତ୍ୟ ଜଣେ ଜୀବନ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘ ଆଲୋକ ଦେବା ପାଇଁ ଅଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଦୟା କରନ୍ତି, ସେ ଜଣେ ସଦା ଆଲୋକରେ ରହନ୍ତି।
ଵାତ ଆ ଵାତୁ ଭେଷଜଂ ଶମ୍ଭୁ ମଯୋଭୁ ନୋ ହୃଦେ । ପ୍ର ଣ ଆଯୂଂଷି ତାରିଷତ୍
ବାୟୁ ଆମ ପାଇଁ ଔଷଧ ଆଣୁ, ଆମ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉ, ଆମର ଆୟୁଷ୍ୟ ଆଗକୁ ନେଉ।
ଉତ ଵାତ ପିତାସି ନ ଉତ ଭ୍ରାତୋତ ନଃ ସଖା । ସ ନୋ ଜୀଵାତଵେ କୃଧି
ବାୟୁ, ତୁମେ ଆମ ପିତା, ଆମ ଭାଇ, ଆମ ସହେଳି ଅଟୁ; ଆମକୁ ଜୀବନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ କର।
ଯଦଦୋ ଵାତ ତେ ଗୃହେଽମୃତସ୍ଯ ନିଧିର୍ହିତଃ । ତତୋ ନୋ ଦେହି ଜୀଵସେ
ବାୟୁ, ତୁମ ଘରେ ଯେଉଁ ଅମୃତ ଧନ ରଖାଯାଇଛି, ତାହାରୁ ଆମକୁ ଜୀବନ ପାଇଁ ଦେ।
ପ୍ରାଗ୍ନଯେ ଵାଚମୀରଯ ଵୃଷଭାଯ କ୍ଷିତୀନାମ୍ । ସ ନଃ ପର୍ଷଦତି ଦ୍ଵିଷଃ
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ବାକ୍ ଦେଉଛି, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ସେ ଆମକୁ ଦ୍ୱେଷରୁ ଦୂରେ ନେଉ।
ଯଃ ପରସ୍ଯାଃ ପରାଵତସ୍ତିରୋ ଧନ୍ଵାତିରୋଚତେ । ସ ନଃ ପର୍ଷଦତି ଦ୍ଵିଷଃ
ଯେ ଦୂର ମରୁଭୂମି ପାର ଆଲୋକରେ ଚମକେ, ସେ ଆମକୁ ଦ୍ୱେଷରୁ ଦୂରେ ନେଉ।
ଯୋ ରକ୍ଷାଂସି ନିଜୂର୍ଵତି ଵୃଷା ଶୁକ୍ରେଣ ଶୋଚିଷା । ସ ନଃ ପର୍ଷଦତି ଦ୍ଵିଷଃ
ଯେ ଶୁଦ୍ଧ ଆଲୋକରେ ଦେମନମାନେକୁ ଦମନ କରନ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଆମକୁ ଦ୍ୱେଷରୁ ଦୂରେ ନେଉ।
ଯୋ ଵିଶ୍ଵାଭି ଵିପଶ୍ଯତି ଭୁଵନା ସଂ ଚ ପଶ୍ଯତି । ସ ନଃ ପର୍ଷଦତି ଦ୍ଵିଷଃ
ଯେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦୃଢ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଏକସାଥିରେ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ଆମକୁ ଦ୍ୱେଷରୁ ଦୂରେ ନେଉ।
ଯୋ ଅସ୍ଯ ପାରେ ରଜସଃ ଶୁକ୍ରୋ ଅଗ୍ନିରଜାଯତ । ସ ନଃ ପର୍ଷଦତି ଦ୍ଵିଷଃ
ଯେ ରଜସର ପାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେ ଆମକୁ ଦ୍ୱେଷରୁ ଦୂରେ ନେଉ।
ପ୍ର ନୂନଂ ଜାତଵେଦସମଶ୍ଵଂ ହିନୋତ ଵାଜିନମ୍ । ଇଦଂ ନୋ ବର୍ହିରାସଦେ
ଏବେ ଜାତବେଦସଙ୍କୁ ତେଜସ୍ୱୀ ଘୋଡ଼ା ଅର୍ପଣ କର; ଏହି ଆସନ ଆମ ପାଇଁ ହେଉ।
ଅସ୍ଯ ପ୍ର ଜାତଵେଦସୋ ଵିପ୍ରଵୀରସ୍ଯ ମୀଳ୍ହୁଷଃ । ମହୀମିଯର୍ମି ସୁଷ୍ଟୁତିମ୍
ଏହି ଜାତବେଦସ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦାନବାନ, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ବଡ଼ ସ୍ତୁତି ଦେଉଛି।
ଯା ରୁଚୋ ଜାତଵେଦସୋ ଦେଵତ୍ରା ହଵ୍ଯଵାହନୀଃ । ତାଭିର୍ନୋ ଯଜ୍ଞମିନ୍ଵତୁ
ଜାତବେଦସଙ୍କର ଯେଉଁ ଆଲୋକ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ହବ୍ୟ ଉଠାଇନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ପ୍ରେରିତ କରନ୍ତୁ।
ଆଯଂ ଗୌଃ ପୃଶ୍ନିରକ୍ରମୀଦସଦନ୍ମାତରଂ ପୁରଃ । ପିତରଂ ଚ ପ୍ରଯନ୍ସ୍ଵଃ
ଏହି ଚିହ୍ନିତ ଗାଈ ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲା, ସେ ମାର୍ ଆଗରେ ବସିଲା, ପିତାଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆଶା କରି ନିକଟେ ଗଲା।
ଅନ୍ତଶ୍ଚରତି ରୋଚନାସ୍ଯ ପ୍ରାଣାଦପାନତୀ । ଵ୍ଯଖ୍ଯନ୍ମହିଷୋ ଦିଵମ୍
ସେ ଆଲୋକର ଭିତରେ ଚଳିଛି, ଶ୍ୱାସ ନେଉଛି ଓ ଛାଡ଼ୁଛି; ବଡ଼ ମହିଷ ଆକାଶକୁ ଘୋଷଣା କରିଛି।
ତ୍ରିଂଶଦ୍ଧାମ ଵି ରାଜତି ଵାକ୍ପତଂଗାଯ ଧୀଯତେ । ପ୍ରତି ଵସ୍ତୋରହ ଦ୍ଯୁଭିଃ
ସେ ତିରିଶି ଥାନରେ ଚମକେ, ବାକ୍ ତେଜସ୍ୱୀ ପାଇଁ ରଖାଯାଇଛି; ପ୍ରଭାତ ଆସିବା ସମୟରେ ଦିନମାନେ ସହିତ।
ଋତଂ ଚ ସତ୍ଯଂ ଚାଭୀଦ୍ଧାତ୍ତପସୋଽଧ୍ଯଜାଯତ । ତତୋ ରାତ୍ର୍ଯଜାଯତ ତତଃ ସମୁଦ୍ରୋ ଅର୍ଣଵଃ
ସତ୍ୟ ଓ ଋତ ତାପରୁ ଜନ୍ମ ନେଲା; ତାହାରୁ ରାତି ଜନ୍ମ ନେଲା, ଏବଂ ରାତିରୁ ବହୁଥିବା ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ସମୁଦ୍ରାଦର୍ଣଵାଦଧି ସଂଵତ୍ସରୋ ଅଜାଯତ । ଅହୋରାତ୍ରାଣି ଵିଦଧଦ୍ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ମିଷତୋ ଵଶୀ
ସମୁଦ୍ର ଓ ଅର୍ଣ୍ଣବରୁ ବର୍ଷ ଜନ୍ମ ନେଲା; ସେ ଦିନ ଓ ରାତିକୁ ବିଭାଜନ କରି, ସମସ୍ତ ଚଳିଥିବା ଜଗତର ନାୟକ ହେଲା।
ସୂର୍ଯାଚନ୍ଦ୍ରମସୌ ଧାତା ଯଥାପୂର୍ଵମକଲ୍ପଯତ୍ । ଦିଵଂ ଚ ପୃଥିଵୀଂ ଚାନ୍ତରିକ୍ଷମଥୋ ସ୍ଵଃ
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ହେବା ଦେଖିଥିଲେ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଗଠନ କଲେ; ତାପରେ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ଓ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ସଂସମିଦ୍ଯୁଵସେ ଵୃଷନ୍ନଗ୍ନେ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯର୍ଯ ଆ । ଇଳସ୍ପଦେ ସମିଧ୍ଯସେ ସ ନୋ ଵସୂନ୍ଯା ଭର
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ଏକତ୍ର ହେଇ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଛନ୍ତି, ଘରେ ଘରେ ଆପଣ ଜଳିଉଛନ୍ତି; ବେଦିରେ ଜଳିବା ସମୟରେ, ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦିଅ।
ସଂ ଗଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ସଂ ଵଦଧ୍ଵଂ ସଂ ଵୋ ମନାଂସି ଜାନତାମ୍ । ଦେଵା ଭାଗଂ ଯଥା ପୂର୍ଵେ ସଂଜାନାନା ଉପାସତେ
ସମେତ ଚଳିବା, ସମେତ କଥାହେବା, ସମେତ ଆପଣଙ୍କର ମନ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଉ; ପୂର୍ବରୁ ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଏକତାରେ ନିଜ ଅଂଶକୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଏକତାରେ ରୁହିବା।