ବହ୍ଵୀଃ ସମା ଅକରମନ୍ତରସ୍ମିନ୍ନିନ୍ଦ୍ରଂ ଵୃଣାନଃ ପିତରଂ ଜହାମି । ଅଗ୍ନିଃ ସୋମୋ ଵରୁଣସ୍ତେ ଚ୍ଯଵନ୍ତେ ପର୍ଯାଵର୍ଦ୍ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ତଦଵାମ୍ଯାଯନ୍
ବହୁ ବର୍ଷ ମୁଁ ଭିତରେ କାମ କରିଛି, ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ବାଛି, ପିତାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି। ଅଗ୍ନି, ସୋମ, ବରୁଣ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାନ୍ତି—ଶାସକଙ୍କ ଆସନ ଚାରିପାଖରେ ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ନିର୍ମାଯା ଉ ତ୍ଯେ ଅସୁରା ଅଭୂଵନ୍ତ୍ଵଂ ଚ ମା ଵରୁଣ କାମଯାସେ । ଋତେନ ରାଜନ୍ନନୃତଂ ଵିଵିଞ୍ଚନ୍ମମ ରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯାଧିପତ୍ଯମେହି
ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଠାକୁରମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ହେ ବରୁଣ, ତୁମେ ମୋତେ ଚାହୁଁଛ। ରାଜା, ସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟାକୁ ଚିହ୍ନି, ମୋ ରାଜ୍ୟର ଶାସନକୁ ଆସ।
ଇଦଂ ସ୍ଵରିଦମିଦାସ ଵାମମଯଂ ପ୍ରକାଶ ଉର୍ଵନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ହନାଵ ଵୃତ୍ରଂ ନିରେହି ସୋମ ହଵିଷ୍ଟ୍ଵା ସନ୍ତଂ ହଵିଷା ଯଜାମ
ଏହା ଆଲୋକ, ଏହା ଧନ, ଏହା ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତୃତ ଆଲୋକମୟ ସ୍ଥାନ। ଚଳ, ଭୃତ୍ରକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ, ସୋମ ଆସ—ଯାହା ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ତାହାକୁ ହବି ଦେଇ ପୂଜିବା।
କଵିଃ କଵିତ୍ଵା ଦିଵି ରୂପମାସଜଦପ୍ରଭୂତୀ ଵରୁଣୋ ନିରପଃ ସୃଜତ୍ । କ୍ଷେମଂ କୃଣ୍ଵାନା ଜନଯୋ ନ ସିନ୍ଧଵସ୍ତା ଅସ୍ଯ ଵର୍ଣଂ ଶୁଚଯୋ ଭରିଭ୍ରତି
କବି ତାଙ୍କର କବିତା ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରେ ଏକ ଆକୃତି ତିଆରି କଲେ। ବରୁଣ, କେହି ବାଧା ଦେଇନଥିବା, ଜଳକୁ ପଠାଇଲେ। ଯେପରି ଲୋକମାନେ ନିରାପଦ ଘର କରନ୍ତି, ଶୁଦ୍ଧ ନଦୀମାନେ ତାଙ୍କର ରଙ୍ଗ ବହନ କରନ୍ତି।
ତା ଅସ୍ଯ ଜ୍ଯେଷ୍ଠମିନ୍ଦ୍ରିଯଂ ସଚନ୍ତେ ତା ଈମା କ୍ଷେତି ସ୍ଵଧଯା ମଦନ୍ତୀଃ । ତା ଈଂ ଵିଶୋ ନ ରାଜାନଂ ଵୃଣାନା ବୀଭତ୍ସୁଵୋ ଅପ ଵୃତ୍ରାଦତିଷ୍ଠନ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତିକୁ ଧରିଥାନ୍ତି। ନିଜ ଗୁଣରେ ଏଠାରେ ରହି, ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଯେପରି ପ୍ରଜାମାନେ ରାଜାକୁ ବାଛନ୍ତି, ସେମାନେ, ଭୟଙ୍କର ହୋଇ, ଭୃତ୍ରଠାରୁ ଦୂରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ।
ବୀଭତ୍ସୂନାଂ ସଯୁଜଂ ହଂସମାହୁରପାଂ ଦିଵ୍ଯାନାଂ ସଖ୍ଯେ ଚରନ୍ତମ୍ । ଅନୁଷ୍ଟୁଭମନୁ ଚର୍ଚୂର୍ଯମାଣମିନ୍ଦ୍ରଂ ନି ଚିକ୍ଯୁଃ କଵଯୋ ମନୀଷା
ଯେଉଁମାନେ ଭୟଙ୍କର ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ଥାନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ଜଳ ଓ ଆକାଶରେ ସଙ୍ଗ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ହଂସ ବୋଲି କହନ୍ତି। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁଷ୍ଠୁପ୍ ଛନ୍ଦରେ ଗାଇ ତାଳାଶ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜଣାଇଛନ୍ତି।
ଅହଂ ରୁଦ୍ରେଭିର୍ଵସୁଭିଶ୍ଚରାମ୍ଯହମାଦିତ୍ଯୈରୁତ ଵିଶ୍ଵଦେଵୈଃ । ଅହଂ ମିତ୍ରାଵରୁଣୋଭା ବିଭର୍ମ୍ଯହମିନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ଅହମଶ୍ଵିନୋଭା
ମୁଁ ରୁଦ୍ର ଓ ବସୁମାନେ ସହ ଚଳିଯାଏ। ମୁଁ ଆଦିତ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଚଳେ। ମୁଁ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଧାରଣ କରେ, ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଏବଂ ମୁଁ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟକୁ ଧାରଣ କରେ।
ଅହଂ ସୋମମାହନସଂ ବିଭର୍ମ୍ଯହଂ ତ୍ଵଷ୍ଟାରମୁତ ପୂଷଣଂ ଭଗମ୍ । ଅହଂ ଦଧାମି ଦ୍ରଵିଣଂ ହଵିଷ୍ମତେ ସୁପ୍ରାଵ୍ଯେ ଯଜମାନାଯ ସୁନ୍ଵତେ
ମୁଁ ପୂଷ୍ଟିଦାୟକ ସୋମକୁ ଧାରଣ କରେ, ମୁଁ ତ୍ୱଷ୍ଟା, ପୂଷଣ ଓ ଭଗକୁ ଧାରଣ କରେ। ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ହବି ଦେଉଛି, ମୁଁ ସେମାନେ ପାଇଁ ଧନ ଦେଉଛି।
ଅହଂ ରାଷ୍ଟ୍ରୀ ସଂଗମନୀ ଵସୂନାଂ ଚିକିତୁଷୀ ପ୍ରଥମା ଯଜ୍ଞିଯାନାମ୍ । ତାଂ ମା ଦେଵା ଵ୍ଯଦଧୁଃ ପୁରୁତ୍ରା ଭୂରିସ୍ଥାତ୍ରାଂ ଭୂର୍ଯାଵେଶଯନ୍ତୀମ୍
ମୁଁ ରାଷ୍ଟ୍ରର ଶାସକ, ଧନର ସଂଗ୍ରାହକ, ଜ୍ଞାନବାନ୍, ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଥମ ଅଧିକାରୀ। ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ବହୁ ସ୍ଥାନରେ ବଣ୍ଟନ କରିଛନ୍ତି, ମୋତେ ବହୁ ରୂପରେ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି।
ମଯା ସୋ ଅନ୍ନମତ୍ତି ଯୋ ଵିପଶ୍ଯତି ଯଃ ପ୍ରାଣିତି ଯ ଈଂ ଶୃଣୋତ୍ଯୁକ୍ତମ୍ । ଅମନ୍ତଵୋ ମାଂ ତ ଉପ କ୍ଷିଯନ୍ତି ଶ୍ରୁଧି ଶ୍ରୁତ ଶ୍ରଦ୍ଧିଵଂ ତେ ଵଦାମି
ମୋ ଦ୍ୱାରା ଯିଏ ଦେଖେ, ଶ୍ୱାସ ନିଏ, କିମ୍ବା କଥା ଶୁଣେ, ସେ ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଅବିବେକୀ, ସେମାନେ ମୋ ନିକଟରେ ରହନ୍ତି। ଶୁଣ, ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣିପାର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଯୋଗ୍ୟ କଥା କହୁଛି।
ଅହମେଵ ସ୍ଵଯମିଦଂ ଵଦାମି ଜୁଷ୍ଟଂ ଦେଵେଭିରୁତ ମାନୁଷେଭିଃ । ଯଂ କାମଯେ ତଂତମୁଗ୍ରଂ କୃଣୋମି ତଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ତମୃଷିଂ ତଂ ସୁମେଧାମ୍
ମୁଁ ଏହି କଥା କେବଳ ନିଜେ କହୁଛି, ଯାହା ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ। ଯାହାକୁ ମୁଁ ଚାହେଁ, ତାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରେ, ତାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଋଷି, ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ କରେ।
ଅହଂ ରୁଦ୍ରାଯ ଧନୁରା ତନୋମି ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷେ ଶରଵେ ହନ୍ତଵା ଉ । ଅହଂ ଜନାଯ ସମଦଂ କୃଣୋମ୍ଯହଂ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଆ ଵିଵେଶ
ମୁଁ ରୁଦ୍ର ପାଇଁ ଧନୁଷ ବାଣ୍ଧେ, ବ୍ରହ୍ମଦ୍ୱେଷୀଙ୍କୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ହତ କରିବାକୁ। ମୁଁ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ସାହ ଦେଉଛି, ମୁଁ ଦିନ ଓ ମାଟିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି।
ଅହଂ ସୁଵେ ପିତରମସ୍ଯ ମୂର୍ଧନ୍ମମ ଯୋନିରପ୍ସ୍ଵନ୍ତଃ ସମୁଦ୍ରେ । ତତୋ ଵି ତିଷ୍ଠେ ଭୁଵନାନୁ ଵିଶ୍ଵୋତାମୂଂ ଦ୍ଯାଂ ଵର୍ଷ୍ମଣୋପ ସ୍ପୃଶାମି
ମୁଁ ଏହି ସଂସାରର ଶିର ଉପରେ ପିତାକୁ ସୃଷ୍ଟି କରେ। ମୋର ଉତ୍ସ ଜଳରେ, ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ। ସେଠାରୁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉପରେ ବିସ୍ତାର କରେ, ମୋର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ଛୁଁଉଛି।
ଅହମେଵ ଵାତ ଇଵ ପ୍ର ଵାମ୍ଯାରଭମାଣା ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ପରୋ ଦିଵା ପର ଏନା ପୃଥିଵ୍ଯୈତାଵତୀ ମହିନା ସଂ ବଭୂଵ
ମୁଁ ବାୟୁ ପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ବିକିରଣ କରେ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ଆକାଶ ଓ ଏହି ମାଟିଠାରୁ ଅଧିକ। ମୋର ମହିମା ଏତେ ବିଶାଳ।
ନ ତମଂହୋ ନ ଦୁରିତଂ ଦେଵାସୋ ଅଷ୍ଟ ମର୍ତ୍ଯମ୍ । ସଜୋଷସୋ ଯମର୍ଯମା ମିତ୍ରୋ ନଯନ୍ତି ଵରୁଣୋ ଅତି ଦ୍ଵିଷଃ
ଯେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ୟମା, ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଏକତାରେ ନେଇଯାନ୍ତି, ସେଠିକି ଦେବତାମାନେ କେବେ ତାଙ୍କୁ କଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଅପମାଦ ହେବାକୁ ଦିଅନ୍ତିନାହିଁ।
ତଦ୍ଧି ଵଯଂ ଵୃଣୀମହେ ଵରୁଣ ମିତ୍ରାର୍ଯମନ୍ । ଯେନା ନିରଂହସୋ ଯୂଯଂ ପାଥ ନେଥା ଚ ମର୍ତ୍ଯମତି ଦ୍ଵିଷଃ
ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ଆମେ ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମାଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆପଣମାନେ ଆମକୁ କଷ୍ଟରୁ ରକ୍ଷା କରି, ଶତ୍ରୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ନେଇଯାନ୍ତି।
ତେ ନୂନଂ ନୋଽଯମୂତଯେ ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା । ନଯିଷ୍ଠା ଉ ନୋ ନେଷଣି ପର୍ଷିଷ୍ଠା ଉ ନଃ ପର୍ଷଣ୍ଯତି ଦ୍ଵିଷଃ
ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମା ନିଶ୍ଚିତ ଆମକୁ ନିରାପଦ ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଯାନ୍ତୁ। ସେମାନେ ଆମକୁ ନେଇଯାନ୍ତୁ, ଆମକୁ ଶତ୍ରୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଯୂଯଂ ଵିଶ୍ଵଂ ପରି ପାଥ ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା । ଯୁଷ୍ମାକଂ ଶର୍ମଣି ପ୍ରିଯେ ସ୍ଯାମ ସୁପ୍ରଣୀତଯୋଽତି ଦ୍ଵିଷଃ
ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମା, ଆପଣମାନେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଆମେ ଆପଣଙ୍କର ଆଶ୍ରୟରେ ପ୍ରିୟ ହେଉ, ଭଲ ନେତୃତ୍ୱରେ ଶତ୍ରୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା।
ଆଦିତ୍ଯାସୋ ଅତି ସ୍ରିଧୋ ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା । ଉଗ୍ରଂ ମରୁଦ୍ଭୀ ରୁଦ୍ରଂ ହୁଵେମେନ୍ଦ୍ରମଗ୍ନିଂ ସ୍ଵସ୍ତଯେଽତି ଦ୍ଵିଷଃ
ଆଦିତ୍ୟମାନେ—ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମା—ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ମୁଁ ମାରୁତମାନେ ସହିତ ଉଗ୍ର ରୁଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଡାକୁଛି, ଶତ୍ରୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ପାଇଁ।
ନେତାର ଊ ଷୁ ଣସ୍ତିରୋ ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା । ଅତି ଵିଶ୍ଵାନି ଦୁରିତା ରାଜାନଶ୍ଚର୍ଷଣୀନାମତି ଦ୍ଵିଷଃ
ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମା ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତୁ। ଏହି ରାଜାମାନେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ଶତ୍ରୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ନେଇଯାନ୍ତୁ।
ଶୁନମସ୍ମଭ୍ଯମୂତଯେ ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା । ଶର୍ମ ଯଚ୍ଛନ୍ତୁ ସପ୍ରଥ ଆଦିତ୍ଯାସୋ ଯଦୀମହେ ଅତି ଦ୍ଵିଷଃ
ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମା, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତ ରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେପରି ଆମେ ଶତ୍ରୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା।
ଯଥା ହ ତ୍ଯଦ୍ଵସଵୋ ଗୌର୍ଯଂ ଚିତ୍ପଦି ଷିତାମମୁଞ୍ଚତା ଯଜତ୍ରାଃ । ଏଵୋ ଷ୍ଵସ୍ମନ୍ମୁଞ୍ଚତା ଵ୍ଯଂହଃ ପ୍ର ତାର୍ଯଗ୍ନେ ପ୍ରତରଂ ନ ଆଯୁଃ
ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଗୋକୁ ଗୋଶାଳାରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେପରି ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କର। ଆଗ୍ନି, ଆମର ଅପମାଦ ଦୂର କର, ଯେପରି ନାଉକା ନଦୀ ଅପର ପାରକୁ ନେଇଯାଏ।
ରାତ୍ରୀ ଵ୍ଯଖ୍ଯଦାଯତୀ ପୁରୁତ୍ରା ଦେଵ୍ଯକ୍ଷଭିଃ । ଵିଶ୍ଵା ଅଧି ଶ୍ରିଯୋଽଧିତ
ରାତି ଆସିଛି, ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ତାରାମାଳା ସହ ଶୋଭିତ। ସେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀର ଅଧିକାରୀ ହୋଇଛି।
ଓର୍ଵପ୍ରା ଅମର୍ତ୍ଯା ନିଵତୋ ଦେଵ୍ଯୁଦ୍ଵତଃ । ଜ୍ଯୋତିଷା ବାଧତେ ତମଃ
ଅମର ଦେବୀ ଦୂର ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତଳ ଓ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ଅବତରିଛନ୍ତି; ସେ ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦେଇଛନ୍ତି।
ନିରୁ ସ୍ଵସାରମସ୍କୃତୋଷସଂ ଦେଵ୍ଯାଯତୀ । ଅପେଦୁ ହାସତେ ତମଃ
ଏହି ଦେବୀ ଆଗକୁ ବଢ଼ି, ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ଉଷାକୁ ଦୂରେ ପଠାଇଦେଇଛନ୍ତି; ଏବେ ଅନ୍ଧକାର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି, ଆଉ ହସୁନାହିଁ।
ସା ନୋ ଅଦ୍ଯ ଯସ୍ଯା ଵଯଂ ନି ତେ ଯାମନ୍ନଵିକ୍ଷ୍ମହି । ଵୃକ୍ଷେ ନ ଵସତିଂ ଵଯଃ
ଯାହାଙ୍କର ପଥରେ ଆମେ ଆଜି ଚାଲୁଛୁ, ସେ ଦେବୀ ଆମକୁ ଏମିତି ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେପରି ବୃକ୍ଷରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ବସନ୍ତି।
ନି ଗ୍ରାମାସୋ ଅଵିକ୍ଷତ ନି ପଦ୍ଵନ୍ତୋ ନି ପକ୍ଷିଣଃ । ନି ଶ୍ଯେନାସଶ୍ଚିଦର୍ଥିନଃ
ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ପଦେ ଚଳିଥିବା ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏହିଁ ଭଳି ଭୂଖା ଶ୍ୟେନପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଯାଵଯା ଵୃକ୍ଯଂ ଵୃକଂ ଯଵଯ ସ୍ତେନମୂର୍ମ୍ଯେ । ଅଥା ନଃ ସୁତରା ଭଵ
ବନ୍ୟପଶୁ, ନିର୍ଦୟ ଓ ଚୋରକୁ ଆମ ପଥରୁ ଦୂର କର; ତାପରେ ଆମ ପ୍ରବଳ ରକ୍ଷକ ହେଉ।
ଉପ ମା ପେପିଶତ୍ତମଃ କୃଷ୍ଣଂ ଵ୍ଯକ୍ତମସ୍ଥିତ । ଉଷ ଋଣେଵ ଯାତଯ
କଳା ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ଅନ୍ଧକାର ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଥିଲା; ରାତି, ଋଣ ପରି, ଏହାକୁ ଦୂରେ ନେଇଯା।
ଉପ ତେ ଗା ଇଵାକରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଦୁହିତର୍ଦିଵଃ । ରାତ୍ରି ସ୍ତୋମଂ ନ ଜିଗ୍ଯୁଷେ
ଗାଈମାନେ ଯେପରି ଗୋଶାଳାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି; ଦିନର ଝିଅ ରାତି, ଅଜୟ ଯଶୋଗୀତ ଚୟନ କର।