ସମୁଦ୍ରାଦୂର୍ମିମୁଦିଯର୍ତି ଵେନୋ ନଭୋଜାଃ ପୃଷ୍ଠଂ ହର୍ଯତସ୍ଯ ଦର୍ଶି । ଋତସ୍ଯ ସାନାଵଧି ଵିଷ୍ଟପି ଭ୍ରାଟ୍ ସମାନଂ ଯୋନିମଭ୍ଯନୂଷତ ଵ୍ରାଃ
ବେନ ସମୁଦ୍ରରୁ ତରଙ୍ଗ ଭାବେ ଉଠି, ଆକାଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକା ଦେହରେ ଚଢ଼ିଯାଏ। ସତ୍ୟର ଶିଖରକୁ ପହଁଚି, ଗୋଷ୍ଠୀମାନେ ସେଇ ଏକ ମୂଳକୁ ଖୋଜିଥିଲେ।
ସମାନଂ ପୂର୍ଵୀରଭି ଵାଵଶାନାସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ଵତ୍ସସ୍ଯ ମାତରଃ ସନୀଳାଃ । ଋତସ୍ଯ ସାନାଵଧି ଚକ୍ରମାଣା ରିହନ୍ତି ମଧ୍ଵୋ ଅମୃତସ୍ଯ ଵାଣୀଃ
ପୁରୁଣା ମାଆମାନେ, ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ବଛଡ଼ା ପାଖରେ ରହି, ତାକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି। ସତ୍ୟର ଶିଖରକୁ ଚଳି, ସେମାନେ ମଧୁ ଓ ଅମୃତର ଧାରା ଖୋଜନ୍ତି।
ଜାନନ୍ତୋ ରୂପମକୃପନ୍ତ ଵିପ୍ରା ମୃଗସ୍ଯ ଘୋଷଂ ମହିଷସ୍ଯ ହି ଗ୍ମନ୍ । ଋତେନ ଯନ୍ତୋ ଅଧି ସିନ୍ଧୁମସ୍ଥୁର୍ଵିଦଦ୍ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଅମୃତାନି ନାମ
ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଜାଣି, ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିନଥିଲେ। ସେମାନେ ବୃଷଭର ଗର୍ଜନ ଓ ମୃଗର ଚିତ୍କାର ଶୁଣିଥିଲେ। ସତ୍ୟପଥରେ ଯାଇ, ସେମାନେ ନଦୀପାରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ—ଗନ୍ଧର୍ବ ଅମୃତ ନାମ ଉଦ୍ଘାଟନ କଲେ।
ଅପ୍ସରା ଜାରମୁପସିଷ୍ମିଯାଣା ଯୋଷା ବିଭର୍ତି ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ । ଚରତ୍ପ୍ରିଯସ୍ଯ ଯୋନିଷୁ ପ୍ରିଯଃ ସନ୍ସୀଦତ୍ପକ୍ଷେ ହିରଣ୍ଯଯେ ସ ଵେନଃ
ଅପ୍ସରା ତାଙ୍କର ପ୍ରେମିକ ପାଖକୁ ଯାଉଛି, ତା ପରି ଜନା ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ତାଙ୍କୁ ଧାରଣ କରେ। ପ୍ରିୟ ନିବାସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ ଚଳିଯାଏ, ବେନ ସୁନା ଡାଣାରେ ବସିଯାଏ।
ନାକେ ସୁପର୍ଣମୁପ ଯତ୍ପତନ୍ତଂ ହୃଦା ଵେନନ୍ତୋ ଅଭ୍ଯଚକ୍ଷତ ତ୍ଵା । ହିରଣ୍ଯପକ୍ଷଂ ଵରୁଣସ୍ଯ ଦୂତଂ ଯମସ୍ଯ ଯୋନୌ ଶକୁନଂ ଭୁରଣ୍ଯୁମ୍
ଯେତେବେଳେ ସୁନା ଡାଣା ଥିବା ଗୃଧ୍ର ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିଲା, ବେନ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିବାମାନେ ହୃଦୟରେ ତୁମକୁ ଦେଖିଥିଲେ—ବରୁଣଙ୍କର ଦୂତ, ତୀବ୍ର ଦୌଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀ, ଯମଙ୍କ ନିବାସରେ।
ଊର୍ଧ୍ଵୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଅଧି ନାକେ ଅସ୍ଥାତ୍ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଚିତ୍ରା ବିଭ୍ରଦସ୍ଯାଯୁଧାନି । ଵସାନୋ ଅତ୍କଂ ସୁରଭିଂ ଦୃଶେ କଂ ସ୍ଵର୍ଣ ନାମ ଜନତ ପ୍ରିଯାଣି
ଗନ୍ଧର୍ବ ଆକାଶରେ ସିଧା ଦଢ଼ିଥିଲେ, ଏହି ଦେବତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ସୁଗନ୍ଧିତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ସେ ପ୍ରିୟ ସୁନା ନାମ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଦ୍ରପ୍ସଃ ସମୁଦ୍ରମଭି ଯଜ୍ଜିଗାତି ପଶ୍ଯନ୍ଗୃଧ୍ରସ୍ଯ ଚକ୍ଷସା ଵିଧର୍ମନ୍ । ଭାନୁଃ ଶୁକ୍ରେଣ ଶୋଚିଷା ଚକାନସ୍ତୃତୀଯେ ଚକ୍ରେ ରଜସି ପ୍ରିଯାଣି
ଯେତେବେଳେ ତିଆଁ ବିନ୍ଦୁ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଉଛି, ଗୃଧ୍ରର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଛି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକା ଶୁଦ୍ଧ ଆଲୋକରେ ଚମକୁଛି, ତୃତୀୟ ଆକାଶରେ ପ୍ରିୟ ଜିନିଷ ତିଆରି କରୁଛି।
ଇମଂ ନୋ ଅଗ୍ନ ଉପ ଯଜ୍ଞମେହି ପଞ୍ଚଯାମଂ ତ୍ରିଵୃତଂ ସପ୍ତତନ୍ତୁମ୍ । ଅସୋ ହଵ୍ଯଵାଳୁତ ନଃ ପୁରୋଗା ଜ୍ଯୋଗେଵ ଦୀର୍ଘଂ ତମ ଆଶଯିଷ୍ଠାଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଏହି ଆମର ପଞ୍ଚଭାଗୀ, ତିନିସୂତ୍ରୀ, ସାତତନ୍ତୁ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସ। ତୁମେ ହବ୍ୟ ଗ୍ରାହକ, ଆମକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଅ—ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀର୍ଘ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କର।
ଅଦେଵାଦ୍ଦେଵଃ ପ୍ରଚତା ଗୁହା ଯନ୍ପ୍ରପଶ୍ଯମାନୋ ଅମୃତତ୍ଵମେମି । ଶିଵଂ ଯତ୍ସନ୍ତମଶିଵୋ ଜହାମି ସ୍ଵାତ୍ସଖ୍ଯାଦରଣୀଂ ନାଭିମେମି
ଦେବତା ଭାବେ, ଅଦେବମାନେଠାରୁ ଦୂରେ ଯାଏ, ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଦେଖି, ଅମୃତତ୍ୱ ପାଉଛି। ଯାହା ଶୁଭ ଦେଖାଏ, ତାହା ଅଶୁଭ ହେଲେ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି, ନିଜ ସାଙ୍ଗମାନେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅରଣିର ନାଭିକୁ ଯାଏ ନାହିଁ।
ପଶ୍ଯନ୍ନନ୍ଯସ୍ଯା ଅତିଥିଂ ଵଯାଯା ଋତସ୍ଯ ଧାମ ଵି ମିମେ ପୁରୂଣି । ଶଂସାମି ପିତ୍ରେ ଅସୁରାଯ ଶେଵମଯଜ୍ଞିଯାଦ୍ଯଜ୍ଞିଯଂ ଭାଗମେମି
ଅନ୍ୟର ଅତିଥିକୁ ଦେଖି, ପକ୍ଷୀ ପରି ତ୍ୱରିତ ହୋଇ, ମୁଁ ସତ୍ୟର ଅନେକ ନିବାସ ମାପିଛି। ପିତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଠାକୁରଙ୍କୁ କହୁଛି—ମୁଁ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ଭାଗକୁ ଆସୁଛି, ଅଯୋଗ୍ଯକୁ ନୁହେଁ।
ବହ୍ଵୀଃ ସମା ଅକରମନ୍ତରସ୍ମିନ୍ନିନ୍ଦ୍ରଂ ଵୃଣାନଃ ପିତରଂ ଜହାମି । ଅଗ୍ନିଃ ସୋମୋ ଵରୁଣସ୍ତେ ଚ୍ଯଵନ୍ତେ ପର୍ଯାଵର୍ଦ୍ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ତଦଵାମ୍ଯାଯନ୍
ବହୁ ବର୍ଷ ମୁଁ ଭିତରେ କାମ କରିଛି, ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ବାଛି, ପିତାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି। ଅଗ୍ନି, ସୋମ, ବରୁଣ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାନ୍ତି—ଶାସକଙ୍କ ଆସନ ଚାରିପାଖରେ ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ନିର୍ମାଯା ଉ ତ୍ଯେ ଅସୁରା ଅଭୂଵନ୍ତ୍ଵଂ ଚ ମା ଵରୁଣ କାମଯାସେ । ଋତେନ ରାଜନ୍ନନୃତଂ ଵିଵିଞ୍ଚନ୍ମମ ରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯାଧିପତ୍ଯମେହି
ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଠାକୁରମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ହେ ବରୁଣ, ତୁମେ ମୋତେ ଚାହୁଁଛ। ରାଜା, ସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟାକୁ ଚିହ୍ନି, ମୋ ରାଜ୍ୟର ଶାସନକୁ ଆସ।
ଇଦଂ ସ୍ଵରିଦମିଦାସ ଵାମମଯଂ ପ୍ରକାଶ ଉର୍ଵନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ହନାଵ ଵୃତ୍ରଂ ନିରେହି ସୋମ ହଵିଷ୍ଟ୍ଵା ସନ୍ତଂ ହଵିଷା ଯଜାମ
ଏହା ଆଲୋକ, ଏହା ଧନ, ଏହା ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତୃତ ଆଲୋକମୟ ସ୍ଥାନ। ଚଳ, ଭୃତ୍ରକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ, ସୋମ ଆସ—ଯାହା ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ତାହାକୁ ହବି ଦେଇ ପୂଜିବା।
କଵିଃ କଵିତ୍ଵା ଦିଵି ରୂପମାସଜଦପ୍ରଭୂତୀ ଵରୁଣୋ ନିରପଃ ସୃଜତ୍ । କ୍ଷେମଂ କୃଣ୍ଵାନା ଜନଯୋ ନ ସିନ୍ଧଵସ୍ତା ଅସ୍ଯ ଵର୍ଣଂ ଶୁଚଯୋ ଭରିଭ୍ରତି
କବି ତାଙ୍କର କବିତା ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରେ ଏକ ଆକୃତି ତିଆରି କଲେ। ବରୁଣ, କେହି ବାଧା ଦେଇନଥିବା, ଜଳକୁ ପଠାଇଲେ। ଯେପରି ଲୋକମାନେ ନିରାପଦ ଘର କରନ୍ତି, ଶୁଦ୍ଧ ନଦୀମାନେ ତାଙ୍କର ରଙ୍ଗ ବହନ କରନ୍ତି।
ତା ଅସ୍ଯ ଜ୍ଯେଷ୍ଠମିନ୍ଦ୍ରିଯଂ ସଚନ୍ତେ ତା ଈମା କ୍ଷେତି ସ୍ଵଧଯା ମଦନ୍ତୀଃ । ତା ଈଂ ଵିଶୋ ନ ରାଜାନଂ ଵୃଣାନା ବୀଭତ୍ସୁଵୋ ଅପ ଵୃତ୍ରାଦତିଷ୍ଠନ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତିକୁ ଧରିଥାନ୍ତି। ନିଜ ଗୁଣରେ ଏଠାରେ ରହି, ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଯେପରି ପ୍ରଜାମାନେ ରାଜାକୁ ବାଛନ୍ତି, ସେମାନେ, ଭୟଙ୍କର ହୋଇ, ଭୃତ୍ରଠାରୁ ଦୂରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ।
ବୀଭତ୍ସୂନାଂ ସଯୁଜଂ ହଂସମାହୁରପାଂ ଦିଵ୍ଯାନାଂ ସଖ୍ଯେ ଚରନ୍ତମ୍ । ଅନୁଷ୍ଟୁଭମନୁ ଚର୍ଚୂର୍ଯମାଣମିନ୍ଦ୍ରଂ ନି ଚିକ୍ଯୁଃ କଵଯୋ ମନୀଷା
ଯେଉଁମାନେ ଭୟଙ୍କର ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ଥାନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ଜଳ ଓ ଆକାଶରେ ସଙ୍ଗ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ହଂସ ବୋଲି କହନ୍ତି। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁଷ୍ଠୁପ୍ ଛନ୍ଦରେ ଗାଇ ତାଳାଶ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜଣାଇଛନ୍ତି।
ଅହଂ ରୁଦ୍ରେଭିର୍ଵସୁଭିଶ୍ଚରାମ୍ଯହମାଦିତ୍ଯୈରୁତ ଵିଶ୍ଵଦେଵୈଃ । ଅହଂ ମିତ୍ରାଵରୁଣୋଭା ବିଭର୍ମ୍ଯହମିନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ଅହମଶ୍ଵିନୋଭା
ମୁଁ ରୁଦ୍ର ଓ ବସୁମାନେ ସହ ଚଳିଯାଏ। ମୁଁ ଆଦିତ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଚଳେ। ମୁଁ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଧାରଣ କରେ, ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଏବଂ ମୁଁ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟକୁ ଧାରଣ କରେ।
ଅହଂ ସୋମମାହନସଂ ବିଭର୍ମ୍ଯହଂ ତ୍ଵଷ୍ଟାରମୁତ ପୂଷଣଂ ଭଗମ୍ । ଅହଂ ଦଧାମି ଦ୍ରଵିଣଂ ହଵିଷ୍ମତେ ସୁପ୍ରାଵ୍ଯେ ଯଜମାନାଯ ସୁନ୍ଵତେ
ମୁଁ ପୂଷ୍ଟିଦାୟକ ସୋମକୁ ଧାରଣ କରେ, ମୁଁ ତ୍ୱଷ୍ଟା, ପୂଷଣ ଓ ଭଗକୁ ଧାରଣ କରେ। ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ହବି ଦେଉଛି, ମୁଁ ସେମାନେ ପାଇଁ ଧନ ଦେଉଛି।
ଅହଂ ରାଷ୍ଟ୍ରୀ ସଂଗମନୀ ଵସୂନାଂ ଚିକିତୁଷୀ ପ୍ରଥମା ଯଜ୍ଞିଯାନାମ୍ । ତାଂ ମା ଦେଵା ଵ୍ଯଦଧୁଃ ପୁରୁତ୍ରା ଭୂରିସ୍ଥାତ୍ରାଂ ଭୂର୍ଯାଵେଶଯନ୍ତୀମ୍
ମୁଁ ରାଷ୍ଟ୍ରର ଶାସକ, ଧନର ସଂଗ୍ରାହକ, ଜ୍ଞାନବାନ୍, ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଥମ ଅଧିକାରୀ। ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ବହୁ ସ୍ଥାନରେ ବଣ୍ଟନ କରିଛନ୍ତି, ମୋତେ ବହୁ ରୂପରେ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି।
ମଯା ସୋ ଅନ୍ନମତ୍ତି ଯୋ ଵିପଶ୍ଯତି ଯଃ ପ୍ରାଣିତି ଯ ଈଂ ଶୃଣୋତ୍ଯୁକ୍ତମ୍ । ଅମନ୍ତଵୋ ମାଂ ତ ଉପ କ୍ଷିଯନ୍ତି ଶ୍ରୁଧି ଶ୍ରୁତ ଶ୍ରଦ୍ଧିଵଂ ତେ ଵଦାମି
ମୋ ଦ୍ୱାରା ଯିଏ ଦେଖେ, ଶ୍ୱାସ ନିଏ, କିମ୍ବା କଥା ଶୁଣେ, ସେ ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଅବିବେକୀ, ସେମାନେ ମୋ ନିକଟରେ ରହନ୍ତି। ଶୁଣ, ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣିପାର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଯୋଗ୍ୟ କଥା କହୁଛି।
ଅହମେଵ ସ୍ଵଯମିଦଂ ଵଦାମି ଜୁଷ୍ଟଂ ଦେଵେଭିରୁତ ମାନୁଷେଭିଃ । ଯଂ କାମଯେ ତଂତମୁଗ୍ରଂ କୃଣୋମି ତଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ତମୃଷିଂ ତଂ ସୁମେଧାମ୍
ମୁଁ ଏହି କଥା କେବଳ ନିଜେ କହୁଛି, ଯାହା ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ। ଯାହାକୁ ମୁଁ ଚାହେଁ, ତାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରେ, ତାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଋଷି, ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ କରେ।
ଅହଂ ରୁଦ୍ରାଯ ଧନୁରା ତନୋମି ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷେ ଶରଵେ ହନ୍ତଵା ଉ । ଅହଂ ଜନାଯ ସମଦଂ କୃଣୋମ୍ଯହଂ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଆ ଵିଵେଶ
ମୁଁ ରୁଦ୍ର ପାଇଁ ଧନୁଷ ବାଣ୍ଧେ, ବ୍ରହ୍ମଦ୍ୱେଷୀଙ୍କୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ହତ କରିବାକୁ। ମୁଁ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ସାହ ଦେଉଛି, ମୁଁ ଦିନ ଓ ମାଟିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି।
ଅହଂ ସୁଵେ ପିତରମସ୍ଯ ମୂର୍ଧନ୍ମମ ଯୋନିରପ୍ସ୍ଵନ୍ତଃ ସମୁଦ୍ରେ । ତତୋ ଵି ତିଷ୍ଠେ ଭୁଵନାନୁ ଵିଶ୍ଵୋତାମୂଂ ଦ୍ଯାଂ ଵର୍ଷ୍ମଣୋପ ସ୍ପୃଶାମି
ମୁଁ ଏହି ସଂସାରର ଶିର ଉପରେ ପିତାକୁ ସୃଷ୍ଟି କରେ। ମୋର ଉତ୍ସ ଜଳରେ, ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ। ସେଠାରୁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉପରେ ବିସ୍ତାର କରେ, ମୋର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ଛୁଁଉଛି।
ଅହମେଵ ଵାତ ଇଵ ପ୍ର ଵାମ୍ଯାରଭମାଣା ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ପରୋ ଦିଵା ପର ଏନା ପୃଥିଵ୍ଯୈତାଵତୀ ମହିନା ସଂ ବଭୂଵ
ମୁଁ ବାୟୁ ପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ବିକିରଣ କରେ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ଆକାଶ ଓ ଏହି ମାଟିଠାରୁ ଅଧିକ। ମୋର ମହିମା ଏତେ ବିଶାଳ।
ନ ତମଂହୋ ନ ଦୁରିତଂ ଦେଵାସୋ ଅଷ୍ଟ ମର୍ତ୍ଯମ୍ । ସଜୋଷସୋ ଯମର୍ଯମା ମିତ୍ରୋ ନଯନ୍ତି ଵରୁଣୋ ଅତି ଦ୍ଵିଷଃ
ଯେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ୟମା, ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଏକତାରେ ନେଇଯାନ୍ତି, ସେଠିକି ଦେବତାମାନେ କେବେ ତାଙ୍କୁ କଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଅପମାଦ ହେବାକୁ ଦିଅନ୍ତିନାହିଁ।
ତଦ୍ଧି ଵଯଂ ଵୃଣୀମହେ ଵରୁଣ ମିତ୍ରାର୍ଯମନ୍ । ଯେନା ନିରଂହସୋ ଯୂଯଂ ପାଥ ନେଥା ଚ ମର୍ତ୍ଯମତି ଦ୍ଵିଷଃ
ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ଆମେ ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମାଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆପଣମାନେ ଆମକୁ କଷ୍ଟରୁ ରକ୍ଷା କରି, ଶତ୍ରୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ନେଇଯାନ୍ତି।
ତେ ନୂନଂ ନୋଽଯମୂତଯେ ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା । ନଯିଷ୍ଠା ଉ ନୋ ନେଷଣି ପର୍ଷିଷ୍ଠା ଉ ନଃ ପର୍ଷଣ୍ଯତି ଦ୍ଵିଷଃ
ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମା ନିଶ୍ଚିତ ଆମକୁ ନିରାପଦ ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଯାନ୍ତୁ। ସେମାନେ ଆମକୁ ନେଇଯାନ୍ତୁ, ଆମକୁ ଶତ୍ରୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଯୂଯଂ ଵିଶ୍ଵଂ ପରି ପାଥ ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା । ଯୁଷ୍ମାକଂ ଶର୍ମଣି ପ୍ରିଯେ ସ୍ଯାମ ସୁପ୍ରଣୀତଯୋଽତି ଦ୍ଵିଷଃ
ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମା, ଆପଣମାନେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଆମେ ଆପଣଙ୍କର ଆଶ୍ରୟରେ ପ୍ରିୟ ହେଉ, ଭଲ ନେତୃତ୍ୱରେ ଶତ୍ରୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା।
ଆଦିତ୍ଯାସୋ ଅତି ସ୍ରିଧୋ ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା । ଉଗ୍ରଂ ମରୁଦ୍ଭୀ ରୁଦ୍ରଂ ହୁଵେମେନ୍ଦ୍ରମଗ୍ନିଂ ସ୍ଵସ୍ତଯେଽତି ଦ୍ଵିଷଃ
ଆଦିତ୍ୟମାନେ—ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମା—ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ମୁଁ ମାରୁତମାନେ ସହିତ ଉଗ୍ର ରୁଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଡାକୁଛି, ଶତ୍ରୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ପାଇଁ।
ନେତାର ଊ ଷୁ ଣସ୍ତିରୋ ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା । ଅତି ଵିଶ୍ଵାନି ଦୁରିତା ରାଜାନଶ୍ଚର୍ଷଣୀନାମତି ଦ୍ଵିଷଃ
ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମା ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତୁ। ଏହି ରାଜାମାନେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ଶତ୍ରୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ନେଇଯାନ୍ତୁ।