ଅଗ୍ନେ ଅଚ୍ଛା ଵଦେହ ନଃ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ନଃ ସୁମନା ଭଵ । ପ୍ର ନୋ ଯଚ୍ଛ ଵିଶସ୍ପତେ ଧନଦା ଅସି ନସ୍ତ୍ଵମ୍
ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମ ସହ କଥାହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ଓ ମୃଦୁ ହେଉ। ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ, ହେ ଲୋକଙ୍କର ନାଥ, କାରଣ ତୁମେ ଆମର ଦାତା।
ପ୍ର ନୋ ଯଚ୍ଛତ୍ଵର୍ଯମା ପ୍ର ଭଗଃ ପ୍ର ବୃହସ୍ପତିଃ । ପ୍ର ଦେଵାଃ ପ୍ରୋତ ସୂନୃତା ରାଯୋ ଦେଵୀ ଦଦାତୁ ନଃ
ଅର୍ଯ୍ୟମା, ଭଗ ଓ ବୃହସ୍ପତି ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ; ଦେବତାମାନେ, ଭଲ କଥା, ଦେବୀ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।
ସୋମଂ ରାଜାନମଵସେଽଗ୍ନିଂ ଗୀର୍ଭିର୍ହଵାମହେ । ଆଦିତ୍ଯାନ୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ସୂର୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଚ ବୃହସ୍ପତିମ୍
ସୋମ ରାଜାଙ୍କୁ ସହାୟତା ପାଇଁ, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତିରେ ଆମେ ଡାକୁଛୁ; ଆଦିତ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।
ଇନ୍ଦ୍ରଵାଯୂ ବୃହସ୍ପତିଂ ସୁହଵେହ ହଵାମହେ । ଯଥା ନଃ ସର୍ଵ ଇଜ୍ଜନଃ ସଂଗତ୍ଯାଂ ସୁମନା ଅସତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ ଓ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଭଲ ଡାକରେ ଆମେ ଡାକୁଛୁ; ଯେପରି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏକତାରେ ଓ ଦୟାଳୁ ହେଉନ୍ତି।
ଅର୍ଯମଣଂ ବୃହସ୍ପତିମିନ୍ଦ୍ରଂ ଦାନାଯ ଚୋଦଯ । ଵାତଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସରସ୍ଵତୀଂ ସଵିତାରଂ ଚ ଵାଜିନମ୍
ଅର୍ଯ୍ୟମା, ବୃହସ୍ପତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦାନ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ; ବାତ, ବିଷ୍ଣୁ, ସରସ୍ୱତୀ, ସବିତା ଓ ତୀବ୍ର ଗତିଶୀଳଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।
ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଗ୍ନେ ଅଗ୍ନିଭିର୍ବ୍ରହ୍ମ ଯଜ୍ଞଂ ଚ ଵର୍ଧଯ । ତ୍ଵଂ ନୋ ଦେଵତାତଯେ ରାଯୋ ଦାନାଯ ଚୋଦଯ
ତୁମେ, ଅଗ୍ନି, ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ନିମାନେ ସହିତ, ଆମର ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ଯଜ୍ଞକୁ ବଢ଼ାଅ; ଦେବସଭା ପାଇଁ ଧନ ଦାନରେ ଆମକୁ ପ୍ରେରିତ କର।
ଅଯମଗ୍ନେ ଜରିତା ତ୍ଵେ ଅଭୂଦପି ସହସଃ ସୂନୋ ନହ୍ଯନ୍ଯଦସ୍ତ୍ଯାପ୍ଯମ୍ । ଭଦ୍ରଂ ହି ଶର୍ମ ତ୍ରିଵରୂଥମସ୍ତି ତ ଆରେ ହିଂସାନାମପ ଦିଦ୍ଯୁମା କୃଧି
ଏହି ଉପାସକ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ହେ ଶକ୍ତିର ପୁଅ ଅଗ୍ନି; ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ତୁମ ପାଖରେ ତିନିପଟି ଭଲ ଆଶ୍ରୟ ଅଛି; ଆମଠାରୁ ଅପୟ ଦୂରେ ରଖ, ଆମକୁ ନିରାପଦ କର।
ପ୍ରଵତ୍ତେ ଅଗ୍ନେ ଜନିମା ପିତୂଯତଃ ସାଚୀଵ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନା ନ୍ଯୃଞ୍ଜସେ । ପ୍ର ସପ୍ତଯଃ ପ୍ର ସନିଷନ୍ତ ନୋ ଧିଯଃ ପୁରଶ୍ଚରନ୍ତି ପଶୁପା ଇଵ ତ୍ମନା
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ପିତାଙ୍କର ମୂଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଉଛ; ସହଚର ଭଳି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରୁଛ। ସାତଜଣ ବୁଦ୍ଧିମାନେ ଆମ ପାଖକୁ ଭଲ ଚିନ୍ତା ଆଣନ୍ତି, ଗୋପାଳକଙ୍କ ପରି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି।
ଉତ ଵା ଉ ପରି ଵୃଣକ୍ଷି ବପ୍ସଦ୍ବହୋରଗ୍ନ ଉଲପସ୍ଯ ସ୍ଵଧାଵଃ । ଉତ ଖିଲ୍ଯା ଉର୍ଵରାଣାଂ ଭଵନ୍ତି ମା ତେ ହେତିଂ ତଵିଷୀଂ ଚୁକ୍ରୁଧାମ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଉପରକୁ କିମ୍ବା ତଳକୁ ବିସ୍ତାର କରିବାକୁ ଚୟନ କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବେଦିର ନାଥ। ଅବଚଳ ଜମି ମଧ୍ୟ ଉପଜାଉଥାଏ; ତୁମର ଅସ୍ତ୍ର, ଶକ୍ତି ଆମପ୍ରତି କ୍ରୁଧ୍ଧ ନ ହେଉ।
ଯଦୁଦ୍ଵତୋ ନିଵତୋ ଯାସି ବପ୍ସତ୍ପୃଥଗେଷି ପ୍ରଗର୍ଧିନୀଵ ସେନା । ଯଦା ତେ ଵାତୋ ଅନୁଵାତି ଶୋଚିର୍ଵପ୍ତେଵ ଶ୍ମଶ୍ରୁ ଵପସି ପ୍ର ଭୂମ
ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରୁ ତଳ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବାବେଳେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ ବିଭିନ୍ନ ଭାବେ ଚଳିଛ, ଏକ ଅଗ୍ରଗାମୀ ସେନା ପରି। ତୁମର ଶିଖା ବାୟୁ ପଛେ ପଛେ ଯିବାବେଳେ, ତୁମେ ନାପିତ ପରି ଦାଢ଼ି ପ୍ରସାର କରୁଛ।
ପ୍ରତ୍ଯସ୍ଯ ଶ୍ରେଣଯୋ ଦଦୃଶ୍ର ଏକଂ ନିଯାନଂ ବହଵୋ ରଥାସଃ । ବାହୂ ଯଦଗ୍ନେ ଅନୁମର୍ମୃଜାନୋ ନ୍ଯଙ୍ଙୁତ୍ତାନାମନ୍ଵେଷି ଭୂମିମ୍
ତାଙ୍କର ଶୃଙ୍ଖଳା ଦେଖାଯାଏ, ଅନେକ ରଥ ଏକ ମାର୍ଗରେ ଚଳିଛି। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତୁମର ବାହୁ ଶୁଧ୍ଧ କରିବାବେଳେ, ତୁମେ ମାଟିକୁ ବାଙ୍କି ଓ ସିଧା କରି ଖୋଜୁଛ।
ଉତ୍ତେ ଶୁଷ୍ମା ଜିହତାମୁତ୍ତେ ଅର୍ଚିରୁତ୍ତେ ଅଗ୍ନେ ଶଶମାନସ୍ଯ ଵାଜାଃ । ଉଚ୍ଛ୍ଵଞ୍ଚସ୍ଵ ନି ନମ ଵର୍ଧମାନ ଆ ତ୍ଵାଦ୍ଯ ଵିଶ୍ଵେ ଵସଵଃ ସଦନ୍ତୁ
ଉଠ, ଶକ୍ତିମାନ୍ ଶକ୍ତିମାନ୍ ଉଠ, ଆଗ୍ନି, ଉଠ, ଆନନ୍ଦରେ ଥିବା ତୁମ ଶକ୍ତି ସହିତ ଉଠ। ବଢ଼, କେବେ ଅବନତ ହେଉନି, ବଢ଼ୁଥିବା ଆଗ୍ନି, ଆଜି ସମସ୍ତ ବସୁମାନେ ତୁମ ସହିତ ବସନ୍ତୁ।
ଅପାମିଦଂ ନ୍ଯଯନଂ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ନିଵେଶନମ୍ । ଅନ୍ଯଂ କୃଣୁଷ୍ଵେତଃ ପନ୍ଥାଂ ତେନ ଯାହି ଵଶାଁ ଅନୁ
ଏହା ହେଉଛି ଜଳର ଅବତରଣ, ସମୁଦ୍ରର ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ। ଓ ଆଜ୍ଞାକାରୀ, ତୁମ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଏକ ପଥ ତିଆରି କର, ସେଇ ପଥରେ ଯାଅ।
ଆଯନେ ତେ ପରାଯଣେ ଦୂର୍ଵା ରୋହନ୍ତୁ ପୁଷ୍ପିଣୀଃ । ହ୍ରଦାଶ୍ଚ ପୁଣ୍ଡରୀକାଣି ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ଗୃହା ଇମେ
ତୁମ ଯାତ୍ରା ଓ ଫେରା ଦିନରେ, ଫୁଲ ଧରିଥିବା ଦୁର୍ବା ଘାସ ଉଗୁଅ। ପଦ୍ମ ଥିବା ହ୍ରଦଗୁଡ଼ିକ — ଏହିଗୁଡ଼ିକ ସମୁଦ୍ରର ଘର।
ତ୍ଯଂ ଚିଦତ୍ରିମୃତଜୁରମର୍ଥମଶ୍ଵଂ ନ ଯାତଵେ । କକ୍ଷୀଵନ୍ତଂ ଯଦୀ ପୁନା ରଥଂ ନ କୃଣୁଥୋ ନଵମ୍
ଏହି ଅମର ଅତ୍ରି, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ, ଯେପରି ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଘୋଡ଼ା। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଚକା ଲଗାଇ ରଥକୁ ପୁନଃ ନବୀନ କର, ସେତେବେଳେ ଏହା ନୂତନ ହୁଏ।
ତ୍ଯଂ ଚିଦଶ୍ଵଂ ନ ଵାଜିନମରେଣଵୋ ଯମତ୍ନତ । ଦୃଳ୍ହଂ ଗ୍ରନ୍ଥିଂ ନ ଵି ଷ୍ଯତମତ୍ରିଂ ଯଵିଷ୍ଠମା ରଜଃ
ଏହି ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାକୁ ବାତାସମାନେ ଧରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଯେପରି ଦୃଢ଼ ଗଠନ ଖୋଲିହେବା ନୁହେଁ, ସେପରି ଅତ୍ରି, ସବୁଠୁ ଯୁବ, ଏହି ମାର୍ଗ ଅଟୁଟ ରଖିଲେ।
ନରା ଦଂସିଷ୍ଠଵତ୍ରଯେ ଶୁଭ୍ରା ସିଷାସତଂ ଧିଯଃ । ଅଥା ହି ଵାଂ ଦିଵୋ ନରା ପୁନ ସ୍ତୋମୋ ନ ଵିଶସେ
ହେ ପୁରୁଷମାନେ, ତିଣିପ୍ରକାରର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର, ଧଳା ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର। ତେବେ ହେ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷମାନେ, ଆମର ସ୍ତୁତି ଅଫଳ ହେବ ନାହିଁ।
ଚିତେ ତଦ୍ଵାଂ ସୁରାଧସା ରାତିଃ ସୁମତିରଶ୍ଵିନା । ଆ ଯନ୍ନଃ ସଦନେ ପୃଥୌ ସମନେ ପର୍ଷଥୋ ନରା
ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ, ଓ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ତୁମର ଦାନ ଦେବତାଙ୍କର ଦୟା ଓ ଭଲ ଚିନ୍ତାର ଫଳ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଆମକୁ ବିଶାଳ ଆସନକୁ, ସାଧାରଣ ଘରକୁ ନେଉଛ, ହେ ପୁରୁଷମାନେ।
ଯୁଵଂ ଭୁଜ୍ଯୁଂ ସମୁଦ୍ର ଆ ରଜସଃ ପାର ଈଙ୍ଖିତମ୍ । ଯାତମଚ୍ଛା ପତତ୍ରିଭିର୍ନାସତ୍ଯା ସାତଯେ କୃତମ୍
ତୁମେ ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ସମୁଦ୍ରରୁ, ଦୂର ମାର୍ଗରୁ ଉଠାଇ ନେଇଥିଲ। ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଡେଙ୍କା ସହିତ, ହେ ନାସତ୍ୟ, ଉଦ୍ଧାର କରି ଆସିଥିଲ।
ଆ ଵାଂ ସୁମ୍ନୈଃ ଶଂଯୂ ଇଵ ମଂହିଷ୍ଠା ଵିଶ୍ଵଵେଦସା । ସମସ୍ମେ ଭୂଷତଂ ନରୋତ୍ସଂ ନ ପିପ୍ଯୁଷୀରିଷଃ
ଭଲ ଚିନ୍ତା ସହିତ, ଶମ୍ୟୁଙ୍କ ପରି, ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା ତୁମ ପାଖକୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ ଆସୁ। ଆମ ପାଇଁ, ହେ ପୁରୁଷମାନେ, ଅବିରତ ପୋଷଣ ଧାରା ଦିଅ।
ଅଯଂ ହି ତେ ଅମର୍ତ୍ଯ ଇନ୍ଦୁରତ୍ଯୋ ନ ପତ୍ଯତେ । ଦକ୍ଷୋ ଵିଶ୍ଵାଯୁର୍ଵେଧସେ
ଏହା ତୁମର ଅମର ଶକ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହା କେହି ଦମନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ଦକ୍ଷତା, ସମସ୍ତ ଜୀବନ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପାଇଁ।
ଅଯମସ୍ମାସୁ କାଵ୍ଯ ଋଭୁର୍ଵଜ୍ରୋ ଦାସ୍ଵତେ । ଅଯଂ ବିଭର୍ତ୍ଯୂର୍ଧ୍ଵକୃଶନଂ ମଦମୃଭୁର୍ନ କୃତ୍ଵ୍ଯଂ ମଦମ୍
ଏହି ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି କବି ଋଭୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦାନଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ। ଏହିଏ ଉପରକୁ ଉଠୁଥିବା, ସ୍ଲିମ୍ ଆନନ୍ଦକୁ ବହନ କରନ୍ତି, ଋଭୁମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, ଆନନ୍ଦକୁ।
ଘୃଷୁଃ ଶ୍ଯେନାଯ କୃତ୍ଵନ ଆସୁ ସ୍ଵାସୁ ଵଂସଗଃ । ଅଵ ଦୀଧେଦହୀଶୁଵଃ
ଉତ୍ସାହିତ, ଶ୍ୟେନ ପାଇଁ, କର୍ମକୁ କରୁଥିବା, ନିଜ ଗୋତିଆ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିବା। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣମାନେ ଚମକୁନ୍ତୁ।
ଯଂ ସୁପର୍ଣଃ ପରାଵତଃ ଶ୍ଯେନସ୍ଯ ପୁତ୍ର ଆଭରତ୍ । ଶତଚକ୍ରଂ ଯୋଽହ୍ଯୋ ଵର୍ତନିଃ
ଯାହାକୁ ଶୁଭ୍ରପଂଖୀ, ଦୂରପ୍ରାପ୍ତ, ଶ୍ୟେନର ପୁଅ ଆଣିଥିଲେ। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଶତଚକ୍ର ରଥର ମାର୍ଗ।
ଯଂ ତେ ଶ୍ଯେନଶ୍ଚାରୁମଵୃକଂ ପଦାଭରଦରୁଣଂ ମାନମନ୍ଧସଃ । ଏନା ଵଯୋ ଵି ତାର୍ଯାଯୁର୍ଜୀଵସ ଏନା ଜାଗାର ବନ୍ଧୁତା
ଯାହାକୁ ତୁମ ଶ୍ୟେନ, ସୁନ୍ଦର, ପଦେ ପଦେ ଆଣିଥିଲେ, ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ମଦର ମାପ। ଏହି ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ବଢ଼େ, ଜୀବନ ଜାଗେ, ଏହି ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଏଵା ତଦିନ୍ଦ୍ର ଇନ୍ଦୁନା ଦେଵେଷୁ ଚିଦ୍ଧାରଯାତେ ମହି ତ୍ଯଜଃ । କ୍ରତ୍ଵା ଵଯୋ ଵି ତାର୍ଯାଯୁଃ ସୁକ୍ରତୋ କ୍ରତ୍ଵାଯମସ୍ମଦା ସୁତଃ
ଏଭଳି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ସହିତ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କରିଛ। ଇଚ୍ଛାରେ, ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ବଢ଼େ, ହେ ସୁକୌଶଳୀ, ଇଚ୍ଛାରେ, ଏହି ସୋମ ଆମ ପାଇଁ ଚାପାଯାଉଛି।
ଇମାଂ ଖନାମ୍ଯୋଷଧିଂ ଵୀରୁଧଂ ବଲଵତ୍ତମାମ୍ । ଯଯା ସପତ୍ନୀଂ ବାଧତେ ଯଯା ସଂଵିନ୍ଦତେ ପତିମ୍
ମୁଁ ଏହି ଔଷଧି, ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଛକୁ ଖୋଦୁଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଜିତାଯାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱାମୀକୁ ପାଉଥିବା।
ଉତ୍ତାନପର୍ଣେ ସୁଭଗେ ଦେଵଜୂତେ ସହସ୍ଵତି । ସପତ୍ନୀଂ ମେ ପରା ଧମ ପତିଂ ମେ କେଵଲଂ କୁରୁ
ଉପରକୁ ପତ୍ର ଥିବା, ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ଦେବତାଙ୍କ ଚୟିତା, ଶକ୍ତିଶାଳି ଔଷଧି। ମୋର ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ, ମୋ ସ୍ୱାମୀକୁ କେବଳ ମୋର କର।
ଉତ୍ତରାହମୁତ୍ତର ଉତ୍ତରେଦୁତ୍ତରାଭ୍ଯଃ । ଅଥା ସପତ୍ନୀ ଯା ମମାଧରା ସାଧରାଭ୍ଯଃ
ମୁଁ ସବୁଠୁ ଉପର, ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ରଗାମୀ ହେଉ। ଯିଏ ମୋ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ସ୍ତ୍ରୀ, ସେ ମୋଠାରୁ ତଳ, ସେ ଅବଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରହୁ।
ନହ୍ଯସ୍ଯା ନାମ ଗୃଭ୍ଣାମି ନୋ ଅସ୍ମିନ୍ରମତେ ଜନେ । ପରାମେଵ ପରାଵତଂ ସପତ୍ନୀଂ ଗମଯାମସି
ମୁଁ ତାଙ୍କ ନାମ ନେଉନି, ଏଠାରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ କେବେ ଖୁସି ମାନେନି; ଚଳ, ଆମେ ଏହି ବିରୋଧିଣୀକୁ ଦୂରକୁ, ଅଜଣା ଦେଶକୁ ପଠାଇଦେବା।