ଈଜାନମିଦ୍ଦ୍ଯୌର୍ଗୂର୍ତାଵସୁରୀଜାନଂ ଭୂମିରଭି ପ୍ରଭୂଷଣି । ଈଜାନଂ ଦେଵାଵଶ୍ଵିନାଵଭି ସୁମ୍ନୈରଵର୍ଧତାମ୍
ଯିଏ ପୂଜିତ, ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେ ପୂଜାରେ ସମ୍ମାନିତ; ପୃଥିବୀ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ଭରିଯାଇଛି। ଦେବତା ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ପୂଜିତଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ।
ତା ଵାଂ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଧାରଯତ୍କ୍ଷିତୀ ସୁଷୁମ୍ନେଷିତତ୍ଵତା ଯଜାମସି । ଯୁଵୋଃ କ୍ରାଣାଯ ସଖ୍ଯୈରଭି ଷ୍ଯାମ ରକ୍ଷସଃ
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ତୁମେ ଦୟାର ନେତୃତ୍ୱରେ ଏହି ଭୂମିକୁ ଧାରଣ କର; ଆମେ ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞ କରୁଛୁ। ତୁମ ମୃଦୁତା ପାଇଁ, ସଖ୍ୟତା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷିତ ହେଉ।
ଅଧା ଚିନ୍ନୁ ଯଦ୍ଦିଧିଷାମହେ ଵାମଭି ପ୍ରିଯଂ ରେକ୍ଣଃ ପତ୍ଯମାନାଃ । ଦଦ୍ଵାଁ ଵା ଯତ୍ପୁଷ୍ଯତି ରେକ୍ଣଃ ସମ୍ଵାରନ୍ନକିରସ୍ଯ ମଘାନି
ଯେତେବେଳେ ଆମେ ତୁମ ଦୟା ଆଶା କରୁ, ପ୍ରିୟ ଜିନିଷ ଚାହୁଁ, ସେତେବେଳେ ପୂଜିତ ଦେବତା ତାଙ୍କର ଶାସନରେ ଆମକୁ ପୋଷଣ ଦିଅନ୍ତୁ, ତାଙ୍କର ଦାନକୁ କେହି ବାଧା ଦେଉ ନାହିଁ।
ଅସାଵନ୍ଯୋ ଅସୁର ସୂଯତ ଦ୍ଯୌସ୍ତ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ଵରୁଣାସି ରାଜା । ମୂର୍ଧା ରଥସ୍ଯ ଚାକନ୍ନୈତାଵତୈନସାନ୍ତକଧ୍ରୁକ୍
ଏହି ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି; ହେ ବରୁଣ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ରାଜା। ରଥର ମୁଣ୍ଡ ନିଶ୍ଚିତ; ଏହିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମେ ପାପ ଦୂର କରୁଥିବା।
ଅସ୍ମିନ୍ସ୍ଵେତଚ୍ଛକପୂତ ଏନୋ ହିତେ ମିତ୍ରେ ନିଗତାନ୍ହନ୍ତି ଵୀରାନ୍ । ଅଵୋର୍ଵା ଯଦ୍ଧାତ୍ତନୂଷ୍ଵଵଃ ପ୍ରିଯାସୁ ଯଜ୍ଞିଯାସ୍ଵର୍ଵା
ଏହି ପବିତ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ଥାନରେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ମିତ୍ରରେ, ପତିତମାନେ ଦଳିତ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୟା ଦିଅ, ଶରୀର, ପ୍ରିୟମାନେ, ଓ ପୂଜ୍ୟମାନେ ଉପରେ, ତୁମେ ଅଧିକ ଦୟାଳୁ।
ଯୁଵୋର୍ହି ମାତାଦିତିର୍ଵିଚେତସା ଦ୍ଯୌର୍ନ ଭୂମିଃ ପଯସା ପୁପୂତନି । ଅଵ ପ୍ରିଯା ଦିଦିଷ୍ଟନ ସୂରୋ ନିନିକ୍ତ ରଶ୍ମିଭିଃ
ତୁମର ମାଆ ଅଦିତି ବୁଦ୍ଧିମତୀ; ଦିଗ୍ଗଜ ଓ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ପୋଷଣରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ପ୍ରିୟମାନେ ଉପରେ ଦୟା କର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ପ୍ରକାଶିତ।
ଯୁଵଂ ହ୍ଯପ୍ନରାଜାଵସୀଦତଂ ତିଷ୍ଠଦ୍ରଥଂ ନ ଧୂର୍ଷଦଂ ଵନର୍ଷଦମ୍ । ତା ନଃ କଣୂକଯନ୍ତୀର୍ନୃମେଧସ୍ତତ୍ରେ ଅଂହସଃ ସୁମେଧସ୍ତତ୍ରେ ଅଂହସଃ
ହେ ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ଜନ୍ମରୁ ରାଜା; ଅଡ଼ିଗ ରଥରେ ବସିଛ; ଅଜୟ, ବିଜୟୀ। ଯେମାନେ ଆମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନେ, ସେମାନେ ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନେ, ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ପ୍ରୋ ଷ୍ଵସ୍ମୈ ପୁରୋରଥମିନ୍ଦ୍ରାଯ ଶୂଷମର୍ଚତ । ଅଭୀକେ ଚିଦୁ ଲୋକକୃତ୍ସଂଗେ ସମତ୍ସୁ ଵୃତ୍ରହାସ୍ମାକଂ ବୋଧି ଚୋଦିତା ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେଷାଂ ଜ୍ଯାକା ଅଧି ଧନ୍ଵସୁ
ଯୁଦ୍ଧର ନେତା ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଉତ୍ସାହର ଧ୍ୱନି କର। ସଂଘର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ହେଉ; ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।
ତ୍ଵଂ ସିନ୍ଧୂଁରଵାସୃଜୋଽଧରାଚୋ ଅହନ୍ନହିମ୍ । ଅଶତ୍ରୁରିନ୍ଦ୍ର ଜଜ୍ଞିଷେ ଵିଶ୍ଵଂ ପୁଷ୍ଯସି ଵାର୍ଯଂ ତଂ ତ୍ଵା ପରି ଷ୍ଵଜାମହେ ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେଷାଂ ଜ୍ଯାକା ଅଧି ଧନ୍ଵସୁ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ନଦୀମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଛ, ନିମ୍ନମାନେକୁ ଦଳିଛ, ହିମକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଛ। ତୁମେ ଶତ୍ରୁହୀନ ଜନ୍ମ ନେଇଛ; ସମସ୍ତ ଧନ ଦେଉଛ। ଆମେ ତୁମକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଛୁ; ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।
ଵି ଷୁ ଵିଶ୍ଵା ଅରାତଯୋଽର୍ଯୋ ନଶନ୍ତ ନୋ ଧିଯଃ । ଅସ୍ତାସି ଶତ୍ରଵେ ଵଧଂ ଯୋ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଜିଘାଂସତି ଯା ତେ ରାତିର୍ଦଦିର୍ଵସୁ ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେଷାଂ ଜ୍ଯାକା ଅଧି ଧନ୍ଵସୁ
ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁତା ନଶ୍ଟ ହେଉ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦଳିଯାଉ; ଆମର ଚିନ୍ତା ରକ୍ଷିତ ରହୁ। ଯିଏ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ଏଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିନାଶ ନିଶ୍ଚିତ କର। ତୁମର ଦାନ, ହେ ଧନଦାତା, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।
ଯୋ ନ ଇନ୍ଦ୍ରାଭିତୋ ଜନୋ ଵୃକାଯୁରାଦିଦେଶତି । ଅଧସ୍ପଦଂ ତମୀଂ କୃଧି ଵିବାଧୋ ଅସି ସାସହିର୍ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେଷାଂ ଜ୍ଯାକା ଅଧି ଧନ୍ଵସୁ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଆମ ପାଖରେ ଉଲ୍ଲୁକ ଭାବେ ଆଚରଣ କରେ, ତାକୁ ନିମ୍ନସ୍ଥ କର, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର। ତୁମେ ବାଧା ଦୂର କରିବା ଓ ବିଜୟୀ। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।
ଯୋ ନ ଇନ୍ଦ୍ରାଭିଦାସତି ସନାଭିର୍ଯଶ୍ଚ ନିଷ୍ଟ୍ଯଃ । ଅଵ ତସ୍ଯ ବଲଂ ତିର ମହୀଵ ଦ୍ଯୌରଧ ତ୍ମନା ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେଷାଂ ଜ୍ଯାକା ଅଧି ଧନ୍ଵସୁ
ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ନିଜ ଜନ୍ମରୁ କିମ୍ବା ବାହାରରୁ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ କମାଇଦିଅ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେପରି ଆକାଶ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ କମିଯାଏ। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।
ଵଯମିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵାଯଵଃ ସଖିତ୍ଵମା ରଭାମହେ । ଋତସ୍ଯ ନଃ ପଥା ନଯାତି ଵିଶ୍ଵାନି ଦୁରିତା ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେଷାଂ ଜ୍ଯାକା ଅଧି ଧନ୍ଵସୁ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମ ସଖ୍ୟତା ଚାହୁଁ; ଆମେ ଏହାକୁ ଧରିଛୁ। ଆମକୁ ସତ୍ୟର ପଥରେ ନେଇଯାଅ, ସମସ୍ତ ଅପମାଦ ଦୂର କର। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।
ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ସୁ ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ତାଂ ଶିକ୍ଷ ଯା ଦୋହତେ ପ୍ରତି ଵରଂ ଜରିତ୍ରେ । ଅଚ୍ଛିଦ୍ରୋଧ୍ନୀ ପୀପଯଦ୍ଯଥା ନଃ ସହସ୍ରଧାରା ପଯସା ମହୀ ଗୌଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ, ଯାହା ଦୁଧ ଦେଉଛି, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପାଇଁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ। ଅଭିଞ୍ଚିନ୍ନ ଗାଈ ହଜାର ଧାରା ଦୁଧରେ ଆମକୁ ପୋଷଣ କରୁ।
ଉଭେ ଯଦିନ୍ଦ୍ର ରୋଦସୀ ଆପପ୍ରାଥୋଷା ଇଵ । ମହାନ୍ତଂ ତ୍ଵା ମହୀନାଂ ସମ୍ରାଜଂ ଚର୍ଷଣୀନାଂ ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୁଇ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର, ଉଷା ଭଳି, ଦେବୀ ମାଆ ତୁମକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ରାଜା, ଲୋକମାନଙ୍କ ଶାସକ; ଶୁଭ ମାଆ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅଵ ସ୍ମ ଦୁର୍ହଣାଯତୋ ମର୍ତସ୍ଯ ତନୁହି ସ୍ଥିରମ୍ । ଅଧସ୍ପଦଂ ତମୀଂ କୃଧି ଯୋ ଅସ୍ମାଁ ଆଦିଦେଶତି ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍
ମାନବମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଲଭ ବାଧାମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଦୂର କର; ଯାହା ଦୃଢ଼, ତାହାକୁ ଢିଲା କର। ଯିଏ ଆମକୁ ବିରୋଧ କରେ, ତାକୁ ନିମ୍ନସ୍ଥ କର; ଦେବୀ ମାଆ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଶୁଭ ମାଆ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅଵ ତ୍ଯା ବୃହତୀରିଷୋ ଵିଶ୍ଵଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରା ଅମିତ୍ରହନ୍ । ଶଚୀଭିଃ ଶକ୍ର ଧୂନୁହୀନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵାଭିରୂତିଭିର୍ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍
ସେଇ ବଡ଼ ବିରୋଧମାନେ, ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ୍ତା, ଦୂର କର। ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ ସହାୟତାରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେମାନେକୁ ହଲାଇଦିଅ; ଦେବୀ ମାଆ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଶୁଭ ମାଆ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅଵ ଯତ୍ତ୍ଵଂ ଶତକ୍ରତଵିନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵାନି ଧୂନୁଷେ । ରଯିଂ ନ ସୁନ୍ଵତେ ସଚା ସହସ୍ରିଣୀଭିରୂତିଭିର୍ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଅପଶକୁନ ଦୂର କର, ଯେପରି ସୋମ ଅର୍ପଣ କରୁଥିବାକୁ ଧନ ଦେଉଛ, ହଜାର ହଜାର ସାହାଯ୍ୟରେ ଦେବୀ ଜନନୀ ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଦେବୀ ଜନନୀ ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅଵ ସ୍ଵେଦା ଇଵାଭିତୋ ଵିଷ୍ଵକ୍ପତନ୍ତୁ ଦିଦ୍ଯଵଃ । ଦୂର୍ଵାଯା ଇଵ ତନ୍ତଵୋ ଵ୍ଯସ୍ମଦେତୁ ଦୁର୍ମତିର୍ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍
ଯେପରି ଘମ ଦେହରୁ ଝରିଯାଏ, ଯେପରି ଦୁର୍ବା ଘାସର ତାନ୍ତୁ ଛିଡ଼ିଯାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତା ଆମଠାରୁ ଦୂରେଇଯାଉ। ଦେବୀ ଜନନୀ ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଦେବୀ ଜନନୀ ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଦୀର୍ଘଂ ହ୍ଯଙ୍କୁଶଂ ଯଥା ଶକ୍ତିଂ ବିଭର୍ଷି ମନ୍ତୁମଃ । ପୂର୍ଵେଣ ମଘଵନ୍ପଦାଜୋ ଵଯାଂ ଯଥା ଯମୋ ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍
ଯେପରି ଆପଣ ଦୀର୍ଘ ଅଙ୍କୁଶ ହାତରେ ଧରିଥାନ୍ତି, ସେପରି, ହେ ଦାନଶୀଳ, ପ୍ରାଚୀନ ପଥରେ ଆମେ ଯାଉ, ଯେପରି ଯମ ଗଲେ। ଦେବୀ ଜନନୀ ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଦେବୀ ଜନନୀ ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।
ନକିର୍ଦେଵା ମିନୀମସି ନକିରା ଯୋପଯାମସି ମନ୍ତ୍ରଶ୍ରୁତ୍ଯଂ ଚରାମସି । ପକ୍ଷେଭିରପିକକ୍ଷେଭିରତ୍ରାଭି ସଂ ରଭାମହେ
ଆମେ କେହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁନାହିଁ, କେହିଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁତା ଭାବରେ ନିକଟେ ଯାଉନାହିଁ; ଆମେ ଶୁଣିଥିବା ମନ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଚାଲୁଛୁ। ପକ୍ଷ ଓ ପାର୍ଶ୍ୱ ପକ୍ଷ ସହିତ, ଏଠାରେ ଆମେ ସମେତେ ପ୍ରୟାସ କରୁଛୁ।
ଯସ୍ମିନ୍ଵୃକ୍ଷେ ସୁପଲାଶେ ଦେଵୈଃ ସମ୍ପିବତେ ଯମଃ । ଅତ୍ରା ନୋ ଵିଶ୍ପତିଃ ପିତା ପୁରାଣାଁ ଅନୁ ଵେନତି
ଯେ ଗଛରେ ଶୁଭ ପତ୍ର ରହିଛି, ସେଠାରେ ଯମ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ପାନ କରନ୍ତି; ସେଠି ଆମ ପୁରୁଣା ପିତା, ଆମ ମହାନ୍ତ, ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି।
ପୁରାଣାଁ ଅନୁଵେନନ୍ତଂ ଚରନ୍ତଂ ପାପଯାମୁଯା । ଅସୂଯନ୍ନଭ୍ଯଚାକଶଂ ତସ୍ମା ଅସ୍ପୃହଯଂ ପୁନଃ
ପୁରୁଣାମାନେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲି, ଯେ ଦୁଷ୍ଟ ମନେ ଘୁରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଇର୍ଷ୍ୟା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଥିଲେ; ସେଠାରୁ ମୁଁ ମୁହଁ ଫେରାଇଲି, ପୁଣି ଆକାଂକ୍ଷା କଲିନି।
ଯଂ କୁମାର ନଵଂ ରଥମଚକ୍ରଂ ମନସାକୃଣୋଃ । ଏକେଷଂ ଵିଶ୍ଵତଃ ପ୍ରାଞ୍ଚମପଶ୍ଯନ୍ନଧି ତିଷ୍ଠସି
ହେ ଯୁବକ, ତୁମେ ମନରେ ନୂତନ ଚକ୍ର ବିଶିଷ୍ଟ ରଥ ତିଆରି କରିଛ; କିଛି ଲୋକ ଏହାକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଥିବା ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ତୁମେ ସେଉଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ।
ଯଂ କୁମାର ପ୍ରାଵର୍ତଯୋ ରଥଂ ଵିପ୍ରେଭ୍ଯସ୍ପରି । ତଂ ସାମାନୁ ପ୍ରାଵର୍ତତ ସମିତୋ ନାଵ୍ଯାହିତମ୍
ହେ ଯୁବକ, ତୁମେ ମୁନିମାନେ ପାଇଁ ରଥ ଚଳାଇଲ; ସେ ସମ୍ମିଳିତ ଗୀତ ଏହାକୁ ଆଗେ ବଢ଼ାଇଲା, ସଭା କେହି ଛାଡ଼ିଲାନି।
କଃ କୁମାରମଜନଯଦ୍ରଥଂ କୋ ନିରଵର୍ତଯତ୍ । କଃ ସ୍ଵିତ୍ତଦଦ୍ଯ ନୋ ବ୍ରୂଯାଦନୁଦେଯୀ ଯଥାଭଵତ୍
କିଏ ଏହି ଯୁବକଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲା? କିଏ ଏହି ରଥ ତିଆରି କଲା? କିଏ ଆଜି ଆମକୁ କହିପାରିବେ, କିପରି ଏହି କ୍ରମ ହେଲା?
ଯଥାଭଵଦନୁଦେଯୀ ତତୋ ଅଗ୍ରମଜାଯତ । ପୁରସ୍ତାଦ୍ବୁଧ୍ନ ଆତତଃ ପଶ୍ଚାନ୍ନିରଯଣଂ କୃତମ୍
ଯେପରି କ୍ରମ ହେଲା, ସେଠାରୁ ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ ହେଲା; ସାମ୍ନାରେ ମୂଳ ଅଛି, ପଛରେ ଧୁରି ତିଆରି ହେଲା।
ଇଦଂ ଯମସ୍ଯ ସାଦନଂ ଦେଵମାନଂ ଯଦୁଚ୍ଯତେ । ଇଯମସ୍ଯ ଧମ୍ଯତେ ନାଳୀରଯଂ ଗୀର୍ଭିଃ ପରିଷ୍କୃତଃ
ଏହା ଯମଙ୍କର ଆସନ, ଯାହାକୁ ଦେବତାଙ୍କ ନିବାସ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏଠି ତାଙ୍କର ମାପିବା ଭାଣ୍ଡା ରହିଛି, ଶବ୍ଦରେ ଶୋଭିତ।
କେଶ୍ଯଗ୍ନିଂ କେଶୀ ଵିଷଂ କେଶୀ ବିଭର୍ତି ରୋଦସୀ । କେଶୀ ଵିଶ୍ଵଂ ସ୍ଵର୍ଦୃଶେ କେଶୀଦଂ ଜ୍ଯୋତିରୁଚ୍ଯତେ
ଦୀର୍ଘ କେଶୀ ଅଗ୍ନି ଧାରଣ କରେ, କେଶୀ ବିଷ ଧାରଣ କରେ, କେଶୀ ଭୂମି ଓ ଆକାଶ ଧାରଣ କରେ; କେଶୀ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଦେଖେ, କେଶୀକୁ ଏହି ଆଲୋକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମୁନଯୋ ଵାତରଶନାଃ ପିଶଙ୍ଗା ଵସତେ ମଲା । ଵାତସ୍ଯାନୁ ଧ୍ରାଜିଂ ଯନ୍ତି ଯଦ୍ଦେଵାସୋ ଅଵିକ୍ଷତ
ମୁନିମାନେ ବାତାସକୁ ଉପବନ୍ଧ କରି, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ମଳିନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧନ୍ତି; ସେମାନେ ବାତାସର ରାସ୍ତାରେ ଚାଲନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଦେଖନ୍ତି।