ଅଜୈଷ୍ମାଦ୍ଯାସନାମ ଚାଭୂମାନାଗସୋ ଵଯମ୍ । ଜାଗ୍ରତ୍ସ୍ଵପ୍ନଃ ସଂକଲ୍ପଃ ପାପୋ ଯଂ ଦ୍ଵିଷ୍ମସ୍ତଂ ସ ଋଚ୍ଛତୁ ଯୋ ନୋ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ତମୃଚ୍ଛତୁ
ଆମେ ଜିତିଛୁ, ବସିଛୁ, ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛୁ; ଜାଗ୍ରତ, ସ୍ୱପ୍ନ କିମ୍ବା ମନରେ ଖରାପ ଭାବ ଥିଲେ—ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ, ସେ ଦୂରେ ଯାଉ, ଯିଏ ଆମକୁ ଘୃଣା କରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଦୂରେ ଯାଉ।
ଦେଵାଃ କପୋତ ଇଷିତୋ ଯଦିଚ୍ଛନ୍ଦୂତୋ ନିରୃତ୍ଯା ଇଦମାଜଗାମ । ତସ୍ମା ଅର୍ଚାମ କୃଣଵାମ ନିଷ୍କୃତିଂ ଶଂ ନୋ ଅସ୍ତୁ ଦ୍ଵିପଦେ ଶଂ ଚତୁଷ୍ପଦେ
ଦେବତାମାନେ, କପୋତ ପଠାଇ କିମ୍ବା ନିରୃତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁଃଖ ଆଣିଥିଲେ, ତାହା ପାଇଁ ଆମେ ପୂଜା କରୁଛୁ, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରୁଛୁ; ଦୁଇପଦୀ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଙ୍ଗଳରେ ରୁହନ୍ତୁ।
ଶିଵଃ କପୋତ ଇଷିତୋ ନୋ ଅସ୍ତ୍ଵନାଗା ଦେଵାଃ ଶକୁନୋ ଗୃହେଷୁ । ଅଗ୍ନିର୍ହି ଵିପ୍ରୋ ଜୁଷତାଂ ହଵିର୍ନଃ ପରି ହେତିଃ ପକ୍ଷିଣୀ ନୋ ଵୃଣକ୍ତୁ
ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା କପୋତ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ; ଦେବତା ପକ୍ଷୀ ଆମ ଘରକୁ କ୍ଷତି ନ ଦେଉ। ଅଗ୍ନି, ପୂଜାରୀ, ଆମର ହବିଷ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ; ପଖିର ଆଘାତ ଆମକୁ ଚୟନ କରୁ ନାହିଁ।
ହେତିଃ ପକ୍ଷିଣୀ ନ ଦଭାତ୍ଯସ୍ମାନାଷ୍ଟ୍ର୍ଯାଂ ପଦଂ କୃଣୁତେ ଅଗ୍ନିଧାନେ । ଶଂ ନୋ ଗୋଭ୍ଯଶ୍ଚ ପୁରୁଷେଭ୍ଯଶ୍ଚାସ୍ତୁ ମା ନୋ ହିଂସୀଦିହ ଦେଵାଃ କପୋତଃ
ପଖିର ଆଘାତ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରୁନାହିଁ; ସେ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ନିଜ ସ୍ଥାନ କରେ। ଗାଁ ଓ ଲୋକମାନେ ମଙ୍ଗଳରେ ରୁହନ୍ତୁ; ଦେବତା କପୋତ ଏଠାରେ ଆମକୁ କ୍ଷତି ନ ଦେଉ।
ଯଦୁଲୂକୋ ଵଦତି ମୋଘମେତଦ୍ଯତ୍କପୋତଃ ପଦମଗ୍ନୌ କୃଣୋତି । ଯସ୍ଯ ଦୂତଃ ପ୍ରହିତ ଏଷ ଏତତ୍ତସ୍ମୈ ଯମାଯ ନମୋ ଅସ୍ତୁ ମୃତ୍ଯଵେ
ଉଲୁକ ଯାହା କହେ, ତାହା ବ୍ୟର୍ଥ; କପୋତ ଅଗ୍ନିରେ ଯାହା ଚିହ୍ନ ଦେଇଥାଏ, ସେଠି ବ୍ୟର୍ଥ। ଏହି ଦୂତ କାହା ପାଖକୁ ପଠାଯାଇଛି, ସେଠି ଯମଙ୍କୁ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ନମସ୍କାର ହେଉ।
ଋଚା କପୋତଂ ନୁଦତ ପ୍ରଣୋଦମିଷଂ ମଦନ୍ତଃ ପରି ଗାଂ ନଯଧ୍ଵମ୍ । ସଂଯୋପଯନ୍ତୋ ଦୁରିତାନି ଵିଶ୍ଵା ହିତ୍ଵା ନ ଊର୍ଜଂ ପ୍ର ପତାତ୍ପତିଷ୍ଠଃ
ମନ୍ତ୍ରରେ କପୋତକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ, ମୁଁ ତାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛି—ଆନନ୍ଦରେ ଗାଁକୁ ଘେରି ନେଉ। ସମସ୍ତ ଅପମାନକୁ ଛାଡ଼ି, ଶକ୍ତି ଓ ସ୍ଥିରତା ପାଇଁ ଉଡ଼ିଯାଅ।
ଋଷଭଂ ମା ସମାନାନାଂ ସପତ୍ନାନାଂ ଵିଷାସହିମ୍ । ହନ୍ତାରଂ ଶତ୍ରୂଣାଂ କୃଧି ଵିରାଜଂ ଗୋପତିଂ ଗଵାମ୍
ମୋତେ ସମାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ କର, ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀମାନେ ଉପରେ ବିଜୟୀ, ଶତ୍ରୁମାନେର ହନ୍ତା, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଗାଁ ଓ ଗାଈଙ୍କର ନାଥ କର।
ଅହମସ୍ମି ସପତ୍ନହେନ୍ଦ୍ର ଇଵାରିଷ୍ଟୋ ଅକ୍ଷତଃ । ଅଧଃ ସପତ୍ନା ମେ ପଦୋରିମେ ସର୍ଵେ ଅଭିଷ୍ଠିତାଃ
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଅଦମ୍ୟ ଓ ଅକ୍ଷତ ଅଛି; ମୋର ସମସ୍ତ ସତ୍ରୁମାନେ ମୋ ପାଦ ତଳେ ଦବାଇ ରହିଛନ୍ତି।
ଅତ୍ରୈଵ ଵୋଽପି ନହ୍ଯାମ୍ଯୁଭେ ଆର୍ତ୍ନୀ ଇଵ ଜ୍ଯଯା । ଵାଚସ୍ପତେ ନି ଷେଧେମାନ୍ଯଥା ମଦଧରଂ ଵଦାନ୍
ଏଠି ଏବେ ମୁଁ ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଧାରି ଧରିଲି, ଧନୁର ତାର ପରି। ବାଣୀର ଦେବତା, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କର, ଯେଉଁଠି ମୋ ବିରୋଧରେ କିଛି କହିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଅଭିଭୂରହମାଗମଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମେଣ ଧାମ୍ନା । ଆ ଵଶ୍ଚିତ୍ତମା ଵୋ ଵ୍ରତମା ଵୋଽହଂ ସମିତିଂ ଦଦେ
ମୁଁ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ବିଜୟୀ ହୋଇ ଆସିଛି; ତୁମେ ଯାହା ଭାବିଥିଲେ, ଯାହା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ନେଇଥିଲେ, ତୁମର ସମାବେଶ—ସେସବୁକୁ ମୁଁ ଆପଣ କବଜା କରିଛି।
ଯୋଗକ୍ଷେମଂ ଵ ଆଦାଯାହଂ ଭୂଯାସମୁତ୍ତମ ଆ ଵୋ ମୂର୍ଧାନମକ୍ରମୀମ୍ । ଅଧସ୍ପଦାନ୍ମ ଉଦ୍ଵଦତ ମଣ୍ଡୂକା ଇଵୋଦକାନ୍ମଣ୍ଡୂକା ଉଦକାଦିଵ
ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ଓ ସୁରକ୍ଷା ନେଇ, ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ହେଉ; ମୁଁ ତୁମର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପାଦ ଦେଇଛି—ମୋ ପାଦ ତଳୁ ବାହାରିଆ, ଯେପରି ଅଣ୍ଡାରୁ ବାହାରୁଥିବା ବେଙ୍ଗମାନେ ପରି।
ତୁଭ୍ଯେଦମିନ୍ଦ୍ର ପରି ଷିଚ୍ଯତେ ମଧୁ ତ୍ଵଂ ସୁତସ୍ଯ କଲଶସ୍ଯ ରାଜସି । ତ୍ଵଂ ରଯିଂ ପୁରୁଵୀରାମୁ ନସ୍କୃଧି ତ୍ଵଂ ତପଃ ପରିତପ୍ଯାଜଯଃ ସ୍ଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ମଧୁର ପାନୀୟ ତୁମ ପାଇଁ ଢେଲାଯାଉଛି; ତୁମେ ଚାପିଥିବା ସୋମର ପାତ୍ରର ନାଥ। ଆମକୁ ବହୁ ସୂର୍ଯ୍ୟବନ୍ତ ଧନ ଦିଅ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୁର୍ବଳ ହେଉନ୍ତୁ, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗ ଜିତିଥିବା।
ସ୍ଵର୍ଜିତଂ ମହି ମନ୍ଦାନମନ୍ଧସୋ ହଵାମହେ ପରି ଶକ୍ରଂ ସୁତାଁ ଉପ । ଇମଂ ନୋ ଯଜ୍ଞମିହ ବୋଧ୍ଯା ଗହି ସ୍ପୃଧୋ ଜଯନ୍ତଂ ମଘଵାନମୀମହେ
ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ତୁମ ପାଇଁ ଚାପିଥିବା ମଧୁର ଓ ଉତ୍ସାହଦାୟକ ସୋମ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ; ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆସ, ସଚେତନ ହେଉ, ମଘବାନ୍, ଯାହାକୁ ଆମେ ଶତ୍ରୁଜୟୀ ଭାବେ ଡାକୁଛୁ।
ସୋମସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଵରୁଣସ୍ଯ ଧର୍ମଣି ବୃହସ୍ପତେରନୁମତ୍ଯା ଉ ଶର୍ମଣି । ତଵାହମଦ୍ଯ ମଘଵନ୍ନୁପସ୍ତୁତୌ ଧାତର୍ଵିଧାତଃ କଲଶାଁ ଅଭକ୍ଷଯମ୍
ସୋମ ରାଜା, ବରୁଣ ଓ ବୃହସ୍ପତି, ଅନୁମତିଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ, ଆଜି ମଘବାନ୍, ତୁମ ଶ୍ରୀଗୁଣରେ ମୁଁ ସୋମ ପାତ୍ର ସେବନ କରିଛି, ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।
ପ୍ରସୂତୋ ଭକ୍ଷମକରଂ ଚରାଵପି ସ୍ତୋମଂ ଚେମଂ ପ୍ରଥମଃ ସୂରିରୁନ୍ମୃଜେ । ସୁତେ ସାତେନ ଯଦ୍ଯାଗମଂ ଵାଂ ପ୍ରତି ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରଜମଦଗ୍ନୀ ଦମେ
ଜନ୍ମ ନେଇ, ମୁଁ ନିବେଦନ ଦେଲି ଓ ଚାଲିଲି; ପ୍ରଥମ ଋଷି ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ପବିତ୍ର କଲେ। ଚାପିଥିବା ସୋମ ସହିତ, ମୁଁ ଯେଉଁ କିଛି ପାଇଛି, ସେ ଦୁଇଜଣ—ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଓ ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପାଇଁ ଘରେ ନିବେଦନ କଲି।
ଵାତସ୍ଯ ନୁ ମହିମାନଂ ରଥସ୍ଯ ରୁଜନ୍ନେତି ସ୍ତନଯନ୍ନସ୍ଯ ଘୋଷଃ । ଦିଵିସ୍ପୃଗ୍ଯାତ୍ଯରୁଣାନି କୃଣ୍ଵନ୍ନୁତୋ ଏତି ପୃଥିଵ୍ଯା ରେଣୁମସ୍ଯନ୍
ବାୟୁଙ୍କ ରଥର ମହତ୍ତ୍ୱ—ସେ ଭାଙ୍ଗି ଆସେ, ଗର୍ଜନ କରେ, ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଗଜ୍ଜନା। ସେ ଆକାଶକୁ ଛୁଏ, ପ୍ରଭାତକୁ ଲାଲ କରେ, ଏବଂ ମାଟିରୁ ଧୂଳି ଉଡାଏ।
ସଂ ପ୍ରେରତେ ଅନୁ ଵାତସ୍ଯ ଵିଷ୍ଠା ଐନଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ସମନଂ ନ ଯୋଷାଃ । ତାଭିଃ ସଯୁକ୍ସରଥଂ ଦେଵ ଈଯତେଽସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଭୁଵନସ୍ଯ ରାଜା
ସେ ବାୟୁଙ୍କ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ; ଜଣେ ଯାତ୍ରାସଙ୍ଗୀ ଝିଅମାନେ ପରି ସେଙ୍ଗ ଯାଆନ୍ତି। ସେମାନେ ଯୋଗ ହୋଇ, ଦେବତା ତାଙ୍କର ରଥ ଚଲାନ୍ତି—ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଜା।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ପଥିଭିରୀଯମାନୋ ନ ନି ଵିଶତେ କତମଚ୍ଚନାହଃ । ଅପାଂ ସଖା ପ୍ରଥମଜା ଋତାଵା କ୍ଵ ସ୍ଵିଜ୍ଜାତଃ କୁତ ଆ ବଭୂଵ
ମଧ୍ୟାକାଶରେ ରାସ୍ତାରେ ଚଳିତ, ସେ କେବେ ଏକ ଦିନରେ ବସି ରହେନାହିଁ; ଜଳର ମିତ୍ର, ନୀତିର ପ୍ରଥମଜ, ସେ କେଉଁଠି ଜନ୍ମ ନେଲେ, କେଉଁଠୁ ଆସିଲେ?
ଆତ୍ମା ଦେଵାନାଂ ଭୁଵନସ୍ଯ ଗର୍ଭୋ ଯଥାଵଶଂ ଚରତି ଦେଵ ଏଷଃ । ଘୋଷା ଇଦସ୍ଯ ଶୃଣ୍ଵିରେ ନ ରୂପଂ ତସ୍ମୈ ଵାତାଯ ହଵିଷା ଵିଧେମ
ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗର୍ଭ; ଏହି ଦେବତା ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳିନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ରୂପ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; ସେଇ ବାୟୁଙ୍କୁ ଆମେ ହବି ଦିଅ।
ମଯୋଭୂର୍ଵାତୋ ଅଭି ଵାତୂସ୍ରା ଊର୍ଜସ୍ଵତୀରୋଷଧୀରା ରିଶନ୍ତାମ୍ । ପୀଵସ୍ଵତୀର୍ଜୀଵଧନ୍ଯାଃ ପିବନ୍ତ୍ଵଵସାଯ ପଦ୍ଵତେ ରୁଦ୍ର ମୃଳ
ଦୟାଳୁ ବାୟୁ ଆମ ଉପରେ ବହୁ, ପୋଷକ ଔଷଧିମାନେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉନ୍ତୁ; ଦୁଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରାଣଦାୟିନୀ ଗଛମାନେ ଆମ ଭଲ ପାଇଁ ପିଉନ୍ତୁ—ହେ ରୁଦ୍ର, ମୃଦୁ ହେଉ।
ଯାଃ ସରୂପା ଵିରୂପା ଏକରୂପା ଯାସାମଗ୍ନିରିଷ୍ଟ୍ଯା ନାମାନି ଵେଦ । ଯା ଅଙ୍ଗିରସସ୍ତପସେହ ଚକ୍ରୁସ୍ତାଭ୍ଯଃ ପର୍ଜନ୍ଯ ମହି ଶର୍ମ ଯଚ୍ଛ
ଯେଉଁ ଔଷଧିମାନେ ଏକ ରୂପ, ବହୁ ରୂପ, କିମ୍ବା ଏକା ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଜାଣନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ତିଆରି କରିଥିଲେ—ସେମାନଙ୍କୁ, ହେ ପର୍ଜନ୍ୟ, ବଡ଼ ରକ୍ଷା ଦିଅ।
ଯା ଦେଵେଷୁ ତନ୍ଵମୈରଯନ୍ତ ଯାସାଂ ସୋମୋ ଵିଶ୍ଵା ରୂପାଣି ଵେଦ । ତା ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ପଯସା ପିନ୍ଵମାନାଃ ପ୍ରଜାଵତୀରିନ୍ଦ୍ର ଗୋଷ୍ଠେ ରିରୀହି
ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ଦେହ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ଯାହାର ସମସ୍ତ ରୂପ ସୋମ ଜାଣନ୍ତି—ସେମାନେ ଦୁଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସନ୍ତାନରେ ଧନ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୋଠରେ ବୃଦ୍ଧି ଦିଅ।
ପ୍ରଜାପତିର୍ମହ୍ଯମେତା ରରାଣୋ ଵିଶ୍ଵୈର୍ଦେଵୈଃ ପିତୃଭିଃ ସଂଵିଦାନଃ । ଶିଵାଃ ସତୀରୁପ ନୋ ଗୋଷ୍ଠମାକସ୍ତାସାଂ ଵଯଂ ପ୍ରଜଯା ସଂ ସଦେମ
ପ୍ରଜାପତି ଏହିଅଉଷଧିମାନେ ମୋତେ ଦେଇଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ଏକମତ ହୋଇ; ସେମାନେ ଶୁଭ ହୋଇ ଆମ ଗୋଠକୁ ଆସନ୍ତୁ—ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସନ୍ତାନ ସହିତ ରୁହୁ।
ଵିଭ୍ରାଡ୍ବୃହତ୍ପିବତୁ ସୋମ୍ଯଂ ମଧ୍ଵାଯୁର୍ଦଧଦ୍ଯଜ୍ଞପତାଵଵିହ୍ରୁତମ୍ । ଵାତଜୂତୋ ଯୋ ଅଭିରକ୍ଷତି ତ୍ମନା ପ୍ରଜାଃ ପୁପୋଷ ପୁରୁଧା ଵି ରାଜତି
ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା ମଧୁର ସୋମ ପିଉନ୍ତୁ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯଜ୍ଞପତିଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ; ବାୟୁ ଚାଳିତ, ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଲୋକମାନେ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି।
ଵିଭ୍ରାଡ୍ବୃହତ୍ସୁଭୃତଂ ଵାଜସାତମଂ ଧର୍ମନ୍ଦିଵୋ ଧରୁଣେ ସତ୍ଯମର୍ପିତମ୍ । ଅମିତ୍ରହା ଵୃତ୍ରହା ଦସ୍ଯୁହନ୍ତମଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଜଜ୍ଞେ ଅସୁରହା ସପତ୍ନହା
ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭଲ ଭାବେ ପୋଷିତ, ଶକ୍ତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାତା, ନୀତିରେ ଅବିଚଳ, ଦିବିର ଆସନରେ ସ୍ଥିର; ଶତ୍ରୁ ହନ୍ତା, ବୃତ୍ର ହନ୍ତା, ଦାସ୍ୟୁ ନାଶକ, ଆଲୋକ ଜନ୍ମ ନେଇଛି—ଅସୁର ଓ ସତ୍ରୁ ହନ୍ତା।
ଇଦଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଜ୍ଯୋତିଷାଂ ଜ୍ଯୋତିରୁତ୍ତମଂ ଵିଶ୍ଵଜିଦ୍ଧନଜିଦୁଚ୍ଯତେ ବୃହତ୍ । ଵିଶ୍ଵଭ୍ରାଡ୍ଭ୍ରାଜୋ ମହି ସୂର୍ଯୋ ଦୃଶ ଉରୁ ପପ୍ରଥେ ସହ ଓଜୋ ଅଚ୍ଯୁତମ୍
ଏହି ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଆଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ସର୍ବାଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ, ଯାହାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିବା, ଧନକୁ ଜିତିବା ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଅପାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ କେବେ ହ୍ରାସ ପାଏ ନାହିଁ।
ଵିଭ୍ରାଜଞ୍ଜ୍ଯୋତିଷା ସ୍ଵରଗଚ୍ଛୋ ରୋଚନଂ ଦିଵଃ । ଯେନେମା ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନ୍ଯାଭୃତା ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା ଵିଶ୍ଵଦେଵ୍ଯାଵତା
ତୁମେ ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ, ଆକାଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଯାଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଧାରିତ ଅଛି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ କରୁଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ।
ତ୍ଵଂ ତ୍ଯମିଟତୋ ରଥମିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରାଵଃ ସୁତାଵତଃ । ଅଶୃଣୋଃ ସୋମିନୋ ହଵମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସଭାରୁ ସୋମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ସେଇ ରଥକୁ ନେଇଯାଇଛ, ତୁମେ ସୋମ ଚାପିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣିଛ।
ତ୍ଵଂ ମଖସ୍ଯ ଦୋଧତଃ ଶିରୋଽଵ ତ୍ଵଚୋ ଭରଃ । ଅଗଚ୍ଛଃ ସୋମିନୋ ଗୃହମ୍
ତୁମେ ବଳିର ମୁଣ୍ଡ ଓ ଚର୍ମ ନେଇଛ, ତୁମେ ସୋମ ଚାପିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛ।
ତ୍ଵଂ ତ୍ଯମିନ୍ଦ୍ର ମର୍ତ୍ଯମାସ୍ତ୍ରବୁଧ୍ନାଯ ଵେନ୍ଯମ୍ । ମୁହୁଃ ଶ୍ରଥ୍ନା ମନସ୍ଯଵେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବେଳେବେଳେ ତୁମକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଣ ନାମକ ମାନବକୁ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରିଛ।