ଅକ୍ଷୀଭ୍ଯାଂ ତେ ନାସିକାଭ୍ଯାଂ କର୍ଣାଭ୍ଯାଂ ଛୁବୁକାଦଧି । ଯକ୍ଷ୍ମଂ ଶୀର୍ଷଣ୍ଯଂ ମସ୍ତିଷ୍କାଜ୍ଜିହ୍ଵାଯା ଵି ଵୃହାମି ତେ
ତୁମର ଆଖି, ନାକ, କାନ, ଠୋଡ଼ ତଳୁ, ମୁଣ୍ଡ, ମସ୍ତିଷ୍କ ଓ ଜିହ୍ବାରୁ ଆମେ ରୋଗକୁ ଦୂର କରୁଛି।
ଗ୍ରୀଵାଭ୍ଯସ୍ତ ଉଷ୍ଣିହାଭ୍ଯଃ କୀକସାଭ୍ଯୋ ଅନୂକ୍ଯାତ୍ । ଯକ୍ଷ୍ମଂ ଦୋଷଣ୍ଯମଂସାଭ୍ଯାଂ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଵି ଵୃହାମି ତେ
ତୁମର ଗଳା, ମୁଣ୍ଡର ଫିତା, କାଶି, କଣ୍ଠ, କାନ୍ଧ, ମାଂସପେଶୀ ଓ ବାହୁରୁ ଆମେ ରୋଗକୁ ଦୂର କରୁଛି।
ଆନ୍ତ୍ରେଭ୍ଯସ୍ତେ ଗୁଦାଭ୍ଯୋ ଵନିଷ୍ଠୋର୍ହୃଦଯାଦଧି । ଯକ୍ଷ୍ମଂ ମତସ୍ନାଭ୍ଯାଂ ଯକ୍ନଃ ପ୍ଲାଶିଭ୍ଯୋ ଵି ଵୃହାମି ତେ
ତୁମର ଆନ୍ତ୍ର, ପାଖାନା, ମନ୍ଦିର, ହୃଦୟ, ଚର୍ବି, ଯକୃତ ଓ ପ୍ଲୀହାରୁ ଆମେ ରୋଗକୁ ଦୂର କରୁଛି।
ଊରୁଭ୍ଯାଂ ତେ ଅଷ୍ଠୀଵଦ୍ଭ୍ଯାଂ ପାର୍ଷ୍ଣିଭ୍ଯାଂ ପ୍ରପଦାଭ୍ଯାମ୍ । ଯକ୍ଷ୍ମଂ ଶ୍ରୋଣିଭ୍ଯାଂ ଭାସଦାଦ୍ଭଂସସୋ ଵି ଵୃହାମି ତେ
ତୁମର ଉରୁ, ହାଡ଼, ପାଦର ଗଡ଼ି, ପାଦତଳ, ନିତମ୍ବ, ଦେହର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଂଶ ଓ ପିଛୁରୁ ଆମେ ରୋଗକୁ ଦୂର କରୁଛି।
ମେହନାଦ୍ଵନଂକରଣାଲ୍ଲୋମଭ୍ଯସ୍ତେ ନଖେଭ୍ଯଃ । ଯକ୍ଷ୍ମଂ ସର୍ଵସ୍ମାଦାତ୍ମନସ୍ତମିଦଂ ଵି ଵୃହାମି ତେ
ତୁମର ଯୌନାଙ୍ଗ, ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗ, କେଶ ଓ ନଖରୁ ଆମେ ଏହି ରୋଗକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହରୁ ଦୂର କରୁଛି।
ଅଙ୍ଗାଦଙ୍ଗାଲ୍ଲୋମ୍ନୋଲୋମ୍ନୋ ଜାତଂ ପର୍ଵଣିପର୍ଵଣି । ଯକ୍ଷ୍ମଂ ସର୍ଵସ୍ମାଦାତ୍ମନସ୍ତମିଦଂ ଵି ଵୃହାମି ତେ
ତୁମର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଂଗ, ପ୍ରତ୍ୟେକ କେଶ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂଯୋଗ ସ୍ଥାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ରୋଗକୁ ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହରୁ ଦୂର କରୁଛି।
ଅପେହି ମନସସ୍ପତେଽପ କ୍ରାମ ପରଶ୍ଚର । ପରୋ ନିରୃତ୍ଯା ଆ ଚକ୍ଷ୍ଵ ବହୁଧା ଜୀଵତୋ ମନଃ
ମନସ୍ପତି, ଦୂରେ ଯାଅ, ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଅ, ଅନ୍ୟଠାରେ ଯାଅ; ଦୁଃଖରୁ ଦୂରେ ରୁହ, ଜୀବନ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ମନ ବିଭିନ୍ନ ଦିଗରେ ବିକାଶ ପାଉ।
ଭଦ୍ରଂ ଵୈ ଵରଂ ଵୃଣତେ ଭଦ୍ରଂ ଯୁଞ୍ଜନ୍ତି ଦକ୍ଷିଣମ୍ । ଭଦ୍ରଂ ଵୈଵସ୍ଵତେ ଚକ୍ଷୁର୍ବହୁତ୍ରା ଜୀଵତୋ ମନଃ
ମଙ୍ଗଳକାମନା କରିଥିବା ଲୋକ ଭଲଟି ଚୟନ କରନ୍ତି, ଭଲକାମରେ ଡାହାଣ ହାତ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି; ଭଲ ହେଉ ଭୈବସ୍ବତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି, ଜୀବନ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ମନ ବହୁ ଦିଗରେ ବିକାଶ ପାଉ।
ଯଦାଶସା ନିଃଶସାଭିଶସୋପାରିମ ଜାଗ୍ରତୋ ଯତ୍ସ୍ଵପନ୍ତଃ । ଅଗ୍ନିର୍ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯପ ଦୁଷ୍କୃତାନ୍ଯଜୁଷ୍ଟାନ୍ଯାରେ ଅସ୍ମଦ୍ଦଧାତୁ
ଆମେ ଯାହା କାମନା, ଶ୍ୱାସ, ଶାପ, ଜାଗ୍ରତ କିମ୍ବା ନିଦ୍ରାରେ କରିଛୁ, ତାହା ସମସ୍ତ ଖରାପ କାମକୁ ଅଗ୍ନି ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ନେଯାଉ।
ଯଦିନ୍ଦ୍ର ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତେଽଭିଦ୍ରୋହଂ ଚରାମସି । ପ୍ରଚେତା ନ ଆଙ୍ଗିରସୋ ଦ୍ଵିଷତାଂ ପାତ୍ଵଂହସଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବାଣୀର ନାଥ, ଆମେ ଯେଉଁ ଅପରାଧ କରୁଛୁ, ପ୍ରଜ୍ଞାନ ଆଙ୍ଗିରସମାନେ ଶତ୍ରୁମାନେର ଦୋଷରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଅଜୈଷ୍ମାଦ୍ଯାସନାମ ଚାଭୂମାନାଗସୋ ଵଯମ୍ । ଜାଗ୍ରତ୍ସ୍ଵପ୍ନଃ ସଂକଲ୍ପଃ ପାପୋ ଯଂ ଦ୍ଵିଷ୍ମସ୍ତଂ ସ ଋଚ୍ଛତୁ ଯୋ ନୋ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ତମୃଚ୍ଛତୁ
ଆମେ ଜିତିଛୁ, ବସିଛୁ, ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛୁ; ଜାଗ୍ରତ, ସ୍ୱପ୍ନ କିମ୍ବା ମନରେ ଖରାପ ଭାବ ଥିଲେ—ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ, ସେ ଦୂରେ ଯାଉ, ଯିଏ ଆମକୁ ଘୃଣା କରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଦୂରେ ଯାଉ।
ଦେଵାଃ କପୋତ ଇଷିତୋ ଯଦିଚ୍ଛନ୍ଦୂତୋ ନିରୃତ୍ଯା ଇଦମାଜଗାମ । ତସ୍ମା ଅର୍ଚାମ କୃଣଵାମ ନିଷ୍କୃତିଂ ଶଂ ନୋ ଅସ୍ତୁ ଦ୍ଵିପଦେ ଶଂ ଚତୁଷ୍ପଦେ
ଦେବତାମାନେ, କପୋତ ପଠାଇ କିମ୍ବା ନିରୃତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁଃଖ ଆଣିଥିଲେ, ତାହା ପାଇଁ ଆମେ ପୂଜା କରୁଛୁ, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରୁଛୁ; ଦୁଇପଦୀ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଙ୍ଗଳରେ ରୁହନ୍ତୁ।
ଶିଵଃ କପୋତ ଇଷିତୋ ନୋ ଅସ୍ତ୍ଵନାଗା ଦେଵାଃ ଶକୁନୋ ଗୃହେଷୁ । ଅଗ୍ନିର୍ହି ଵିପ୍ରୋ ଜୁଷତାଂ ହଵିର୍ନଃ ପରି ହେତିଃ ପକ୍ଷିଣୀ ନୋ ଵୃଣକ୍ତୁ
ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା କପୋତ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ; ଦେବତା ପକ୍ଷୀ ଆମ ଘରକୁ କ୍ଷତି ନ ଦେଉ। ଅଗ୍ନି, ପୂଜାରୀ, ଆମର ହବିଷ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ; ପଖିର ଆଘାତ ଆମକୁ ଚୟନ କରୁ ନାହିଁ।
ହେତିଃ ପକ୍ଷିଣୀ ନ ଦଭାତ୍ଯସ୍ମାନାଷ୍ଟ୍ର୍ଯାଂ ପଦଂ କୃଣୁତେ ଅଗ୍ନିଧାନେ । ଶଂ ନୋ ଗୋଭ୍ଯଶ୍ଚ ପୁରୁଷେଭ୍ଯଶ୍ଚାସ୍ତୁ ମା ନୋ ହିଂସୀଦିହ ଦେଵାଃ କପୋତଃ
ପଖିର ଆଘାତ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରୁନାହିଁ; ସେ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ନିଜ ସ୍ଥାନ କରେ। ଗାଁ ଓ ଲୋକମାନେ ମଙ୍ଗଳରେ ରୁହନ୍ତୁ; ଦେବତା କପୋତ ଏଠାରେ ଆମକୁ କ୍ଷତି ନ ଦେଉ।
ଯଦୁଲୂକୋ ଵଦତି ମୋଘମେତଦ୍ଯତ୍କପୋତଃ ପଦମଗ୍ନୌ କୃଣୋତି । ଯସ୍ଯ ଦୂତଃ ପ୍ରହିତ ଏଷ ଏତତ୍ତସ୍ମୈ ଯମାଯ ନମୋ ଅସ୍ତୁ ମୃତ୍ଯଵେ
ଉଲୁକ ଯାହା କହେ, ତାହା ବ୍ୟର୍ଥ; କପୋତ ଅଗ୍ନିରେ ଯାହା ଚିହ୍ନ ଦେଇଥାଏ, ସେଠି ବ୍ୟର୍ଥ। ଏହି ଦୂତ କାହା ପାଖକୁ ପଠାଯାଇଛି, ସେଠି ଯମଙ୍କୁ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ନମସ୍କାର ହେଉ।
ଋଚା କପୋତଂ ନୁଦତ ପ୍ରଣୋଦମିଷଂ ମଦନ୍ତଃ ପରି ଗାଂ ନଯଧ୍ଵମ୍ । ସଂଯୋପଯନ୍ତୋ ଦୁରିତାନି ଵିଶ୍ଵା ହିତ୍ଵା ନ ଊର୍ଜଂ ପ୍ର ପତାତ୍ପତିଷ୍ଠଃ
ମନ୍ତ୍ରରେ କପୋତକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ, ମୁଁ ତାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛି—ଆନନ୍ଦରେ ଗାଁକୁ ଘେରି ନେଉ। ସମସ୍ତ ଅପମାନକୁ ଛାଡ଼ି, ଶକ୍ତି ଓ ସ୍ଥିରତା ପାଇଁ ଉଡ଼ିଯାଅ।
ଋଷଭଂ ମା ସମାନାନାଂ ସପତ୍ନାନାଂ ଵିଷାସହିମ୍ । ହନ୍ତାରଂ ଶତ୍ରୂଣାଂ କୃଧି ଵିରାଜଂ ଗୋପତିଂ ଗଵାମ୍
ମୋତେ ସମାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ କର, ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀମାନେ ଉପରେ ବିଜୟୀ, ଶତ୍ରୁମାନେର ହନ୍ତା, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଗାଁ ଓ ଗାଈଙ୍କର ନାଥ କର।
ଅହମସ୍ମି ସପତ୍ନହେନ୍ଦ୍ର ଇଵାରିଷ୍ଟୋ ଅକ୍ଷତଃ । ଅଧଃ ସପତ୍ନା ମେ ପଦୋରିମେ ସର୍ଵେ ଅଭିଷ୍ଠିତାଃ
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଅଦମ୍ୟ ଓ ଅକ୍ଷତ ଅଛି; ମୋର ସମସ୍ତ ସତ୍ରୁମାନେ ମୋ ପାଦ ତଳେ ଦବାଇ ରହିଛନ୍ତି।
ଅତ୍ରୈଵ ଵୋଽପି ନହ୍ଯାମ୍ଯୁଭେ ଆର୍ତ୍ନୀ ଇଵ ଜ୍ଯଯା । ଵାଚସ୍ପତେ ନି ଷେଧେମାନ୍ଯଥା ମଦଧରଂ ଵଦାନ୍
ଏଠି ଏବେ ମୁଁ ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଧାରି ଧରିଲି, ଧନୁର ତାର ପରି। ବାଣୀର ଦେବତା, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କର, ଯେଉଁଠି ମୋ ବିରୋଧରେ କିଛି କହିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଅଭିଭୂରହମାଗମଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମେଣ ଧାମ୍ନା । ଆ ଵଶ୍ଚିତ୍ତମା ଵୋ ଵ୍ରତମା ଵୋଽହଂ ସମିତିଂ ଦଦେ
ମୁଁ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ବିଜୟୀ ହୋଇ ଆସିଛି; ତୁମେ ଯାହା ଭାବିଥିଲେ, ଯାହା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ନେଇଥିଲେ, ତୁମର ସମାବେଶ—ସେସବୁକୁ ମୁଁ ଆପଣ କବଜା କରିଛି।
ଯୋଗକ୍ଷେମଂ ଵ ଆଦାଯାହଂ ଭୂଯାସମୁତ୍ତମ ଆ ଵୋ ମୂର୍ଧାନମକ୍ରମୀମ୍ । ଅଧସ୍ପଦାନ୍ମ ଉଦ୍ଵଦତ ମଣ୍ଡୂକା ଇଵୋଦକାନ୍ମଣ୍ଡୂକା ଉଦକାଦିଵ
ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ଓ ସୁରକ୍ଷା ନେଇ, ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ହେଉ; ମୁଁ ତୁମର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପାଦ ଦେଇଛି—ମୋ ପାଦ ତଳୁ ବାହାରିଆ, ଯେପରି ଅଣ୍ଡାରୁ ବାହାରୁଥିବା ବେଙ୍ଗମାନେ ପରି।
ତୁଭ୍ଯେଦମିନ୍ଦ୍ର ପରି ଷିଚ୍ଯତେ ମଧୁ ତ୍ଵଂ ସୁତସ୍ଯ କଲଶସ୍ଯ ରାଜସି । ତ୍ଵଂ ରଯିଂ ପୁରୁଵୀରାମୁ ନସ୍କୃଧି ତ୍ଵଂ ତପଃ ପରିତପ୍ଯାଜଯଃ ସ୍ଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ମଧୁର ପାନୀୟ ତୁମ ପାଇଁ ଢେଲାଯାଉଛି; ତୁମେ ଚାପିଥିବା ସୋମର ପାତ୍ରର ନାଥ। ଆମକୁ ବହୁ ସୂର୍ଯ୍ୟବନ୍ତ ଧନ ଦିଅ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୁର୍ବଳ ହେଉନ୍ତୁ, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗ ଜିତିଥିବା।
ସ୍ଵର୍ଜିତଂ ମହି ମନ୍ଦାନମନ୍ଧସୋ ହଵାମହେ ପରି ଶକ୍ରଂ ସୁତାଁ ଉପ । ଇମଂ ନୋ ଯଜ୍ଞମିହ ବୋଧ୍ଯା ଗହି ସ୍ପୃଧୋ ଜଯନ୍ତଂ ମଘଵାନମୀମହେ
ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ତୁମ ପାଇଁ ଚାପିଥିବା ମଧୁର ଓ ଉତ୍ସାହଦାୟକ ସୋମ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ; ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆସ, ସଚେତନ ହେଉ, ମଘବାନ୍, ଯାହାକୁ ଆମେ ଶତ୍ରୁଜୟୀ ଭାବେ ଡାକୁଛୁ।
ସୋମସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଵରୁଣସ୍ଯ ଧର୍ମଣି ବୃହସ୍ପତେରନୁମତ୍ଯା ଉ ଶର୍ମଣି । ତଵାହମଦ୍ଯ ମଘଵନ୍ନୁପସ୍ତୁତୌ ଧାତର୍ଵିଧାତଃ କଲଶାଁ ଅଭକ୍ଷଯମ୍
ସୋମ ରାଜା, ବରୁଣ ଓ ବୃହସ୍ପତି, ଅନୁମତିଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ, ଆଜି ମଘବାନ୍, ତୁମ ଶ୍ରୀଗୁଣରେ ମୁଁ ସୋମ ପାତ୍ର ସେବନ କରିଛି, ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।
ପ୍ରସୂତୋ ଭକ୍ଷମକରଂ ଚରାଵପି ସ୍ତୋମଂ ଚେମଂ ପ୍ରଥମଃ ସୂରିରୁନ୍ମୃଜେ । ସୁତେ ସାତେନ ଯଦ୍ଯାଗମଂ ଵାଂ ପ୍ରତି ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରଜମଦଗ୍ନୀ ଦମେ
ଜନ୍ମ ନେଇ, ମୁଁ ନିବେଦନ ଦେଲି ଓ ଚାଲିଲି; ପ୍ରଥମ ଋଷି ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ପବିତ୍ର କଲେ। ଚାପିଥିବା ସୋମ ସହିତ, ମୁଁ ଯେଉଁ କିଛି ପାଇଛି, ସେ ଦୁଇଜଣ—ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଓ ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପାଇଁ ଘରେ ନିବେଦନ କଲି।
ଵାତସ୍ଯ ନୁ ମହିମାନଂ ରଥସ୍ଯ ରୁଜନ୍ନେତି ସ୍ତନଯନ୍ନସ୍ଯ ଘୋଷଃ । ଦିଵିସ୍ପୃଗ୍ଯାତ୍ଯରୁଣାନି କୃଣ୍ଵନ୍ନୁତୋ ଏତି ପୃଥିଵ୍ଯା ରେଣୁମସ୍ଯନ୍
ବାୟୁଙ୍କ ରଥର ମହତ୍ତ୍ୱ—ସେ ଭାଙ୍ଗି ଆସେ, ଗର୍ଜନ କରେ, ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଗଜ୍ଜନା। ସେ ଆକାଶକୁ ଛୁଏ, ପ୍ରଭାତକୁ ଲାଲ କରେ, ଏବଂ ମାଟିରୁ ଧୂଳି ଉଡାଏ।
ସଂ ପ୍ରେରତେ ଅନୁ ଵାତସ୍ଯ ଵିଷ୍ଠା ଐନଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ସମନଂ ନ ଯୋଷାଃ । ତାଭିଃ ସଯୁକ୍ସରଥଂ ଦେଵ ଈଯତେଽସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଭୁଵନସ୍ଯ ରାଜା
ସେ ବାୟୁଙ୍କ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ; ଜଣେ ଯାତ୍ରାସଙ୍ଗୀ ଝିଅମାନେ ପରି ସେଙ୍ଗ ଯାଆନ୍ତି। ସେମାନେ ଯୋଗ ହୋଇ, ଦେବତା ତାଙ୍କର ରଥ ଚଲାନ୍ତି—ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଜା।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ପଥିଭିରୀଯମାନୋ ନ ନି ଵିଶତେ କତମଚ୍ଚନାହଃ । ଅପାଂ ସଖା ପ୍ରଥମଜା ଋତାଵା କ୍ଵ ସ୍ଵିଜ୍ଜାତଃ କୁତ ଆ ବଭୂଵ
ମଧ୍ୟାକାଶରେ ରାସ୍ତାରେ ଚଳିତ, ସେ କେବେ ଏକ ଦିନରେ ବସି ରହେନାହିଁ; ଜଳର ମିତ୍ର, ନୀତିର ପ୍ରଥମଜ, ସେ କେଉଁଠି ଜନ୍ମ ନେଲେ, କେଉଁଠୁ ଆସିଲେ?
ଆତ୍ମା ଦେଵାନାଂ ଭୁଵନସ୍ଯ ଗର୍ଭୋ ଯଥାଵଶଂ ଚରତି ଦେଵ ଏଷଃ । ଘୋଷା ଇଦସ୍ଯ ଶୃଣ୍ଵିରେ ନ ରୂପଂ ତସ୍ମୈ ଵାତାଯ ହଵିଷା ଵିଧେମ
ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗର୍ଭ; ଏହି ଦେବତା ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳିନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ରୂପ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; ସେଇ ବାୟୁଙ୍କୁ ଆମେ ହବି ଦିଅ।
ମଯୋଭୂର୍ଵାତୋ ଅଭି ଵାତୂସ୍ରା ଊର୍ଜସ୍ଵତୀରୋଷଧୀରା ରିଶନ୍ତାମ୍ । ପୀଵସ୍ଵତୀର୍ଜୀଵଧନ୍ଯାଃ ପିବନ୍ତ୍ଵଵସାଯ ପଦ୍ଵତେ ରୁଦ୍ର ମୃଳ
ଦୟାଳୁ ବାୟୁ ଆମ ଉପରେ ବହୁ, ପୋଷକ ଔଷଧିମାନେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉନ୍ତୁ; ଦୁଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରାଣଦାୟିନୀ ଗଛମାନେ ଆମ ଭଲ ପାଇଁ ପିଉନ୍ତୁ—ହେ ରୁଦ୍ର, ମୃଦୁ ହେଉ।