ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରାସି ଵୃତ୍ରହା ଵ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷମତିରଃ । ଉଦ୍ଦ୍ଯାମସ୍ତଭ୍ନା ଓଜସା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିଛ, ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରିଛ।
ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ସଜୋଷସମର୍କଂ ବିଭର୍ଷି ବାହ୍ଵୋଃ । ଵଜ୍ରଂ ଶିଶାନ ଓଜସା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୁଇ ହାତରେ ଏକତାରେ ବଜ୍ରଧାରଣ କରିଛ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଉଠାଇଛ।
ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରାଭିଭୂରସି ଵିଶ୍ଵା ଜାତାନ୍ଯୋଜସା । ସ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵ ଆଭଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିଛ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଅଛନ୍ତି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ।
ସୋମ ଏକେଭ୍ଯଃ ପଵତେ ଘୃତମେକ ଉପାସତେ । ଯେଭ୍ଯୋ ମଧୁ ପ୍ରଧାଵତି ତାଁଶ୍ଚିଦେଵାପି ଗଚ୍ଛତାତ୍
କେହି ପାଇଁ ସୋମ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ଅନ୍ୟମାନେ ଘୃତକୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି; ଯାହାପାଇଁ ମଧୁ ବହିଯାଏ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉନ୍ତୁ।
ତପସା ଯେ ଅନାଧୃଷ୍ଯାସ୍ତପସା ଯେ ସ୍ଵର୍ଯଯୁଃ । ତପୋ ଯେ ଚକ୍ରିରେ ମହସ୍ତାଁଶ୍ଚିଦେଵାପି ଗଚ୍ଛତାତ୍
ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଅଜୟ, ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କରିଛନ୍ତି—ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉନ୍ତୁ।
ଯେ ଯୁଧ୍ଯନ୍ତେ ପ୍ରଧନେଷୁ ଶୂରାସୋ ଯେ ତନୂତ୍ଯଜଃ । ଯେ ଵା ସହସ୍ରଦକ୍ଷିଣାସ୍ତାଁଶ୍ଚିଦେଵାପି ଗଚ୍ଛତାତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେଇଛନ୍ତି, ନାୟକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଦେହ ଦାନ କରିଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ହଜାର ଦାନ କରିଛନ୍ତି—ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉନ୍ତୁ।
ଯେ ଚିତ୍ପୂର୍ଵ ଋତସାପ ଋତାଵାନ ଋତାଵୃଧଃ । ପିତୄନ୍ତପସ୍ଵତୋ ଯମ ତାଁଶ୍ଚିଦେଵାପି ଗଚ୍ଛତାତ୍
ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଧର୍ମର ପାଳନ କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ସତ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି, ତପସ୍ୟା କରି ଯମଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଥିବା ପିତୃମାନେ—ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉନ୍ତୁ।
ସହସ୍ରଣୀଥାଃ କଵଯୋ ଯେ ଗୋପାଯନ୍ତି ସୂର୍ଯମ୍ । ଋଷୀନ୍ତପସ୍ଵତୋ ଯମ ତପୋଜାଁ ଅପି ଗଚ୍ଛତାତ୍
ଯେଉଁ କବିମାନେ ହଜାର ରାସ୍ତା ଜାଣନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ତପସ୍ୟା କରି ଯମଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଥିବା ଋଷିମାନେ—ସେମାନେ ତପସ୍ୟାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉନ୍ତୁ।
ଅରାଯି କାଣେ ଵିକଟେ ଗିରିଂ ଗଚ୍ଛ ସଦାନ୍ଵେ । ଶିରିମ୍ବିଠସ୍ଯ ସତ୍ଵଭିସ୍ତେଭିଷ୍ଟ୍ଵା ଚାତଯାମସି
ହେ ଶତ୍ରୁ, ଏକ ଚକ୍ଷୁ ଓ ବିକଳାଙ୍ଗ, ପର୍ବତକୁ ଯାଅ, ସଦା ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଅ। ଶିରିମ୍ବିଠଙ୍କର ଭୂତମାନେ ସହିତ ତୁମକୁ ଆମେ ଦୂରେ ହଟାଉଛୁ।
ଚତ୍ତୋ ଇତଶ୍ଚତ୍ତାମୁତଃ ସର୍ଵା ଭ୍ରୂଣାନ୍ଯାରୁଷୀ । ଅରାଯ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତେ ତୀକ୍ଷ୍ଣଶୃଙ୍ଗୋଦୃଷନ୍ନିହି
ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଅ, ସେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଚାଲିଯାଅ, ସମସ୍ତ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଗର୍ଭମାନେ। ହେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି, ତୁମ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ବୃଷଭ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁକୁ ଆଘାତ କର।
ଅଦୋ ଯଦ୍ଦାରୁ ପ୍ଲଵତେ ସିନ୍ଧୋଃ ପାରେ ଅପୂରୁଷମ୍ । ତଦା ରଭସ୍ଵ ଦୁର୍ହଣୋ ତେନ ଗଚ୍ଛ ପରସ୍ତରମ୍
ନଦୀର ପାରେ ଏକ ପୁରୁଷ ନଥିବା କାଠ ଭସୁଛି; ହେ ଧ୍ୱଂସକାରୀ, ସେଠିକୁ ଧରି, ଏହା ସହିତ ତୁମେ ଅପର ପାରକୁ ଯାଅ।
ଯଦ୍ଧ ପ୍ରାଚୀରଜଗନ୍ତୋରୋ ମଣ୍ଡୂରଧାଣିକୀଃ । ହତା ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଶତ୍ରଵଃ ସର୍ଵେ ବୁଦ୍ବୁଦଯାଶଵଃ
ଯେତେବେଳେ ପୂର୍ବଦିଗର ଲୋକମାନେ ଚଳିଗଲେ, ମଣ୍ଡୂର ଓ ଧାଣିକମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ, ସମସ୍ତ ଫେନା ଭର୍ତ୍ତି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ, ବିନାଶ ହେଲେ।
ପରୀମେ ଗାମନେଷତ ପର୍ଯଗ୍ନିମହୃଷତ । ଦେଵେଷ୍ଵକ୍ରତ ଶ୍ରଵଃ କ ଇମାଁ ଆ ଦଧର୍ଷତି
ସେମାନେ ଗାଈକୁ ଚାରିପାଖେ ଖୋଜିଲେ, ଅଗ୍ନିକୁ ଘେରିଲେ; ସେମାନେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କଲେ—ଏମାନେକୁ କିଏ ଜିତିପାରିବ?
ଅଗ୍ନିଂ ହିନ୍ଵନ୍ତୁ ନୋ ଧିଯଃ ସପ୍ତିମାଶୁମିଵାଜିଷୁ । ତେନ ଜେଷ୍ମ ଧନଂଧନମ୍
ଆମର ଚିନ୍ତାବଳୀ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଏମିତି ଉତ୍ସାହିତ କରୁ, ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ତୀବ୍ର ରଥ ଦୌଡ଼େ। ତାଙ୍କ ସହିତ, ଆମେ ପୁନିପୁନି ଧନ ଜିତିପାରିବା।
ଯଯା ଗା ଆକରାମହେ ସେନଯାଗ୍ନେ ତଵୋତ୍ଯା । ତାଂ ନୋ ହିନ୍ଵ ମଘତ୍ତଯେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯେ ଶକ୍ତିରେ ଆମେ ଗାଁମାନେକୁ ଆଣିଥିଲୁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ; ସେଇ ଶକ୍ତି ଆମକୁ ଦାନଶୀଳତା ପାଇଁ ଦିଅ।
ଆଗ୍ନେ ସ୍ଥୂରଂ ରଯିଂ ଭର ପୃଥୁଂ ଗୋମନ୍ତମଶ୍ଵିନମ୍ । ଅଙ୍ଧି ଖଂ ଵର୍ତଯା ପଣିମ୍
ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ବହୁତ, ବିସ୍ତୃତ ଓ ଗୋଧନରେ ଭରିପୁରା ଧନ ଦିଅ। ଆମ ପାଇଁ ଏକ ଅଂଶ ଦିଅ, ଲୋଭୀମାନେକୁ ଦୂରେ ରଖ।
ଅଗ୍ନେ ନକ୍ଷତ୍ରମଜରମା ସୂର୍ଯଂ ରୋହଯୋ ଦିଵି । ଦଧଜ୍ଜ୍ଯୋତିର୍ଜନେଭ୍ଯଃ
ଅଗ୍ନି, ଆକାଶରେ ଅକ୍ଷୟ ତାରା, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଦୟ କର। ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଆଲୋକ ସ୍ଥାପନ କର।
ଅଗ୍ନେ କେତୁର୍ଵିଶାମସି ପ୍ରେଷ୍ଠଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପସ୍ଥସତ୍ । ବୋଧା ସ୍ତୋତ୍ରେ ଵଯୋ ଦଧତ୍
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କ ଆଲୋକ, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ। ଉଠ, ଶ୍ରୁତି ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଧରି ଜାଗ୍ରତ ହୁଅ।
ଇମା ନୁ କଂ ଭୁଵନା ସୀଷଧାମେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵେ ଚ ଦେଵାଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରୁ, କେଉଁଟିକୁ ଆମେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବୁ? ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ।
ଯଜ୍ଞଂ ଚ ନସ୍ତନ୍ଵଂ ଚ ପ୍ରଜାଂ ଚାଦିତ୍ଯୈରିନ୍ଦ୍ରଃ ସହ ଚୀକୢପାତି
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ, ଦେହ ଓ ସନ୍ତାନ ସଜାଇ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଆଦିତ୍ଯୈରିନ୍ଦ୍ରଃ ସଗଣୋ ମରୁଦ୍ଭିରସ୍ମାକଂ ଭୂତ୍ଵଵିତା ତନୂନାମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ ଓ ମାରୁତମାନେ ସହିତ, ଆମ ଦେହମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକ ହେଉନ୍ତୁ।
ହତ୍ଵାଯ ଦେଵା ଅସୁରାନ୍ଯଦାଯନ୍ଦେଵା ଦେଵତ୍ଵମଭିରକ୍ଷମାଣାଃ
ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରି, ଦେବତ୍ୱ ଦାନ କଲେ, ନିଜ ଦେବତ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯଞ୍ଚମର୍କମନଯଞ୍ଛଚୀଭିରାଦିତ୍ସ୍ଵଧାମିଷିରାଂ ପର୍ଯପଶ୍ଯନ୍
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ନୂତନ ଦିଗରେ ସ୍ତୁତିକୁ ନେଇଗଲେ; ଲାଭ ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ପୋଷଣ ଖାଦ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ।
ସୂର୍ଯୋ ନୋ ଦିଵସ୍ପାତୁ ଵାତୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷାତ୍ । ଅଗ୍ନିର୍ନଃ ପାର୍ଥିଵେଭ୍ଯଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆମକୁ ଆକାଶରୁ ରକ୍ଷା କରୁ, ବାୟୁ ମଧ୍ୟାକାଶରୁ ରକ୍ଷା କରୁ, ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ପୃଥିବୀରୁ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଜୋଷା ସଵିତର୍ଯସ୍ଯ ତେ ହରଃ ଶତଂ ସଵାଁ ଅର୍ହତି । ପାହି ନୋ ଦିଦ୍ଯୁତଃ ପତନ୍ତ୍ଯାଃ
ସବିତାଙ୍କର କୃପାରେ, ତୁମ ତେଜ ଶତ ଗୁଣେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ। ବିଦ୍ୟୁତ ଝରିପଡ଼ୁଥିବାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଚକ୍ଷୁର୍ନୋ ଦେଵଃ ସଵିତା ଚକ୍ଷୁର୍ନ ଉତ ପର୍ଵତଃ । ଚକ୍ଷୁର୍ଧାତା ଦଧାତୁ ନଃ
ଦେବତା ସବିତା ଆମର ଦୃଷ୍ଟି ହେଉନ୍ତୁ, ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ଆମର ଦୃଷ୍ଟି ହେଉ; ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଆମକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତୁ।
ଚକ୍ଷୁର୍ନୋ ଧେହି ଚକ୍ଷୁଷେ ଚକ୍ଷୁର୍ଵିଖ୍ଯୈ ତନୂଭ୍ଯଃ । ସଂ ଚେଦଂ ଵି ଚ ପଶ୍ଯେମ
ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆମକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ୟାତି ପାଇଁ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ। ଆମେ ଏହି ଜଗତକୁ ସମେତ ଓ ଅଲଗା ଭାବରେ ଦେଖିପାରିବା।
ସୁସଂଦୃଶଂ ତ୍ଵା ଵଯଂ ପ୍ରତି ପଶ୍ଯେମ ସୂର୍ଯ । ଵି ପଶ୍ଯେମ ନୃଚକ୍ଷସଃ
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିପାରିବା। ଆମେ ମାନବ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଦେଖିପାରିବା।
ଉଦସୌ ସୂର୍ଯୋ ଅଗାଦୁଦଯଂ ମାମକୋ ଭଗଃ । ଅହଂ ତଦ୍ଵିଦ୍ଵଲା ପତିମଭ୍ଯସାକ୍ଷି ଵିଷାସହିଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ, ମୋର ଭାଗ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଉଦିଲା। ମୁଁ ଜ୍ଞାନୀ, ମୋ ପତିଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କଲି, ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜୟ ପାଇଲି।
ଅହଂ କେତୁରହଂ ମୂର୍ଧାହମୁଗ୍ରା ଵିଵାଚନୀ । ମମେଦନୁ କ୍ରତୁଂ ପତିଃ ସେହାନାଯା ଉପାଚରେତ୍
ମୁଁ ଚିହ୍ନ, ମୁଁ ଶିରୋପରି, ମୁଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୁଁ କଥା କହୁଥିବା। ମୋ ଇଚ୍ଛାକୁ ମୋ ପତି ଅନୁସରେ, ଦୃଢ଼ା ନାରୀଙ୍କୁ ସେ ସେବା କରେ।