ପ୍ର ସୂନଵ ଋଭୂଣାଂ ବୃହନ୍ନଵନ୍ତ ଵୃଜନା । କ୍ଷାମା ଯେ ଵିଶ୍ଵଧାଯସୋଽଶ୍ନନ୍ଧେନୁଂ ନ ମାତରମ୍
ଋଭୁମାନଙ୍କର ପୁଅମାନେ, ବଡ଼ ଓ ବିଜୟୀ, ଆସନ୍ତୁ; ସେମାନେ ସମସ୍ତକୁ ଦେଇଥିବା, ମାଆ ଗାଈ ପରି ଏଇ ପୃଥିବୀକୁ ଭୋଗ କରିଛନ୍ତି।
ପ୍ର ଦେଵଂ ଦେଵ୍ଯା ଧିଯା ଭରତା ଜାତଵେଦସମ୍ । ହଵ୍ଯା ନୋ ଵକ୍ଷଦାନୁଷକ୍
ଦେବୀଙ୍କର ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେବତା ଜାତବେଦସ୍କୁ ଆଣ; ସେ ଆମର ହବି ଅନୁକ୍ରମରେ ନେଉ।
ଅଯମୁ ଷ୍ଯ ପ୍ର ଦେଵଯୁର୍ହୋତା ଯଜ୍ଞାଯ ନୀଯତେ । ରଥୋ ନ ଯୋରଭୀଵୃତୋ ଘୃଣୀଵାଞ୍ଚେତତି ତ୍ମନା
ଏହି ଦେବପ୍ରେମୀ ପୁରୋହିତ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଆଗେ ନିଆଯାଉଛନ୍ତି; ଭଲ ଯୁକ୍ତ ରଥ ପରି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳିଛନ୍ତି।
ଅଯମଗ୍ନିରୁରୁଷ୍ଯତ୍ଯମୃତାଦିଵ ଜନ୍ମନଃ । ସହସଶ୍ଚିତ୍ସହୀଯାନ୍ଦେଵୋ ଜୀଵାତଵେ କୃତଃ
ଏହି ଅଗ୍ନି ଅମୃତ ଜନ୍ମ ପରି ବିସ୍ତାରିତ ହେଉଛନ୍ତି; ଜୀବନ ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏହି ଦେବତା ଶକ୍ତିଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ପତଂଗମକ୍ତମସୁରସ୍ଯ ମାଯଯା ହୃଦା ପଶ୍ଯନ୍ତି ମନସା ଵିପଶ୍ଚିତଃ । ସମୁଦ୍ରେ ଅନ୍ତଃ କଵଯୋ ଵି ଚକ୍ଷତେ ମରୀଚୀନାଂ ପଦମିଚ୍ଛନ୍ତି ଵେଧସଃ
ଜ୍ଞାନୀମାନେ ହୃଦୟ ଓ ମନରେ ଅସୁରଙ୍କର ମାୟାରେ ଢାକା ପକ୍ଷୀକୁ ଦେଖନ୍ତି; ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର କିରଣର ପଥ ଖୋଜନ୍ତି।
ପତଂଗୋ ଵାଚଂ ମନସା ବିଭର୍ତି ତାଂ ଗନ୍ଧର୍ଵୋଽଵଦଦ୍ଗର୍ଭେ ଅନ୍ତଃ । ତାଂ ଦ୍ଯୋତମାନାଂ ସ୍ଵର୍ଯଂ ମନୀଷାମୃତସ୍ଯ ପଦେ କଵଯୋ ନି ପାନ୍ତି
ପକ୍ଷୀ ମନରେ ବାଣୀକୁ ଧାରଣ କରେ; ଗନ୍ଧର୍ବ ଗର୍ଭ ମଧ୍ୟରେ ଏହାକୁ କହିଥିଲେ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନକୁ ଋଷିମାନେ ଅମୃତ ସ୍ଥାନରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଅପଶ୍ଯଂ ଗୋପାମନିପଦ୍ଯମାନମା ଚ ପରା ଚ ପଥିଭିଶ୍ଚରନ୍ତମ୍ । ସ ସଧ୍ରୀଚୀଃ ସ ଵିଷୂଚୀର୍ଵସାନ ଆ ଵରୀଵର୍ତି ଭୁଵନେଷ୍ଵନ୍ତଃ
ମୁଁ ଏକ ଗୋପାଳକୁ ଦେଖିଲି, ସେ କେବେ ବୃଷ୍ଟି ହୁଏନି, ଦୁଇଟି ପଥରେ ଚଳିଥିଲେ, ଏପଟେ ଓ ସେପଟେ ଘୁରୁଥିଲେ; ସେ ସମାନ ଓ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ତ୍ଯମୂ ଷୁ ଵାଜିନଂ ଦେଵଜୂତଂ ସହାଵାନଂ ତରୁତାରଂ ରଥାନାମ୍ । ଅରିଷ୍ଟନେମିଂ ପୃତନାଜମାଶୁଂ ସ୍ଵସ୍ତଯେ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯମିହା ହୁଵେମ
ଆମେ ଏଠାରେ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟଙ୍କୁ ଡାକିବା; ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ, ବିଜୟୀ, ରଥମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ତ୍ୱରିତ, ଅଭେଦ୍ୟ ଚକ୍ର ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟୀ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯେଵ ରାତିମାଜୋହୁଵାନାଃ ସ୍ଵସ୍ତଯେ ନାଵମିଵା ରୁହେମ । ଉର୍ଵୀ ନ ପୃଥ୍ଵୀ ବହୁଲେ ଗଭୀରେ ମା ଵାମେତୌ ମା ପରେତୌ ରିଷାମ
ମଙ୍ଗଳ ଆଶାରେ, ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କୃପା ଚାହୁଁଛୁ; ଏକ ନୌକା ପରି ଅପର ପାରକୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ବିସ୍ତୃତ ଓ ଗଭୀର ପୃଥିବୀ ଆମକୁ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କ୍ଷତି ନଦେଉ।
ସଦ୍ଯଶ୍ଚିଦ୍ଯଃ ଶଵସା ପଞ୍ଚ କୃଷ୍ଟୀଃ ସୂର୍ଯ ଇଵ ଜ୍ଯୋତିଷାପସ୍ତତାନ । ସହସ୍ରସାଃ ଶତସା ଅସ୍ଯ ରଂହିର୍ନ ସ୍ମା ଵରନ୍ତେ ଯୁଵତିଂ ନ ଶର୍ଯାମ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଏକାଥରେ ପାଞ୍ଚ ଜନମାନେକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଆଲୋକରେ ବିସ୍ତାରିତ କଲେ; ତାଙ୍କର ଧନ-ସମ୍ପଦ ହଜାର ଓ ଶତରେ ଅପାର, କେବେ ଶୁଖିଲା ନାହିଁ, ଯେପରି ଯୁବତୀ ଏକ ମେଳାରେ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠତାଵ ପଶ୍ଯତେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭାଗମୃତ୍ଵିଯମ୍ । ଯଦି ଶ୍ରାତୋ ଜୁହୋତନ ଯଦ୍ଯଶ୍ରାତୋ ମମତ୍ତନ
ଉଠ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଅଂଶକୁ ଦେଖ, ହେ ରିତ୍ବିଜମାନେ; ତୁମେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛ, ତେବେ ହବି ଦିଅ; ନ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ, ଅଭିଲାଷ କର।
ଶ୍ରାତଂ ହଵିରୋ ଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ପ୍ର ଯାହି ଜଗାମ ସୂରୋ ଅଧ୍ଵନୋ ଵିମଧ୍ଯମ୍ । ପରି ତ୍ଵାସତେ ନିଧିଭିଃ ସଖାଯଃ କୁଲପା ନ ଵ୍ରାଜପତିଂ ଚରନ୍ତମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣ, ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କର। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର ପଥ ଚାଲି ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ପହଞ୍ଚିଛି। ତୁମ ପାଖରେ ମିତ୍ରମାନେ ଧନ-ସମ୍ପଦ ନେଇ ଏମିତି ଜମାହେଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ଗୃହସ୍ଥମାନେ ନିଜ କୁଳପତିଙ୍କୁ ଘେରି ରହନ୍ତି।
ଶ୍ରାତଂ ମନ୍ଯ ଊଧନି ଶ୍ରାତମଗ୍ନୌ ସୁଶ୍ରାତଂ ମନ୍ଯେ ତଦୃତଂ ନଵୀଯଃ । ମାଧ୍ଯଂଦିନସ୍ଯ ସଵନସ୍ଯ ଦଧ୍ନଃ ପିବେନ୍ଦ୍ର ଵଜ୍ରିନ୍ପୁରୁକୃଜ୍ଜୁଷାଣଃ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ପାତ୍ରରେ ଥିବା ଆହୁତି ପବିତ୍ର, ଅଗ୍ନିରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଆହୁତି ପବିତ୍ର, ଏବଂ ନୂତନ ନିଷ୍ଠାରେ ତାହା ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର। ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ ଦହିରେ ଚାପିଥିବା ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ପିଉ।
ପ୍ର ସସାହିଷେ ପୁରୁହୂତ ଶତ୍ରୂଞ୍ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ତେ ଶୁଷ୍ମ ଇହ ରାତିରସ୍ତୁ । ଇନ୍ଦ୍ରା ଭର ଦକ୍ଷିଣେନା ଵସୂନି ପତିଃ ସିନ୍ଧୂନାମସି ରେଵତୀନାମ୍
ହେ ବହୁବାର ପୁଜିତ, ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିଛ। ତୁମର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଏଠାରେ ଆମ ପାଇଁ ଦାନ ଆଣୁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଡାହାଣ ହାତରେ ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଆଣ। ତୁମେ ନଦୀମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଧନର ମାଲିକ।
ମୃଗୋ ନ ଭୀମଃ କୁଚରୋ ଗିରିଷ୍ଠାଃ ପରାଵତ ଆ ଜଗନ୍ଥା ପରସ୍ଯାଃ । ସୃକଂ ସଂଶାଯ ପଵିମିନ୍ଦ୍ର ତିଗ୍ମଂ ଵି ଶତ୍ରୂନ୍ତାଳ୍ହି ଵି ମୃଧୋ ନୁଦସ୍ଵ
ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିବା ଭୟଙ୍କର ପଶୁ ପରି, ତୁମେ ଦୂର ଦେଶରୁ ଆସିଛ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଜ୍ର ଧର, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଉ, ବିରୋଧକୁ ଦୂର କର।
ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ଷତ୍ରମଭି ଵାମମୋଜୋଽଜାଯଥା ଵୃଷଭ ଚର୍ଷଣୀନାମ୍ । ଅପାନୁଦୋ ଜନମମିତ୍ରଯନ୍ତମୁରୁଂ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଅକୃଣୋରୁ ଲୋକମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଛ। ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ ପରି ଅଛ। ତୁମେ ଶତ୍ରୁ ଜନମକୁ ଦୂର କରିଛ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ଥାନ ତିଆରି କରିଛ।
ପ୍ରଥଶ୍ଚ ଯସ୍ଯ ସପ୍ରଥଶ୍ଚ ନାମାନୁଷ୍ଟୁଭସ୍ଯ ହଵିଷୋ ହଵିର୍ଯତ୍ । ଧାତୁର୍ଦ୍ଯୁତାନାତ୍ସଵିତୁଶ୍ଚ ଵିଷ୍ଣୋ ରଥଂତରମା ଜଭାରା ଵସିଷ୍ଠଃ
ଯାହାଙ୍କ ନାମ ପ୍ରଥ ଓ ସପ୍ରଥ, ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ଛନ୍ଦର ଯାଜ୍ଞିକ ଆହୁତି, ସେଇ ବସିଷ୍ଠ ଧାତା, ସବିତା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତେଜରୁ ରଥନ୍ତର ନେଇଥିଲେ।
ଅଵିନ୍ଦନ୍ତେ ଅତିହିତଂ ଯଦାସୀଦ୍ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଧାମ ପରମଂ ଗୁହା ଯତ୍ । ଧାତୁର୍ଦ୍ଯୁତାନାତ୍ସଵିତୁଶ୍ଚ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଭରଦ୍ଵାଜୋ ବୃହଦା ଚକ୍ରେ ଅଗ୍ନେଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଯଜ୍ଞର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆସନ ଗୁପ୍ତ ଥିଲା, ସେଠାକୁ ସେମାନେ ଖୋଜି ପାଇଲେ। ଧାତା, ସବିତା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତେଜରୁ ଭରଦ୍ୱାଜ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ବୃହତ୍ ତିଆରି କଲେ।
ତେଽଵିନ୍ଦନ୍ମନସା ଦୀଧ୍ଯାନା ଯଜୁ ଷ୍କନ୍ନଂ ପ୍ରଥମଂ ଦେଵଯାନମ୍ । ଧାତୁର୍ଦ୍ଯୁତାନାତ୍ସଵିତୁଶ୍ଚ ଵିଷ୍ଣୋରା ସୂର୍ଯାଦଭରନ୍ଘର୍ମମେତେ
ସେମାନେ ଉଜ୍ୱଳ ମନ ସହିତ ପ୍ରଥମ ଦେବମାର୍ଗ ଖୋଜିଲେ, ଯାହା ଯଜୁର୍ମନ୍ତ୍ରରେ ବୁନାଯାଇଛି। ଧାତା, ସବିତା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତେଜରୁ ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଠାରୁ ଉଷ୍ଣ ଆହୁତି ଆଣିଲେ।
ବୃହସ୍ପତିର୍ନଯତୁ ଦୁର୍ଗହା ତିରଃ ପୁନର୍ନେଷଦଘଶଂସାଯ ମନ୍ମ । କ୍ଷିପଦଶସ୍ତିମପ ଦୁର୍ମତିଂ ହନ୍ନଥା କରଦ୍ଯଜମାନାଯ ଶଂ ଯୋଃ
ବୃହସ୍ପତି ଆମକୁ କଠିନ ପଥ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରାନ୍ତୁ, ଆମକୁ ମଳିନ କଥାର ଅପବାଦରୁ ଦୂରେ ରଖନ୍ତୁ। ଶତ୍ରୁତାକୁ ଦଳନ କରନ୍ତୁ, ଦୁଷ୍ଟ ମନଭାବ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାକୁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ।
ନରାଶଂସୋ ନୋଽଵତୁ ପ୍ରଯାଜେ ଶଂ ନୋ ଅସ୍ତ୍ଵନୁଯାଜୋ ହଵେଷୁ । କ୍ଷିପଦଶସ୍ତିମପ ଦୁର୍ମତିଂ ହନ୍ନଥା କରଦ୍ଯଜମାନାଯ ଶଂ ଯୋଃ
ପ୍ରଥମ ଆହୁତିବେଳେ ନାରାଶଂସ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଶେଷ ଆହୁତି ଓ ହବିରେ ଆମକୁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ। ଶତ୍ରୁତାକୁ ଦଳନ କରନ୍ତୁ, ଦୁଷ୍ଟ ମନଭାବ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାକୁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ।
ତପୁର୍ମୂର୍ଧା ତପତୁ ରକ୍ଷସୋ ଯେ ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷଃ ଶରଵେ ହନ୍ତଵା ଉ । କ୍ଷିପଦଶସ୍ତିମପ ଦୁର୍ମତିଂ ହନ୍ନଥା କରଦ୍ଯଜମାନାଯ ଶଂ ଯୋଃ
ତୀବ୍ର ଶିର ଦେଉ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବବିରୋଧୀ, ବ୍ରହ୍ମଦ୍ୱେଷୀ, ସେମାନେ ଶରରେ ବିନାଶ ହେଉ। ଶତ୍ରୁତାକୁ ଦଳନ କରନ୍ତୁ, ଦୁଷ୍ଟ ମନଭାବ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାକୁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅପଶ୍ଯଂ ତ୍ଵା ମନସା ଚେକିତାନଂ ତପସୋ ଜାତଂ ତପସୋ ଵିଭୂତମ୍ । ଇହ ପ୍ରଜାମିହ ରଯିଂ ରରାଣଃ ପ୍ର ଜାଯସ୍ଵ ପ୍ରଜଯା ପୁତ୍ରକାମ
ମୁଁ ମନରେ ତୁମକୁ ଦେଖିଛି, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ତପସ୍ୟାରୁ ଜନ୍ମ, ତପସ୍ୟାର ତେଜରେ ଉଜ୍ୱଳ। ଏଠି ପୁତ୍ର ଦିଅ, ଏଠି ଧନ ଦିଅ, ପୁତ୍ରକାମୀ ପାଇଁ ପୁତ୍ର ଦିଅ।
ଅପଶ୍ଯଂ ତ୍ଵା ମନସା ଦୀଧ୍ଯାନାଂ ସ୍ଵାଯାଂ ତନୂ ଋତ୍ଵ୍ଯେ ନାଧମାନାମ୍ । ଉପ ମାମୁଚ୍ଚା ଯୁଵତିର୍ବଭୂଯାଃ ପ୍ର ଜାଯସ୍ଵ ପ୍ରଜଯା ପୁତ୍ରକାମେ
ମୁଁ ମନରେ ତୁମକୁ ଦେଖିଛି, ନିଜ ଶରୀରରେ ଉଜ୍ୱଳ, ଋତୁରୁ ଅପସୃତ ନୁହଁ। ଯୁବତୀ ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁ, ପୁତ୍ରକାମୀ ପାଇଁ ପୁତ୍ର ଦିଅ।
ଅହଂ ଗର୍ଭମଦଧାମୋଷଧୀଷ୍ଵହଂ ଵିଶ୍ଵେଷୁ ଭୁଵନେଷ୍ଵନ୍ତଃ । ଅହଂ ପ୍ରଜା ଅଜନଯଂ ପୃଥିଵ୍ଯାମହଂ ଜନିଭ୍ଯୋ ଅପରୀଷୁ ପୁତ୍ରାନ୍
ମୁଁ ଗର୍ଭକୁ ଔଷଧିରେ ରଖିଛି, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ରଖିଛି। ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ସନ୍ତାନ ପ୍ରଦାନ କରିଛି, ନାରୀମାନଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ଦେଇଛି।
ଵିଷ୍ଣୁର୍ଯୋନିଂ କଲ୍ପଯତୁ ତ୍ଵଷ୍ଟା ରୂପାଣି ପିଂଶତୁ । ଆ ସିଞ୍ଚତୁ ପ୍ରଜାପତିର୍ଧାତା ଗର୍ଭଂ ଦଧାତୁ ତେ
ବିଷ୍ଣୁ ଗର୍ଭାଶୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁନ୍ତୁ, ତ୍ୱଷ୍ଟା ଆକୃତି ତିଆରି କରୁନ୍ତୁ, ପ୍ରଜାପତି ଗର୍ଭ ସିଞ୍ଚନ କରୁନ୍ତୁ, ଧାତା ତୁମ ଶରୀରରେ ଗର୍ଭ ରଖନ୍ତୁ।
ଗର୍ଭଂ ଧେହି ସିନୀଵାଲି ଗର୍ଭଂ ଧେହି ସରସ୍ଵତି । ଗର୍ଭଂ ତେ ଅଶ୍ଵିନୌ ଦେଵାଵା ଧତ୍ତାଂ ପୁଷ୍କରସ୍ରଜା
ସିନୀବାଳୀ ଗର୍ଭ ଦିଅ, ସରସ୍ୱତୀ ଗର୍ଭ ଦିଅ, ପଦ୍ମମାଳାଧାରୀ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା ତୁମ ଶରୀରରେ ଗର୍ଭ ଦିଅନ୍ତୁ।
ହିରଣ୍ଯଯୀ ଅରଣୀ ଯଂ ନିର୍ମନ୍ଥତୋ ଅଶ୍ଵିନା । ତଂ ତେ ଗର୍ଭଂ ହଵାମହେ ଦଶମେ ମାସି ସୂତଵେ
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ତୁମେ ଯେ ସୁନାର ଅରଣି ଘସିଛ, ସେଇ ଗର୍ଭକୁ ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ, ଦଶମ ମାସରେ ଜନ୍ମ ହେଉ।
ମହି ତ୍ରୀଣାମଵୋଽସ୍ତୁ ଦ୍ଯୁକ୍ଷଂ ମିତ୍ରସ୍ଯାର୍ଯମ୍ଣଃ । ଦୁରାଧର୍ଷଂ ଵରୁଣସ୍ଯ
ତିନିଜଣଙ୍କରୁ ବଡ଼ ସାହାଯ୍ୟ ମିଳୁ, ଦିବର ଉଜ୍ୱଳ, ମିତ୍ର, ଆର୍ୟମାନ ଓ ଅଜୟୀ ବରୁଣଙ୍କଠାରୁ।
ନହି ତେଷାମମା ଚନ ନାଧ୍ଵସୁ ଵାରଣେଷୁ । ଈଶେ ରିପୁରଘଶଂସଃ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ନାହିଁ, ରାସ୍ତାରେ କିମ୍ବା ଚଉକି ଠାରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଦୁଷ୍ଟ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଲୋକ ତାଙ୍କୁ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।