ଊର୍ଜୋ ନପାତ୍ସହସାଵନ୍ନିତି ତ୍ଵୋପସ୍ତୁତସ୍ଯ ଵନ୍ଦତେ ଵୃଷା ଵାକ୍ । ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋଷାମ ତ୍ଵଯା ସୁଵୀରା ଦ୍ରାଘୀଯ ଆଯୁଃ ପ୍ରତରଂ ଦଧାନାଃ
ଓ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ବଳବାନ୍, ଏଭଳି ବୃଷଭର କଣ୍ଠ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ଯିଏ ପ୍ରଶଂସିତ; ଆମେ ତୁମକୁ ଗୀତ ଗାଇବା, ତୁମେ ଆମର ରକ୍ଷକ ହେଉଥିବା, ଦୀର୍ଘ ଓ ସୁଖମୟ ଜୀବନ ଆମେ ପାଉ।
ଇତି ତ୍ଵାଗ୍ନେ ଵୃଷ୍ଟିହଵ୍ଯସ୍ଯ ପୁତ୍ରା ଉପସ୍ତୁତାସ ଋଷଯୋଽଵୋଚନ୍ । ତାଁଶ୍ଚ ପାହି ଗୃଣତଶ୍ଚ ସୂରୀନ୍ଵଷଡ୍ଵଷଳିତ୍ଯୂର୍ଧ୍ଵାସୋ ଅନକ୍ଷନ୍ନମୋ ନମ ଇତ୍ଯୂର୍ଧ୍ଵାସୋ ଅନକ୍ଷନ୍
ଏଭଳି ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ବୃଷ୍ଟିହବ୍ୟଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନେ, ପ୍ରଶଂସା କରିଛନ୍ତି, ଓ ଋଷି; ସେମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କର ନେତାମାନେ, ଯେମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର; 'ବଷଟ୍, ବଷଟ୍' ବୋଲି ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଛନ୍ତି, 'ନମସ୍କାର, ନମସ୍କାର' ବୋଲି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଛନ୍ତି।
ପିବା ସୋମଂ ମହତ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଯ ପିବା ଵୃତ୍ରାଯ ହନ୍ତଵେ ଶଵିଷ୍ଠ । ପିବ ରାଯେ ଶଵସେ ହୂଯମାନଃ ପିବ ମଧ୍ଵସ୍ତୃପଦିନ୍ଦ୍ରା ଵୃଷସ୍ଵ
ସୋମରସ ପିଉ, ବଡ଼ ଶକ୍ତି ପାଇଁ; ପିଉ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ ପାଇଁ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଧନ ଓ ବଳ ପାଇଁ, ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଉଥିବାବେଳେ ପିଉ; ମଧୁର ଚାପିଥିବା ସୋମ ପିଉ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବଳବାନ୍ ହେଉ।
ଅସ୍ଯ ପିବ କ୍ଷୁମତଃ ପ୍ରସ୍ଥିତସ୍ଯେନ୍ଦ୍ର ସୋମସ୍ଯ ଵରମା ସୁତସ୍ଯ । ସ୍ଵସ୍ତିଦା ମନସା ମାଦଯସ୍ଵାର୍ଵାଚୀନୋ ରେଵତେ ସୌଭଗାଯ
ଏହି ସମୃଦ୍ଧ, ବହିଥିବା ସୋମରସ ପିଉ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଚାପିଥିବା; ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅ, ମନରେ ଆନନ୍ଦ କର, ନିକଟକୁ ଆ, ଆମ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୌଭାଗ୍ୟ ଆଣ।
ମମତ୍ତୁ ତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯଃ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ମମତ୍ତୁ ଯଃ ସୂଯତେ ପାର୍ଥିଵେଷୁ । ମମତ୍ତୁ ଯେନ ଵରିଵଶ୍ଚକର୍ଥ ମମତ୍ତୁ ଯେନ ନିରିଣାସି ଶତ୍ରୂନ୍
ଦିବ୍ୟ ସୋମ ତୁମକୁ ମତ୍ତ କରୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପୃଥିବୀରେ ଚାପିଥିବା ସେଠି ସୋମ ମତ୍ତ କରୁ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବିଶାଳ ଜାଗା କଲ, ସେଠି ମତ୍ତ କରୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଶ୍ୱ କର, ସେଠି ମତ୍ତ କର।
ଆ ଦ୍ଵିବର୍ହା ଅମିନୋ ଯାତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃଷା ହରିଭ୍ଯାଂ ପରିଷିକ୍ତମନ୍ଧଃ । ଗଵ୍ଯା ସୁତସ୍ଯ ପ୍ରଭୃତସ୍ଯ ମଧ୍ଵଃ ସତ୍ରା ଖେଦାମରୁଶହା ଵୃଷସ୍ଵ
ଦୁଇଟି ସୁନା ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ଦୁଇ ଦ୍ୱାର ମଧ୍ୟରେ, ଭଲଭାବେ ଢାଳିଥିବା ପାନୀୟ ପାଇଁ ବଳବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଆସୁ; ଗାଁ ପାଇଁ, ଚାପିଥିବା ମଧୁର ପାନୀୟ ପାଇଁ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରୁଥିବା ବଳବାନ୍ ଏକାସাথে ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ।
ନି ତିଗ୍ମାନି ଭ୍ରାଶଯନ୍ଭ୍ରାଶ୍ଯାନ୍ଯଵ ସ୍ଥିରା ତନୁହି ଯାତୁଜୂନାମ୍ । ଉଗ୍ରାଯ ତେ ସହୋ ବଲଂ ଦଦାମି ପ୍ରତୀତ୍ଯା ଶତ୍ରୂନ୍ଵିଗଦେଷୁ ଵୃଶ୍ଚ
ଯାତୁମାନେର ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଜଳୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଜଳାଇଦେ, ସେମାନଙ୍କର ଦୃଢ଼ ରକ୍ଷାକୁ କାଟିଦେ; ତୁମେ, ଉଗ୍ର, ଶକ୍ତି ଓ ବଳ ନିଅ—ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଗେଇ ଯାଅ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳନ କର।
ଵ୍ଯର୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ତନୁହି ଶ୍ରଵାଂସ୍ଯୋଜ ସ୍ଥିରେଵ ଧନ୍ଵନୋଽଭିମାତୀଃ । ଅସ୍ମଦ୍ର୍ଯଗ୍ଵାଵୃଧାନଃ ସହୋଭିରନିଭୃଷ୍ଟସ୍ତନ୍ଵଂ ଵାଵୃଧସ୍ଵ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଓ ବଳକୁ ବଢ଼ାଅ, ଦୃଢ଼ ଧନୁଷ ପରି, ଶତ୍ରୁମାନେ ବିପକ୍ଷରେ; ଆମ ସହିତ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ, ତୁମର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଅଜୟ ହେଉ, ନିଜ ବଳକୁ ବଢ଼ାଅ।
ଇଦଂ ହଵିର୍ମଘଵନ୍ତୁଭ୍ଯଂ ରାତଂ ପ୍ରତି ସମ୍ରାଳହୃଣାନୋ ଗୃଭାଯ । ତୁଭ୍ଯଂ ସୁତୋ ମଘଵନ୍ତୁଭ୍ଯଂ ପକ୍ଵୋଽଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ର ପିବ ଚ ପ୍ରସ୍ଥିତସ୍ଯ
ଏହି ହବି, ଦାନଶୀଳ, ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ; ରାଜା, ଆନନ୍ଦରେ ଏହା ଗ୍ରହଣ କର; ତୁମ ପାଇଁ ସୋମ ଚାପିଯାଇଛି, ତୁମ ପାଇଁ ରନ୍ଧାଯାଇଛି—ଖାଅ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବଂ ବହିଥିବା ରସ ପିଉ।
ଅଦ୍ଧୀଦିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସ୍ଥିତେମା ହଵୀଂଷି ଚନୋ ଦଧିଷ୍ଵ ପଚତୋତ ସୋମମ୍ । ପ୍ରଯସ୍ଵନ୍ତଃ ପ୍ରତି ହର୍ଯାମସି ତ୍ଵା ସତ୍ଯାଃ ସନ୍ତୁ ଯଜମାନସ୍ଯ କାମାଃ
ଖାଅ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରସ୍ତୁତ ହବି; ଆମ ପାଇଁ ରନ୍ଧାଯାଇଥିବା ଓ ଚାପିଥିବା ସୋମ ଗ୍ରହଣ କର; ଆମେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା—ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାର ଇଚ୍ଛା ସତ୍ୟ ହେଉ।
ପ୍ରେନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନିଭ୍ଯାଂ ସୁଵଚସ୍ଯାମିଯର୍ମି ସିନ୍ଧାଵିଵ ପ୍ରେରଯଂ ନାଵମର୍କୈଃ । ଅଯା ଇଵ ପରି ଚରନ୍ତି ଦେଵା ଯେ ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଧନଦା ଉଦ୍ଭିଦଶ୍ଚ
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଭଲ କଥାରେ ଡାକୁଛି, ଯେପରି ନଦୀରେ ନୌକା ଉଡ଼ାଯାଏ ଚାପୁ ଦ୍ୱାରା; ଏହି ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଘୁରୁଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ଆମକୁ ଧନ ଓ ଗୁପ୍ତ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ନ ଵା ଉ ଦେଵାଃ କ୍ଷୁଧମିଦ୍ଵଧଂ ଦଦୁରୁତାଶିତମୁପ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ମୃତ୍ଯଵଃ । ଉତୋ ରଯିଃ ପୃଣତୋ ନୋପ ଦସ୍ଯତ୍ଯୁତାପୃଣନ୍ମର୍ଡିତାରଂ ନ ଵିନ୍ଦତେ
ଦେବତାମାନେ କେବେ ଭୁଖ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ଖାଉଥିବା ଅଛି, ମୃତ୍ୟୁ ସେଠାକୁ ଯାଏ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଦେଇନାହାଁତି, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଧନ ରହେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଯିଏ ଅଂଶ ଦେଉ ନାହିଁ, ସେ ସହଯୋଗୀ ମିଳେ ନାହିଁ।
ଯ ଆଧ୍ରାଯ ଚକମାନାଯ ପିତ୍ଵୋଽନ୍ନଵାନ୍ସନ୍ରଫିତାଯୋପଜଗ୍ମୁଷେ । ସ୍ଥିରଂ ମନଃ କୃଣୁତେ ସେଵତେ ପୁରୋତୋ ଚିତ୍ସ ମର୍ଡିତାରଂ ନ ଵିନ୍ଦତେ
ଯିଏ ଭୁଖା, ତରସିଥିବା, ଆବଶ୍ୟକରେ ଆସିଥିବାକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଉଛି, ସେ ନିଜ ମନକୁ ଦୃଢ଼ କରେ, ଅନ୍ୟମାନେଠାରେ ସେବା କରେ, ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ମଧ୍ୟ ସହଯୋଗୀ ହାରାଏ ନାହିଁ।
ସ ଇଦ୍ଭୋଜୋ ଯୋ ଗୃହଵେ ଦଦାତ୍ଯନ୍ନକାମାଯ ଚରତେ କୃଶାଯ । ଅରମସ୍ମୈ ଭଵତି ଯାମହୂତା ଉତାପରୀଷୁ କୃଣୁତେ ସଖାଯମ୍
ସେଇ ଲୋକ ଦୟାଳୁ, ଯିଏ ନିଜ ଘରେ ଭୋଜନ ଦେଇଥାଏ ଭୁଖା ଓ ଦୁଃଖୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ଦୁର୍ବଳ ଓ ଅନ୍ନକାମୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଥାଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଡାକିଲେ ସେ ସାଥୀ ହେଉଛି, ଅଜଣାଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ ସେ ମିତ୍ରତା କରେ।
ନ ସ ସଖା ଯୋ ନ ଦଦାତି ସଖ୍ଯେ ସଚାଭୁଵେ ସଚମାନାଯ ପିତ୍ଵଃ । ଅପାସ୍ମାତ୍ପ୍ରେଯାନ୍ନ ତଦୋକୋ ଅସ୍ତି ପୃଣନ୍ତମନ୍ଯମରଣଂ ଚିଦିଚ୍ଛେତ୍
ଯିଏ ସାଥୀଙ୍କୁ ଦେଉନାହିଁ, ଯିଏ ସହଯୋଗ ଚାହିଁଥିବା ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ ସାଙ୍ଗକୁ ଦେଉନାହିଁ, ସେ କେବେ ମିତ୍ର ନୁହେଁ। ଏମିତି ଲୋକଠାରୁ ଦୂରେ ରହିବା ଉଚିତ, ତାଙ୍କ ଘରେ କେବେ ଆଶ୍ରୟ ମିଳେନାହିଁ; ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ମଧ୍ୟ ଦାନଶୀଳ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା କରାଯାଏ।
ପୃଣୀଯାଦିନ୍ନାଧମାନାଯ ତଵ୍ଯାନ୍ଦ୍ରାଘୀଯାଂସମନୁ ପଶ୍ଯେତ ପନ୍ଥାମ୍ । ଓ ହି ଵର୍ତନ୍ତେ ରଥ୍ଯେଵ ଚକ୍ରାନ୍ଯମନ୍ଯମୁପ ତିଷ୍ଠନ୍ତ ରାଯଃ
ଯିଏ ଅନ୍ନ ଚାହିଁଥିବା ଦୁଃଖୀକୁ ଦେଉଛି, ତାଙ୍କୁ ଦେଉଥିବା ଉଚିତ। ସେ ଉଚ୍ଚ ମାନ୍ୟଙ୍କ ଚାଲିଥିବା ପଥକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ। ଯେପରି ରଥର ଚକା ଘୁରିଘୁରି ଚାଲେ, ସେପରି ଧନ-ସମ୍ପଦ ଏକ ଠାରୁ ଅନ୍ୟଠାରେ ଯାଏ।
ମୋଘମନ୍ନଂ ଵିନ୍ଦତେ ଅପ୍ରଚେତାଃ ସତ୍ଯଂ ବ୍ରଵୀମି ଵଧ ଇତ୍ସ ତସ୍ଯ । ନାର୍ଯମଣଂ ପୁଷ୍ଯତି ନୋ ସଖାଯଂ କେଵଲାଘୋ ଭଵତି କେଵଲାଦୀ
ଯିଏ ଅବିବେକୀ, ସେ ବ୍ୟର୍ଥରେ ଅନ୍ନ ପାଏ—ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ଏହା ତାଙ୍କର ନାଶ। ସେ ମିତ୍ରତା ବଢ଼ାଏନାହିଁ, ସାଥୀଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କରେନାହିଁ; ଯିଏ ଏକା ଖାଏ, ସେ ଏକା ଦୁଷ୍କର୍ମ ଖାଏ।
କୃଷନ୍ନିତ୍ଫାଲ ଆଶିତଂ କୃଣୋତି ଯନ୍ନଧ୍ଵାନମପ ଵୃଙ୍କ୍ତେ ଚରିତ୍ରୈଃ । ଵଦନ୍ବ୍ରହ୍ମାଵଦତୋ ଵନୀଯାନ୍ପୃଣନ୍ନାପିରପୃଣନ୍ତମଭି ଷ୍ଯାତ୍
ଚାଷୀ ନିଜ ହାଳକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ, ଜମିକୁ ଚାଷ ଯୋଗ୍ୟ କରେ; ତାଙ୍କର କାମ ଦ୍ୱାରା ପଥ ସଫା କରେ। କଥା କହୁଥିବା ଲୋକ କହୁନ୍ତୁ, କିନ୍ତୁ ଦାନ କରୁଥିବା ଲୋକ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଯିଏ ଦେଉଛି, ସେ ଦେଉନଥିବାଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଏକପାଦ୍ଭୂଯୋ ଦ୍ଵିପଦୋ ଵି ଚକ୍ରମେ ଦ୍ଵିପାତ୍ତ୍ରିପାଦମଭ୍ଯେତି ପଶ୍ଚାତ୍ । ଚତୁଷ୍ପାଦେତି ଦ୍ଵିପଦାମଭିସ୍ଵରେ ସମ୍ପଶ୍ଯନ୍ପଙ୍କ୍ତୀରୁପତିଷ୍ଠମାନଃ
ଏକ ପାଦିଆ ଦୁଇ ପାଦିଆଠାରୁ ଅଧିକ ଆଗକୁ ଯାଏ, ଦୁଇ ପାଦିଆ ପଛରୁ ତିନି ପାଦିଆକୁ ଟପିଯାଏ; ଚାରି ପାଦିଆ ଦୁଇ ପାଦିଆଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆସିଥାଏ, ସେ ଅନୁଶାସନରେ ପଙ୍କ୍ତି ଦେଖି ନିଜ ସ୍ଥାନ ନେଇଥାଏ।
ସମୌ ଚିଦ୍ଧସ୍ତୌ ନ ସମଂ ଵିଵିଷ୍ଟଃ ସମ୍ମାତରା ଚିନ୍ନ ସମଂ ଦୁହାତେ । ଯମଯୋଶ୍ଚିନ୍ନ ସମା ଵୀର୍ଯାଣି ଜ୍ଞାତୀ ଚିତ୍ସନ୍ତୌ ନ ସମଂ ପୃଣୀତଃ
ଦୁଇ ହାତ ମଧ୍ୟ ସମାନ ନୁହେଁ, ଦୁଇ ମାଆ ମଧ୍ୟ ସମାନ ଦୁଧ ଦେଉନାହାନ୍ତି; ଯମଜ ଭାଇମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ସମାନ ନୁହେଁ, ଆପଣା ନିଜ ଲୋକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସମାନ ଭାଗ ଦେଉନାହାନ୍ତି।
ଅଗ୍ନେ ହଂସି ନ୍ଯତ୍ରିଣଂ ଦୀଦ୍ଯନ୍ମର୍ତ୍ଯେଷ୍ଵା । ସ୍ଵେ କ୍ଷଯେ ଶୁଚିଵ୍ରତ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ନିଜ ଘରେ ପବିତ୍ର ନିୟମରେ ରହି, ବାଧାକୁ ନଶ୍ୱାନ କରୁଛ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠସି ସ୍ଵାହୁତୋ ଘୃତାନି ପ୍ରତି ମୋଦସେ । ଯତ୍ତ୍ଵା ସ୍ରୁଚଃ ସମସ୍ଥିରନ୍
ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆହ୍ୱାନିତ ହୋଇ, ଘୃତର ଅର୍ପଣରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ; ଯାହା ପାଇଁ ତୁମ ପାଇଁ ଚମଚ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ସ ଆହୁତୋ ଵି ରୋଚତେଽଗ୍ନିରୀଳେନ୍ଯୋ ଗିରା । ସ୍ରୁଚା ପ୍ରତୀକମଜ୍ଯତେ
ଏଭଳି ଆହ୍ୱାନ କଲେ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦେଖାଯାଏ; ଚମଚରେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଘୃତ ଲଗାଯାଏ।
ଘୃତେନାଗ୍ନିଃ ସମଜ୍ଯତେ ମଧୁପ୍ରତୀକ ଆହୁତଃ । ରୋଚମାନୋ ଵିଭାଵସୁଃ
ଘୃତରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରାଯାଏ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ମଧୁର ମଧୁ ପରି ହୁଏ, ଆହ୍ୱାନ କଲେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦେଖାଯାଏ।
ଜରମାଣଃ ସମିଧ୍ଯସେ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ହଵ୍ଯଵାହନ । ତଂ ତ୍ଵା ହଵନ୍ତ ମର୍ତ୍ଯାଃ
ବୟସ୍କ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ହବ୍ୟ ଆଣିବା ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଜ୍ୱଳିଉଛ; ମାନବମାନେ ତୁମକୁ ଡାକିଥାନ୍ତି।
ତଂ ମର୍ତା ଅମର୍ତ୍ଯଂ ଘୃତେନାଗ୍ନିଂ ସପର୍ଯତ । ଅଦାଭ୍ଯଂ ଗୃହପତିମ୍
ମାନବମାନେ ଅମର ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଘୃତରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଅଦମ୍ୟ ଘରମୁଖ୍ୟ ଭାବେ।
ଅଦାଭ୍ଯେନ ଶୋଚିଷାଗ୍ନେ ରକ୍ଷସ୍ତ୍ଵଂ ଦହ । ଗୋପା ଋତସ୍ଯ ଦୀଦିହି
ଅଦମ୍ୟ ଆଗୁନିଆ ଶିଖାରେ, ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟକୁ ଦହିଦିଅ; ଧର୍ମର ରକ୍ଷକ ଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ।
ସ ତ୍ଵମଗ୍ନେ ପ୍ରତୀକେନ ପ୍ରତ୍ଯୋଷ ଯାତୁଧାନ୍ଯଃ । ଉରୁକ୍ଷଯେଷୁ ଦୀଦ୍ଯତ୍
ଏହିପରି, ଅଗ୍ନି, ତୁମ ମୁହଁରେ, ଯାତୁଧାନମାନେକୁ ଦୂରେ ରଖ; ବିସ୍ତୃତ ଘରମାନେରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ।
ତଂ ତ୍ଵା ଗୀର୍ଭିରୁରୁକ୍ଷଯା ହଵ୍ଯଵାହଂ ସମୀଧିରେ । ଯଜିଷ୍ଠଂ ମାନୁଷେ ଜନେ
ତୁମକୁ, ହବ୍ୟବାହକ, ବିସ୍ତୃତ ଘରମାନେରେ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରାଯାଇଛି; ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ତୁମେ।
ଇତି ଵା ଇତି ମେ ମନୋ ଗାମଶ୍ଵଂ ସନୁଯାମିତି । କୁଵିତ୍ସୋମସ୍ଯାପାମିତି
ମୋ ମନ ଭାବେ—'ମୁଁ ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା ପାଉ'। ହୋଇପାରେ ମୁଁ ସୋମରସ ପିଇପାରିବି।