ଅଗ୍ନୀଷୋମା ଯ ଆହୁତିଂ ଯୋ ଵାଂ ଦାଶାଦ୍ଧଵିଷ୍କୃତିମ୍ । ସ ପ୍ରଜଯା ସୁଵୀର୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵମାଯୁର୍ଵ୍ଯଶ୍ନଵତ୍
ହେ ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ, ଯିଏ ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ହବି ଅର୍ପଣ କରେ କିମ୍ବା ବଳି ଦିଏ, ସେ ଅନେକ ସନ୍ତାନ, ଶୂରତା ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୁଷ୍ୟ ଲାଭ କରୁ।
ଅଗ୍ନୀଷୋମା ଚେତି ତଦ୍ଵୀର୍ଯଂ ଵାଂ ଯଦମୁଷ୍ଣୀତମଵସଂ ପଣିଂ ଗାଃ । ଅଵାତିରତଂ ବୃସଯସ୍ଯ ଶେଷୋଽଵିନ୍ଦତଂ ଜ୍ଯୋତିରେକଂ ବହୁଭ୍ଯଃ
ହେ ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ, ଏହି ଆପଣମାନେଙ୍କର ବୀରତା: ଯେବେ ଆପଣମାନେ ପଣି ଦାନବଙ୍କ ହାତରୁ ଗାଁମାନେକୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ; ଶେଷ ଶକ୍ତିକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ ଏବଂ ଅନେକ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଆଲୋକ ଦେଖିଲେ।
ଯୁଵମେତାନି ଦିଵି ରୋଚନାନ୍ଯଗ୍ନିଶ୍ଚ ସୋମ ସକ୍ରତୂ ଅଧତ୍ତମ୍ । ଯୁଵଂ ସିନ୍ଧୂଁରଭିଶସ୍ତେରଵଦ୍ଯାଦଗ୍ନୀଷୋମାଵମୁଞ୍ଚତଂ ଗୃଭୀତାନ୍
ହେ ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ, ଆପଣମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଏହି ଆକାଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି; ଅପରାଧୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଯାଇଥିବା ନଦୀମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରି, ସେମାନେକୁ ଅପମାନରୁ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି।
ଆନ୍ଯଂ ଦିଵୋ ମାତରିଶ୍ଵା ଜଭାରାମଥ୍ନାଦନ୍ଯଂ ପରି ଶ୍ଯେନୋ ଅଦ୍ରେଃ । ଅଗ୍ନୀଷୋମା ବ୍ରହ୍ମଣା ଵାଵୃଧାନୋରୁଂ ଯଜ୍ଞାଯ ଚକ୍ରଥୁରୁ ଲୋକମ୍
ତାଙ୍କୁ ମାତରିଶ୍ୱାନ ଆକାଶରୁ ନେଇଆସିଥିଲେ, ଅନ୍ୟଟିକୁ ଶ୍ୟେନ ପାହାଡ଼ରୁ ନେଇଥିଲା; ହେ ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ, ଆପଣମାନେ ବେଦବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ ଏବଂ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ଥାନ ତିଆରି କଲେ।
ଅଗ୍ନୀଷୋମା ହଵିଷଃ ପ୍ରସ୍ଥିତସ୍ଯ ଵୀତଂ ହର୍ଯତଂ ଵୃଷଣା ଜୁଷେଥାମ୍ । ସୁଶର୍ମାଣା ସ୍ଵଵସା ହି ଭୂତମଥା ଧତ୍ତଂ ଯଜମାନାଯ ଶଂ ଯୋଃ
ହେ ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ, ଆମେ ଯେ ହବି ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ, ତାହାକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ; ଆପଣମାନେ ଭଲ ରକ୍ଷା ଓ କୃପା ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ମାନଙ୍କୁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଯୋ ଅଗ୍ନୀଷୋମା ହଵିଷା ସପର୍ଯାଦ୍ଦେଵଦ୍ରୀଚା ମନସା ଯୋ ଘୃତେନ । ତସ୍ଯ ଵ୍ରତଂ ରକ୍ଷତଂ ପାତମଂହସୋ ଵିଶେ ଜନାଯ ମହି ଶର୍ମ ଯଚ୍ଛତମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ, ଯିଏ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରିତ ମନ ଓ ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ହବି ଦିଏ, ତାଙ୍କର ବ୍ରତକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଲୋକଙ୍କୁ ବଡ଼ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଗ୍ନୀଷୋମା ସଵେଦସା ସହୂତୀ ଵନତଂ ଗିରଃ । ସଂ ଦେଵତ୍ରା ବଭୂଵଥୁଃ
ହେ ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ, ଆପଣମାନେ ଏକାସାଥିରେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଆହ୍ୱାନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକତା ହୋଇଛନ୍ତି।
ଅଗ୍ନୀଷୋମାଵନେନ ଵାଂ ଯୋ ଵାଂ ଘୃତେନ ଦାଶତି । ତସ୍ମୈ ଦୀଦଯତଂ ବୃହତ୍
ହେ ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ, ଯିଏ ଏହି ହବି କିମ୍ବା ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ସେବା କରେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ ଆଲୋକ ଦେଖାନ୍ତୁ।
ଅଗ୍ନୀଷୋମାଵିମାନି ନୋ ଯୁଵଂ ହଵ୍ଯା ଜୁଜୋଷତମ୍ । ଆ ଯାତମୁପ ନଃ ସଚା
ହେ ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ, ଆମର ଏହି ହବି ଆପଣମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ; ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଆମ ସହିତ ରୁହନ୍ତୁ।
ଅଗ୍ନୀଷୋମା ପିପୃତମର୍ଵତୋ ନ ଆ ପ୍ଯାଯନ୍ତାମୁସ୍ରିଯା ହଵ୍ଯସୂଦଃ । ଅସ୍ମେ ବଲାନି ମଘଵତ୍ସୁ ଧତ୍ତଂ କୃଣୁତଂ ନୋ ଅଧ୍ଵରଂ ଶ୍ରୁଷ୍ଟିମନ୍ତମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ, ଶତ୍ରୁମାନେଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଗାଁମାନେ ବଢ଼ନ୍ତୁ, ହେ ହବି ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ଦେବତା, ଆମକୁ ଦାନଶୀଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଆମର ଯଜ୍ଞ ସଫଳ କରନ୍ତୁ।
ଇମଂ ସ୍ତୋମମର୍ହତେ ଜାତଵେଦସେ ରଥମିଵ ସଂ ମହେମା ମନୀଷଯା । ଭଦ୍ରା ହି ନଃ ପ୍ରମତିରସ୍ଯ ସଂସଦ୍ଯଗ୍ନେ ସଖ୍ଯେ ମା ରିଷାମା ଵଯଂ ତଵ
ଏହି ସ୍ତୁତି, ଯାହା ଅର୍ହତ ଜାତବେଦସ୍ ନିମନ୍ତେ ଯୋଗ୍ୟ, ଆମେ ମନରେ ରଥ ପରି ତିଆରି କରୁଛୁ; ତୁମର କୃପା ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟତାରେ ଆମେ କେବେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁନାହିଁ।
ଯସ୍ମୈ ତ୍ଵମାଯଜସେ ସ ସାଧତ୍ଯନର୍ଵା କ୍ଷେତି ଦଧତେ ସୁଵୀର୍ଯମ୍ । ସ ତୂତାଵ ନୈନମଶ୍ନୋତ୍ଯଂହତିରଗ୍ନେ ସଖ୍ଯେ ମା ରିଷାମା ଵଯଂ ତଵ
ଯାହାଙ୍କୁ ତୁମେ ପୂଜିତ ହେଉଛ, ସେ ସଫଳ ହୁଏ, ଅପରାଜିତ ରହେ ଏବଂ ଶୂରତା ପାଏ; ସେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହେ, କୌଣସି ଅପାୟ ତାଙ୍କୁ ଛୁଁଇପାରେନାହିଁ—ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟତାରେ ଆମେ କେବେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁନାହିଁ।
ଶକେମ ତ୍ଵା ସମିଧଂ ସାଧଯା ଧିଯସ୍ତ୍ଵେ ଦେଵା ହଵିରଦନ୍ତ୍ଯାହୁତମ୍ । ତ୍ଵମାଦିତ୍ଯାଁ ଆ ଵହ ତାନ୍ହ୍ଯୁଶ୍ମସ୍ଯଗ୍ନେ ସଖ୍ଯେ ମା ରିଷାମା ଵଯଂ ତଵ
ଆମେ ତୁମକୁ ଜଳାଇ ଆମର ପ୍ରାର୍ଥନା ସଫଳ କରିପାରିବା; କାରଣ ଦେବତାମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଅର୍ପିତ ହବି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଆଦିତ୍ୟମାନେକୁ ଏଠାରେ ଆଣ, ହେ ଅଗ୍ନି, କାରଣ ତୁମେ ଉତ୍ସୁକ—ତୁମ ସଖ୍ୟତାରେ ଆମେ କେବେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁନାହିଁ।
ଭରାମେଧ୍ମଂ କୃଣଵାମା ହଵୀଂଷି ତେ ଚିତଯନ୍ତଃ ପର୍ଵଣାପର୍ଵଣା ଵଯମ୍ । ଜୀଵାତଵେ ପ୍ରତରଂ ସାଧଯା ଧିଯୋଽଗ୍ନେ ସଖ୍ଯେ ମା ରିଷାମା ଵଯଂ ତଵ
ଆମେ ଇଂଧନ ଆଣିବା, ତୁମ ପାଇଁ ହବି ତିଆରି କରିବା ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ରିୟାରେ ତାହାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା; ଆମର ପ୍ରାର୍ଥନାକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ସଫଳ କର, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟତାରେ ଆମେ କେବେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁନାହିଁ।
ଵିଶାଂ ଗୋପା ଅସ୍ଯ ଚରନ୍ତି ଜନ୍ତଵୋ ଦ୍ଵିପଚ୍ଚ ଯଦୁତ ଚତୁଷ୍ପଦକ୍ତୁଭିଃ । ଚିତ୍ରଃ ପ୍ରକେତ ଉଷସୋ ମହାଁ ଅସ୍ଯଗ୍ନେ ସଖ୍ଯେ ମା ରିଷାମା ଵଯଂ ତଵ
ଦୁଇପାଏଁ ଓ ଚାରିପାଏଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାମାନେ, ହେ ଜନମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ତୁମର ନିୟମରେ ଚଳିଛନ୍ତି। ଉଷାମାନଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ପ୍ରକାଶମାନ ନେତୃତ୍ୱ ଦୃଶ୍ୟମାନ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସାଙ୍ଗତ୍ୟରେ ଆମେ କେବେ ଅପକାର ନ ପାଉଁ।
ତ୍ଵମଧ୍ଵର୍ଯୁରୁତ ହୋତାସି ପୂର୍ଵ୍ଯଃ ପ୍ରଶାସ୍ତା ପୋତା ଜନୁଷା ପୁରୋହିତଃ । ଵିଶ୍ଵା ଵିଦ୍ଵାଁ ଆର୍ତ୍ଵିଜ୍ଯା ଧୀର ପୁଷ୍ଯସ୍ଯଗ୍ନେ ସଖ୍ଯେ ମା ରିଷାମା ଵଯଂ ତଵ
ତୁମେ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ ଓ ପୁରୁଣା ହୋତା, ପ୍ରଶଂସକ ଓ ପୋତା, ଜନ୍ମରୁ ପୁରୋହିତ। ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ଜାଣିଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଉନ୍ନତ କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସାଙ୍ଗତ୍ୟରେ ଆମେ କେବେ ଅପକାର ନ ପାଉଁ।
ଯୋ ଵିଶ୍ଵତଃ ସୁପ୍ରତୀକଃ ସଦୃଙ୍ଙସି ଦୂରେ ଚିତ୍ସନ୍ତଳିଦିଵାତି ରୋଚସେ । ରାତ୍ର୍ଯାଶ୍ଚିଦନ୍ଧୋ ଅତି ଦେଵ ପଶ୍ଯସ୍ଯଗ୍ନେ ସଖ୍ଯେ ମା ରିଷାମା ଵଯଂ ତଵ
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ ଓ ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ଥିବା, ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଆଲୋକିତ। ରାତିର ଅନ୍ଧାରରେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦେବ, ତୁମେ ସବୁ ଦେଖ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସାଙ୍ଗତ୍ୟରେ ଆମେ କେବେ ଅପକାର ନ ପାଉଁ।
ପୂର୍ଵୋ ଦେଵା ଭଵତୁ ସୁନ୍ଵତୋ ରଥୋଽସ୍ମାକଂ ଶଂସୋ ଅଭ୍ଯସ୍ତୁ ଦୂଢ୍ଯଃ । ତଦା ଜାନୀତୋତ ପୁଷ୍ଯତା ଵଚୋଽଗ୍ନେ ସଖ୍ଯେ ମା ରିଷାମା ଵଯଂ ତଵ
ସୋମ ଅର୍ପଣ କରୁଥିବା ପୁରୁଷ ପାଇଁ ଦେବତାଙ୍କର ରଥ ପ୍ରଥମ ହେଉ। ଆମର ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଁଚୁ। ତାହାପରେ ସେ ଜାଣନ୍ତୁ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସାଙ୍ଗତ୍ୟରେ ଆମେ କେବେ ଅପକାର ନ ପାଉଁ।
ଵଧୈର୍ଦୁଃଶଂସାଁ ଅପ ଦୂଢ୍ଯୋ ଜହି ଦୂରେ ଵା ଯେ ଅନ୍ତି ଵା କେ ଚିଦତ୍ରିଣଃ । ଅଥା ଯଜ୍ଞାଯ ଗୃଣତେ ସୁଗଂ କୃଧ୍ଯଗ୍ନେ ସଖ୍ଯେ ମା ରିଷାମା ଵଯଂ ତଵ
ଅସୁଭକାମୀ ଓ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତିଙ୍କୁ, ସେମାନେ ଦୂରେ କିମ୍ବା ନିକଟରେ ଯେଉଁଠି ଥାଉନ୍ତି, ତୁମ ଶସ୍ତ୍ରରେ ଦୂରେ ହଟା। ଯିଏ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ସେଠାରେ ତୁମେ ସହଜ ପଥ କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସାଙ୍ଗତ୍ୟରେ ଆମେ କେବେ ଅପକାର ନ ପାଉଁ।
ଯଦଯୁକ୍ଥା ଅରୁଷା ରୋହିତା ରଥେ ଵାତଜୂତା ଵୃଷଭସ୍ଯେଵ ତେ ରଵଃ । ଆଦିନ୍ଵସି ଵନିନୋ ଧୂମକେତୁନାଗ୍ନେ ସଖ୍ଯେ ମା ରିଷାମା ଵଯଂ ତଵ
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତୁମ ରଥକୁ ଲାଲ ଓ ପିତା ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଉଛ, ବାୟୁ ଚଳାଉଛି, ତୁମର ଗର୍ଜନ ବଳିଅଛି। ତାପରେ ଧୂଆଁର ପତାକା ନେଇ ତୁମେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସାଙ୍ଗତ୍ୟରେ ଆମେ କେବେ ଅପକାର ନ ପାଉଁ।
ଅଧ ସ୍ଵନାଦୁତ ବିଭ୍ଯୁଃ ପତତ୍ରିଣୋ ଦ୍ରପ୍ସା ଯତ୍ତେ ଯଵସାଦୋ ଵ୍ଯସ୍ଥିରନ୍ । ସୁଗଂ ତତ୍ତେ ତାଵକେଭ୍ଯୋ ରଥେଭ୍ଯୋଽଗ୍ନେ ସଖ୍ଯେ ମା ରିଷାମା ଵଯଂ ତଵ
ତୁମର ଗଞ୍ଜନ ସୁନି ଚିଡ଼ିଆମାନେ ଭୟଭିତ ହୁଅନ୍ତି, ତୁମ ଚରାଗାହରୁ ତୁମେ ଯେଉଁ ଜଳବିନ୍ଦୁ ଛିଟିଯାଉଛ। ସେହି ପଥ ତୁମ ରଥମାନେ ପାଇଁ ସହଜ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସାଙ୍ଗତ୍ୟରେ ଆମେ କେବେ ଅପକାର ନ ପାଉଁ।
ଅଯଂ ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯ ଧାଯସେଽଵଯାତାଂ ମରୁତାଂ ହେଳୋ ଅଦ୍ଭୁତଃ । ମୃଳା ସୁ ନୋ ଭୂତ୍ଵେଷାଂ ମନଃ ପୁନରଗ୍ନେ ସଖ୍ଯେ ମା ରିଷାମା ଵଯଂ ତଵ
ଏହା ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କର କୃପା ପାଇଁ। ମାରୁତମାନଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ରକ୍ଷା ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ। ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହୁଅ, ସେମାନଙ୍କର ମନ ଆମ ପାଖକୁ ଫେରିଆସୁ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସାଙ୍ଗତ୍ୟରେ ଆମେ କେବେ ଅପକାର ନ ପାଉଁ।
ଦେଵୋ ଦେଵାନାମସି ମିତ୍ରୋ ଅଦ୍ଭୁତୋ ଵସୁର୍ଵସୂନାମସି ଚାରୁରଧ୍ଵରେ । ଶର୍ମନ୍ସ୍ଯାମ ତଵ ସପ୍ରଥସ୍ତମେଽଗ୍ନେ ସଖ୍ଯେ ମା ରିଷାମା ଵଯଂ ତଵ
ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା, ଅଦ୍ଭୁତ ବନ୍ଧୁ, ଧନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧନ, ଯଜ୍ଞରେ ସୁନ୍ଦର। ଆମେ ତୁମର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟରେ ରୁହୁ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସାଙ୍ଗତ୍ୟରେ ଆମେ କେବେ ଅପକାର ନ ପାଉଁ।
ତତ୍ତେ ଭଦ୍ରଂ ଯତ୍ସମିଦ୍ଧଃ ସ୍ଵେ ଦମେ ସୋମାହୁତୋ ଜରସେ ମୃଳଯତ୍ତମଃ । ଦଧାସି ରତ୍ନଂ ଦ୍ରଵିଣଂ ଚ ଦାଶୁଷେଽଗ୍ନେ ସଖ୍ଯେ ମା ରିଷାମା ଵଯଂ ତଵ
ତୁମେ ନିଜ ଘରେ ଉନ୍ମେଷ ହେବାବେଳେ, ସୋମ ଦ୍ୱାରା ଆହ୍ୱାନ ହେଲେ, ସବୁଠାରୁ ଦୟାଳୁ ହୋଇ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଧନ ଓ ସମ୍ପଦ ଦିଅ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସାଙ୍ଗତ୍ୟରେ ଆମେ କେବେ ଅପକାର ନ ପାଉଁ।
ଯସ୍ମୈ ତ୍ଵଂ ସୁଦ୍ରଵିଣୋ ଦଦାଶୋଽନାଗାସ୍ତ୍ଵମଦିତେ ସର୍ଵତାତା । ଯଂ ଭଦ୍ରେଣ ଶଵସା ଚୋଦଯାସି ପ୍ରଜାଵତା ରାଧସା ତେ ସ୍ଯାମ
ଯାହାକୁ ତୁମେ ଭଲ ଧନ ଦିଅ, ସେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହେଉ, ହେ ସର୍ବରକ୍ଷକ ଅଦିତି। ଯାହାକୁ ତୁମେ ଭଲ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରେରିତ କର, ଆମେ ସେ ଭାଗ୍ୟ ଓ ସନ୍ତାନରେ ଭାଗୀ ହେଉ।
ସ ତ୍ଵମଗ୍ନେ ସୌଭଗତ୍ଵସ୍ଯ ଵିଦ୍ଵାନସ୍ମାକମାଯୁଃ ପ୍ର ତିରେହ ଦେଵ । ତନ୍ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମାମହନ୍ତାମଦିତିଃ ସିନ୍ଧୁଃ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଭାଗ୍ୟ ଜାଣିଥିବା, ଆମର ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢ଼ାଅ। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଦିତି, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଆମକୁ କେବେ କ୍ଷତି ନ କରନ୍ତୁ।
ଦ୍ଵେ ଵିରୂପେ ଚରତଃ ସ୍ଵର୍ଥେ ଅନ୍ଯାନ୍ଯା ଵତ୍ସମୁପ ଧାପଯେତେ । ହରିରନ୍ଯସ୍ଯାଂ ଭଵତି ସ୍ଵଧାଵାଞ୍ଛୁକ୍ରୋ ଅନ୍ଯସ୍ଯାଂ ଦଦୃଶେ ସୁଵର୍ଚାଃ
ଦୁଇଟି ଆକୃତି ଆଲୋକ ପଥରେ ଚାଲିଛି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଛୁଆଁକୁ ମାଆଁ ପାଖକୁ ନେଇଯାଉଛି। ଏକରେ ହେଉଛି ପିତା ଓ ସ୍ୱୟଂଚାଳିତ, ଅନ୍ୟଟିରେ ଦେଖାଯାଉଛି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଆଲୋକମୟ।
ଦଶେମଂ ତ୍ଵଷ୍ଟୁର୍ଜନଯନ୍ତ ଗର୍ଭମତନ୍ଦ୍ରାସୋ ଯୁଵତଯୋ ଵିଭୃତ୍ରମ୍ । ତିଗ୍ମାନୀକଂ ସ୍ଵଯଶସଂ ଜନେଷୁ ଵିରୋଚମାନଂ ପରି ଷୀଂ ନଯନ୍ତି
ଦଶ ଅବିରାମ ଯୁବତୀ ଏହି ତ୍ୱଷ୍ଟାର ଗର୍ଭକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଯିଏ ବହନ କରେ। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁହଁ, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ସେମାନେ ତାକୁ ଚାରିପାଖରେ ନେଇଯାନ୍ତି।
ତ୍ରୀଣି ଜାନା ପରି ଭୂଷନ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ସମୁଦ୍ର ଏକଂ ଦିଵ୍ଯେକମପ୍ସୁ । ପୂର୍ଵାମନୁ ପ୍ର ଦିଶଂ ପାର୍ଥିଵାନାମୃତୂନ୍ପ୍ରଶାସଦ୍ଵି ଦଧାଵନୁଷ୍ଠୁ
ତାଙ୍କର ତିନିଟି ଜନ୍ମ ଅଛି; ଗୋଟିଏ ସମୁଦ୍ରରେ, ଗୋଟିଏ ଆକାଶରେ, ଗୋଟିଏ ଜଳରେ। ପୃଥିବୀର ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଅନୁସରି, ଋତୁମାନଙ୍କ ଶାସକ ହୋଇ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିୟମିତ କରେ।
କ ଇମଂ ଵୋ ନିଣ୍ଯମା ଚିକେତ ଵତ୍ସୋ ମାତୄର୍ଜନଯତ ସ୍ଵଧାଭିଃ । ବହ୍ଵୀନାଂ ଗର୍ଭୋ ଅପସାମୁପସ୍ଥାନ୍ମହାନ୍କଵିର୍ନିଶ୍ଚରତି ସ୍ଵଧାଵାନ୍
କିଏ ଏହି ତୁମ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟକୁ ବୁଝିଛି? ଛୁଆଁ ମାଆଁମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂଶକ୍ତିରେ ଜନ୍ମ ଦେଉଛି। ଅନେକ ଜଳର ଗର୍ଭ, ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ମହାନ ଋଷି, ନିଜ ନିୟମରେ ଚଳିଛି।