ମମାଗ୍ନେ ଵର୍ଚୋ ଵିହଵେଷ୍ଵସ୍ତୁ ଵଯଂ ତ୍ଵେନ୍ଧାନାସ୍ତନ୍ଵଂ ପୁଷେମ । ମହ୍ଯଂ ନମନ୍ତାଂ ପ୍ରଦିଶଶ୍ଚତସ୍ରସ୍ତ୍ଵଯାଧ୍ଯକ୍ଷେଣ ପୃତନା ଜଯେମ
ଅଗ୍ନି, ସଭାରେ ମୋର ତେଜ ରହୁ; ଆମେ ତୁମକୁ ପୂଜିଥିବା ଲୋକମାନେ ଶରୀରରେ ସମୃଦ୍ଧି ପାଉ; ଚାରିଦିଗ ମୋ ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଉନ୍ତୁ; ତୁମେ ଦେଖାଶୁଣା କର, ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହେଉ।
ମମ ଦେଵା ଵିହଵେ ସନ୍ତୁ ସର୍ଵ ଇନ୍ଦ୍ରଵନ୍ତୋ ମରୁତୋ ଵିଷ୍ଣୁରଗ୍ନିଃ । ମମାନ୍ତରିକ୍ଷମୁରୁଲୋକମସ୍ତୁ ମହ୍ଯଂ ଵାତଃ ପଵତାଂ କାମେ ଅସ୍ମିନ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ—ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତ, ବିଷ୍ଣୁ, ଅଗ୍ନି—ମୋ ସହିତ ସଭାରେ ରହନ୍ତୁ; ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଆକାଶ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଖୋଲା ରହୁ; ବାତାସ ମୋ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ବହୁ।
ମଯି ଦେଵା ଦ୍ରଵିଣମା ଯଜନ୍ତାଂ ମଯ୍ଯାଶୀରସ୍ତୁ ମଯି ଦେଵହୂତିଃ । ଦୈଵ୍ଯା ହୋତାରୋ ଵନୁଷନ୍ତ ପୂର୍ଵେଽରିଷ୍ଟାଃ ସ୍ଯାମ ତନ୍ଵା ସୁଵୀରାଃ
ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ମୋତେ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ; ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଦେବପୂଜା ମୋ ପାଖରେ ରହୁ; ପୁରୁଣା ଦେବୟାଜ୍ଞିକମାନେ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ; ଆମେ ଅକ୍ଷତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ।
ମହ୍ଯଂ ଯଜନ୍ତୁ ମମ ଯାନି ହଵ୍ଯାକୂତିଃ ସତ୍ଯା ମନସୋ ମେ ଅସ୍ତୁ । ଏନୋ ମା ନି ଗାଂ କତମଚ୍ଚନାହଂ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସୋ ଅଧି ଵୋଚତା ନଃ
ମୋ ପାଇଁ ଯେଉଁ ହବି ଉପଯୋଗୀ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଉନ୍ତୁ; ମୋର ମନସ୍କାମନା ସତ୍ୟ ହେଉ; କୌଣସି ପାପ ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁନାହିଁ; ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଏହାକୁ ଆମ ପାଇଁ ଘୋଷଣା କର।
ଦେଵୀଃ ଷଳୁର୍ଵୀରୁରୁ ନଃ କୃଣୋତ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସ ଇହ ଵୀରଯଧ୍ଵମ୍ । ମା ହାସ୍ମହି ପ୍ରଜଯା ମା ତନୂଭିର୍ମା ରଧାମ ଦ୍ଵିଷତେ ସୋମ ରାଜନ୍
ଦେବୀମାନେ ଆମକୁ ପ୍ରବଳ ପୁରୁଷ କରନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏଠାରେ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ; ପୁତ୍ରପଉତି କିମ୍ବା ଶରୀରରେ ଆମେ କ୍ଷୟ ନ ପାଉ; ସୋମ ରାଜା, ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଆମେ କ୍ଷତି ନ ପାଉ।
ଅଗ୍ନେ ମନ୍ଯୁଂ ପ୍ରତିନୁଦନ୍ପରେଷାମଦବ୍ଧୋ ଗୋପାଃ ପରି ପାହି ନସ୍ତ୍ଵମ୍ । ପ୍ରତ୍ଯଞ୍ଚୋ ଯନ୍ତୁ ନିଗୁତଃ ପୁନସ୍ତେଽମୈଷାଂ ଚିତ୍ତଂ ପ୍ରବୁଧାଂ ଵି ନେଶତ୍
ଅଗ୍ନି, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ରୋଷକୁ ଦୂର କରି, ତୁମେ ଅଭ୍ରାନ୍ତ ରକ୍ଷକ ଭାବେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚାରିପଟେ ରକ୍ଷା କର; ଯେଉଁମାନେ ଆମ ବିରୋଧରେ ଚକ୍ରାନ୍ତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପଛକୁ ଫେରୁନ୍ତୁ, ସେମାନଙ୍କ ଜାଗୃତ ମନ ଆମ ପରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଉନାହିଁ।
ଧାତା ଧାତୄଣାଂ ଭୁଵନସ୍ଯ ଯସ୍ପତିର୍ଦେଵଂ ତ୍ରାତାରମଭିମାତିଷାହମ୍ । ଇମଂ ଯଜ୍ଞମଶ୍ଵିନୋଭା ବୃହସ୍ପତିର୍ଦେଵାଃ ପାନ୍ତୁ ଯଜମାନଂ ନ୍ଯର୍ଥାତ୍
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ଜଗତର ନାଥ, ଦେବତା, ଶତ୍ରୁ ରୁଠାଯିବାରୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା—ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ବୃହସ୍ପତି ଓ ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞକାରୀଙ୍କୁ ଅପମାନରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଉରୁଵ୍ଯଚା ନୋ ମହିଷଃ ଶର୍ମ ଯଂସଦସ୍ମିନ୍ହଵେ ପୁରୁହୂତଃ ପୁରୁକ୍ଷୁଃ । ସ ନଃ ପ୍ରଜାଯୈ ହର୍ଯଶ୍ଵ ମୃଳଯେନ୍ଦ୍ର ମା ନୋ ରୀରିଷୋ ମା ପରା ଦାଃ
ବିଶେଷ ଆହ୍ୱାନିତ ଏବଂ ପ୍ରବଳ ଦେବତା ଏହି ସଭାରେ ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତୁ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପିଲାମାନେ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ହେଉ, ଆମକୁ କ୍ଷତି ଦିଅନାହିଁ, ଆମକୁ ଦୂରେ ନେଉନାହିଁ।
ଯେ ନଃ ସପତ୍ନା ଅପ ତେ ଭଵନ୍ତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନିଭ୍ଯାମଵ ବାଧାମହେ ତାନ୍ । ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ଆଦିତ୍ଯା ଉପରିସ୍ପୃଶଂ ମୋଗ୍ରଂ ଚେତ୍ତାରମଧିରାଜମକ୍ରନ୍
ଯେମାନେ ଆମର ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ, ସେମାନେ ଦୂରେ ହେଉନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ସହିତ ଆମେ ସେମାନେକୁ ଦୂର କରିଦେଉ; ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଉପରୁ ଛୁଅନ୍ତୁ; ଦୁଷ୍ଟ ଚକ୍ରାନ୍ତକାରୀ ମୁଖ୍ୟକୁ ଅଶକ୍ତ କର।
ନାସଦାସୀନ୍ନୋ ସଦାସୀତ୍ତଦାନୀଂ ନାସୀଦ୍ରଜୋ ନୋ ଵ୍ଯୋମା ପରୋ ଯତ୍। କିମାଵରୀଵଃ କୁହ କସ୍ଯ ଶର୍ମନ୍ନମ୍ଭଃ କିମାସୀଦ୍ଗହନଂ ଗଭୀରମ୍
ସେତେବେଳେ ନ ଅସତ୍ ଥିଲା, ନ ସତ୍ ଥିଲା; ନ ଆକାଶ ଥିଲା, ନ ତା'ଠାରୁ ଉପରେ ଆଉ କିଛି ଥିଲା। କିଏ ଏହାକୁ ଢାକିଥିଲା? କେଉଁଠି? କାହାର ରକ୍ଷାରେ? ଗଭୀର ଓ ଅପାର ଜଳ କି ଥିଲା?
ନ ମୃତ୍ଯୁରାସୀଦମୃତଂ ନ ତର୍ହି ନ ରାତ୍ର୍ଯା ଅହ୍ନ ଆସୀତ୍ପ୍ରକେତଃ। ଆନୀଦଵାତଂ ସ୍ଵଧଯା ତଦେକଂ ତସ୍ମାଦ୍ଧାନ୍ଯନ୍ନ ପରଃ କିଂ ଚନାସ
ସେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ନଥିଲା, ଅମୃତତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ନଥିଲା; ରାତି କିମ୍ବା ଦିନର କୌଣସି ଚିହ୍ନ ନଥିଲା। ସେ ଏକମାତ୍ର ସ୍ୱଇଚ୍ଛାରେ, ପବନ ବିନା ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲେ; ସେଠାରୁ ଛଡ଼ା, ଆଉ କିଛି ନଥିଲା।
ତମ ଆସୀତ୍ତମସା ଗୂଳ୍ହମଗ୍ରେଽପ୍ରକେତଂ ସଲିଲଂ ସର୍ଵମା ଇଦମ୍। ତୁଚ୍ଛ୍ଯେନାଭ୍ଵପିହିତଂ ଯଦାସୀତ୍ତପସସ୍ତନ୍ମହିନାଜାଯତୈକମ୍
ଆରମ୍ଭରେ ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ଧକାର ଲୁଚିଥିଲା; ସମସ୍ତ ଜଗତ ଜଳରେ ବିଲିନ ଥିଲା, କିଛି ଚିହ୍ନ ନଥିଲା। ଶୂନ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯାହା ଢାକାଯାଇଥିଲା, ତାହା ତାପର ଶକ୍ତିରେ ଏକମାତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
କାମସ୍ତଦଗ୍ରେ ସମଵର୍ତତାଧି ମନସୋ ରେତଃ ପ୍ରଥମଂ ଯଦାସୀତ୍। ସତୋ ବନ୍ଧୁମସତି ନିରଵିନ୍ଦନ୍ ହୃଦି ପ୍ରତୀଷ୍ଯା କଵଯୋ ମନୀଷା
ଆରମ୍ଭରେ ଆଶା ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା, ଏହା ମନର ପ୍ରଥମ ବୀଜ। ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ଅସତ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟର ବନ୍ଧନ ଖୋଜିଥିଲେ।
ତିରଶ୍ଚୀନୋ ଵିତତୋ ରଶ୍ମିରେଷାମଧଃ ସ୍ଵିଦାସୀ୩ଦୁପରି ସ୍ଵିଦାସୀ୩ତ୍। ରେତୋଧା ଆସନ୍ମହିମାନ ଆସନ୍ତ୍ସ୍ଵଧା ଅଵସ୍ତାତ୍ପ୍ରଯତିଃ ପରସ୍ତାତ୍
ସେହି ରେଖା ଏକାଉଁ ଦିଗକୁ ଟଣାଯାଇଥିଲା—ତଳେ କି ଥିଲା, ଉପରେ କି ଥିଲା? ବୀଜଧାରୀ ଥିଲେ, ଶକ୍ତିମାନ୍ ଥିଲେ; ତଳେ ନିଜରେ ନିଜ ଭରସା, ଉପରେ ଚେଷ୍ଟା।
କୋ ଅଦ୍ଧା ଵେଦ କ ଇହ ପ୍ର ଵୋଚତ୍କୁତ ଆଜାତା କୁତ ଇଯଂ ଵିସୃଷ୍ଟିଃ। ଅର୍ଵାଗ୍ଦେଵା ଅସ୍ଯ ଵିସର୍ଜନେନାଥା କୋ ଵେଦ ଯତ ଆବଭୂଵ
କିଏ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜାଣେ? କିଏ ଏଠାରେ କହିପାରିବେ—ଏହା କେଉଁଠୁ ଜନ୍ମିଲା, କେଉଁଠୁ ଏହି ସୃଷ୍ଟି ହେଲା? ଦେବତାମାନେ ସୃଷ୍ଟି ପରେ ଆସିଥିଲେ—ତେବେ କିଏ ଜାଣେ କେଉଁଠୁ ଏହା ଆସିଲା?
ଇଯଂ ଵିସୃଷ୍ଟିର୍ଯତ ଆବଭୂଵ ଯଦି ଵା ଦଧେ ଯଦି ଵା ନ। ଯୋ ଅସ୍ଯାଧ୍ଯକ୍ଷଃ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ତ୍ସୋ ଅଙ୍ଗ ଵେଦ ଯଦି ଵା ନ ଵେଦ
ଏହି ସୃଷ୍ଟି କେଉଁଠୁ ଆସିଲା, କି ଏହା ତିଆରି ହେଲା କି ନାହିଁ? ଯିଏ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ଏହାକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଜାଣନ୍ତି, କିମ୍ବା ସେ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ।
ଯୋ ଯଜ୍ଞୋ ଵିଶ୍ଵତସ୍ତନ୍ତୁଭିସ୍ତତ ଏକଶତଂ ଦେଵକର୍ମେଭିରାଯତଃ । ଇମେ ଵଯନ୍ତି ପିତରୋ ଯ ଆଯଯୁଃ ପ୍ର ଵଯାପ ଵଯେତ୍ଯାସତେ ତତେ
ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୂତ୍ରରେ ବୁନାଯାଇଛି, ଶତ ଦେବତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିସ୍ତାରିତ, ସେହି ପୂର୍ବଜମାନେ ଯିଏମାନେ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହାକୁ ବୁନୁଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଏହା ପାଖରେ ବସି, 'ଆଗକୁ ଯିବା' ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି।
ପୁମାଁ ଏନଂ ତନୁତ ଉତ୍କୃଣତ୍ତି ପୁମାନ୍ଵି ତତ୍ନେ ଅଧି ନାକେ ଅସ୍ମିନ୍ । ଇମେ ମଯୂଖା ଉପ ସେଦୁରୂ ସଦଃ ସାମାନି ଚକ୍ରୁସ୍ତସରାଣ୍ଯୋତଵେ
ଏକ ପୁରୁଷ ଏହାକୁ ଟଣେ, ଏକ ପୁରୁଷ କାଟେ, ଏକ ପୁରୁଷ ଏହି ଆକାଶରେ ବୁନେ। ଏହି କିରଣମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଗୀତ ତିଆରିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଆହୁତି ପଥ ତିଆରିଛନ୍ତି।
କାସୀତ୍ପ୍ରମା ପ୍ରତିମା କିଂ ନିଦାନମାଜ୍ଯଂ କିମାସୀତ୍ପରିଧିଃ କ ଆସୀତ୍ । ଛନ୍ଦଃ କିମାସୀତ୍ପ୍ରଉଗଂ କିମୁକ୍ଥଂ ଯଦ୍ଦେଵା ଦେଵମଯଜନ୍ତ ଵିଶ୍ଵେ
ମାପ କଣ ଥିଲା? ଆଦର୍ଶ କଣ ଥିଲା? ଆଧାର କଣ ଥିଲା? ଘିଅ କଣ ଥିଲା? ପରିଧି କଣ ଥିଲା? ଛନ୍ଦ କଣ ଥିଲା? ପାଠ କଣ ଥିଲା? ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ସେତେବେଳେ ସ୍ତୁତି କଣ ଥିଲା?
ଅଗ୍ନେର୍ଗାଯତ୍ର୍ଯଭଵତ୍ସଯୁଗ୍ଵୋଷ୍ଣିହଯା ସଵିତା ସଂ ବଭୂଵ । ଅନୁଷ୍ଟୁଭା ସୋମ ଉକ୍ଥୈର୍ମହସ୍ଵାନ୍ବୃହସ୍ପତେର୍ବୃହତୀ ଵାଚମାଵତ୍
ଅଗ୍ନିଠାରୁ ଗାୟତ୍ରୀ ଯୋକ୍ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ସବିତାଠାରୁ ଉଷ୍ଣିକ୍ ହେଲା। ସୋମଠାରୁ ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ଗୀତ ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲା; ବୃହସ୍ପତିଠାରୁ ବୃହତୀ ଉଚ୍ଚାରଣ ଆଣିଲା।
ଵିରାଣ୍ମିତ୍ରାଵରୁଣଯୋରଭିଶ୍ରୀରିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ତ୍ରିଷ୍ଟୁବିହ ଭାଗୋ ଅହ୍ନଃ । ଵିଶ୍ଵାନ୍ଦେଵାଞ୍ଜଗତ୍ଯା ଵିଵେଶ ତେନ ଚାକୢପ୍ର ଋଷଯୋ ମନୁଷ୍ଯାଃ
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ତେଜ ହେଲା ବିରାଟ୍; ଦିନର ଅଂଶ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଥିଲା ତୃଷ୍ଟୁପ୍ ଛନ୍ଦ ସହିତ। ଜଗତୀ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଋଷିମାନେ ଓ ମଣିଷମାନେ ସମର୍ଥ ହେଲେ।
ଚାକୢପ୍ରେ ତେନ ଋଷଯୋ ମନୁଷ୍ଯା ଯଜ୍ଞେ ଜାତେ ପିତରୋ ନଃ ପୁରାଣେ । ପଶ୍ଯନ୍ମନ୍ଯେ ମନସା ଚକ୍ଷସା ତାନ୍ଯ ଇମଂ ଯଜ୍ଞମଯଜନ୍ତ ପୂର୍ଵେ
ଏହା ଦ୍ୱାରା ଋଷିମାନେ ଓ ମଣିଷମାନେ ସମର୍ଥ ହେଲେ, ଯେତେବେଳେ ଯଜ୍ଞ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଆମ ପ୍ରାଚୀନ ପିତୃମାନେ। କେହି ମନ ଓ ଚକ୍ଷୁଷ୍ମାନେ ଏହି ଘଟଣା ଦେଖିଥିଲେ; ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ସହସ୍ତୋମାଃ ସହଛନ୍ଦସ ଆଵୃତଃ ସହପ୍ରମା ଋଷଯଃ ସପ୍ତ ଦୈଵ୍ଯାଃ । ପୂର୍ଵେଷାଂ ପନ୍ଥାମନୁଦୃଶ୍ଯ ଧୀରା ଅନ୍ଵାଲେଭିରେ ରଥ୍ଯୋ ନ ରଶ୍ମୀନ୍
ସ୍ତୁତି ଓ ଛନ୍ଦରେ ସେମାନେ ଆବୃତ ହେଲେ; ମାପ ଦ୍ୱାରା ସପ୍ତ ଦେବତା ଋଷିମାନେ। ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରି, ଧୀରମାନେ ରଥିଆ ରେଶା ଧରିଥିବା ପରି ଏହାକୁ ଧରିଲେ।
ଅପ ପ୍ରାଚ ଇନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵାଁ ଅମିତ୍ରାନପାପାଚୋ ଅଭିଭୂତେ ନୁଦସ୍ଵ । ଅପୋଦୀଚୋ ଅପ ଶୂରାଧରାଚ ଉରୌ ଯଥା ତଵ ଶର୍ମନ୍ମଦେମ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ, ତଳ ଓ ଉପରରୁ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦିଅ। ସେମାନେକୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଅ, ଯାହାଁ ତୁମର ବିସ୍ତୃତ ରକ୍ଷାରେ ଆମେ ଆନନ୍ଦ କରିପାରିବା।
କୁଵିଦଙ୍ଗ ଯଵମନ୍ତୋ ଯଵଂ ଚିଦ୍ଯଥା ଦାନ୍ତ୍ଯନୁପୂର୍ଵଂ ଵିଯୂଯ । ଇହେହୈଷାଂ କୃଣୁହି ଭୋଜନାନି ଯେ ବର୍ହିଷୋ ନମୋଵୃକ୍ତିଂ ନ ଜଗ୍ମୁଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଯବ ଖାଉଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯବ ନିଜେ, ଯେପରି ଚବାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନୁସାରେ ଅଲଗା ହେଉନ୍ତୁ। ଏଠି, ଯେମାନେ ବର୍ହିରେ ନାଆସି, ନମସ୍କାର କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ।
ନହି ସ୍ଥୂର୍ଯୃତୁଥା ଯାତମସ୍ତି ନୋତ ଶ୍ରଵୋ ଵିଵିଦେ ସଂଗମେଷୁ । ଗଵ୍ଯନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସଖ୍ଯାଯ ଵିପ୍ରା ଅଶ୍ଵାଯନ୍ତୋ ଵୃଷଣଂ ଵାଜଯନ୍ତଃ
ଋତୁ ଅନୁଯାୟୀ କୌଣସି ଯିବା ନାହିଁ, ସମ୍ମିଳନରେ କୌଣସି କୀର୍ତ୍ତି ମିଳେନାହିଁ। ପଣ୍ଡିତମାନେ ଗୋ ଚାହିଁ, ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚାହନ୍ତି; ଘୋଡ଼ା ଚାହିଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି।
ଯୁଵଂ ସୁରାମମଶ୍ଵିନା ନମୁଚାଵାସୁରେ ସଚା । ଵିପିପାନା ଶୁଭସ୍ପତୀ ଇନ୍ଦ୍ରଂ କର୍ମସ୍ଵାଵତମ୍
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ନମୁଚି ନାମକ ଅସୁର ସହିତ ସୁରା ପିଇଥିଲେ। ହେ ଶୋଭାର ନାଥମାନେ, ତୁମେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଥିଲେ।
ପୁତ୍ରମିଵ ପିତରାଵଶ୍ଵିନୋଭେନ୍ଦ୍ରାଵଥୁଃ କାଵ୍ଯୈର୍ଦଂସନାଭିଃ । ଯତ୍ସୁରାମଂ ଵ୍ଯପିବଃ ଶଚୀଭିଃ ସରସ୍ଵତୀ ତ୍ଵା ମଘଵନ୍ନଭିଷ୍ଣକ୍
ପିତାମାତା ଯେପରି ପୁଅକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେପରି ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ତୁମେ ତୁମର ଜ୍ଞାନ ଓ ଦାନ୍ତରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସୁରା ପିଇଥିଲେ। ହେ ସରସ୍ୱତୀ, ହେ ଦାନଶୀଳା, ତୁମେ ସଦା ସାଙ୍ଗରେ ଅଛ।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁତ୍ରାମା ସ୍ଵଵାଁ ଅଵୋଭିଃ ସୁମୃଳୀକୋ ଭଵତୁ ଵିଶ୍ଵଵେଦାଃ । ବାଧତାଂ ଦ୍ଵେଷୋ ଅଭଯଂ କୃଣୋତୁ ସୁଵୀର୍ଯସ୍ଯ ପତଯଃ ସ୍ଯାମ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୃଢ଼ ସୂତ୍ରଧାରୀ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ତୁମର ସହାୟତାରେ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ଦୟାଳୁ ହେଉ। ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ, ଆମକୁ ନିର୍ଭୟ କର। ଆମେ ଶୂରବଳର ଅଧିପତି ହେଉ।
ତସ୍ଯ ଵଯଂ ସୁମତୌ ଯଜ୍ଞିଯସ୍ଯାପି ଭଦ୍ରେ ସୌମନସେ ସ୍ଯାମ । ସ ସୁତ୍ରାମା ସ୍ଵଵାଁ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ମେ ଆରାଚ୍ଚିଦ୍ଦ୍ଵେଷଃ ସନୁତର୍ଯୁଯୋତୁ
ଯେଉଁ ପୂଜ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଦୟାରେ ଆମେ ଶୁଭ ଭାବନା ଓ ଆନନ୍ଦ ପାଉ, ସେହି ଦୟାଳୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ପାଖରୁ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂରେଇଦିଅନ୍ତୁ।