ଯୋ ନ ଇନ୍ଦ୍ରାଭିତୋ ଜନୋ ଵୃକାଯୁରାଦିଦେଶତି । ଅଧସ୍ପଦଂ ତମୀଂ କୃଧି ଵିବାଧୋ ଅସି ସାସହିର୍ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେଷାଂ ଜ୍ଯାକା ଅଧି ଧନ୍ଵସୁ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଆମ ପାଖରେ ଉଲ୍ଲୁକ ଭାବେ ଆଚରଣ କରେ, ତାକୁ ନିମ୍ନସ୍ଥ କର, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର। ତୁମେ ବାଧା ଦୂର କରିବା ଓ ବିଜୟୀ। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।
ଯୋ ନ ଇନ୍ଦ୍ରାଭିଦାସତି ସନାଭିର୍ଯଶ୍ଚ ନିଷ୍ଟ୍ଯଃ । ଅଵ ତସ୍ଯ ବଲଂ ତିର ମହୀଵ ଦ୍ଯୌରଧ ତ୍ମନା ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେଷାଂ ଜ୍ଯାକା ଅଧି ଧନ୍ଵସୁ
ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ନିଜ ଜନ୍ମରୁ କିମ୍ବା ବାହାରରୁ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ କମାଇଦିଅ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେପରି ଆକାଶ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ କମିଯାଏ। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।
ଵଯମିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵାଯଵଃ ସଖିତ୍ଵମା ରଭାମହେ । ଋତସ୍ଯ ନଃ ପଥା ନଯାତି ଵିଶ୍ଵାନି ଦୁରିତା ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେଷାଂ ଜ୍ଯାକା ଅଧି ଧନ୍ଵସୁ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମ ସଖ୍ୟତା ଚାହୁଁ; ଆମେ ଏହାକୁ ଧରିଛୁ। ଆମକୁ ସତ୍ୟର ପଥରେ ନେଇଯାଅ, ସମସ୍ତ ଅପମାଦ ଦୂର କର। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।
ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ସୁ ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ତାଂ ଶିକ୍ଷ ଯା ଦୋହତେ ପ୍ରତି ଵରଂ ଜରିତ୍ରେ । ଅଚ୍ଛିଦ୍ରୋଧ୍ନୀ ପୀପଯଦ୍ଯଥା ନଃ ସହସ୍ରଧାରା ପଯସା ମହୀ ଗୌଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ, ଯାହା ଦୁଧ ଦେଉଛି, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପାଇଁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ। ଅଭିଞ୍ଚିନ୍ନ ଗାଈ ହଜାର ଧାରା ଦୁଧରେ ଆମକୁ ପୋଷଣ କରୁ।
ଉଭେ ଯଦିନ୍ଦ୍ର ରୋଦସୀ ଆପପ୍ରାଥୋଷା ଇଵ । ମହାନ୍ତଂ ତ୍ଵା ମହୀନାଂ ସମ୍ରାଜଂ ଚର୍ଷଣୀନାଂ ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୁଇ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର, ଉଷା ଭଳି, ଦେବୀ ମାଆ ତୁମକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ରାଜା, ଲୋକମାନଙ୍କ ଶାସକ; ଶୁଭ ମାଆ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅଵ ସ୍ମ ଦୁର୍ହଣାଯତୋ ମର୍ତସ୍ଯ ତନୁହି ସ୍ଥିରମ୍ । ଅଧସ୍ପଦଂ ତମୀଂ କୃଧି ଯୋ ଅସ୍ମାଁ ଆଦିଦେଶତି ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍
ମାନବମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଲଭ ବାଧାମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଦୂର କର; ଯାହା ଦୃଢ଼, ତାହାକୁ ଢିଲା କର। ଯିଏ ଆମକୁ ବିରୋଧ କରେ, ତାକୁ ନିମ୍ନସ୍ଥ କର; ଦେବୀ ମାଆ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଶୁଭ ମାଆ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅଵ ତ୍ଯା ବୃହତୀରିଷୋ ଵିଶ୍ଵଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରା ଅମିତ୍ରହନ୍ । ଶଚୀଭିଃ ଶକ୍ର ଧୂନୁହୀନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵାଭିରୂତିଭିର୍ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍
ସେଇ ବଡ଼ ବିରୋଧମାନେ, ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ୍ତା, ଦୂର କର। ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ ସହାୟତାରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେମାନେକୁ ହଲାଇଦିଅ; ଦେବୀ ମାଆ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଶୁଭ ମାଆ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅଵ ଯତ୍ତ୍ଵଂ ଶତକ୍ରତଵିନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵାନି ଧୂନୁଷେ । ରଯିଂ ନ ସୁନ୍ଵତେ ସଚା ସହସ୍ରିଣୀଭିରୂତିଭିର୍ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଅପଶକୁନ ଦୂର କର, ଯେପରି ସୋମ ଅର୍ପଣ କରୁଥିବାକୁ ଧନ ଦେଉଛ, ହଜାର ହଜାର ସାହାଯ୍ୟରେ ଦେବୀ ଜନନୀ ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଦେବୀ ଜନନୀ ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅଵ ସ୍ଵେଦା ଇଵାଭିତୋ ଵିଷ୍ଵକ୍ପତନ୍ତୁ ଦିଦ୍ଯଵଃ । ଦୂର୍ଵାଯା ଇଵ ତନ୍ତଵୋ ଵ୍ଯସ୍ମଦେତୁ ଦୁର୍ମତିର୍ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍
ଯେପରି ଘମ ଦେହରୁ ଝରିଯାଏ, ଯେପରି ଦୁର୍ବା ଘାସର ତାନ୍ତୁ ଛିଡ଼ିଯାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତା ଆମଠାରୁ ଦୂରେଇଯାଉ। ଦେବୀ ଜନନୀ ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଦେବୀ ଜନନୀ ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଦୀର୍ଘଂ ହ୍ଯଙ୍କୁଶଂ ଯଥା ଶକ୍ତିଂ ବିଭର୍ଷି ମନ୍ତୁମଃ । ପୂର୍ଵେଣ ମଘଵନ୍ପଦାଜୋ ଵଯାଂ ଯଥା ଯମୋ ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍
ଯେପରି ଆପଣ ଦୀର୍ଘ ଅଙ୍କୁଶ ହାତରେ ଧରିଥାନ୍ତି, ସେପରି, ହେ ଦାନଶୀଳ, ପ୍ରାଚୀନ ପଥରେ ଆମେ ଯାଉ, ଯେପରି ଯମ ଗଲେ। ଦେବୀ ଜନନୀ ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଦେବୀ ଜନନୀ ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।
ନକିର୍ଦେଵା ମିନୀମସି ନକିରା ଯୋପଯାମସି ମନ୍ତ୍ରଶ୍ରୁତ୍ଯଂ ଚରାମସି । ପକ୍ଷେଭିରପିକକ୍ଷେଭିରତ୍ରାଭି ସଂ ରଭାମହେ
ଆମେ କେହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁନାହିଁ, କେହିଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁତା ଭାବରେ ନିକଟେ ଯାଉନାହିଁ; ଆମେ ଶୁଣିଥିବା ମନ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଚାଲୁଛୁ। ପକ୍ଷ ଓ ପାର୍ଶ୍ୱ ପକ୍ଷ ସହିତ, ଏଠାରେ ଆମେ ସମେତେ ପ୍ରୟାସ କରୁଛୁ।
ଯସ୍ମିନ୍ଵୃକ୍ଷେ ସୁପଲାଶେ ଦେଵୈଃ ସମ୍ପିବତେ ଯମଃ । ଅତ୍ରା ନୋ ଵିଶ୍ପତିଃ ପିତା ପୁରାଣାଁ ଅନୁ ଵେନତି
ଯେ ଗଛରେ ଶୁଭ ପତ୍ର ରହିଛି, ସେଠାରେ ଯମ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ପାନ କରନ୍ତି; ସେଠି ଆମ ପୁରୁଣା ପିତା, ଆମ ମହାନ୍ତ, ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି।
ପୁରାଣାଁ ଅନୁଵେନନ୍ତଂ ଚରନ୍ତଂ ପାପଯାମୁଯା । ଅସୂଯନ୍ନଭ୍ଯଚାକଶଂ ତସ୍ମା ଅସ୍ପୃହଯଂ ପୁନଃ
ପୁରୁଣାମାନେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲି, ଯେ ଦୁଷ୍ଟ ମନେ ଘୁରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଇର୍ଷ୍ୟା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଥିଲେ; ସେଠାରୁ ମୁଁ ମୁହଁ ଫେରାଇଲି, ପୁଣି ଆକାଂକ୍ଷା କଲିନି।
ଯଂ କୁମାର ନଵଂ ରଥମଚକ୍ରଂ ମନସାକୃଣୋଃ । ଏକେଷଂ ଵିଶ୍ଵତଃ ପ୍ରାଞ୍ଚମପଶ୍ଯନ୍ନଧି ତିଷ୍ଠସି
ହେ ଯୁବକ, ତୁମେ ମନରେ ନୂତନ ଚକ୍ର ବିଶିଷ୍ଟ ରଥ ତିଆରି କରିଛ; କିଛି ଲୋକ ଏହାକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଥିବା ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ତୁମେ ସେଉଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ।
ଯଂ କୁମାର ପ୍ରାଵର୍ତଯୋ ରଥଂ ଵିପ୍ରେଭ୍ଯସ୍ପରି । ତଂ ସାମାନୁ ପ୍ରାଵର୍ତତ ସମିତୋ ନାଵ୍ଯାହିତମ୍
ହେ ଯୁବକ, ତୁମେ ମୁନିମାନେ ପାଇଁ ରଥ ଚଳାଇଲ; ସେ ସମ୍ମିଳିତ ଗୀତ ଏହାକୁ ଆଗେ ବଢ଼ାଇଲା, ସଭା କେହି ଛାଡ଼ିଲାନି।
କଃ କୁମାରମଜନଯଦ୍ରଥଂ କୋ ନିରଵର୍ତଯତ୍ । କଃ ସ୍ଵିତ୍ତଦଦ୍ଯ ନୋ ବ୍ରୂଯାଦନୁଦେଯୀ ଯଥାଭଵତ୍
କିଏ ଏହି ଯୁବକଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲା? କିଏ ଏହି ରଥ ତିଆରି କଲା? କିଏ ଆଜି ଆମକୁ କହିପାରିବେ, କିପରି ଏହି କ୍ରମ ହେଲା?
ଯଥାଭଵଦନୁଦେଯୀ ତତୋ ଅଗ୍ରମଜାଯତ । ପୁରସ୍ତାଦ୍ବୁଧ୍ନ ଆତତଃ ପଶ୍ଚାନ୍ନିରଯଣଂ କୃତମ୍
ଯେପରି କ୍ରମ ହେଲା, ସେଠାରୁ ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ ହେଲା; ସାମ୍ନାରେ ମୂଳ ଅଛି, ପଛରେ ଧୁରି ତିଆରି ହେଲା।
ଇଦଂ ଯମସ୍ଯ ସାଦନଂ ଦେଵମାନଂ ଯଦୁଚ୍ଯତେ । ଇଯମସ୍ଯ ଧମ୍ଯତେ ନାଳୀରଯଂ ଗୀର୍ଭିଃ ପରିଷ୍କୃତଃ
ଏହା ଯମଙ୍କର ଆସନ, ଯାହାକୁ ଦେବତାଙ୍କ ନିବାସ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏଠି ତାଙ୍କର ମାପିବା ଭାଣ୍ଡା ରହିଛି, ଶବ୍ଦରେ ଶୋଭିତ।
କେଶ୍ଯଗ୍ନିଂ କେଶୀ ଵିଷଂ କେଶୀ ବିଭର୍ତି ରୋଦସୀ । କେଶୀ ଵିଶ୍ଵଂ ସ୍ଵର୍ଦୃଶେ କେଶୀଦଂ ଜ୍ଯୋତିରୁଚ୍ଯତେ
ଦୀର୍ଘ କେଶୀ ଅଗ୍ନି ଧାରଣ କରେ, କେଶୀ ବିଷ ଧାରଣ କରେ, କେଶୀ ଭୂମି ଓ ଆକାଶ ଧାରଣ କରେ; କେଶୀ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଦେଖେ, କେଶୀକୁ ଏହି ଆଲୋକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମୁନଯୋ ଵାତରଶନାଃ ପିଶଙ୍ଗା ଵସତେ ମଲା । ଵାତସ୍ଯାନୁ ଧ୍ରାଜିଂ ଯନ୍ତି ଯଦ୍ଦେଵାସୋ ଅଵିକ୍ଷତ
ମୁନିମାନେ ବାତାସକୁ ଉପବନ୍ଧ କରି, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ମଳିନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧନ୍ତି; ସେମାନେ ବାତାସର ରାସ୍ତାରେ ଚାଲନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଦେଖନ୍ତି।
ଉନ୍ମଦିତା ମୌନେଯେନ ଵାତାଁ ଆ ତସ୍ଥିମା ଵଯମ୍ । ଶରୀରେଦସ୍ମାକଂ ଯୂଯଂ ମର୍ତାସୋ ଅଭି ପଶ୍ଯଥ
ମୁନିଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଉନ୍ମତ୍ତ ହୋଇ, ଆମେ ବାତାସ ଉପରେ ଚଢ଼ିଛୁ; ଆମ ଦେହରେ ତୁମେ ମାନବମାନେ ଆମକୁ ଦେଖୁଛ।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷେଣ ପତତି ଵିଶ୍ଵା ରୂପାଵଚାକଶତ୍ । ମୁନିର୍ଦେଵସ୍ଯଦେଵସ୍ଯ ସୌକୃତ୍ଯାଯ ସଖା ହିତଃ
ସେ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଉଡ଼େ, ସମସ୍ତ ଆକୃତି ଦେଖେ; ମୁନି, ଦେବତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଦେବତାଙ୍କ ଦୟା ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ।
ଵାତସ୍ଯାଶ୍ଵୋ ଵାଯୋଃ ସଖାଥୋ ଦେଵେଷିତୋ ମୁନିଃ । ଉଭୌ ସମୁଦ୍ରାଵା କ୍ଷେତି ଯଶ୍ଚ ପୂର୍ଵ ଉତାପରଃ
ବାତାସର ଘୋଡ଼ା, ବାୟୁଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରେରିତ କରିଥିବା ମୁନି; ସେ ଦୁଇ ସମୁଦ୍ରରେ ବସିଥାଏ, ଏକଟି ପୂର୍ବରେ, ଅନ୍ୟଟି ପରେ।
ଅପ୍ସରସାଂ ଗନ୍ଧର୍ଵାଣାଂ ମୃଗାଣାଂ ଚରଣେ ଚରନ୍ । କେଶୀ କେତସ୍ଯ ଵିଦ୍ଵାନ୍ସଖା ସ୍ଵାଦୁର୍ମଦିନ୍ତମଃ
ଅପ୍ସରା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ବନ୍ୟପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିବା, ଦୀର୍ଘ କେଶୀ ଚିହ୍ନ ଜାଣିଥିବା, ମିଠା ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ବନ୍ଧୁ।
ଵାଯୁରସ୍ମା ଉପାମନ୍ଥତ୍ପିନଷ୍ଟି ସ୍ମା କୁନନ୍ନମା । କେଶୀ ଵିଷସ୍ଯ ପାତ୍ରେଣ ଯଦ୍ରୁଦ୍ରେଣାପିବତ୍ସହ
ବାତାସ ତାଙ୍କୁ ଆମ ପାଇଁ ମଥିଛି, ତାଙ୍କୁ ମାଆ ଶିଶୁକୁ ଯେପରି ଚାପି ଧରେ, ସେପରି ଚାପିଛି; ଦୀର୍ଘ କେଶୀ ବିଷର ପାତ୍ର ନେଇ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ପିଇଥିଲେ।
ଉତ ଦେଵା ଅଵହିତଂ ଦେଵା ଉନ୍ନଯଥା ପୁନଃ । ଉତାଗଶ୍ଚକ୍ରୁଷଂ ଦେଵା ଦେଵା ଜୀଵଯଥା ପୁନଃ
ଦେବତାମାନେ ଲୁଚାଇଥିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ପୁନି ଉଠାନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ ଦିନକୁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ପୁନି ଜୀବନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଦ୍ଵାଵିମୌ ଵାତୌ ଵାତ ଆ ସିନ୍ଧୋରା ପରାଵତଃ । ଦକ୍ଷଂ ତେ ଅନ୍ଯ ଆ ଵାତୁ ପରାନ୍ଯୋ ଵାତୁ ଯଦ୍ରପଃ
ଏହି ଦୁଇଟି ପବନ, ହେ ପବନ, ନଦୀର ଦୂର ପାରୁଠାରୁ ବହୁଛି; ଏଠି ଗୋଟିଏ ତୁମକୁ ଦକ୍ଷତା ଆଣେ, ଅନ୍ୟଟି ଯେଉଁଠାରେ କିଛି ଖରାପ ଅଛି, ତାହାକୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଉ।
ଆ ଵାତ ଵାହି ଭେଷଜଂ ଵି ଵାତ ଵାହି ଯଦ୍ରପଃ । ତ୍ଵଂ ହି ଵିଶ୍ଵଭେଷଜୋ ଦେଵାନାଂ ଦୂତ ଈଯସେ
ହେ ପବନ, ଔଷଧ ଆଣ; ହେ ପବନ, ଯେଉଁଠାରେ କିଛି ଖରାପ ଅଛି, ତାହାକୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଉ; କାରଣ ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଔଷଧ, ଦେବତାଙ୍କର ଦୂତ ହେବା ସହିତ ଚାଲିଯାଉଛ।
ଆ ତ୍ଵାଗମଂ ଶଂତାତିଭିରଥୋ ଅରିଷ୍ଟତାତିଭିଃ । ଦକ୍ଷଂ ତେ ଭଦ୍ରମାଭାର୍ଷଂ ପରା ଯକ୍ଷ୍ମଂ ସୁଵାମି ତେ
ମୁଁ ଶାନ୍ତି ଓ ନିରାପତ୍ତିର ଆଶୀର୍ବାଦ ସହିତ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି; ମୁଁ ତୁମକୁ ଦକ୍ଷତା ଓ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଆଣିବି, ଏବଂ ତୁମଠାରୁ ରୋଗକୁ ଦୂରେ ନେଇଯିବି।
ତ୍ରାଯନ୍ତାମିହ ଦେଵାସ୍ତ୍ରାଯତାଂ ମରୁତାଂ ଗଣଃ । ତ୍ରାଯନ୍ତାଂ ଵିଶ୍ଵା ଭୂତାନି ଯଥାଯମରପା ଅସତ୍
ଏଠାରେ ଦେବତାମାନେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ମରୁତମାନଙ୍କ ଦଳ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠି ଏହି ଜଣେ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ ରହିପାରନ୍ତି।