ରାଯୋ ବୁଧ୍ନଃ ସଂଗମନୋ ଵସୂନାଂ ଵିଶ୍ଵା ରୂପାଭି ଚଷ୍ଟେ ଶଚୀଭିଃ । ଦେଵ ଇଵ ସଵିତା ସତ୍ଯଧର୍ମେନ୍ଦ୍ରୋ ନ ତସ୍ଥୌ ସମରେ ଧନାନାମ୍
ଧନର ମୂଳ, ସମ୍ପଦର ଏକତ୍ରିକରଣ, ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଆକୃତିକୁ ଦେଖନ୍ତି; ଦେବତା ପରି, ସତ୍ୟ ନୀତିର ସବିତା, ଇନ୍ଦ୍ର ଧନ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଲେ ନାହିଁ।
ଵିଶ୍ଵାଵସୁଂ ସୋମ ଗନ୍ଧର୍ଵମାପୋ ଦଦୃଶୁଷୀସ୍ତଦୃତେନା ଵ୍ଯାଯନ୍ । ତଦନ୍ଵଵୈଦିନ୍ଦ୍ରୋ ରାରହାଣ ଆସାଂ ପରି ସୂର୍ଯସ୍ଯ ପରିଧୀଁରପଶ୍ଯତ୍
ବିଶ୍ୱାବସୁ, ସୋମ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଓ ଜଳ, ସେଇ ସତ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଚଳି, ଦେଖିଲେ; ତାହା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଖୋଜି, ସେମାନଙ୍କର ସୀମା ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପରିଧି ଦେଖିଲେ।
ଵିଶ୍ଵାଵସୁରଭି ତନ୍ନୋ ଗୃଣାତୁ ଦିଵ୍ଯୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ରଜସୋ ଵିମାନଃ । ଯଦ୍ଵା ଘା ସତ୍ଯମୁତ ଯନ୍ନ ଵିଦ୍ମ ଧିଯୋ ହିନ୍ଵାନୋ ଧିଯ ଇନ୍ନୋ ଅଵ୍ଯାଃ
ବିଶ୍ୱାବସୁ, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯିଏ ଆକାଶରେ ଚଳିଛନ୍ତି, ସେ ଆମକୁ ଷ୍ଟୁତି କରୁନ୍ତୁ; ଯଦି ଏହା ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଯାହା ଆମେ ଜାଣୁନାହିଁ, ଆମ ଚିନ୍ତାକୁ ନେଇ, ସେ ଆମ ମନକୁ ନିରାପଦ କରୁନ୍ତୁ।
ସସ୍ନିମଵିନ୍ଦଚ୍ଚରଣେ ନଦୀନାମପାଵୃଣୋଦ୍ଦୁରୋ ଅଶ୍ମଵ୍ରଜାନାମ୍ । ପ୍ରାସାଂ ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଅମୃତାନି ଵୋଚଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଦକ୍ଷଂ ପରି ଜାନାଦହୀନାମ୍
ସେ ନଦୀର ଘାଟ ଖୋଜି ପାଇଲେ, ପାଥର ଅବରୋଧ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବ ଅମର ବାଣୀ କହିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ନିବେଦିତ ଦକ୍ଷତାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବୁଝିଲେ।
ଅଗ୍ନେ ତଵ ଶ୍ରଵୋ ଵଯୋ ମହି ଭ୍ରାଜନ୍ତେ ଅର୍ଚଯୋ ଵିଭାଵସୋ । ବୃହଦ୍ଭାନୋ ଶଵସା ଵାଜମୁକ୍ଥ୍ଯଂ ଦଧାସି ଦାଶୁଷେ କଵେ
ଅଗ୍ନି, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଶକ୍ତି ବଡ଼; ତୁମର ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଶିଖା ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ତୁମର ବିଶାଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ପ୍ରଭାବରେ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଶଂସା ଦେଉଛ।
ପାଵକଵର୍ଚାଃ ଶୁକ୍ରଵର୍ଚା ଅନୂନଵର୍ଚା ଉଦିଯର୍ଷି ଭାନୁନା । ପୁତ୍ରୋ ମାତରା ଵିଚରନ୍ନୁପାଵସି ପୃଣକ୍ଷି ରୋଦସୀ ଉଭେ
ତୁମେ ପବିତ୍ର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଆଲୋକରେ ଉଦୟମାନ; ପୁଅ ଭାବେ, ମା' ବାପା ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଛ, ଭୂମି ଓ ଆକାଶ ଦୁହିଁକୁ ପୂରଣ କରୁଛ।
ଊର୍ଜୋ ନପାଜ୍ଜାତଵେଦଃ ସୁଶସ୍ତିଭିର୍ମନ୍ଦସ୍ଵ ଧୀତିଭିର୍ହିତଃ । ତ୍ଵେ ଇଷଃ ସଂ ଦଧୁର୍ଭୂରିଵର୍ପସଶ୍ଚିତ୍ରୋତଯୋ ଵାମଜାତାଃ
ପୋଷଣରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଜାତବେଦ, ଆମର ଭଲ ପ୍ରଶଂସାରେ ଆନନ୍ଦ କର; ଜ୍ଞାନୀ ଚିନ୍ତାରେ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ। ତୁମ ପାଖକୁ ଅନେକ ଆହୁତି ଆସେ, ଅଦ୍ଭୁତ ଆକୃତି ଓ ଶକ୍ତି ଦାତା।
ଇରଜ୍ଯନ୍ନଗ୍ନେ ପ୍ରଥଯସ୍ଵ ଜନ୍ତୁଭିରସ୍ମେ ରାଯୋ ଅମର୍ତ୍ଯ । ସ ଦର୍ଶତସ୍ଯ ଵପୁଷୋ ଵି ରାଜସି ପୃଣକ୍ଷି ସାନସିଂ କ୍ରତୁମ୍
ଅଗ୍ନି, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜକୁ ବିସ୍ତାର କର, ଆମକୁ ଅମର ଧନ ଦିଅ। ଦେଖିବା ଯୋଗ୍ୟ ରୂପରେ ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଆମକୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତିରେ ପୂରଣ କର।
ଇଷ୍କର୍ତାରମଧ୍ଵରସ୍ଯ ପ୍ରଚେତସଂ କ୍ଷଯନ୍ତଂ ରାଧସୋ ମହଃ । ରାତିଂ ଵାମସ୍ଯ ସୁଭଗାଂ ମହୀମିଷଂ ଦଧାସି ସାନସିଂ ରଯିମ୍
ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ଜ୍ଞାନୀ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବଡ଼ ଧନର ରକ୍ଷାକାରୀ। ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରଚୁର ଦାନ ଦେଉଛ, ଆମକୁ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଧନ ଦିଅ।
ଋତାଵାନଂ ମହିଷଂ ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତମଗ୍ନିଂ ସୁମ୍ନାଯ ଦଧିରେ ପୁରୋ ଜନାଃ । ଶ୍ରୁତ୍କର୍ଣଂ ସପ୍ରଥସ୍ତମଂ ତ୍ଵା ଗିରା ଦୈଵ୍ଯଂ ମାନୁଷା ଯୁଗା
ଲୋକମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଧର୍ମିକ ଓ ସବୁକିଛି ଦେଖିପାରୁଥିବାକୁ, ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ବସାଇଛନ୍ତି। ଶ୍ରବଣଶୀଳ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତୁମେ ଦେବତା ଭାବେ ସମସ୍ତ ମାନବ ଯୁଗରେ ଉଚ୍ଚାରିତ।
ଅଗ୍ନେ ଅଚ୍ଛା ଵଦେହ ନଃ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ନଃ ସୁମନା ଭଵ । ପ୍ର ନୋ ଯଚ୍ଛ ଵିଶସ୍ପତେ ଧନଦା ଅସି ନସ୍ତ୍ଵମ୍
ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମ ସହ କଥାହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ଓ ମୃଦୁ ହେଉ। ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ, ହେ ଲୋକଙ୍କର ନାଥ, କାରଣ ତୁମେ ଆମର ଦାତା।
ପ୍ର ନୋ ଯଚ୍ଛତ୍ଵର୍ଯମା ପ୍ର ଭଗଃ ପ୍ର ବୃହସ୍ପତିଃ । ପ୍ର ଦେଵାଃ ପ୍ରୋତ ସୂନୃତା ରାଯୋ ଦେଵୀ ଦଦାତୁ ନଃ
ଅର୍ଯ୍ୟମା, ଭଗ ଓ ବୃହସ୍ପତି ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ; ଦେବତାମାନେ, ଭଲ କଥା, ଦେବୀ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।
ସୋମଂ ରାଜାନମଵସେଽଗ୍ନିଂ ଗୀର୍ଭିର୍ହଵାମହେ । ଆଦିତ୍ଯାନ୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ସୂର୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଚ ବୃହସ୍ପତିମ୍
ସୋମ ରାଜାଙ୍କୁ ସହାୟତା ପାଇଁ, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତିରେ ଆମେ ଡାକୁଛୁ; ଆଦିତ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।
ଇନ୍ଦ୍ରଵାଯୂ ବୃହସ୍ପତିଂ ସୁହଵେହ ହଵାମହେ । ଯଥା ନଃ ସର୍ଵ ଇଜ୍ଜନଃ ସଂଗତ୍ଯାଂ ସୁମନା ଅସତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ ଓ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଭଲ ଡାକରେ ଆମେ ଡାକୁଛୁ; ଯେପରି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏକତାରେ ଓ ଦୟାଳୁ ହେଉନ୍ତି।
ଅର୍ଯମଣଂ ବୃହସ୍ପତିମିନ୍ଦ୍ରଂ ଦାନାଯ ଚୋଦଯ । ଵାତଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସରସ୍ଵତୀଂ ସଵିତାରଂ ଚ ଵାଜିନମ୍
ଅର୍ଯ୍ୟମା, ବୃହସ୍ପତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦାନ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ; ବାତ, ବିଷ୍ଣୁ, ସରସ୍ୱତୀ, ସବିତା ଓ ତୀବ୍ର ଗତିଶୀଳଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।
ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଗ୍ନେ ଅଗ୍ନିଭିର୍ବ୍ରହ୍ମ ଯଜ୍ଞଂ ଚ ଵର୍ଧଯ । ତ୍ଵଂ ନୋ ଦେଵତାତଯେ ରାଯୋ ଦାନାଯ ଚୋଦଯ
ତୁମେ, ଅଗ୍ନି, ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ନିମାନେ ସହିତ, ଆମର ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ଯଜ୍ଞକୁ ବଢ଼ାଅ; ଦେବସଭା ପାଇଁ ଧନ ଦାନରେ ଆମକୁ ପ୍ରେରିତ କର।
ଅଯମଗ୍ନେ ଜରିତା ତ୍ଵେ ଅଭୂଦପି ସହସଃ ସୂନୋ ନହ୍ଯନ୍ଯଦସ୍ତ୍ଯାପ୍ଯମ୍ । ଭଦ୍ରଂ ହି ଶର୍ମ ତ୍ରିଵରୂଥମସ୍ତି ତ ଆରେ ହିଂସାନାମପ ଦିଦ୍ଯୁମା କୃଧି
ଏହି ଉପାସକ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ହେ ଶକ୍ତିର ପୁଅ ଅଗ୍ନି; ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ତୁମ ପାଖରେ ତିନିପଟି ଭଲ ଆଶ୍ରୟ ଅଛି; ଆମଠାରୁ ଅପୟ ଦୂରେ ରଖ, ଆମକୁ ନିରାପଦ କର।
ପ୍ରଵତ୍ତେ ଅଗ୍ନେ ଜନିମା ପିତୂଯତଃ ସାଚୀଵ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନା ନ୍ଯୃଞ୍ଜସେ । ପ୍ର ସପ୍ତଯଃ ପ୍ର ସନିଷନ୍ତ ନୋ ଧିଯଃ ପୁରଶ୍ଚରନ୍ତି ପଶୁପା ଇଵ ତ୍ମନା
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ପିତାଙ୍କର ମୂଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଉଛ; ସହଚର ଭଳି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରୁଛ। ସାତଜଣ ବୁଦ୍ଧିମାନେ ଆମ ପାଖକୁ ଭଲ ଚିନ୍ତା ଆଣନ୍ତି, ଗୋପାଳକଙ୍କ ପରି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି।
ଉତ ଵା ଉ ପରି ଵୃଣକ୍ଷି ବପ୍ସଦ୍ବହୋରଗ୍ନ ଉଲପସ୍ଯ ସ୍ଵଧାଵଃ । ଉତ ଖିଲ୍ଯା ଉର୍ଵରାଣାଂ ଭଵନ୍ତି ମା ତେ ହେତିଂ ତଵିଷୀଂ ଚୁକ୍ରୁଧାମ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଉପରକୁ କିମ୍ବା ତଳକୁ ବିସ୍ତାର କରିବାକୁ ଚୟନ କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବେଦିର ନାଥ। ଅବଚଳ ଜମି ମଧ୍ୟ ଉପଜାଉଥାଏ; ତୁମର ଅସ୍ତ୍ର, ଶକ୍ତି ଆମପ୍ରତି କ୍ରୁଧ୍ଧ ନ ହେଉ।
ଯଦୁଦ୍ଵତୋ ନିଵତୋ ଯାସି ବପ୍ସତ୍ପୃଥଗେଷି ପ୍ରଗର୍ଧିନୀଵ ସେନା । ଯଦା ତେ ଵାତୋ ଅନୁଵାତି ଶୋଚିର୍ଵପ୍ତେଵ ଶ୍ମଶ୍ରୁ ଵପସି ପ୍ର ଭୂମ
ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରୁ ତଳ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବାବେଳେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ ବିଭିନ୍ନ ଭାବେ ଚଳିଛ, ଏକ ଅଗ୍ରଗାମୀ ସେନା ପରି। ତୁମର ଶିଖା ବାୟୁ ପଛେ ପଛେ ଯିବାବେଳେ, ତୁମେ ନାପିତ ପରି ଦାଢ଼ି ପ୍ରସାର କରୁଛ।
ପ୍ରତ୍ଯସ୍ଯ ଶ୍ରେଣଯୋ ଦଦୃଶ୍ର ଏକଂ ନିଯାନଂ ବହଵୋ ରଥାସଃ । ବାହୂ ଯଦଗ୍ନେ ଅନୁମର୍ମୃଜାନୋ ନ୍ଯଙ୍ଙୁତ୍ତାନାମନ୍ଵେଷି ଭୂମିମ୍
ତାଙ୍କର ଶୃଙ୍ଖଳା ଦେଖାଯାଏ, ଅନେକ ରଥ ଏକ ମାର୍ଗରେ ଚଳିଛି। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତୁମର ବାହୁ ଶୁଧ୍ଧ କରିବାବେଳେ, ତୁମେ ମାଟିକୁ ବାଙ୍କି ଓ ସିଧା କରି ଖୋଜୁଛ।
ଉତ୍ତେ ଶୁଷ୍ମା ଜିହତାମୁତ୍ତେ ଅର୍ଚିରୁତ୍ତେ ଅଗ୍ନେ ଶଶମାନସ୍ଯ ଵାଜାଃ । ଉଚ୍ଛ୍ଵଞ୍ଚସ୍ଵ ନି ନମ ଵର୍ଧମାନ ଆ ତ୍ଵାଦ୍ଯ ଵିଶ୍ଵେ ଵସଵଃ ସଦନ୍ତୁ
ଉଠ, ଶକ୍ତିମାନ୍ ଶକ୍ତିମାନ୍ ଉଠ, ଆଗ୍ନି, ଉଠ, ଆନନ୍ଦରେ ଥିବା ତୁମ ଶକ୍ତି ସହିତ ଉଠ। ବଢ଼, କେବେ ଅବନତ ହେଉନି, ବଢ଼ୁଥିବା ଆଗ୍ନି, ଆଜି ସମସ୍ତ ବସୁମାନେ ତୁମ ସହିତ ବସନ୍ତୁ।
ଅପାମିଦଂ ନ୍ଯଯନଂ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ନିଵେଶନମ୍ । ଅନ୍ଯଂ କୃଣୁଷ୍ଵେତଃ ପନ୍ଥାଂ ତେନ ଯାହି ଵଶାଁ ଅନୁ
ଏହା ହେଉଛି ଜଳର ଅବତରଣ, ସମୁଦ୍ରର ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ। ଓ ଆଜ୍ଞାକାରୀ, ତୁମ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଏକ ପଥ ତିଆରି କର, ସେଇ ପଥରେ ଯାଅ।
ଆଯନେ ତେ ପରାଯଣେ ଦୂର୍ଵା ରୋହନ୍ତୁ ପୁଷ୍ପିଣୀଃ । ହ୍ରଦାଶ୍ଚ ପୁଣ୍ଡରୀକାଣି ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ଗୃହା ଇମେ
ତୁମ ଯାତ୍ରା ଓ ଫେରା ଦିନରେ, ଫୁଲ ଧରିଥିବା ଦୁର୍ବା ଘାସ ଉଗୁଅ। ପଦ୍ମ ଥିବା ହ୍ରଦଗୁଡ଼ିକ — ଏହିଗୁଡ଼ିକ ସମୁଦ୍ରର ଘର।
ତ୍ଯଂ ଚିଦତ୍ରିମୃତଜୁରମର୍ଥମଶ୍ଵଂ ନ ଯାତଵେ । କକ୍ଷୀଵନ୍ତଂ ଯଦୀ ପୁନା ରଥଂ ନ କୃଣୁଥୋ ନଵମ୍
ଏହି ଅମର ଅତ୍ରି, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ, ଯେପରି ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଘୋଡ଼ା। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଚକା ଲଗାଇ ରଥକୁ ପୁନଃ ନବୀନ କର, ସେତେବେଳେ ଏହା ନୂତନ ହୁଏ।
ତ୍ଯଂ ଚିଦଶ୍ଵଂ ନ ଵାଜିନମରେଣଵୋ ଯମତ୍ନତ । ଦୃଳ୍ହଂ ଗ୍ରନ୍ଥିଂ ନ ଵି ଷ୍ଯତମତ୍ରିଂ ଯଵିଷ୍ଠମା ରଜଃ
ଏହି ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାକୁ ବାତାସମାନେ ଧରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଯେପରି ଦୃଢ଼ ଗଠନ ଖୋଲିହେବା ନୁହେଁ, ସେପରି ଅତ୍ରି, ସବୁଠୁ ଯୁବ, ଏହି ମାର୍ଗ ଅଟୁଟ ରଖିଲେ।
ନରା ଦଂସିଷ୍ଠଵତ୍ରଯେ ଶୁଭ୍ରା ସିଷାସତଂ ଧିଯଃ । ଅଥା ହି ଵାଂ ଦିଵୋ ନରା ପୁନ ସ୍ତୋମୋ ନ ଵିଶସେ
ହେ ପୁରୁଷମାନେ, ତିଣିପ୍ରକାରର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର, ଧଳା ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର। ତେବେ ହେ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷମାନେ, ଆମର ସ୍ତୁତି ଅଫଳ ହେବ ନାହିଁ।
ଚିତେ ତଦ୍ଵାଂ ସୁରାଧସା ରାତିଃ ସୁମତିରଶ୍ଵିନା । ଆ ଯନ୍ନଃ ସଦନେ ପୃଥୌ ସମନେ ପର୍ଷଥୋ ନରା
ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ, ଓ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ତୁମର ଦାନ ଦେବତାଙ୍କର ଦୟା ଓ ଭଲ ଚିନ୍ତାର ଫଳ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଆମକୁ ବିଶାଳ ଆସନକୁ, ସାଧାରଣ ଘରକୁ ନେଉଛ, ହେ ପୁରୁଷମାନେ।
ଯୁଵଂ ଭୁଜ୍ଯୁଂ ସମୁଦ୍ର ଆ ରଜସଃ ପାର ଈଙ୍ଖିତମ୍ । ଯାତମଚ୍ଛା ପତତ୍ରିଭିର୍ନାସତ୍ଯା ସାତଯେ କୃତମ୍
ତୁମେ ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ସମୁଦ୍ରରୁ, ଦୂର ମାର୍ଗରୁ ଉଠାଇ ନେଇଥିଲ। ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଡେଙ୍କା ସହିତ, ହେ ନାସତ୍ୟ, ଉଦ୍ଧାର କରି ଆସିଥିଲ।
ଆ ଵାଂ ସୁମ୍ନୈଃ ଶଂଯୂ ଇଵ ମଂହିଷ୍ଠା ଵିଶ୍ଵଵେଦସା । ସମସ୍ମେ ଭୂଷତଂ ନରୋତ୍ସଂ ନ ପିପ୍ଯୁଷୀରିଷଃ
ଭଲ ଚିନ୍ତା ସହିତ, ଶମ୍ୟୁଙ୍କ ପରି, ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା ତୁମ ପାଖକୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ ଆସୁ। ଆମ ପାଇଁ, ହେ ପୁରୁଷମାନେ, ଅବିରତ ପୋଷଣ ଧାରା ଦିଅ।