ଉନ୍ମଦିତା ମୌନେଯେନ ଵାତାଁ ଆ ତସ୍ଥିମା ଵଯମ୍ । ଶରୀରେଦସ୍ମାକଂ ଯୂଯଂ ମର୍ତାସୋ ଅଭି ପଶ୍ଯଥ
ମୁନିଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଉନ୍ମତ୍ତ ହୋଇ, ଆମେ ବାତାସ ଉପରେ ଚଢ଼ିଛୁ; ଆମ ଦେହରେ ତୁମେ ମାନବମାନେ ଆମକୁ ଦେଖୁଛ।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷେଣ ପତତି ଵିଶ୍ଵା ରୂପାଵଚାକଶତ୍ । ମୁନିର୍ଦେଵସ୍ଯଦେଵସ୍ଯ ସୌକୃତ୍ଯାଯ ସଖା ହିତଃ
ସେ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଉଡ଼େ, ସମସ୍ତ ଆକୃତି ଦେଖେ; ମୁନି, ଦେବତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଦେବତାଙ୍କ ଦୟା ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ।
ଵାତସ୍ଯାଶ୍ଵୋ ଵାଯୋଃ ସଖାଥୋ ଦେଵେଷିତୋ ମୁନିଃ । ଉଭୌ ସମୁଦ୍ରାଵା କ୍ଷେତି ଯଶ୍ଚ ପୂର୍ଵ ଉତାପରଃ
ବାତାସର ଘୋଡ଼ା, ବାୟୁଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରେରିତ କରିଥିବା ମୁନି; ସେ ଦୁଇ ସମୁଦ୍ରରେ ବସିଥାଏ, ଏକଟି ପୂର୍ବରେ, ଅନ୍ୟଟି ପରେ।
ଅପ୍ସରସାଂ ଗନ୍ଧର୍ଵାଣାଂ ମୃଗାଣାଂ ଚରଣେ ଚରନ୍ । କେଶୀ କେତସ୍ଯ ଵିଦ୍ଵାନ୍ସଖା ସ୍ଵାଦୁର୍ମଦିନ୍ତମଃ
ଅପ୍ସରା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ବନ୍ୟପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିବା, ଦୀର୍ଘ କେଶୀ ଚିହ୍ନ ଜାଣିଥିବା, ମିଠା ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ବନ୍ଧୁ।
ଵାଯୁରସ୍ମା ଉପାମନ୍ଥତ୍ପିନଷ୍ଟି ସ୍ମା କୁନନ୍ନମା । କେଶୀ ଵିଷସ୍ଯ ପାତ୍ରେଣ ଯଦ୍ରୁଦ୍ରେଣାପିବତ୍ସହ
ବାତାସ ତାଙ୍କୁ ଆମ ପାଇଁ ମଥିଛି, ତାଙ୍କୁ ମାଆ ଶିଶୁକୁ ଯେପରି ଚାପି ଧରେ, ସେପରି ଚାପିଛି; ଦୀର୍ଘ କେଶୀ ବିଷର ପାତ୍ର ନେଇ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ପିଇଥିଲେ।
ଉତ ଦେଵା ଅଵହିତଂ ଦେଵା ଉନ୍ନଯଥା ପୁନଃ । ଉତାଗଶ୍ଚକ୍ରୁଷଂ ଦେଵା ଦେଵା ଜୀଵଯଥା ପୁନଃ
ଦେବତାମାନେ ଲୁଚାଇଥିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ପୁନି ଉଠାନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ ଦିନକୁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ପୁନି ଜୀବନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଦ୍ଵାଵିମୌ ଵାତୌ ଵାତ ଆ ସିନ୍ଧୋରା ପରାଵତଃ । ଦକ୍ଷଂ ତେ ଅନ୍ଯ ଆ ଵାତୁ ପରାନ୍ଯୋ ଵାତୁ ଯଦ୍ରପଃ
ଏହି ଦୁଇଟି ପବନ, ହେ ପବନ, ନଦୀର ଦୂର ପାରୁଠାରୁ ବହୁଛି; ଏଠି ଗୋଟିଏ ତୁମକୁ ଦକ୍ଷତା ଆଣେ, ଅନ୍ୟଟି ଯେଉଁଠାରେ କିଛି ଖରାପ ଅଛି, ତାହାକୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଉ।
ଆ ଵାତ ଵାହି ଭେଷଜଂ ଵି ଵାତ ଵାହି ଯଦ୍ରପଃ । ତ୍ଵଂ ହି ଵିଶ୍ଵଭେଷଜୋ ଦେଵାନାଂ ଦୂତ ଈଯସେ
ହେ ପବନ, ଔଷଧ ଆଣ; ହେ ପବନ, ଯେଉଁଠାରେ କିଛି ଖରାପ ଅଛି, ତାହାକୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଉ; କାରଣ ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଔଷଧ, ଦେବତାଙ୍କର ଦୂତ ହେବା ସହିତ ଚାଲିଯାଉଛ।
ଆ ତ୍ଵାଗମଂ ଶଂତାତିଭିରଥୋ ଅରିଷ୍ଟତାତିଭିଃ । ଦକ୍ଷଂ ତେ ଭଦ୍ରମାଭାର୍ଷଂ ପରା ଯକ୍ଷ୍ମଂ ସୁଵାମି ତେ
ମୁଁ ଶାନ୍ତି ଓ ନିରାପତ୍ତିର ଆଶୀର୍ବାଦ ସହିତ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି; ମୁଁ ତୁମକୁ ଦକ୍ଷତା ଓ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଆଣିବି, ଏବଂ ତୁମଠାରୁ ରୋଗକୁ ଦୂରେ ନେଇଯିବି।
ତ୍ରାଯନ୍ତାମିହ ଦେଵାସ୍ତ୍ରାଯତାଂ ମରୁତାଂ ଗଣଃ । ତ୍ରାଯନ୍ତାଂ ଵିଶ୍ଵା ଭୂତାନି ଯଥାଯମରପା ଅସତ୍
ଏଠାରେ ଦେବତାମାନେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ମରୁତମାନଙ୍କ ଦଳ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠି ଏହି ଜଣେ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ ରହିପାରନ୍ତି।
ଆପ ଇଦ୍ଵା ଉ ଭେଷଜୀରାପୋ ଅମୀଵଚାତନୀଃ । ଆପଃ ସର୍ଵସ୍ଯ ଭେଷଜୀସ୍ତାସ୍ତେ କୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ଭେଷଜମ୍
ପାଣି ନିଶ୍ଚୟ ଔଷଧ ଅଟୁଟ; ପାଣି ରୋଗକୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଏ; ପାଣି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଔଷଧ, ସେମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଔଷଧ ତିଆରି କରୁନ୍ତୁ।
ହସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଦଶଶାଖାଭ୍ଯାଂ ଜିହ୍ଵା ଵାଚଃ ପୁରୋଗଵୀ । ଅନାମଯିତ୍ନୁଭ୍ଯାଂ ତ୍ଵା ତାଭ୍ଯାଂ ତ୍ଵୋପ ସ୍ପୃଶାମସି
ଦଶଟି ଶାଖା ଥିବା ଦୁଇ ହାତ ଓ କଥାର ଅଗ୍ରଣୀ ଜିଭା ସହିତ, ଏହି ଦୁଇଟି ଯେଉଁଠାରେ ରୋଗ ନାହିଁ, ସେଗୁଡିକ ସହିତ ଆମେ ତୁମକୁ ଛୁଁଉଛୁ।
ତଵ ତ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସଖ୍ଯେଷୁ ଵହ୍ନଯ ଋତଂ ମନ୍ଵାନା ଵ୍ଯଦର୍ଦିରୁର୍ଵଲମ୍ । ଯତ୍ରା ଦଶସ୍ଯନ୍ନୁଷସୋ ରିଣନ୍ନପଃ କୁତ୍ସାଯ ମନ୍ମନ୍ନହ୍ଯଶ୍ଚ ଦଂସଯଃ
ତୁମ ସାଙ୍ଗତ୍ୱରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନିମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଭାବି, ବିସ୍ତୃତ ଭୂମିକୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ; ଯେଉଁଠାରେ ଉଷାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଜଳକୁ ଅପସାରଣ କଲେ, କୁତ୍ସ ପାଇଁ ଆମର ଷ୍ଟୁତି ଓ ଦାନ୍ତରେ।
ଅଵାସୃଜଃ ପ୍ରସ୍ଵଃ ଶ୍ଵଞ୍ଚଯୋ ଗିରୀନୁଦାଜ ଉସ୍ରା ଅପିବୋ ମଧୁ ପ୍ରିଯମ୍ । ଅଵର୍ଧଯୋ ଵନିନୋ ଅସ୍ଯ ଦଂସସା ଶୁଶୋଚ ସୂର୍ଯ ଋତଜାତଯା ଗିରା
ତୁମେ ପାହାଡ଼ରୁ ଫୁଲିଉଠୁଥିବା ଜଳଧାରାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ତୁମେ ପ୍ରିୟ ମଧୁ ପିଲେ; ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ସତ୍ୟର ଶବ୍ଦରେ ଆଲୋକିତ ହେଲା।
ଵି ସୂର୍ଯୋ ମଧ୍ଯେ ଅମୁଚଦ୍ରଥଂ ଦିଵୋ ଵିଦଦ୍ଦାସାଯ ପ୍ରତିମାନମାର୍ଯଃ । ଦୃଳ୍ହାନି ପିପ୍ରୋରସୁରସ୍ଯ ମାଯିନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵ୍ଯାସ୍ଯଚ୍ଚକୃଵାଁ ଋଜିଶ୍ଵନା
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶର ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ରଥକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ଆର୍ୟ ଦାସାକୁ ଚିହ୍ନ ଦେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ରୁଜିଶ୍ୱନଙ୍କ ସହିତ ମିଶି ଦୁଷ୍ଟ ଅସୁରଙ୍କ ଦୃଢ଼ କାମକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଅନାଧୃଷ୍ଟାନି ଧୃଷିତୋ ଵ୍ଯାସ୍ଯନ୍ନିଧୀଁରଦେଵାଁ ଅମୃଣଦଯାସ୍ଯଃ । ମାସେଵ ସୂର୍ଯୋ ଵସୁ ପୁର୍ଯମା ଦଦେ ଗୃଣାନଃ ଶତ୍ରୂଁରଶୃଣାଦ୍ଵିରୁକ୍ମତା
ଅଜୟ ଥିବାମାନେ ଜିତା ହେଲେ, ସେମାନେ ଛିଁଟିଗଲେ; ଦେବତାମାନେ ସାଥି ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ; ମାସରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଧନ ସହରରେ ରଖିଲେ; ଷ୍ଟୁତି କରି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଆବାଜ ଶୁଣିଲେ।
ଅଯୁଦ୍ଧସେନୋ ଵିଭ୍ଵା ଵିଭିନ୍ଦତା ଦାଶଦ୍ଵୃତ୍ରହା ତୁଜ୍ଯାନି ତେଜତେ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଜ୍ରାଦବିଭେଦଭିଶ୍ନଥଃ ପ୍ରାକ୍ରାମଚ୍ଛୁନ୍ଧ୍ଯୂରଜହାଦୁଷା ଅନଃ
ଯୁଦ୍ଧ ନଥିବା ସେନା ସହିତ, ହେ ପ୍ରଭଳ, ତୁମେ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛ; ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଙ୍ଗିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, ଉଷାମାନେ ରଥକୁ ଦୂରେ ନେଇଗଲେ।
ଏତା ତ୍ଯା ତେ ଶ୍ରୁତ୍ଯାନି କେଵଲା ଯଦେକ ଏକମକୃଣୋରଯଜ୍ଞମ୍ । ମାସାଂ ଵିଧାନମଦଧା ଅଧି ଦ୍ଯଵି ତ୍ଵଯା ଵିଭିନ୍ନଂ ଭରତି ପ୍ରଧିଂ ପିତା
ଏହି ହେଉଛି ତୁମର ପ୍ରସିଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏକାକି ଜଣେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କଲେ; ତୁମେ ଆକାଶରେ ମାସର କ୍ରମ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ; ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ପିତା ବିଶାଳ ଭୂମିକୁ ବାଣ୍ଟି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ସୂର୍ଯରଶ୍ମିର୍ହରିକେଶଃ ପୁରସ୍ତାତ୍ସଵିତା ଜ୍ଯୋତିରୁଦଯାଁ ଅଜସ୍ରମ୍ । ତସ୍ଯ ପୂଷା ପ୍ରସଵେ ଯାତି ଵିଦ୍ଵାନ୍ସମ୍ପଶ୍ଯନ୍ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ଗୋପାଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ, ହଳଦିଆ କେଶ ଥିବା, ସାମ୍ନାରେ, ସବିତା ନିରନ୍ତର ଆଲୋକ ଆଣିଥାନ୍ତି; ତାଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ, ପୂଷା ଜଣେ ଜଣେ ଜାଣି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖି, ରକ୍ଷା କରି ଯାଆନ୍ତି।
ନୃଚକ୍ଷା ଏଷ ଦିଵୋ ମଧ୍ଯ ଆସ୍ତ ଆପପ୍ରିଵାନ୍ରୋଦସୀ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ସ ଵିଶ୍ଵାଚୀରଭି ଚଷ୍ଟେ ଘୃତାଚୀରନ୍ତରା ପୂର୍ଵମପରଂ ଚ କେତୁମ୍
ଏହିଜଣ, ମାନବ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ, ଆକାଶର ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି, ଦୁଇ ଜଗତ ଓ ମଧ୍ୟଆକାଶରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷକୁ ଘୃତ ଆଭାରେ ଦେଖନ୍ତି, ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ଥିବା ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟରେ।
ରାଯୋ ବୁଧ୍ନଃ ସଂଗମନୋ ଵସୂନାଂ ଵିଶ୍ଵା ରୂପାଭି ଚଷ୍ଟେ ଶଚୀଭିଃ । ଦେଵ ଇଵ ସଵିତା ସତ୍ଯଧର୍ମେନ୍ଦ୍ରୋ ନ ତସ୍ଥୌ ସମରେ ଧନାନାମ୍
ଧନର ମୂଳ, ସମ୍ପଦର ଏକତ୍ରିକରଣ, ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଆକୃତିକୁ ଦେଖନ୍ତି; ଦେବତା ପରି, ସତ୍ୟ ନୀତିର ସବିତା, ଇନ୍ଦ୍ର ଧନ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଲେ ନାହିଁ।
ଵିଶ୍ଵାଵସୁଂ ସୋମ ଗନ୍ଧର୍ଵମାପୋ ଦଦୃଶୁଷୀସ୍ତଦୃତେନା ଵ୍ଯାଯନ୍ । ତଦନ୍ଵଵୈଦିନ୍ଦ୍ରୋ ରାରହାଣ ଆସାଂ ପରି ସୂର୍ଯସ୍ଯ ପରିଧୀଁରପଶ୍ଯତ୍
ବିଶ୍ୱାବସୁ, ସୋମ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଓ ଜଳ, ସେଇ ସତ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଚଳି, ଦେଖିଲେ; ତାହା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଖୋଜି, ସେମାନଙ୍କର ସୀମା ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପରିଧି ଦେଖିଲେ।
ଵିଶ୍ଵାଵସୁରଭି ତନ୍ନୋ ଗୃଣାତୁ ଦିଵ୍ଯୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ରଜସୋ ଵିମାନଃ । ଯଦ୍ଵା ଘା ସତ୍ଯମୁତ ଯନ୍ନ ଵିଦ୍ମ ଧିଯୋ ହିନ୍ଵାନୋ ଧିଯ ଇନ୍ନୋ ଅଵ୍ଯାଃ
ବିଶ୍ୱାବସୁ, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯିଏ ଆକାଶରେ ଚଳିଛନ୍ତି, ସେ ଆମକୁ ଷ୍ଟୁତି କରୁନ୍ତୁ; ଯଦି ଏହା ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଯାହା ଆମେ ଜାଣୁନାହିଁ, ଆମ ଚିନ୍ତାକୁ ନେଇ, ସେ ଆମ ମନକୁ ନିରାପଦ କରୁନ୍ତୁ।
ସସ୍ନିମଵିନ୍ଦଚ୍ଚରଣେ ନଦୀନାମପାଵୃଣୋଦ୍ଦୁରୋ ଅଶ୍ମଵ୍ରଜାନାମ୍ । ପ୍ରାସାଂ ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଅମୃତାନି ଵୋଚଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଦକ୍ଷଂ ପରି ଜାନାଦହୀନାମ୍
ସେ ନଦୀର ଘାଟ ଖୋଜି ପାଇଲେ, ପାଥର ଅବରୋଧ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବ ଅମର ବାଣୀ କହିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ନିବେଦିତ ଦକ୍ଷତାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବୁଝିଲେ।
ଅଗ୍ନେ ତଵ ଶ୍ରଵୋ ଵଯୋ ମହି ଭ୍ରାଜନ୍ତେ ଅର୍ଚଯୋ ଵିଭାଵସୋ । ବୃହଦ୍ଭାନୋ ଶଵସା ଵାଜମୁକ୍ଥ୍ଯଂ ଦଧାସି ଦାଶୁଷେ କଵେ
ଅଗ୍ନି, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଶକ୍ତି ବଡ଼; ତୁମର ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଶିଖା ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ତୁମର ବିଶାଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ପ୍ରଭାବରେ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଶଂସା ଦେଉଛ।
ପାଵକଵର୍ଚାଃ ଶୁକ୍ରଵର୍ଚା ଅନୂନଵର୍ଚା ଉଦିଯର୍ଷି ଭାନୁନା । ପୁତ୍ରୋ ମାତରା ଵିଚରନ୍ନୁପାଵସି ପୃଣକ୍ଷି ରୋଦସୀ ଉଭେ
ତୁମେ ପବିତ୍ର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଆଲୋକରେ ଉଦୟମାନ; ପୁଅ ଭାବେ, ମା' ବାପା ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଛ, ଭୂମି ଓ ଆକାଶ ଦୁହିଁକୁ ପୂରଣ କରୁଛ।
ଊର୍ଜୋ ନପାଜ୍ଜାତଵେଦଃ ସୁଶସ୍ତିଭିର୍ମନ୍ଦସ୍ଵ ଧୀତିଭିର୍ହିତଃ । ତ୍ଵେ ଇଷଃ ସଂ ଦଧୁର୍ଭୂରିଵର୍ପସଶ୍ଚିତ୍ରୋତଯୋ ଵାମଜାତାଃ
ପୋଷଣରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଜାତବେଦ, ଆମର ଭଲ ପ୍ରଶଂସାରେ ଆନନ୍ଦ କର; ଜ୍ଞାନୀ ଚିନ୍ତାରେ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ। ତୁମ ପାଖକୁ ଅନେକ ଆହୁତି ଆସେ, ଅଦ୍ଭୁତ ଆକୃତି ଓ ଶକ୍ତି ଦାତା।
ଇରଜ୍ଯନ୍ନଗ୍ନେ ପ୍ରଥଯସ୍ଵ ଜନ୍ତୁଭିରସ୍ମେ ରାଯୋ ଅମର୍ତ୍ଯ । ସ ଦର୍ଶତସ୍ଯ ଵପୁଷୋ ଵି ରାଜସି ପୃଣକ୍ଷି ସାନସିଂ କ୍ରତୁମ୍
ଅଗ୍ନି, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜକୁ ବିସ୍ତାର କର, ଆମକୁ ଅମର ଧନ ଦିଅ। ଦେଖିବା ଯୋଗ୍ୟ ରୂପରେ ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଆମକୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତିରେ ପୂରଣ କର।
ଇଷ୍କର୍ତାରମଧ୍ଵରସ୍ଯ ପ୍ରଚେତସଂ କ୍ଷଯନ୍ତଂ ରାଧସୋ ମହଃ । ରାତିଂ ଵାମସ୍ଯ ସୁଭଗାଂ ମହୀମିଷଂ ଦଧାସି ସାନସିଂ ରଯିମ୍
ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ଜ୍ଞାନୀ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବଡ଼ ଧନର ରକ୍ଷାକାରୀ। ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରଚୁର ଦାନ ଦେଉଛ, ଆମକୁ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଧନ ଦିଅ।
ଋତାଵାନଂ ମହିଷଂ ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତମଗ୍ନିଂ ସୁମ୍ନାଯ ଦଧିରେ ପୁରୋ ଜନାଃ । ଶ୍ରୁତ୍କର୍ଣଂ ସପ୍ରଥସ୍ତମଂ ତ୍ଵା ଗିରା ଦୈଵ୍ଯଂ ମାନୁଷା ଯୁଗା
ଲୋକମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଧର୍ମିକ ଓ ସବୁକିଛି ଦେଖିପାରୁଥିବାକୁ, ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ବସାଇଛନ୍ତି। ଶ୍ରବଣଶୀଳ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତୁମେ ଦେବତା ଭାବେ ସମସ୍ତ ମାନବ ଯୁଗରେ ଉଚ୍ଚାରିତ।