ଅଯଂ ହି ତେ ଅମର୍ତ୍ଯ ଇନ୍ଦୁରତ୍ଯୋ ନ ପତ୍ଯତେ । ଦକ୍ଷୋ ଵିଶ୍ଵାଯୁର୍ଵେଧସେ
ଏହା ତୁମର ଅମର ଶକ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହା କେହି ଦମନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ଦକ୍ଷତା, ସମସ୍ତ ଜୀବନ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପାଇଁ।
ଅଯମସ୍ମାସୁ କାଵ୍ଯ ଋଭୁର୍ଵଜ୍ରୋ ଦାସ୍ଵତେ । ଅଯଂ ବିଭର୍ତ୍ଯୂର୍ଧ୍ଵକୃଶନଂ ମଦମୃଭୁର୍ନ କୃତ୍ଵ୍ଯଂ ମଦମ୍
ଏହି ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି କବି ଋଭୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦାନଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ। ଏହିଏ ଉପରକୁ ଉଠୁଥିବା, ସ୍ଲିମ୍ ଆନନ୍ଦକୁ ବହନ କରନ୍ତି, ଋଭୁମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, ଆନନ୍ଦକୁ।
ଘୃଷୁଃ ଶ୍ଯେନାଯ କୃତ୍ଵନ ଆସୁ ସ୍ଵାସୁ ଵଂସଗଃ । ଅଵ ଦୀଧେଦହୀଶୁଵଃ
ଉତ୍ସାହିତ, ଶ୍ୟେନ ପାଇଁ, କର୍ମକୁ କରୁଥିବା, ନିଜ ଗୋତିଆ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିବା। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣମାନେ ଚମକୁନ୍ତୁ।
ଯଂ ସୁପର୍ଣଃ ପରାଵତଃ ଶ୍ଯେନସ୍ଯ ପୁତ୍ର ଆଭରତ୍ । ଶତଚକ୍ରଂ ଯୋଽହ୍ଯୋ ଵର୍ତନିଃ
ଯାହାକୁ ଶୁଭ୍ରପଂଖୀ, ଦୂରପ୍ରାପ୍ତ, ଶ୍ୟେନର ପୁଅ ଆଣିଥିଲେ। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଶତଚକ୍ର ରଥର ମାର୍ଗ।
ଯଂ ତେ ଶ୍ଯେନଶ୍ଚାରୁମଵୃକଂ ପଦାଭରଦରୁଣଂ ମାନମନ୍ଧସଃ । ଏନା ଵଯୋ ଵି ତାର୍ଯାଯୁର୍ଜୀଵସ ଏନା ଜାଗାର ବନ୍ଧୁତା
ଯାହାକୁ ତୁମ ଶ୍ୟେନ, ସୁନ୍ଦର, ପଦେ ପଦେ ଆଣିଥିଲେ, ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ମଦର ମାପ। ଏହି ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ବଢ଼େ, ଜୀବନ ଜାଗେ, ଏହି ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଏଵା ତଦିନ୍ଦ୍ର ଇନ୍ଦୁନା ଦେଵେଷୁ ଚିଦ୍ଧାରଯାତେ ମହି ତ୍ଯଜଃ । କ୍ରତ୍ଵା ଵଯୋ ଵି ତାର୍ଯାଯୁଃ ସୁକ୍ରତୋ କ୍ରତ୍ଵାଯମସ୍ମଦା ସୁତଃ
ଏଭଳି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ସହିତ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କରିଛ। ଇଚ୍ଛାରେ, ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ବଢ଼େ, ହେ ସୁକୌଶଳୀ, ଇଚ୍ଛାରେ, ଏହି ସୋମ ଆମ ପାଇଁ ଚାପାଯାଉଛି।
ଇମାଂ ଖନାମ୍ଯୋଷଧିଂ ଵୀରୁଧଂ ବଲଵତ୍ତମାମ୍ । ଯଯା ସପତ୍ନୀଂ ବାଧତେ ଯଯା ସଂଵିନ୍ଦତେ ପତିମ୍
ମୁଁ ଏହି ଔଷଧି, ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଛକୁ ଖୋଦୁଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଜିତାଯାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱାମୀକୁ ପାଉଥିବା।
ଉତ୍ତାନପର୍ଣେ ସୁଭଗେ ଦେଵଜୂତେ ସହସ୍ଵତି । ସପତ୍ନୀଂ ମେ ପରା ଧମ ପତିଂ ମେ କେଵଲଂ କୁରୁ
ଉପରକୁ ପତ୍ର ଥିବା, ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ଦେବତାଙ୍କ ଚୟିତା, ଶକ୍ତିଶାଳି ଔଷଧି। ମୋର ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ, ମୋ ସ୍ୱାମୀକୁ କେବଳ ମୋର କର।
ଉତ୍ତରାହମୁତ୍ତର ଉତ୍ତରେଦୁତ୍ତରାଭ୍ଯଃ । ଅଥା ସପତ୍ନୀ ଯା ମମାଧରା ସାଧରାଭ୍ଯଃ
ମୁଁ ସବୁଠୁ ଉପର, ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ରଗାମୀ ହେଉ। ଯିଏ ମୋ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ସ୍ତ୍ରୀ, ସେ ମୋଠାରୁ ତଳ, ସେ ଅବଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରହୁ।
ନହ୍ଯସ୍ଯା ନାମ ଗୃଭ୍ଣାମି ନୋ ଅସ୍ମିନ୍ରମତେ ଜନେ । ପରାମେଵ ପରାଵତଂ ସପତ୍ନୀଂ ଗମଯାମସି
ମୁଁ ତାଙ୍କ ନାମ ନେଉନି, ଏଠାରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ କେବେ ଖୁସି ମାନେନି; ଚଳ, ଆମେ ଏହି ବିରୋଧିଣୀକୁ ଦୂରକୁ, ଅଜଣା ଦେଶକୁ ପଠାଇଦେବା।
ଅହମସ୍ମି ସହମାନାଥ ତ୍ଵମସି ସାସହିଃ । ଉଭେ ସହସ୍ଵତୀ ଭୂତ୍ଵୀ ସପତ୍ନୀଂ ମେ ସହାଵହୈ
ମୁଁ ସହିପାରିବା ଲୋକ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସହିପାର; ଆମେ ଦୁଇଜଣେ ଏଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଏହି ବିରୋଧିଣୀକୁ ସାଙ୍ଗରେ ମିଳି ଜିତିବା।
ଉପ ତେଽଧାଂ ସହମାନାମଭି ତ୍ଵାଧାଂ ସହୀଯସା । ମାମନୁ ପ୍ର ତେ ମନୋ ଵତ୍ସଂ ଗୌରିଵ ଧାଵତୁ ପଥା ଵାରିଵ ଧାଵତୁ
ମୁଁ ତୁମକୁ ବିରୋଧିଣୀଠାରୁ ଉପରେ ରଖିଛି, ତାଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତି ଦେଇ ତୁମକୁ ଉପରେ ବସାଇଛି; ତୁମର ମନ ମୋ ପଛରେ ଗାଈ ଝିଅ ପଛରେ ଯିବା ପରି, କିମ୍ବା ପଥରେ ପାଣି ବହିଯିବା ପରି, ଚାଲିନଯାଉ।
ଅରଣ୍ଯାନ୍ଯରଣ୍ଯାନ୍ଯସୌ ଯା ପ୍ରେଵ ନଶ୍ଯସି । କଥା ଗ୍ରାମଂ ନ ପୃଚ୍ଛସି ନ ତ୍ଵା ଭୀରିଵ ଵିନ୍ଦତୀ୩ଁ
ଏହି ଜଣୀ ଜଙ୍ଗଲୀ, ସତ୍ୟରେ ଜଙ୍ଗଲୀ, ମନେ ହୁଏ ମୁଁ ହେବାକୁ ହେଉଛି; କାହିଁକି ସେ ଗାଁ ବିଷୟରେ ପଚାରୁନାହାଁତି, କିମ୍ବା ଭୟଭୀତ ହେବା ପରି ତୁମକୁ ଖୋଜୁନାହାଁତି?
ଵୃଷାରଵାଯ ଵଦତେ ଯଦୁପାଵତି ଚିଚ୍ଚିକଃ । ଆଘାଟିଭିରିଵ ଧାଵଯନ୍ନରଣ୍ଯାନିର୍ମହୀଯତେ
ଯେତେବେଳେ ଚିଚିକା କୁହୁଁ କରେ ଓ ଶଙ୍ଖ ଦେଉଥିବା ବଳଦକୁ ଡାକେ, ମନେ ହୁଏ ସେ ଦୃଢ଼ ପାଦରେ ଦୌଡ଼ୁଛି; ଏହି ଜଙ୍ଗଲୀ ମହାନ ହେଉଛି।
ଉତ ଗାଵ ଇଵାଦନ୍ତ୍ଯୁତ ଵେଶ୍ମେଵ ଦୃଶ୍ଯତେ । ଉତୋ ଅରଣ୍ଯାନିଃ ସାଯଂ ଶକଟୀରିଵ ସର୍ଜତି
କେବେ ସେ ଗାଈମାନେ ଚରିବା ପରି ଚରେ, କେବେ ଘର ପରି ଦେଖାଯାଏ; କେବେ ଜଙ୍ଗଲୀ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଗାଡ଼ି ପରି ଚାଲିଯାଏ।
ଗାମଙ୍ଗୈଷ ଆ ହ୍ଵଯତି ଦାର୍ଵଙ୍ଗୈଷୋ ଅପାଵଧୀତ୍ । ଵସନ୍ନରଣ୍ଯାନ୍ଯାଂ ସାଯମକ୍ରୁକ୍ଷଦିତି ମନ୍ଯତେ
ସେ ଗାଈକୁ ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ଡାକେ, ଲାଠିରେ ମାରେ; ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହି, ମନେ କରେ, 'ମୁଁ ଏକ ଶବ୍ଦ କରିଛି।'
ନ ଵା ଅରଣ୍ଯାନିର୍ହନ୍ତ୍ଯନ୍ଯଶ୍ଚେନ୍ନାଭିଗଚ୍ଛତି । ସ୍ଵାଦୋଃ ଫଲସ୍ଯ ଜଗ୍ଧ୍ଵାଯ ଯଥାକାମଂ ନି ପଦ୍ଯତେ
ଜଙ୍ଗଲୀ କାହାକୁ କ୍ଷତି କରେନାହିଁ, ଯଦିଓ ଅନ୍ୟ କେହି ନିକଟକୁ ଆସେନି; ମିଠା ଫଳ ଖାଇ, ସେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଶୋଇଯାଏ।
ଆଞ୍ଜନଗନ୍ଧିଂ ସୁରଭିଂ ବହ୍ଵନ୍ନାମକୃଷୀଵଲାମ୍ । ପ୍ରାହଂ ମୃଗାଣାଂ ମାତରମରଣ୍ଯାନିମଶଂସିଷମ୍
ଅଞ୍ଜନ ଗନ୍ଧ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଥିବା, ଅଧିକ ଖାଦ୍ୟ ଥିବା, ଅଚାଷ ଜମିରେ—ଏଭଳି ମୁଁ ଜଙ୍ଗଲୀ, ପଶୁମାନଙ୍କର ମା'କୁ, ପ୍ରଶଂସା କରିଛି।
ଶ୍ରତ୍ତେ ଦଧାମି ପ୍ରଥମାଯ ମନ୍ଯଵେଽହନ୍ଯଦ୍ଵୃତ୍ରଂ ନର୍ଯଂ ଵିଵେରପଃ । ଉଭେ ଯତ୍ତ୍ଵା ଭଵତୋ ରୋଦସୀ ଅନୁ ରେଜତେ ଶୁଷ୍ମାତ୍ପୃଥିଵୀ ଚିଦଦ୍ରିଵଃ
ମୁଁ ପ୍ରଥମ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୁମ ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଆସ୍ଥା ରଖୁଛି; ତୁମେ ବୀରତାରେ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରି ଜଳକୁ ଖୋଲିଥିଲ; ଯେତେବେଳେ ଦୁଇଟି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ କମ୍ପିଥାଏ, ପାହାଡ଼ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ହିଲିଯାଏ।
ତ୍ଵଂ ମାଯାଭିରନଵଦ୍ଯ ମାଯିନଂ ଶ୍ରଵସ୍ଯତା ମନସା ଵୃତ୍ରମର୍ଦଯଃ । ତ୍ଵାମିନ୍ନରୋ ଵୃଣତେ ଗଵିଷ୍ଟିଷୁ ତ୍ଵାଂ ଵିଶ୍ଵାସୁ ହଵ୍ଯାସ୍ଵିଷ୍ଟିଷୁ
ତୁମେ ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟା ଓ ଦୋଷହୀନ ଶକ୍ତିରେ, ଚତୁର ମନରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବୃତ୍ରକୁ ଦଳିଥିଲ; ଲୋକମାନେ ଗୋଧନ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମକୁ ବାଛନ୍ତି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯଜ୍ଞ ଓ ହବନରେ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି।
ଐଷୁ ଚାକନ୍ଧି ପୁରୁହୂତ ସୂରିଷୁ ଵୃଧାସୋ ଯେ ମଘଵନ୍ନାନଶୁର୍ମଘମ୍ । ଅର୍ଚନ୍ତି ତୋକେ ତନଯେ ପରିଷ୍ଟିଷୁ ମେଧସାତା ଵାଜିନମହ୍ରଯେ ଧନେ
ଏହି ଦାନଶୀଳ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଅନେକଥର ଡାକାଯାଉଥିବା ମଘବାନ, ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ ରୁହ; ଯେଉଁମାନେ ଦାନକୁ ଅବହେଳା କରନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଘରେ ଓ ସନ୍ତାନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି, ପୁରସ୍କାର, ଦୃତ ଘୋଡ଼ା ଓ ଧନ ପାଇଁ ଆଶା କରନ୍ତି।
ସ ଇନ୍ନୁ ରାଯଃ ସୁଭୃତସ୍ଯ ଚାକନନ୍ମଦଂ ଯୋ ଅସ୍ଯ ରଂହ୍ଯଂ ଚିକେତତି । ତ୍ଵାଵୃଧୋ ମଘଵନ୍ଦାଶ୍ଵଧ୍ଵରୋ ମକ୍ଷୂ ସ ଵାଜଂ ଭରତେ ଧନା ନୃଭିଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଭଲ ଭାବରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଧନ ଅଛି, ସେଠି ସେ ନିଜର ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମର ଦ୍ରୁତ କୃପା ଅନୁଭବ କରେ; ମଘବାନ, ତୁମେ ଯାହାକୁ ଶକ୍ତି ଦେଉଛ, ସେ ଯଜ୍ଞକାରୀ ଶୀଘ୍ରେ ପୁରସ୍କାର ଓ ଧନ ଜିତିଥାଏ।
ତ୍ଵଂ ଶର୍ଧାଯ ମହିନା ଗୃଣାନ ଉରୁ କୃଧି ମଘଵଞ୍ଛଗ୍ଧି ରାଯଃ । ତ୍ଵଂ ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ନ ମାଯୀ ପିତ୍ଵୋ ନ ଦସ୍ମ ଦଯସେ ଵିଭକ୍ତା
ତୁମେ ତୁମ ମହିମାରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଏହି ସେନାକୁ ବିସ୍ତୃତ କର, ମଘବାନ, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ; ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ପରି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବାପା ଓ ଦାନଶୀଳ ବଣ୍ଟନକାରୀ ପରି।
ସୁଷ୍ଵାଣାସ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୁମସି ତ୍ଵା ସସଵାଂସଶ୍ଚ ତୁଵିନୃମ୍ଣ ଵାଜମ୍ । ଆ ନୋ ଭର ସୁଵିତଂ ଯସ୍ଯ ଚାକନ୍ତ୍ମନା ତନା ସନୁଯାମ ତ୍ଵୋତାଃ
ସୋମ ଚାପି ହେବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଇ, ଆମକୁ ବଳର ପୁରସ୍କାର ଦିଅ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା, ତୁମ ସହଯୋଗରେ, ଆମେ ଆମ ପିଲାମାନେ ସହିତ ଉନ୍ନତି କରିପାରିବା।
ଋଷ୍ଵସ୍ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ଶୂର ଜାତୋ ଦାସୀର୍ଵିଶଃ ସୂର୍ଯେଣ ସହ୍ଯାଃ । ଗୁହା ହିତଂ ଗୁହ୍ଯଂ ଗୂଳ୍ହମପ୍ସୁ ବିଭୃମସି ପ୍ରସ୍ରଵଣେ ନ ସୋମମ୍
ତୁମେ ଶୂର ବନ୍ଧୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଜନ୍ମରୁ ନାୟକ; ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଦାସ ଦଳକୁ ଜିତିଛ; ତୁମେ ଜଳରେ ଗୁପ୍ତ ଓ ଗୁପ୍ତ ଥିବା ବସ୍ତୁକୁ ଧାରଣ କର, ଯେପରି ସୋମ ଝରଣାରେ ରହେ।
ଅର୍ଯୋ ଵା ଗିରୋ ଅଭ୍ଯର୍ଚ ଵିଦ୍ଵାନୃଷୀଣାଂ ଵିପ୍ରଃ ସୁମତିଂ ଚକାନଃ । ତେ ସ୍ଯାମ ଯେ ରଣଯନ୍ତ ସୋମୈରେନୋତ ତୁଭ୍ଯଂ ରଥୋଳ୍ହ ଭକ୍ଷୈଃ
ବିଦ୍ୱାନ ଓ ଉତ୍ତମ, ଅର୍ଯ୍ୟ ଲୋକ ଋଷିମାନଙ୍କର ସ୍ତୁତିକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ପ୍ରେରିତ ଲୋକ ଋଷିମାନଙ୍କର କୃପା ଆଣନ୍ତି; ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ, ଯେଉଁମାନେ ସୋମ ସହିତ ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତି, ଏବଂ ତୁମ ପାଇଁ ରଥରେ ବସି ନିବେଦନ କରନ୍ତି।
ଇମା ବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ର ତୁଭ୍ଯଂ ଶଂସି ଦା ନୃଭ୍ଯୋ ନୃଣାଂ ଶୂର ଶଵଃ । ତେଭିର୍ଭଵ ସକ୍ରତୁର୍ଯେଷୁ ଚାକନ୍ନୁତ ତ୍ରାଯସ୍ଵ ଗୃଣତ ଉତ ସ୍ତୀନ୍
ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ କହୁଛି; ନରମାନେ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ଶୂର; ସେମାନଙ୍କ ସହିତ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ଚାହନ୍ତି, ସାହାଯ୍ୟ କର, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି ଓ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
ଶ୍ରୁଧୀ ହଵମିନ୍ଦ୍ର ଶୂର ପୃଥ୍ଯା ଉତ ସ୍ତଵସେ ଵେନ୍ଯସ୍ଯାର୍କୈଃ । ଆ ଯସ୍ତେ ଯୋନିଂ ଘୃତଵନ୍ତମସ୍ଵାରୂର୍ମିର୍ନ ନିମ୍ନୈର୍ଦ୍ରଵଯନ୍ତ ଵକ୍ଵାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶୂରବୀର, ଆମ ପୁକାର ଶୁଣ। ଭେନାଙ୍କର ଗୀତରେ ତୁମେ ପ୍ରଶଂସିତ। ଘୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯେଉଁ ଆସନରେ ଗାୟକମାନେ ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଉତ୍ସାରଣ କରନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଆସ।
ସଵିତା ଯନ୍ତ୍ରୈଃ ପୃଥିଵୀମରମ୍ଣାଦସ୍କମ୍ଭନେ ସଵିତା ଦ୍ଯାମଦୃଂହତ୍ । ଅଶ୍ଵମିଵାଧୁକ୍ଷଦ୍ଧୁନିମନ୍ତରିକ୍ଷମତୂର୍ତେ ବଦ୍ଧଂ ସଵିତା ସମୁଦ୍ରମ୍
ସବିତା ତାଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ ଦୃଢ଼ କଲେ। ଘୋଡ଼ା ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ପରି, ସେ ଅସ୍ଥିର ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ଦୁଧ ଦେଲେ, ଏବଂ ସବିତା ଅଚଳ ସମୁଦ୍ରକୁ ବାନ୍ଧିଲେ।
ଯତ୍ରା ସମୁଦ୍ର ସ୍କଭିତୋ ଵ୍ଯୌନଦପାଂ ନପାତ୍ସଵିତା ତସ୍ଯ ଵେଦ । ଅତୋ ଭୂରତ ଆ ଉତ୍ଥିତଂ ରଜୋଽତୋ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଅପ୍ରଥେତାମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଦୃଢ଼ କରାଯାଇଛି ଏବଂ ଖୋଲାଯାଇଛି, ସେଠି ପାଣିର ପୁଅ ସବିତା ତାହାର ପଥ ଜାଣନ୍ତି। ସେଠାରୁ ବିଶାଳ ଆକାଶ ଉପରକୁ ଉଠିଲା, ସେଠାରୁ ଦିନ ଓ ପୃଥିବୀ ଅଚଳ ଭାବେ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା।