ନକିର୍ଦେଵା ମିନୀମସି ନକିରା ଯୋପଯାମସି ମନ୍ତ୍ରଶ୍ରୁତ୍ଯଂ ଚରାମସି । ପକ୍ଷେଭିରପିକକ୍ଷେଭିରତ୍ରାଭି ସଂ ରଭାମହେ
ଆମେ କେହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁନାହିଁ, କେହିଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁତା ଭାବରେ ନିକଟେ ଯାଉନାହିଁ; ଆମେ ଶୁଣିଥିବା ମନ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଚାଲୁଛୁ। ପକ୍ଷ ଓ ପାର୍ଶ୍ୱ ପକ୍ଷ ସହିତ, ଏଠାରେ ଆମେ ସମେତେ ପ୍ରୟାସ କରୁଛୁ।
ଯସ୍ମିନ୍ଵୃକ୍ଷେ ସୁପଲାଶେ ଦେଵୈଃ ସମ୍ପିବତେ ଯମଃ । ଅତ୍ରା ନୋ ଵିଶ୍ପତିଃ ପିତା ପୁରାଣାଁ ଅନୁ ଵେନତି
ଯେ ଗଛରେ ଶୁଭ ପତ୍ର ରହିଛି, ସେଠାରେ ଯମ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ପାନ କରନ୍ତି; ସେଠି ଆମ ପୁରୁଣା ପିତା, ଆମ ମହାନ୍ତ, ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି।
ପୁରାଣାଁ ଅନୁଵେନନ୍ତଂ ଚରନ୍ତଂ ପାପଯାମୁଯା । ଅସୂଯନ୍ନଭ୍ଯଚାକଶଂ ତସ୍ମା ଅସ୍ପୃହଯଂ ପୁନଃ
ପୁରୁଣାମାନେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲି, ଯେ ଦୁଷ୍ଟ ମନେ ଘୁରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଇର୍ଷ୍ୟା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଥିଲେ; ସେଠାରୁ ମୁଁ ମୁହଁ ଫେରାଇଲି, ପୁଣି ଆକାଂକ୍ଷା କଲିନି।
ଯଂ କୁମାର ନଵଂ ରଥମଚକ୍ରଂ ମନସାକୃଣୋଃ । ଏକେଷଂ ଵିଶ୍ଵତଃ ପ୍ରାଞ୍ଚମପଶ୍ଯନ୍ନଧି ତିଷ୍ଠସି
ହେ ଯୁବକ, ତୁମେ ମନରେ ନୂତନ ଚକ୍ର ବିଶିଷ୍ଟ ରଥ ତିଆରି କରିଛ; କିଛି ଲୋକ ଏହାକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଥିବା ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ତୁମେ ସେଉଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ।
ଯଂ କୁମାର ପ୍ରାଵର୍ତଯୋ ରଥଂ ଵିପ୍ରେଭ୍ଯସ୍ପରି । ତଂ ସାମାନୁ ପ୍ରାଵର୍ତତ ସମିତୋ ନାଵ୍ଯାହିତମ୍
ହେ ଯୁବକ, ତୁମେ ମୁନିମାନେ ପାଇଁ ରଥ ଚଳାଇଲ; ସେ ସମ୍ମିଳିତ ଗୀତ ଏହାକୁ ଆଗେ ବଢ଼ାଇଲା, ସଭା କେହି ଛାଡ଼ିଲାନି।
କଃ କୁମାରମଜନଯଦ୍ରଥଂ କୋ ନିରଵର୍ତଯତ୍ । କଃ ସ୍ଵିତ୍ତଦଦ୍ଯ ନୋ ବ୍ରୂଯାଦନୁଦେଯୀ ଯଥାଭଵତ୍
କିଏ ଏହି ଯୁବକଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲା? କିଏ ଏହି ରଥ ତିଆରି କଲା? କିଏ ଆଜି ଆମକୁ କହିପାରିବେ, କିପରି ଏହି କ୍ରମ ହେଲା?
ଯଥାଭଵଦନୁଦେଯୀ ତତୋ ଅଗ୍ରମଜାଯତ । ପୁରସ୍ତାଦ୍ବୁଧ୍ନ ଆତତଃ ପଶ୍ଚାନ୍ନିରଯଣଂ କୃତମ୍
ଯେପରି କ୍ରମ ହେଲା, ସେଠାରୁ ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ ହେଲା; ସାମ୍ନାରେ ମୂଳ ଅଛି, ପଛରେ ଧୁରି ତିଆରି ହେଲା।
ଇଦଂ ଯମସ୍ଯ ସାଦନଂ ଦେଵମାନଂ ଯଦୁଚ୍ଯତେ । ଇଯମସ୍ଯ ଧମ୍ଯତେ ନାଳୀରଯଂ ଗୀର୍ଭିଃ ପରିଷ୍କୃତଃ
ଏହା ଯମଙ୍କର ଆସନ, ଯାହାକୁ ଦେବତାଙ୍କ ନିବାସ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏଠି ତାଙ୍କର ମାପିବା ଭାଣ୍ଡା ରହିଛି, ଶବ୍ଦରେ ଶୋଭିତ।
କେଶ୍ଯଗ୍ନିଂ କେଶୀ ଵିଷଂ କେଶୀ ବିଭର୍ତି ରୋଦସୀ । କେଶୀ ଵିଶ୍ଵଂ ସ୍ଵର୍ଦୃଶେ କେଶୀଦଂ ଜ୍ଯୋତିରୁଚ୍ଯତେ
ଦୀର୍ଘ କେଶୀ ଅଗ୍ନି ଧାରଣ କରେ, କେଶୀ ବିଷ ଧାରଣ କରେ, କେଶୀ ଭୂମି ଓ ଆକାଶ ଧାରଣ କରେ; କେଶୀ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଦେଖେ, କେଶୀକୁ ଏହି ଆଲୋକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମୁନଯୋ ଵାତରଶନାଃ ପିଶଙ୍ଗା ଵସତେ ମଲା । ଵାତସ୍ଯାନୁ ଧ୍ରାଜିଂ ଯନ୍ତି ଯଦ୍ଦେଵାସୋ ଅଵିକ୍ଷତ
ମୁନିମାନେ ବାତାସକୁ ଉପବନ୍ଧ କରି, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ମଳିନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧନ୍ତି; ସେମାନେ ବାତାସର ରାସ୍ତାରେ ଚାଲନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଦେଖନ୍ତି।
ଉନ୍ମଦିତା ମୌନେଯେନ ଵାତାଁ ଆ ତସ୍ଥିମା ଵଯମ୍ । ଶରୀରେଦସ୍ମାକଂ ଯୂଯଂ ମର୍ତାସୋ ଅଭି ପଶ୍ଯଥ
ମୁନିଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଉନ୍ମତ୍ତ ହୋଇ, ଆମେ ବାତାସ ଉପରେ ଚଢ଼ିଛୁ; ଆମ ଦେହରେ ତୁମେ ମାନବମାନେ ଆମକୁ ଦେଖୁଛ।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷେଣ ପତତି ଵିଶ୍ଵା ରୂପାଵଚାକଶତ୍ । ମୁନିର୍ଦେଵସ୍ଯଦେଵସ୍ଯ ସୌକୃତ୍ଯାଯ ସଖା ହିତଃ
ସେ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଉଡ଼େ, ସମସ୍ତ ଆକୃତି ଦେଖେ; ମୁନି, ଦେବତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଦେବତାଙ୍କ ଦୟା ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ।
ଵାତସ୍ଯାଶ୍ଵୋ ଵାଯୋଃ ସଖାଥୋ ଦେଵେଷିତୋ ମୁନିଃ । ଉଭୌ ସମୁଦ୍ରାଵା କ୍ଷେତି ଯଶ୍ଚ ପୂର୍ଵ ଉତାପରଃ
ବାତାସର ଘୋଡ଼ା, ବାୟୁଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରେରିତ କରିଥିବା ମୁନି; ସେ ଦୁଇ ସମୁଦ୍ରରେ ବସିଥାଏ, ଏକଟି ପୂର୍ବରେ, ଅନ୍ୟଟି ପରେ।
ଅପ୍ସରସାଂ ଗନ୍ଧର୍ଵାଣାଂ ମୃଗାଣାଂ ଚରଣେ ଚରନ୍ । କେଶୀ କେତସ୍ଯ ଵିଦ୍ଵାନ୍ସଖା ସ୍ଵାଦୁର୍ମଦିନ୍ତମଃ
ଅପ୍ସରା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ବନ୍ୟପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିବା, ଦୀର୍ଘ କେଶୀ ଚିହ୍ନ ଜାଣିଥିବା, ମିଠା ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ବନ୍ଧୁ।
ଵାଯୁରସ୍ମା ଉପାମନ୍ଥତ୍ପିନଷ୍ଟି ସ୍ମା କୁନନ୍ନମା । କେଶୀ ଵିଷସ୍ଯ ପାତ୍ରେଣ ଯଦ୍ରୁଦ୍ରେଣାପିବତ୍ସହ
ବାତାସ ତାଙ୍କୁ ଆମ ପାଇଁ ମଥିଛି, ତାଙ୍କୁ ମାଆ ଶିଶୁକୁ ଯେପରି ଚାପି ଧରେ, ସେପରି ଚାପିଛି; ଦୀର୍ଘ କେଶୀ ବିଷର ପାତ୍ର ନେଇ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ପିଇଥିଲେ।
ଉତ ଦେଵା ଅଵହିତଂ ଦେଵା ଉନ୍ନଯଥା ପୁନଃ । ଉତାଗଶ୍ଚକ୍ରୁଷଂ ଦେଵା ଦେଵା ଜୀଵଯଥା ପୁନଃ
ଦେବତାମାନେ ଲୁଚାଇଥିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ପୁନି ଉଠାନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ ଦିନକୁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ପୁନି ଜୀବନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଦ୍ଵାଵିମୌ ଵାତୌ ଵାତ ଆ ସିନ୍ଧୋରା ପରାଵତଃ । ଦକ୍ଷଂ ତେ ଅନ୍ଯ ଆ ଵାତୁ ପରାନ୍ଯୋ ଵାତୁ ଯଦ୍ରପଃ
ଏହି ଦୁଇଟି ପବନ, ହେ ପବନ, ନଦୀର ଦୂର ପାରୁଠାରୁ ବହୁଛି; ଏଠି ଗୋଟିଏ ତୁମକୁ ଦକ୍ଷତା ଆଣେ, ଅନ୍ୟଟି ଯେଉଁଠାରେ କିଛି ଖରାପ ଅଛି, ତାହାକୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଉ।
ଆ ଵାତ ଵାହି ଭେଷଜଂ ଵି ଵାତ ଵାହି ଯଦ୍ରପଃ । ତ୍ଵଂ ହି ଵିଶ୍ଵଭେଷଜୋ ଦେଵାନାଂ ଦୂତ ଈଯସେ
ହେ ପବନ, ଔଷଧ ଆଣ; ହେ ପବନ, ଯେଉଁଠାରେ କିଛି ଖରାପ ଅଛି, ତାହାକୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଉ; କାରଣ ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଔଷଧ, ଦେବତାଙ୍କର ଦୂତ ହେବା ସହିତ ଚାଲିଯାଉଛ।
ଆ ତ୍ଵାଗମଂ ଶଂତାତିଭିରଥୋ ଅରିଷ୍ଟତାତିଭିଃ । ଦକ୍ଷଂ ତେ ଭଦ୍ରମାଭାର୍ଷଂ ପରା ଯକ୍ଷ୍ମଂ ସୁଵାମି ତେ
ମୁଁ ଶାନ୍ତି ଓ ନିରାପତ୍ତିର ଆଶୀର୍ବାଦ ସହିତ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି; ମୁଁ ତୁମକୁ ଦକ୍ଷତା ଓ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଆଣିବି, ଏବଂ ତୁମଠାରୁ ରୋଗକୁ ଦୂରେ ନେଇଯିବି।
ତ୍ରାଯନ୍ତାମିହ ଦେଵାସ୍ତ୍ରାଯତାଂ ମରୁତାଂ ଗଣଃ । ତ୍ରାଯନ୍ତାଂ ଵିଶ୍ଵା ଭୂତାନି ଯଥାଯମରପା ଅସତ୍
ଏଠାରେ ଦେବତାମାନେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ମରୁତମାନଙ୍କ ଦଳ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠି ଏହି ଜଣେ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ ରହିପାରନ୍ତି।
ଆପ ଇଦ୍ଵା ଉ ଭେଷଜୀରାପୋ ଅମୀଵଚାତନୀଃ । ଆପଃ ସର୍ଵସ୍ଯ ଭେଷଜୀସ୍ତାସ୍ତେ କୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ଭେଷଜମ୍
ପାଣି ନିଶ୍ଚୟ ଔଷଧ ଅଟୁଟ; ପାଣି ରୋଗକୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଏ; ପାଣି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଔଷଧ, ସେମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଔଷଧ ତିଆରି କରୁନ୍ତୁ।
ହସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଦଶଶାଖାଭ୍ଯାଂ ଜିହ୍ଵା ଵାଚଃ ପୁରୋଗଵୀ । ଅନାମଯିତ୍ନୁଭ୍ଯାଂ ତ୍ଵା ତାଭ୍ଯାଂ ତ୍ଵୋପ ସ୍ପୃଶାମସି
ଦଶଟି ଶାଖା ଥିବା ଦୁଇ ହାତ ଓ କଥାର ଅଗ୍ରଣୀ ଜିଭା ସହିତ, ଏହି ଦୁଇଟି ଯେଉଁଠାରେ ରୋଗ ନାହିଁ, ସେଗୁଡିକ ସହିତ ଆମେ ତୁମକୁ ଛୁଁଉଛୁ।
ତଵ ତ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସଖ୍ଯେଷୁ ଵହ୍ନଯ ଋତଂ ମନ୍ଵାନା ଵ୍ଯଦର୍ଦିରୁର୍ଵଲମ୍ । ଯତ୍ରା ଦଶସ୍ଯନ୍ନୁଷସୋ ରିଣନ୍ନପଃ କୁତ୍ସାଯ ମନ୍ମନ୍ନହ୍ଯଶ୍ଚ ଦଂସଯଃ
ତୁମ ସାଙ୍ଗତ୍ୱରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନିମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଭାବି, ବିସ୍ତୃତ ଭୂମିକୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ; ଯେଉଁଠାରେ ଉଷାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଜଳକୁ ଅପସାରଣ କଲେ, କୁତ୍ସ ପାଇଁ ଆମର ଷ୍ଟୁତି ଓ ଦାନ୍ତରେ।
ଅଵାସୃଜଃ ପ୍ରସ୍ଵଃ ଶ୍ଵଞ୍ଚଯୋ ଗିରୀନୁଦାଜ ଉସ୍ରା ଅପିବୋ ମଧୁ ପ୍ରିଯମ୍ । ଅଵର୍ଧଯୋ ଵନିନୋ ଅସ୍ଯ ଦଂସସା ଶୁଶୋଚ ସୂର୍ଯ ଋତଜାତଯା ଗିରା
ତୁମେ ପାହାଡ଼ରୁ ଫୁଲିଉଠୁଥିବା ଜଳଧାରାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ତୁମେ ପ୍ରିୟ ମଧୁ ପିଲେ; ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ସତ୍ୟର ଶବ୍ଦରେ ଆଲୋକିତ ହେଲା।
ଵି ସୂର୍ଯୋ ମଧ୍ଯେ ଅମୁଚଦ୍ରଥଂ ଦିଵୋ ଵିଦଦ୍ଦାସାଯ ପ୍ରତିମାନମାର୍ଯଃ । ଦୃଳ୍ହାନି ପିପ୍ରୋରସୁରସ୍ଯ ମାଯିନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵ୍ଯାସ୍ଯଚ୍ଚକୃଵାଁ ଋଜିଶ୍ଵନା
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶର ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ରଥକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ଆର୍ୟ ଦାସାକୁ ଚିହ୍ନ ଦେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ରୁଜିଶ୍ୱନଙ୍କ ସହିତ ମିଶି ଦୁଷ୍ଟ ଅସୁରଙ୍କ ଦୃଢ଼ କାମକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଅନାଧୃଷ୍ଟାନି ଧୃଷିତୋ ଵ୍ଯାସ୍ଯନ୍ନିଧୀଁରଦେଵାଁ ଅମୃଣଦଯାସ୍ଯଃ । ମାସେଵ ସୂର୍ଯୋ ଵସୁ ପୁର୍ଯମା ଦଦେ ଗୃଣାନଃ ଶତ୍ରୂଁରଶୃଣାଦ୍ଵିରୁକ୍ମତା
ଅଜୟ ଥିବାମାନେ ଜିତା ହେଲେ, ସେମାନେ ଛିଁଟିଗଲେ; ଦେବତାମାନେ ସାଥି ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ; ମାସରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଧନ ସହରରେ ରଖିଲେ; ଷ୍ଟୁତି କରି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଆବାଜ ଶୁଣିଲେ।
ଅଯୁଦ୍ଧସେନୋ ଵିଭ୍ଵା ଵିଭିନ୍ଦତା ଦାଶଦ୍ଵୃତ୍ରହା ତୁଜ୍ଯାନି ତେଜତେ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଜ୍ରାଦବିଭେଦଭିଶ୍ନଥଃ ପ୍ରାକ୍ରାମଚ୍ଛୁନ୍ଧ୍ଯୂରଜହାଦୁଷା ଅନଃ
ଯୁଦ୍ଧ ନଥିବା ସେନା ସହିତ, ହେ ପ୍ରଭଳ, ତୁମେ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛ; ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଙ୍ଗିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, ଉଷାମାନେ ରଥକୁ ଦୂରେ ନେଇଗଲେ।
ଏତା ତ୍ଯା ତେ ଶ୍ରୁତ୍ଯାନି କେଵଲା ଯଦେକ ଏକମକୃଣୋରଯଜ୍ଞମ୍ । ମାସାଂ ଵିଧାନମଦଧା ଅଧି ଦ୍ଯଵି ତ୍ଵଯା ଵିଭିନ୍ନଂ ଭରତି ପ୍ରଧିଂ ପିତା
ଏହି ହେଉଛି ତୁମର ପ୍ରସିଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏକାକି ଜଣେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କଲେ; ତୁମେ ଆକାଶରେ ମାସର କ୍ରମ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ; ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ପିତା ବିଶାଳ ଭୂମିକୁ ବାଣ୍ଟି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ସୂର୍ଯରଶ୍ମିର୍ହରିକେଶଃ ପୁରସ୍ତାତ୍ସଵିତା ଜ୍ଯୋତିରୁଦଯାଁ ଅଜସ୍ରମ୍ । ତସ୍ଯ ପୂଷା ପ୍ରସଵେ ଯାତି ଵିଦ୍ଵାନ୍ସମ୍ପଶ୍ଯନ୍ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ଗୋପାଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ, ହଳଦିଆ କେଶ ଥିବା, ସାମ୍ନାରେ, ସବିତା ନିରନ୍ତର ଆଲୋକ ଆଣିଥାନ୍ତି; ତାଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ, ପୂଷା ଜଣେ ଜଣେ ଜାଣି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖି, ରକ୍ଷା କରି ଯାଆନ୍ତି।
ନୃଚକ୍ଷା ଏଷ ଦିଵୋ ମଧ୍ଯ ଆସ୍ତ ଆପପ୍ରିଵାନ୍ରୋଦସୀ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ସ ଵିଶ୍ଵାଚୀରଭି ଚଷ୍ଟେ ଘୃତାଚୀରନ୍ତରା ପୂର୍ଵମପରଂ ଚ କେତୁମ୍
ଏହିଜଣ, ମାନବ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ, ଆକାଶର ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି, ଦୁଇ ଜଗତ ଓ ମଧ୍ୟଆକାଶରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷକୁ ଘୃତ ଆଭାରେ ଦେଖନ୍ତି, ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ଥିବା ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟରେ।