ନ ମୃତ୍ଯୁରାସୀଦମୃତଂ ନ ତର୍ହି ନ ରାତ୍ର୍ଯା ଅହ୍ନ ଆସୀତ୍ପ୍ରକେତଃ। ଆନୀଦଵାତଂ ସ୍ଵଧଯା ତଦେକଂ ତସ୍ମାଦ୍ଧାନ୍ଯନ୍ନ ପରଃ କିଂ ଚନାସ
ସେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ନଥିଲା, ଅମୃତତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ନଥିଲା; ରାତି କିମ୍ବା ଦିନର କୌଣସି ଚିହ୍ନ ନଥିଲା। ସେ ଏକମାତ୍ର ସ୍ୱଇଚ୍ଛାରେ, ପବନ ବିନା ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲେ; ସେଠାରୁ ଛଡ଼ା, ଆଉ କିଛି ନଥିଲା।
ତମ ଆସୀତ୍ତମସା ଗୂଳ୍ହମଗ୍ରେଽପ୍ରକେତଂ ସଲିଲଂ ସର୍ଵମା ଇଦମ୍। ତୁଚ୍ଛ୍ଯେନାଭ୍ଵପିହିତଂ ଯଦାସୀତ୍ତପସସ୍ତନ୍ମହିନାଜାଯତୈକମ୍
ଆରମ୍ଭରେ ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ଧକାର ଲୁଚିଥିଲା; ସମସ୍ତ ଜଗତ ଜଳରେ ବିଲିନ ଥିଲା, କିଛି ଚିହ୍ନ ନଥିଲା। ଶୂନ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯାହା ଢାକାଯାଇଥିଲା, ତାହା ତାପର ଶକ୍ତିରେ ଏକମାତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
କାମସ୍ତଦଗ୍ରେ ସମଵର୍ତତାଧି ମନସୋ ରେତଃ ପ୍ରଥମଂ ଯଦାସୀତ୍। ସତୋ ବନ୍ଧୁମସତି ନିରଵିନ୍ଦନ୍ ହୃଦି ପ୍ରତୀଷ୍ଯା କଵଯୋ ମନୀଷା
ଆରମ୍ଭରେ ଆଶା ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା, ଏହା ମନର ପ୍ରଥମ ବୀଜ। ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ଅସତ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟର ବନ୍ଧନ ଖୋଜିଥିଲେ।
ତିରଶ୍ଚୀନୋ ଵିତତୋ ରଶ୍ମିରେଷାମଧଃ ସ୍ଵିଦାସୀ୩ଦୁପରି ସ୍ଵିଦାସୀ୩ତ୍। ରେତୋଧା ଆସନ୍ମହିମାନ ଆସନ୍ତ୍ସ୍ଵଧା ଅଵସ୍ତାତ୍ପ୍ରଯତିଃ ପରସ୍ତାତ୍
ସେହି ରେଖା ଏକାଉଁ ଦିଗକୁ ଟଣାଯାଇଥିଲା—ତଳେ କି ଥିଲା, ଉପରେ କି ଥିଲା? ବୀଜଧାରୀ ଥିଲେ, ଶକ୍ତିମାନ୍ ଥିଲେ; ତଳେ ନିଜରେ ନିଜ ଭରସା, ଉପରେ ଚେଷ୍ଟା।
କୋ ଅଦ୍ଧା ଵେଦ କ ଇହ ପ୍ର ଵୋଚତ୍କୁତ ଆଜାତା କୁତ ଇଯଂ ଵିସୃଷ୍ଟିଃ। ଅର୍ଵାଗ୍ଦେଵା ଅସ୍ଯ ଵିସର୍ଜନେନାଥା କୋ ଵେଦ ଯତ ଆବଭୂଵ
କିଏ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜାଣେ? କିଏ ଏଠାରେ କହିପାରିବେ—ଏହା କେଉଁଠୁ ଜନ୍ମିଲା, କେଉଁଠୁ ଏହି ସୃଷ୍ଟି ହେଲା? ଦେବତାମାନେ ସୃଷ୍ଟି ପରେ ଆସିଥିଲେ—ତେବେ କିଏ ଜାଣେ କେଉଁଠୁ ଏହା ଆସିଲା?
ଇଯଂ ଵିସୃଷ୍ଟିର୍ଯତ ଆବଭୂଵ ଯଦି ଵା ଦଧେ ଯଦି ଵା ନ। ଯୋ ଅସ୍ଯାଧ୍ଯକ୍ଷଃ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ତ୍ସୋ ଅଙ୍ଗ ଵେଦ ଯଦି ଵା ନ ଵେଦ
ଏହି ସୃଷ୍ଟି କେଉଁଠୁ ଆସିଲା, କି ଏହା ତିଆରି ହେଲା କି ନାହିଁ? ଯିଏ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ଏହାକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଜାଣନ୍ତି, କିମ୍ବା ସେ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ।
ଯୋ ଯଜ୍ଞୋ ଵିଶ୍ଵତସ୍ତନ୍ତୁଭିସ୍ତତ ଏକଶତଂ ଦେଵକର୍ମେଭିରାଯତଃ । ଇମେ ଵଯନ୍ତି ପିତରୋ ଯ ଆଯଯୁଃ ପ୍ର ଵଯାପ ଵଯେତ୍ଯାସତେ ତତେ
ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୂତ୍ରରେ ବୁନାଯାଇଛି, ଶତ ଦେବତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିସ୍ତାରିତ, ସେହି ପୂର୍ବଜମାନେ ଯିଏମାନେ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହାକୁ ବୁନୁଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଏହା ପାଖରେ ବସି, 'ଆଗକୁ ଯିବା' ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି।
ପୁମାଁ ଏନଂ ତନୁତ ଉତ୍କୃଣତ୍ତି ପୁମାନ୍ଵି ତତ୍ନେ ଅଧି ନାକେ ଅସ୍ମିନ୍ । ଇମେ ମଯୂଖା ଉପ ସେଦୁରୂ ସଦଃ ସାମାନି ଚକ୍ରୁସ୍ତସରାଣ୍ଯୋତଵେ
ଏକ ପୁରୁଷ ଏହାକୁ ଟଣେ, ଏକ ପୁରୁଷ କାଟେ, ଏକ ପୁରୁଷ ଏହି ଆକାଶରେ ବୁନେ। ଏହି କିରଣମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଗୀତ ତିଆରିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଆହୁତି ପଥ ତିଆରିଛନ୍ତି।
କାସୀତ୍ପ୍ରମା ପ୍ରତିମା କିଂ ନିଦାନମାଜ୍ଯଂ କିମାସୀତ୍ପରିଧିଃ କ ଆସୀତ୍ । ଛନ୍ଦଃ କିମାସୀତ୍ପ୍ରଉଗଂ କିମୁକ୍ଥଂ ଯଦ୍ଦେଵା ଦେଵମଯଜନ୍ତ ଵିଶ୍ଵେ
ମାପ କଣ ଥିଲା? ଆଦର୍ଶ କଣ ଥିଲା? ଆଧାର କଣ ଥିଲା? ଘିଅ କଣ ଥିଲା? ପରିଧି କଣ ଥିଲା? ଛନ୍ଦ କଣ ଥିଲା? ପାଠ କଣ ଥିଲା? ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ସେତେବେଳେ ସ୍ତୁତି କଣ ଥିଲା?
ଅଗ୍ନେର୍ଗାଯତ୍ର୍ଯଭଵତ୍ସଯୁଗ୍ଵୋଷ୍ଣିହଯା ସଵିତା ସଂ ବଭୂଵ । ଅନୁଷ୍ଟୁଭା ସୋମ ଉକ୍ଥୈର୍ମହସ୍ଵାନ୍ବୃହସ୍ପତେର୍ବୃହତୀ ଵାଚମାଵତ୍
ଅଗ୍ନିଠାରୁ ଗାୟତ୍ରୀ ଯୋକ୍ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ସବିତାଠାରୁ ଉଷ୍ଣିକ୍ ହେଲା। ସୋମଠାରୁ ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ଗୀତ ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲା; ବୃହସ୍ପତିଠାରୁ ବୃହତୀ ଉଚ୍ଚାରଣ ଆଣିଲା।
ଵିରାଣ୍ମିତ୍ରାଵରୁଣଯୋରଭିଶ୍ରୀରିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ତ୍ରିଷ୍ଟୁବିହ ଭାଗୋ ଅହ୍ନଃ । ଵିଶ୍ଵାନ୍ଦେଵାଞ୍ଜଗତ୍ଯା ଵିଵେଶ ତେନ ଚାକୢପ୍ର ଋଷଯୋ ମନୁଷ୍ଯାଃ
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ତେଜ ହେଲା ବିରାଟ୍; ଦିନର ଅଂଶ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଥିଲା ତୃଷ୍ଟୁପ୍ ଛନ୍ଦ ସହିତ। ଜଗତୀ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଋଷିମାନେ ଓ ମଣିଷମାନେ ସମର୍ଥ ହେଲେ।
ଚାକୢପ୍ରେ ତେନ ଋଷଯୋ ମନୁଷ୍ଯା ଯଜ୍ଞେ ଜାତେ ପିତରୋ ନଃ ପୁରାଣେ । ପଶ୍ଯନ୍ମନ୍ଯେ ମନସା ଚକ୍ଷସା ତାନ୍ଯ ଇମଂ ଯଜ୍ଞମଯଜନ୍ତ ପୂର୍ଵେ
ଏହା ଦ୍ୱାରା ଋଷିମାନେ ଓ ମଣିଷମାନେ ସମର୍ଥ ହେଲେ, ଯେତେବେଳେ ଯଜ୍ଞ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଆମ ପ୍ରାଚୀନ ପିତୃମାନେ। କେହି ମନ ଓ ଚକ୍ଷୁଷ୍ମାନେ ଏହି ଘଟଣା ଦେଖିଥିଲେ; ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ସହସ୍ତୋମାଃ ସହଛନ୍ଦସ ଆଵୃତଃ ସହପ୍ରମା ଋଷଯଃ ସପ୍ତ ଦୈଵ୍ଯାଃ । ପୂର୍ଵେଷାଂ ପନ୍ଥାମନୁଦୃଶ୍ଯ ଧୀରା ଅନ୍ଵାଲେଭିରେ ରଥ୍ଯୋ ନ ରଶ୍ମୀନ୍
ସ୍ତୁତି ଓ ଛନ୍ଦରେ ସେମାନେ ଆବୃତ ହେଲେ; ମାପ ଦ୍ୱାରା ସପ୍ତ ଦେବତା ଋଷିମାନେ। ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରି, ଧୀରମାନେ ରଥିଆ ରେଶା ଧରିଥିବା ପରି ଏହାକୁ ଧରିଲେ।
ଅପ ପ୍ରାଚ ଇନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵାଁ ଅମିତ୍ରାନପାପାଚୋ ଅଭିଭୂତେ ନୁଦସ୍ଵ । ଅପୋଦୀଚୋ ଅପ ଶୂରାଧରାଚ ଉରୌ ଯଥା ତଵ ଶର୍ମନ୍ମଦେମ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ, ତଳ ଓ ଉପରରୁ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦିଅ। ସେମାନେକୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଅ, ଯାହାଁ ତୁମର ବିସ୍ତୃତ ରକ୍ଷାରେ ଆମେ ଆନନ୍ଦ କରିପାରିବା।
କୁଵିଦଙ୍ଗ ଯଵମନ୍ତୋ ଯଵଂ ଚିଦ୍ଯଥା ଦାନ୍ତ୍ଯନୁପୂର୍ଵଂ ଵିଯୂଯ । ଇହେହୈଷାଂ କୃଣୁହି ଭୋଜନାନି ଯେ ବର୍ହିଷୋ ନମୋଵୃକ୍ତିଂ ନ ଜଗ୍ମୁଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଯବ ଖାଉଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯବ ନିଜେ, ଯେପରି ଚବାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନୁସାରେ ଅଲଗା ହେଉନ୍ତୁ। ଏଠି, ଯେମାନେ ବର୍ହିରେ ନାଆସି, ନମସ୍କାର କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ।
ନହି ସ୍ଥୂର୍ଯୃତୁଥା ଯାତମସ୍ତି ନୋତ ଶ୍ରଵୋ ଵିଵିଦେ ସଂଗମେଷୁ । ଗଵ୍ଯନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସଖ୍ଯାଯ ଵିପ୍ରା ଅଶ୍ଵାଯନ୍ତୋ ଵୃଷଣଂ ଵାଜଯନ୍ତଃ
ଋତୁ ଅନୁଯାୟୀ କୌଣସି ଯିବା ନାହିଁ, ସମ୍ମିଳନରେ କୌଣସି କୀର୍ତ୍ତି ମିଳେନାହିଁ। ପଣ୍ଡିତମାନେ ଗୋ ଚାହିଁ, ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚାହନ୍ତି; ଘୋଡ଼ା ଚାହିଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି।
ଯୁଵଂ ସୁରାମମଶ୍ଵିନା ନମୁଚାଵାସୁରେ ସଚା । ଵିପିପାନା ଶୁଭସ୍ପତୀ ଇନ୍ଦ୍ରଂ କର୍ମସ୍ଵାଵତମ୍
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ନମୁଚି ନାମକ ଅସୁର ସହିତ ସୁରା ପିଇଥିଲେ। ହେ ଶୋଭାର ନାଥମାନେ, ତୁମେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଥିଲେ।
ପୁତ୍ରମିଵ ପିତରାଵଶ୍ଵିନୋଭେନ୍ଦ୍ରାଵଥୁଃ କାଵ୍ଯୈର୍ଦଂସନାଭିଃ । ଯତ୍ସୁରାମଂ ଵ୍ଯପିବଃ ଶଚୀଭିଃ ସରସ୍ଵତୀ ତ୍ଵା ମଘଵନ୍ନଭିଷ୍ଣକ୍
ପିତାମାତା ଯେପରି ପୁଅକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେପରି ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ତୁମେ ତୁମର ଜ୍ଞାନ ଓ ଦାନ୍ତରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସୁରା ପିଇଥିଲେ। ହେ ସରସ୍ୱତୀ, ହେ ଦାନଶୀଳା, ତୁମେ ସଦା ସାଙ୍ଗରେ ଅଛ।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁତ୍ରାମା ସ୍ଵଵାଁ ଅଵୋଭିଃ ସୁମୃଳୀକୋ ଭଵତୁ ଵିଶ୍ଵଵେଦାଃ । ବାଧତାଂ ଦ୍ଵେଷୋ ଅଭଯଂ କୃଣୋତୁ ସୁଵୀର୍ଯସ୍ଯ ପତଯଃ ସ୍ଯାମ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୃଢ଼ ସୂତ୍ରଧାରୀ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ତୁମର ସହାୟତାରେ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ଦୟାଳୁ ହେଉ। ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ, ଆମକୁ ନିର୍ଭୟ କର। ଆମେ ଶୂରବଳର ଅଧିପତି ହେଉ।
ତସ୍ଯ ଵଯଂ ସୁମତୌ ଯଜ୍ଞିଯସ୍ଯାପି ଭଦ୍ରେ ସୌମନସେ ସ୍ଯାମ । ସ ସୁତ୍ରାମା ସ୍ଵଵାଁ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ମେ ଆରାଚ୍ଚିଦ୍ଦ୍ଵେଷଃ ସନୁତର୍ଯୁଯୋତୁ
ଯେଉଁ ପୂଜ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଦୟାରେ ଆମେ ଶୁଭ ଭାବନା ଓ ଆନନ୍ଦ ପାଉ, ସେହି ଦୟାଳୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ପାଖରୁ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂରେଇଦିଅନ୍ତୁ।
ଈଜାନମିଦ୍ଦ୍ଯୌର୍ଗୂର୍ତାଵସୁରୀଜାନଂ ଭୂମିରଭି ପ୍ରଭୂଷଣି । ଈଜାନଂ ଦେଵାଵଶ୍ଵିନାଵଭି ସୁମ୍ନୈରଵର୍ଧତାମ୍
ଯିଏ ପୂଜିତ, ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେ ପୂଜାରେ ସମ୍ମାନିତ; ପୃଥିବୀ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ଭରିଯାଇଛି। ଦେବତା ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ପୂଜିତଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ।
ତା ଵାଂ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଧାରଯତ୍କ୍ଷିତୀ ସୁଷୁମ୍ନେଷିତତ୍ଵତା ଯଜାମସି । ଯୁଵୋଃ କ୍ରାଣାଯ ସଖ୍ଯୈରଭି ଷ୍ଯାମ ରକ୍ଷସଃ
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ତୁମେ ଦୟାର ନେତୃତ୍ୱରେ ଏହି ଭୂମିକୁ ଧାରଣ କର; ଆମେ ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞ କରୁଛୁ। ତୁମ ମୃଦୁତା ପାଇଁ, ସଖ୍ୟତା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷିତ ହେଉ।
ଅଧା ଚିନ୍ନୁ ଯଦ୍ଦିଧିଷାମହେ ଵାମଭି ପ୍ରିଯଂ ରେକ୍ଣଃ ପତ୍ଯମାନାଃ । ଦଦ୍ଵାଁ ଵା ଯତ୍ପୁଷ୍ଯତି ରେକ୍ଣଃ ସମ୍ଵାରନ୍ନକିରସ୍ଯ ମଘାନି
ଯେତେବେଳେ ଆମେ ତୁମ ଦୟା ଆଶା କରୁ, ପ୍ରିୟ ଜିନିଷ ଚାହୁଁ, ସେତେବେଳେ ପୂଜିତ ଦେବତା ତାଙ୍କର ଶାସନରେ ଆମକୁ ପୋଷଣ ଦିଅନ୍ତୁ, ତାଙ୍କର ଦାନକୁ କେହି ବାଧା ଦେଉ ନାହିଁ।
ଅସାଵନ୍ଯୋ ଅସୁର ସୂଯତ ଦ୍ଯୌସ୍ତ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ଵରୁଣାସି ରାଜା । ମୂର୍ଧା ରଥସ୍ଯ ଚାକନ୍ନୈତାଵତୈନସାନ୍ତକଧ୍ରୁକ୍
ଏହି ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି; ହେ ବରୁଣ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ରାଜା। ରଥର ମୁଣ୍ଡ ନିଶ୍ଚିତ; ଏହିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମେ ପାପ ଦୂର କରୁଥିବା।
ଅସ୍ମିନ୍ସ୍ଵେତଚ୍ଛକପୂତ ଏନୋ ହିତେ ମିତ୍ରେ ନିଗତାନ୍ହନ୍ତି ଵୀରାନ୍ । ଅଵୋର୍ଵା ଯଦ୍ଧାତ୍ତନୂଷ୍ଵଵଃ ପ୍ରିଯାସୁ ଯଜ୍ଞିଯାସ୍ଵର୍ଵା
ଏହି ପବିତ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ଥାନରେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ମିତ୍ରରେ, ପତିତମାନେ ଦଳିତ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୟା ଦିଅ, ଶରୀର, ପ୍ରିୟମାନେ, ଓ ପୂଜ୍ୟମାନେ ଉପରେ, ତୁମେ ଅଧିକ ଦୟାଳୁ।
ଯୁଵୋର୍ହି ମାତାଦିତିର୍ଵିଚେତସା ଦ୍ଯୌର୍ନ ଭୂମିଃ ପଯସା ପୁପୂତନି । ଅଵ ପ୍ରିଯା ଦିଦିଷ୍ଟନ ସୂରୋ ନିନିକ୍ତ ରଶ୍ମିଭିଃ
ତୁମର ମାଆ ଅଦିତି ବୁଦ୍ଧିମତୀ; ଦିଗ୍ଗଜ ଓ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ପୋଷଣରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ପ୍ରିୟମାନେ ଉପରେ ଦୟା କର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ପ୍ରକାଶିତ।
ଯୁଵଂ ହ୍ଯପ୍ନରାଜାଵସୀଦତଂ ତିଷ୍ଠଦ୍ରଥଂ ନ ଧୂର୍ଷଦଂ ଵନର୍ଷଦମ୍ । ତା ନଃ କଣୂକଯନ୍ତୀର୍ନୃମେଧସ୍ତତ୍ରେ ଅଂହସଃ ସୁମେଧସ୍ତତ୍ରେ ଅଂହସଃ
ହେ ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ଜନ୍ମରୁ ରାଜା; ଅଡ଼ିଗ ରଥରେ ବସିଛ; ଅଜୟ, ବିଜୟୀ। ଯେମାନେ ଆମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନେ, ସେମାନେ ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନେ, ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ପ୍ରୋ ଷ୍ଵସ୍ମୈ ପୁରୋରଥମିନ୍ଦ୍ରାଯ ଶୂଷମର୍ଚତ । ଅଭୀକେ ଚିଦୁ ଲୋକକୃତ୍ସଂଗେ ସମତ୍ସୁ ଵୃତ୍ରହାସ୍ମାକଂ ବୋଧି ଚୋଦିତା ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେଷାଂ ଜ୍ଯାକା ଅଧି ଧନ୍ଵସୁ
ଯୁଦ୍ଧର ନେତା ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଉତ୍ସାହର ଧ୍ୱନି କର। ସଂଘର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ହେଉ; ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।
ତ୍ଵଂ ସିନ୍ଧୂଁରଵାସୃଜୋଽଧରାଚୋ ଅହନ୍ନହିମ୍ । ଅଶତ୍ରୁରିନ୍ଦ୍ର ଜଜ୍ଞିଷେ ଵିଶ୍ଵଂ ପୁଷ୍ଯସି ଵାର୍ଯଂ ତଂ ତ୍ଵା ପରି ଷ୍ଵଜାମହେ ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେଷାଂ ଜ୍ଯାକା ଅଧି ଧନ୍ଵସୁ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ନଦୀମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଛ, ନିମ୍ନମାନେକୁ ଦଳିଛ, ହିମକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଛ। ତୁମେ ଶତ୍ରୁହୀନ ଜନ୍ମ ନେଇଛ; ସମସ୍ତ ଧନ ଦେଉଛ। ଆମେ ତୁମକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଛୁ; ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।
ଵି ଷୁ ଵିଶ୍ଵା ଅରାତଯୋଽର୍ଯୋ ନଶନ୍ତ ନୋ ଧିଯଃ । ଅସ୍ତାସି ଶତ୍ରଵେ ଵଧଂ ଯୋ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଜିଘାଂସତି ଯା ତେ ରାତିର୍ଦଦିର୍ଵସୁ ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେଷାଂ ଜ୍ଯାକା ଅଧି ଧନ୍ଵସୁ
ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁତା ନଶ୍ଟ ହେଉ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦଳିଯାଉ; ଆମର ଚିନ୍ତା ରକ୍ଷିତ ରହୁ। ଯିଏ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ଏଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିନାଶ ନିଶ୍ଚିତ କର। ତୁମର ଦାନ, ହେ ଧନଦାତା, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।