ଵିରାଣ୍ମିତ୍ରାଵରୁଣଯୋରଭିଶ୍ରୀରିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ତ୍ରିଷ୍ଟୁବିହ ଭାଗୋ ଅହ୍ନଃ । ଵିଶ୍ଵାନ୍ଦେଵାଞ୍ଜଗତ୍ଯା ଵିଵେଶ ତେନ ଚାକୢପ୍ର ଋଷଯୋ ମନୁଷ୍ଯାଃ
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ତେଜ ହେଲା ବିରାଟ୍; ଦିନର ଅଂଶ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଥିଲା ତୃଷ୍ଟୁପ୍ ଛନ୍ଦ ସହିତ। ଜଗତୀ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଋଷିମାନେ ଓ ମଣିଷମାନେ ସମର୍ଥ ହେଲେ।
ଚାକୢପ୍ରେ ତେନ ଋଷଯୋ ମନୁଷ୍ଯା ଯଜ୍ଞେ ଜାତେ ପିତରୋ ନଃ ପୁରାଣେ । ପଶ୍ଯନ୍ମନ୍ଯେ ମନସା ଚକ୍ଷସା ତାନ୍ଯ ଇମଂ ଯଜ୍ଞମଯଜନ୍ତ ପୂର୍ଵେ
ଏହା ଦ୍ୱାରା ଋଷିମାନେ ଓ ମଣିଷମାନେ ସମର୍ଥ ହେଲେ, ଯେତେବେଳେ ଯଜ୍ଞ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଆମ ପ୍ରାଚୀନ ପିତୃମାନେ। କେହି ମନ ଓ ଚକ୍ଷୁଷ୍ମାନେ ଏହି ଘଟଣା ଦେଖିଥିଲେ; ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ସହସ୍ତୋମାଃ ସହଛନ୍ଦସ ଆଵୃତଃ ସହପ୍ରମା ଋଷଯଃ ସପ୍ତ ଦୈଵ୍ଯାଃ । ପୂର୍ଵେଷାଂ ପନ୍ଥାମନୁଦୃଶ୍ଯ ଧୀରା ଅନ୍ଵାଲେଭିରେ ରଥ୍ଯୋ ନ ରଶ୍ମୀନ୍
ସ୍ତୁତି ଓ ଛନ୍ଦରେ ସେମାନେ ଆବୃତ ହେଲେ; ମାପ ଦ୍ୱାରା ସପ୍ତ ଦେବତା ଋଷିମାନେ। ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରି, ଧୀରମାନେ ରଥିଆ ରେଶା ଧରିଥିବା ପରି ଏହାକୁ ଧରିଲେ।
ଅପ ପ୍ରାଚ ଇନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵାଁ ଅମିତ୍ରାନପାପାଚୋ ଅଭିଭୂତେ ନୁଦସ୍ଵ । ଅପୋଦୀଚୋ ଅପ ଶୂରାଧରାଚ ଉରୌ ଯଥା ତଵ ଶର୍ମନ୍ମଦେମ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ, ତଳ ଓ ଉପରରୁ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦିଅ। ସେମାନେକୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଅ, ଯାହାଁ ତୁମର ବିସ୍ତୃତ ରକ୍ଷାରେ ଆମେ ଆନନ୍ଦ କରିପାରିବା।
କୁଵିଦଙ୍ଗ ଯଵମନ୍ତୋ ଯଵଂ ଚିଦ୍ଯଥା ଦାନ୍ତ୍ଯନୁପୂର୍ଵଂ ଵିଯୂଯ । ଇହେହୈଷାଂ କୃଣୁହି ଭୋଜନାନି ଯେ ବର୍ହିଷୋ ନମୋଵୃକ୍ତିଂ ନ ଜଗ୍ମୁଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଯବ ଖାଉଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯବ ନିଜେ, ଯେପରି ଚବାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନୁସାରେ ଅଲଗା ହେଉନ୍ତୁ। ଏଠି, ଯେମାନେ ବର୍ହିରେ ନାଆସି, ନମସ୍କାର କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ।
ନହି ସ୍ଥୂର୍ଯୃତୁଥା ଯାତମସ୍ତି ନୋତ ଶ୍ରଵୋ ଵିଵିଦେ ସଂଗମେଷୁ । ଗଵ୍ଯନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସଖ୍ଯାଯ ଵିପ୍ରା ଅଶ୍ଵାଯନ୍ତୋ ଵୃଷଣଂ ଵାଜଯନ୍ତଃ
ଋତୁ ଅନୁଯାୟୀ କୌଣସି ଯିବା ନାହିଁ, ସମ୍ମିଳନରେ କୌଣସି କୀର୍ତ୍ତି ମିଳେନାହିଁ। ପଣ୍ଡିତମାନେ ଗୋ ଚାହିଁ, ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚାହନ୍ତି; ଘୋଡ଼ା ଚାହିଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି।
ଯୁଵଂ ସୁରାମମଶ୍ଵିନା ନମୁଚାଵାସୁରେ ସଚା । ଵିପିପାନା ଶୁଭସ୍ପତୀ ଇନ୍ଦ୍ରଂ କର୍ମସ୍ଵାଵତମ୍
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ନମୁଚି ନାମକ ଅସୁର ସହିତ ସୁରା ପିଇଥିଲେ। ହେ ଶୋଭାର ନାଥମାନେ, ତୁମେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଥିଲେ।
ପୁତ୍ରମିଵ ପିତରାଵଶ୍ଵିନୋଭେନ୍ଦ୍ରାଵଥୁଃ କାଵ୍ଯୈର୍ଦଂସନାଭିଃ । ଯତ୍ସୁରାମଂ ଵ୍ଯପିବଃ ଶଚୀଭିଃ ସରସ୍ଵତୀ ତ୍ଵା ମଘଵନ୍ନଭିଷ୍ଣକ୍
ପିତାମାତା ଯେପରି ପୁଅକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେପରି ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ତୁମେ ତୁମର ଜ୍ଞାନ ଓ ଦାନ୍ତରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସୁରା ପିଇଥିଲେ। ହେ ସରସ୍ୱତୀ, ହେ ଦାନଶୀଳା, ତୁମେ ସଦା ସାଙ୍ଗରେ ଅଛ।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁତ୍ରାମା ସ୍ଵଵାଁ ଅଵୋଭିଃ ସୁମୃଳୀକୋ ଭଵତୁ ଵିଶ୍ଵଵେଦାଃ । ବାଧତାଂ ଦ୍ଵେଷୋ ଅଭଯଂ କୃଣୋତୁ ସୁଵୀର୍ଯସ୍ଯ ପତଯଃ ସ୍ଯାମ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୃଢ଼ ସୂତ୍ରଧାରୀ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ତୁମର ସହାୟତାରେ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ଦୟାଳୁ ହେଉ। ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ, ଆମକୁ ନିର୍ଭୟ କର। ଆମେ ଶୂରବଳର ଅଧିପତି ହେଉ।
ତସ୍ଯ ଵଯଂ ସୁମତୌ ଯଜ୍ଞିଯସ୍ଯାପି ଭଦ୍ରେ ସୌମନସେ ସ୍ଯାମ । ସ ସୁତ୍ରାମା ସ୍ଵଵାଁ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ମେ ଆରାଚ୍ଚିଦ୍ଦ୍ଵେଷଃ ସନୁତର୍ଯୁଯୋତୁ
ଯେଉଁ ପୂଜ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଦୟାରେ ଆମେ ଶୁଭ ଭାବନା ଓ ଆନନ୍ଦ ପାଉ, ସେହି ଦୟାଳୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ପାଖରୁ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂରେଇଦିଅନ୍ତୁ।
ଈଜାନମିଦ୍ଦ୍ଯୌର୍ଗୂର୍ତାଵସୁରୀଜାନଂ ଭୂମିରଭି ପ୍ରଭୂଷଣି । ଈଜାନଂ ଦେଵାଵଶ୍ଵିନାଵଭି ସୁମ୍ନୈରଵର୍ଧତାମ୍
ଯିଏ ପୂଜିତ, ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେ ପୂଜାରେ ସମ୍ମାନିତ; ପୃଥିବୀ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ଭରିଯାଇଛି। ଦେବତା ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ପୂଜିତଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ।
ତା ଵାଂ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଧାରଯତ୍କ୍ଷିତୀ ସୁଷୁମ୍ନେଷିତତ୍ଵତା ଯଜାମସି । ଯୁଵୋଃ କ୍ରାଣାଯ ସଖ୍ଯୈରଭି ଷ୍ଯାମ ରକ୍ଷସଃ
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ତୁମେ ଦୟାର ନେତୃତ୍ୱରେ ଏହି ଭୂମିକୁ ଧାରଣ କର; ଆମେ ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞ କରୁଛୁ। ତୁମ ମୃଦୁତା ପାଇଁ, ସଖ୍ୟତା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷିତ ହେଉ।
ଅଧା ଚିନ୍ନୁ ଯଦ୍ଦିଧିଷାମହେ ଵାମଭି ପ୍ରିଯଂ ରେକ୍ଣଃ ପତ୍ଯମାନାଃ । ଦଦ୍ଵାଁ ଵା ଯତ୍ପୁଷ୍ଯତି ରେକ୍ଣଃ ସମ୍ଵାରନ୍ନକିରସ୍ଯ ମଘାନି
ଯେତେବେଳେ ଆମେ ତୁମ ଦୟା ଆଶା କରୁ, ପ୍ରିୟ ଜିନିଷ ଚାହୁଁ, ସେତେବେଳେ ପୂଜିତ ଦେବତା ତାଙ୍କର ଶାସନରେ ଆମକୁ ପୋଷଣ ଦିଅନ୍ତୁ, ତାଙ୍କର ଦାନକୁ କେହି ବାଧା ଦେଉ ନାହିଁ।
ଅସାଵନ୍ଯୋ ଅସୁର ସୂଯତ ଦ୍ଯୌସ୍ତ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ଵରୁଣାସି ରାଜା । ମୂର୍ଧା ରଥସ୍ଯ ଚାକନ୍ନୈତାଵତୈନସାନ୍ତକଧ୍ରୁକ୍
ଏହି ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି; ହେ ବରୁଣ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ରାଜା। ରଥର ମୁଣ୍ଡ ନିଶ୍ଚିତ; ଏହିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମେ ପାପ ଦୂର କରୁଥିବା।
ଅସ୍ମିନ୍ସ୍ଵେତଚ୍ଛକପୂତ ଏନୋ ହିତେ ମିତ୍ରେ ନିଗତାନ୍ହନ୍ତି ଵୀରାନ୍ । ଅଵୋର୍ଵା ଯଦ୍ଧାତ୍ତନୂଷ୍ଵଵଃ ପ୍ରିଯାସୁ ଯଜ୍ଞିଯାସ୍ଵର୍ଵା
ଏହି ପବିତ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ଥାନରେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ମିତ୍ରରେ, ପତିତମାନେ ଦଳିତ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୟା ଦିଅ, ଶରୀର, ପ୍ରିୟମାନେ, ଓ ପୂଜ୍ୟମାନେ ଉପରେ, ତୁମେ ଅଧିକ ଦୟାଳୁ।
ଯୁଵୋର୍ହି ମାତାଦିତିର୍ଵିଚେତସା ଦ୍ଯୌର୍ନ ଭୂମିଃ ପଯସା ପୁପୂତନି । ଅଵ ପ୍ରିଯା ଦିଦିଷ୍ଟନ ସୂରୋ ନିନିକ୍ତ ରଶ୍ମିଭିଃ
ତୁମର ମାଆ ଅଦିତି ବୁଦ୍ଧିମତୀ; ଦିଗ୍ଗଜ ଓ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ପୋଷଣରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ପ୍ରିୟମାନେ ଉପରେ ଦୟା କର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ପ୍ରକାଶିତ।
ଯୁଵଂ ହ୍ଯପ୍ନରାଜାଵସୀଦତଂ ତିଷ୍ଠଦ୍ରଥଂ ନ ଧୂର୍ଷଦଂ ଵନର୍ଷଦମ୍ । ତା ନଃ କଣୂକଯନ୍ତୀର୍ନୃମେଧସ୍ତତ୍ରେ ଅଂହସଃ ସୁମେଧସ୍ତତ୍ରେ ଅଂହସଃ
ହେ ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ଜନ୍ମରୁ ରାଜା; ଅଡ଼ିଗ ରଥରେ ବସିଛ; ଅଜୟ, ବିଜୟୀ। ଯେମାନେ ଆମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନେ, ସେମାନେ ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନେ, ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ପ୍ରୋ ଷ୍ଵସ୍ମୈ ପୁରୋରଥମିନ୍ଦ୍ରାଯ ଶୂଷମର୍ଚତ । ଅଭୀକେ ଚିଦୁ ଲୋକକୃତ୍ସଂଗେ ସମତ୍ସୁ ଵୃତ୍ରହାସ୍ମାକଂ ବୋଧି ଚୋଦିତା ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେଷାଂ ଜ୍ଯାକା ଅଧି ଧନ୍ଵସୁ
ଯୁଦ୍ଧର ନେତା ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଉତ୍ସାହର ଧ୍ୱନି କର। ସଂଘର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ହେଉ; ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।
ତ୍ଵଂ ସିନ୍ଧୂଁରଵାସୃଜୋଽଧରାଚୋ ଅହନ୍ନହିମ୍ । ଅଶତ୍ରୁରିନ୍ଦ୍ର ଜଜ୍ଞିଷେ ଵିଶ୍ଵଂ ପୁଷ୍ଯସି ଵାର୍ଯଂ ତଂ ତ୍ଵା ପରି ଷ୍ଵଜାମହେ ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେଷାଂ ଜ୍ଯାକା ଅଧି ଧନ୍ଵସୁ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ନଦୀମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଛ, ନିମ୍ନମାନେକୁ ଦଳିଛ, ହିମକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଛ। ତୁମେ ଶତ୍ରୁହୀନ ଜନ୍ମ ନେଇଛ; ସମସ୍ତ ଧନ ଦେଉଛ। ଆମେ ତୁମକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଛୁ; ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।
ଵି ଷୁ ଵିଶ୍ଵା ଅରାତଯୋଽର୍ଯୋ ନଶନ୍ତ ନୋ ଧିଯଃ । ଅସ୍ତାସି ଶତ୍ରଵେ ଵଧଂ ଯୋ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଜିଘାଂସତି ଯା ତେ ରାତିର୍ଦଦିର୍ଵସୁ ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେଷାଂ ଜ୍ଯାକା ଅଧି ଧନ୍ଵସୁ
ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁତା ନଶ୍ଟ ହେଉ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦଳିଯାଉ; ଆମର ଚିନ୍ତା ରକ୍ଷିତ ରହୁ। ଯିଏ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ଏଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିନାଶ ନିଶ୍ଚିତ କର। ତୁମର ଦାନ, ହେ ଧନଦାତା, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।
ଯୋ ନ ଇନ୍ଦ୍ରାଭିତୋ ଜନୋ ଵୃକାଯୁରାଦିଦେଶତି । ଅଧସ୍ପଦଂ ତମୀଂ କୃଧି ଵିବାଧୋ ଅସି ସାସହିର୍ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେଷାଂ ଜ୍ଯାକା ଅଧି ଧନ୍ଵସୁ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଆମ ପାଖରେ ଉଲ୍ଲୁକ ଭାବେ ଆଚରଣ କରେ, ତାକୁ ନିମ୍ନସ୍ଥ କର, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର। ତୁମେ ବାଧା ଦୂର କରିବା ଓ ବିଜୟୀ। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।
ଯୋ ନ ଇନ୍ଦ୍ରାଭିଦାସତି ସନାଭିର୍ଯଶ୍ଚ ନିଷ୍ଟ୍ଯଃ । ଅଵ ତସ୍ଯ ବଲଂ ତିର ମହୀଵ ଦ୍ଯୌରଧ ତ୍ମନା ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେଷାଂ ଜ୍ଯାକା ଅଧି ଧନ୍ଵସୁ
ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ନିଜ ଜନ୍ମରୁ କିମ୍ବା ବାହାରରୁ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ କମାଇଦିଅ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେପରି ଆକାଶ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ କମିଯାଏ। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।
ଵଯମିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵାଯଵଃ ସଖିତ୍ଵମା ରଭାମହେ । ଋତସ୍ଯ ନଃ ପଥା ନଯାତି ଵିଶ୍ଵାନି ଦୁରିତା ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେଷାଂ ଜ୍ଯାକା ଅଧି ଧନ୍ଵସୁ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମ ସଖ୍ୟତା ଚାହୁଁ; ଆମେ ଏହାକୁ ଧରିଛୁ। ଆମକୁ ସତ୍ୟର ପଥରେ ନେଇଯାଅ, ସମସ୍ତ ଅପମାଦ ଦୂର କର। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।
ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ସୁ ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ତାଂ ଶିକ୍ଷ ଯା ଦୋହତେ ପ୍ରତି ଵରଂ ଜରିତ୍ରେ । ଅଚ୍ଛିଦ୍ରୋଧ୍ନୀ ପୀପଯଦ୍ଯଥା ନଃ ସହସ୍ରଧାରା ପଯସା ମହୀ ଗୌଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ, ଯାହା ଦୁଧ ଦେଉଛି, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପାଇଁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ। ଅଭିଞ୍ଚିନ୍ନ ଗାଈ ହଜାର ଧାରା ଦୁଧରେ ଆମକୁ ପୋଷଣ କରୁ।
ଉଭେ ଯଦିନ୍ଦ୍ର ରୋଦସୀ ଆପପ୍ରାଥୋଷା ଇଵ । ମହାନ୍ତଂ ତ୍ଵା ମହୀନାଂ ସମ୍ରାଜଂ ଚର୍ଷଣୀନାଂ ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୁଇ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର, ଉଷା ଭଳି, ଦେବୀ ମାଆ ତୁମକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ରାଜା, ଲୋକମାନଙ୍କ ଶାସକ; ଶୁଭ ମାଆ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅଵ ସ୍ମ ଦୁର୍ହଣାଯତୋ ମର୍ତସ୍ଯ ତନୁହି ସ୍ଥିରମ୍ । ଅଧସ୍ପଦଂ ତମୀଂ କୃଧି ଯୋ ଅସ୍ମାଁ ଆଦିଦେଶତି ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍
ମାନବମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଲଭ ବାଧାମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଦୂର କର; ଯାହା ଦୃଢ଼, ତାହାକୁ ଢିଲା କର। ଯିଏ ଆମକୁ ବିରୋଧ କରେ, ତାକୁ ନିମ୍ନସ୍ଥ କର; ଦେବୀ ମାଆ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଶୁଭ ମାଆ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅଵ ତ୍ଯା ବୃହତୀରିଷୋ ଵିଶ୍ଵଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରା ଅମିତ୍ରହନ୍ । ଶଚୀଭିଃ ଶକ୍ର ଧୂନୁହୀନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵାଭିରୂତିଭିର୍ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍
ସେଇ ବଡ଼ ବିରୋଧମାନେ, ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ୍ତା, ଦୂର କର। ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ ସହାୟତାରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେମାନେକୁ ହଲାଇଦିଅ; ଦେବୀ ମାଆ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଶୁଭ ମାଆ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅଵ ଯତ୍ତ୍ଵଂ ଶତକ୍ରତଵିନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵାନି ଧୂନୁଷେ । ରଯିଂ ନ ସୁନ୍ଵତେ ସଚା ସହସ୍ରିଣୀଭିରୂତିଭିର୍ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଅପଶକୁନ ଦୂର କର, ଯେପରି ସୋମ ଅର୍ପଣ କରୁଥିବାକୁ ଧନ ଦେଉଛ, ହଜାର ହଜାର ସାହାଯ୍ୟରେ ଦେବୀ ଜନନୀ ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଦେବୀ ଜନନୀ ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅଵ ସ୍ଵେଦା ଇଵାଭିତୋ ଵିଷ୍ଵକ୍ପତନ୍ତୁ ଦିଦ୍ଯଵଃ । ଦୂର୍ଵାଯା ଇଵ ତନ୍ତଵୋ ଵ୍ଯସ୍ମଦେତୁ ଦୁର୍ମତିର୍ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍
ଯେପରି ଘମ ଦେହରୁ ଝରିଯାଏ, ଯେପରି ଦୁର୍ବା ଘାସର ତାନ୍ତୁ ଛିଡ଼ିଯାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତା ଆମଠାରୁ ଦୂରେଇଯାଉ। ଦେବୀ ଜନନୀ ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଦେବୀ ଜନନୀ ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଦୀର୍ଘଂ ହ୍ଯଙ୍କୁଶଂ ଯଥା ଶକ୍ତିଂ ବିଭର୍ଷି ମନ୍ତୁମଃ । ପୂର୍ଵେଣ ମଘଵନ୍ପଦାଜୋ ଵଯାଂ ଯଥା ଯମୋ ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍
ଯେପରି ଆପଣ ଦୀର୍ଘ ଅଙ୍କୁଶ ହାତରେ ଧରିଥାନ୍ତି, ସେପରି, ହେ ଦାନଶୀଳ, ପ୍ରାଚୀନ ପଥରେ ଆମେ ଯାଉ, ଯେପରି ଯମ ଗଲେ। ଦେବୀ ଜନନୀ ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଦେବୀ ଜନନୀ ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।