ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସୋ ଅଧ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯାନି ତେଽଵର୍ଧଯନ୍ସୋମଵତ୍ଯା ଵଚସ୍ଯଯା । ରଦ୍ଧଂ ଵୃତ୍ରମହିମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ହନ୍ମନାଗ୍ନିର୍ନ ଜମ୍ଭୈସ୍ତୃଷ୍ଵନ୍ନମାଵଯତ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସେତେବେଳେ ତୁମ ଶୌର୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ସୋମ ଭରା କଥାରେ ବଢ଼ାଇଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବୃତ୍ର ବିଧ୍ୱଂସରେ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା; ଅଗ୍ନି ଯେପରି ଜହ୍ୱା ଦ୍ୱାରା ତୃଷ୍ଣାର୍ତ୍ତଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଉଛି, ସେପରି ସେ ଖାଦ୍ୟ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଭୂରି ଦକ୍ଷେଭିର୍ଵଚନେଭିରୃକ୍ଵଭିଃ ସଖ୍ଯେଭିଃ ସଖ୍ଯାନି ପ୍ର ଵୋଚତ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଧୁନିଂ ଚ ଚୁମୁରିଂ ଚ ଦମ୍ଭଯଞ୍ଛ୍ରଦ୍ଧାମନସ୍ଯା ଶୃଣୁତେ ଦଭୀତଯେ
ଅନେକ ଦକ୍ଷତା, ମଧୁର କଥା ଓ ମିତ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଏହି ସମ୍ପର୍କଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବା। ଇନ୍ଦ୍ର, ଶବ୍ଦ କରୁଥିବା ଓ ଚତୁର ଲୋକଙ୍କୁ ନିବାରଣ କରି, ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନଙ୍କୁ ସୁନି ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ପୁରୂଣ୍ଯା ଭରା ସ୍ଵଶ୍ଵ୍ଯା ଯେଭିର୍ମଂସୈ ନିଵଚନାନି ଶଂସନ୍ । ସୁଗେଭିର୍ଵିଶ୍ଵା ଦୁରିତା ତରେମ ଵିଦୋ ଷୁ ଣ ଉର୍ଵିଯା ଗାଧମଦ୍ଯ
ତୁମେ ଅନେକ ଉପହାର ଓ ନିଜ ଘୋଡ଼ା ଆଣିଛ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମର ସ୍ତୁତି ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚୁ। ସହଜ ରାସ୍ତା ଦେଇ ଆମେ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା; ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଆଜି ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଗଭୀର ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ।
ଘର୍ମା ସମନ୍ତା ତ୍ରିଵୃତଂ ଵ୍ଯାପତୁସ୍ତଯୋର୍ଜୁଷ୍ଟିଂ ମାତରିଶ୍ଵା ଜଗାମ । ଦିଵସ୍ପଯୋ ଦିଧିଷାଣା ଅଵେଷନ୍ଵିଦୁର୍ଦେଵାଃ ସହସାମାନମର୍କମ୍
ତିନିପଟେ ଉତ୍ତାପ ଆହୁରି ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା; ମାତରିଶ୍ୱାନ୍ ତାଙ୍କର ପ୍ରସନ୍ନତାକୁ ଗଲେ। ଦିବ୍ୟ ଝରଣାମାନେ ଦେବାକୁ ଚାହିଁ ଦୌଡ଼ିଲେ; ଦେବତାମାନେ ଶକ୍ତିର ଅଧିପତି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ।
ତିସ୍ରୋ ଦେଷ୍ଟ୍ରାଯ ନିରୃତୀରୁପାସତେ ଦୀର୍ଘଶ୍ରୁତୋ ଵି ହି ଜାନନ୍ତି ଵହ୍ନଯଃ । ତାସାଂ ନି ଚିକ୍ଯୁଃ କଵଯୋ ନିଦାନଂ ପରେଷୁ ଯା ଗୁହ୍ଯେଷୁ ଵ୍ରତେଷୁ
ତିନି ନାଶକ ଦେବୀ ଆହୁତିକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି; ଦୀର୍ଘଶ୍ରବଣ ଅଗ୍ନିମାନେ ସେମାନେ କିଏ ତାହା ଭଲଭାବେ ଜାଣନ୍ତି। ପଣ୍ଡିତମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ଆଧାର ଦେଖିଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଦୂର ଓ ଲୁଚିଥିବା ବିଧିରେ ଅଛନ୍ତି।
ଚତୁଷ୍କପର୍ଦା ଯୁଵତିଃ ସୁପେଶା ଘୃତପ୍ରତୀକା ଵଯୁନାନି ଵସ୍ତେ । ତସ୍ଯାଂ ସୁପର୍ଣା ଵୃଷଣା ନି ଷେଦତୁର୍ଯତ୍ର ଦେଵା ଦଧିରେ ଭାଗଧେଯମ୍
ଚାରି ଚୁଟି ଥିବା ଯୁବତୀ, ଶୁଭ୍ର ଶୃଙ୍ଗାରରେ ଶୋଭିତ, ଘୃତ ମୁହଁରେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି। ତାଙ୍କ ଉପରେ ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀ ବସିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଅଂଶ ରଖିଛନ୍ତି।
ଏକଃ ସୁପର୍ଣଃ ସ ସମୁଦ୍ରମା ଵିଵେଶ ସ ଇଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଭୁଵନଂ ଵି ଚଷ୍ଟେ । ତଂ ପାକେନ ମନସାପଶ୍ଯମନ୍ତିତସ୍ତଂ ମାତା ରେଳ୍ହି ସ ଉ ରେଳ୍ହି ମାତରମ୍
ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀ ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଓ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି। ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଦେଖିଲି; ମାଆ ତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ସେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ମାଆକୁ ଡାକିଲେ।
ସୁପର୍ଣଂ ଵିପ୍ରାଃ କଵଯୋ ଵଚୋଭିରେକଂ ସନ୍ତଂ ବହୁଧା କଲ୍ପଯନ୍ତି । ଛନ୍ଦାଂସି ଚ ଦଧତୋ ଅଧ୍ଵରେଷୁ ଗ୍ରହାନ୍ସୋମସ୍ଯ ମିମତେ ଦ୍ଵାଦଶ
ପଣ୍ଡିତମାନେ, ଋଷିମାନେ ନିଜ କଥା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀକୁ ଏକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ଛନ୍ଦ ରଖନ୍ତି ଓ ସୋମର ବାରଟି ପାତ୍ର ମାପନ୍ତି।
ଷଟ୍ତ୍ରିଂଶାଁଶ୍ଚ ଚତୁରଃ କଲ୍ପଯନ୍ତଶ୍ଛନ୍ଦାଂସି ଚ ଦଧତ ଆଦ୍ଵାଦଶମ୍ । ଯଜ୍ଞଂ ଵିମାଯ କଵଯୋ ମନୀଷ ଋକ୍ସାମାଭ୍ଯାଂ ପ୍ର ରଥଂ ଵର୍ତଯନ୍ତି
ଛଅତିରିଶି ଓ ଚାରିଟି ଗଠନ କରି, ସେମାନେ ଛନ୍ଦ ରଖନ୍ତି, ଏବଂ ପରେ ବାରଟିଏ। ପଣ୍ଡିତମାନେ ଯଜ୍ଞର ଅର୍ଥ ବୁଝି, ଋକ୍ ଓ ସାମ ମାନ୍ୟରେ ରଥକୁ ଚଳାନ୍ତି।
ଚତୁର୍ଦଶାନ୍ଯେ ମହିମାନୋ ଅସ୍ଯ ତଂ ଧୀରା ଵାଚା ପ୍ର ଣଯନ୍ତି ସପ୍ତ । ଆପ୍ନାନଂ ତୀର୍ଥଂ କ ଇହ ପ୍ର ଵୋଚଦ୍ଯେନ ପଥା ପ୍ରପିବନ୍ତେ ସୁତସ୍ଯ
ଚୌଦ ତାଙ୍କର ମହାଶକ୍ତି, ଯାହାକୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ସାତ ଭାଗ କଥା ଦ୍ୱାରା ଆଗକୁ ନେଇଯାନ୍ତି। ଏଠି କିଏ ପବିତ୍ର ଝରଣାକୁ ଯିବା ରାସ୍ତା କହିପାରିବ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଚାପା ସୋମ ପିଉଛନ୍ତି?
ସହସ୍ରଧା ପଞ୍ଚଦଶାନ୍ଯୁକ୍ଥା ଯାଵଦ୍ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ତାଵଦିତ୍ତତ୍ । ସହସ୍ରଧା ମହିମାନଃ ସହସ୍ରଂ ଯାଵଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ଵିଷ୍ଠିତଂ ତାଵତୀ ଵାକ୍
ହଜାର ଭାଗରେ, ପନ୍ଦରଟି ସ୍ତୁତି ଅଛି; ଯେପରି ଦିଗବିଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀ ବଡ଼, ସେପରି ଏହାର ବିସ୍ତାର। ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ହଜାର ଭାଗରେ, ହଜାର; ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ରହିଛି, ସେପରି ଏହି ବାଣୀର ବିସ୍ତାର।
କଶ୍ଛନ୍ଦସାଂ ଯୋଗମାଵେଦ ଧୀରଃ କୋ ଧିଷ୍ଣ୍ଯାଂ ପ୍ରତି ଵାଚଂ ପପାଦ । କମୃତ୍ଵିଜାମଷ୍ଟମଂ ଶୂରମାହୁର୍ହରୀ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନି ଚିକାଯ କଃ ସ୍ଵିତ୍
କିଏ, ପଣ୍ଡିତ ଛନ୍ଦମାନଙ୍କ ଏକତାକୁ ଜାଣେ? କିଏ ବିଦିପ୍ରସ୍ଥରେ ବାଣୀକୁ ରଖିଛି? କାହାକୁ ସତ୍ୟର ଅଷ୍ଟମ ଶୂର ବୋଲି କୁହନ୍ତି? କିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୁଇଟି ହରି ଘୋଡ଼ାକୁ ଚିହ୍ନିଛି?
ଭୂମ୍ଯା ଅନ୍ତଂ ପର୍ଯେକେ ଚରନ୍ତି ରଥସ୍ଯ ଧୂର୍ଷୁ ଯୁକ୍ତାସୋ ଅସ୍ଥୁଃ । ଶ୍ରମସ୍ଯ ଦାଯଂ ଵି ଭଜନ୍ତ୍ଯେଭ୍ଯୋ ଯଦା ଯମୋ ଭଵତି ହର୍ମ୍ଯେ ହିତଃ
କେହି ପୃଥିବୀର ସୀମା ଚାରିପାଖରେ ଘୁଞ୍ଚନ୍ତି; ଅନ୍ୟମାନେ ରଥର ଯୋକ ଠାରେ ଦଢ଼ିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜେ ନିଜେ କାମର ଅଂଶ ବାଣ୍ଟିନେଉଛନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଯମ ଘରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଚିତ୍ର ଇଚ୍ଛିଶୋସ୍ତରୁଣସ୍ଯ ଵକ୍ଷଥୋ ନ ଯୋ ମାତରାଵପ୍ଯେତି ଧାତଵେ । ଅନୂଧା ଯଦି ଜୀଜନଦଧା ଚ ନୁ ଵଵକ୍ଷ ସଦ୍ଯୋ ମହି ଦୂତ୍ଯଂ ଚରନ୍
ତରୁଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପକ୍ଷୀର ଛାତି ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ, ଯିଏ ନିଜ ମାଆଙ୍କୁ ଦୁଧ ପିବିବାକୁ ଆସେ। ଯଦି ଅବିବାହିତା ଜନ୍ମ ଦେଇ ତାକୁ ପୋଷଣ କରେ, ସେ ସତ୍ୱରେ ବଡ଼ ହୁଏ ଓ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରେ।
ଅଗ୍ନିର୍ହ ନାମ ଧାଯି ଦନ୍ନପସ୍ତମଃ ସଂ ଯୋ ଵନା ଯୁଵତେ ଭସ୍ମନା ଦତା । ଅଭିପ୍ରମୁରା ଜୁହ୍ଵା ସ୍ଵଧ୍ଵର ଇନୋ ନ ପ୍ରୋଥମାନୋ ଯଵସେ ଵୃଷା
ଅଗ୍ନି ନାମ ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି, ସେ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଯିଏ ତରୁଣ ଅବସ୍ଥାରେ କାଠକୁ ଆଗୁନିରେ ପୋଡ଼େ। ତାଙ୍କର ଉତ୍ସାହୀ ଜିଭା ଦ୍ୱାରା, ସେ ନିଜେ ନିଜେ ଆଗେ ବଢ଼ନ୍ତି, ଏବଂ ବଳିଆ ବୃଷ ଭଳି ଶୁଖିଆ ଘାସ ଉପରେ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି।
ତଂ ଵୋ ଵିଂ ନ ଦ୍ରୁଷଦଂ ଦେଵମନ୍ଧସ ଇନ୍ଦୁଂ ପ୍ରୋଥନ୍ତଂ ପ୍ରଵପନ୍ତମର୍ଣଵମ୍ । ଆସା ଵହ୍ନିଂ ନ ଶୋଚିଷା ଵିରପ୍ଶିନଂ ମହିଵ୍ରତଂ ନ ସରଜନ୍ତମଧ୍ଵନଃ
ଯେ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମ ପାଇଁ ଚାପି ନିଆଯାଇଛି, ପାହାଡ଼ ପରି ଅଟୁଟ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ସମୁଦ୍ର ପରି ବଢ଼ି ଓ ଝରି ପଡ଼ୁଥିବା—ଅଗ୍ନି ପରି ତୀବ୍ର ଆଲୋକରେ ଜଳୁଥିବା, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ, ପଥରେ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିବା—
ଵି ଯସ୍ଯ ତେ ଜ୍ରଯସାନସ୍ଯାଜର ଧକ୍ଷୋର୍ନ ଵାତାଃ ପରି ସନ୍ତ୍ଯଚ୍ଯୁତାଃ । ଆ ରଣ୍ଵାସୋ ଯୁଯୁଧଯୋ ନ ସତ୍ଵନଂ ତ୍ରିତଂ ନଶନ୍ତ ପ୍ର ଶିଷନ୍ତ ଇଷ୍ଟଯେ
ଯାହା ପାଇଁ, ବୟସ୍କ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ଶିଥିଳ ହୁଏ ନାହିଁ, ବାତାସ ତାଙ୍କୁ ହଲାଇପାରେ ନାହିଁ—ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରମାନେ ବିଜୟ ପାଇଁ ଯେପରି ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ତେଣୁ ତିନି ତୃତିୟ ତିନି ମଧ୍ୟ ଅସଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ, ବରଂ ଉତ୍ତମତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି।
ସ ଇଦଗ୍ନିଃ କଣ୍ଵତମଃ କଣ୍ଵସଖାର୍ଯଃ ପରସ୍ଯାନ୍ତରସ୍ଯ ତରୁଷଃ । ଅଗ୍ନିଃ ପାତୁ ଗୃଣତୋ ଅଗ୍ନିଃ ସୂରୀନଗ୍ନିର୍ଦଦାତୁ ତେଷାମଵୋ ନଃ
ସେ ଅଗ୍ନି, କଣ୍ବମାନେ ପରି, କଣ୍ବଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଭିତର ଓ ବାହାର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିବା; ଅଗ୍ନି ଗୀତଗାୟକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁ, ଅଗ୍ନି ନେତାମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁ, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ଆମର ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ।
ଵାଜିନ୍ତମାଯ ସହ୍ଯସେ ସୁପିତ୍ର୍ଯ ତୃଷୁ ଚ୍ଯଵାନୋ ଅନୁ ଜାତଵେଦସେ । ଅନୁଦ୍ରେ ଚିଦ୍ଯୋ ଧୃଷତା ଵରଂ ସତେ ମହିନ୍ତମାଯ ଧନ୍ଵନେଦଵିଷ୍ଯତେ
ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଉତ୍ତମ ବଂଶର, ତିନି ଜନଜାତି ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥିବା, ଜାତବେଦସଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା; ସବୁଠାରୁ ଦୃଢ଼ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ରୋକିପାରେ ନାହିଁ, କାରଣ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ।
ଏଵାଗ୍ନିର୍ମର୍ତୈଃ ସହ ସୂରିଭିର୍ଵସୁ ଷ୍ଟଵେ ସହସଃ ସୂନରୋ ନୃଭିଃ । ମିତ୍ରାସୋ ନ ଯେ ସୁଧିତା ଋତାଯଵୋ ଦ୍ଯାଵୋ ନ ଦ୍ଯୁମ୍ନୈରଭି ସନ୍ତି ମାନୁଷାନ୍
ଏଭଳି ଅଗ୍ନି, ମାନବମାନେ ଓ ଦାନଶୀଳମାନେ ସହିତ, ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ସାହସର ପୁତ୍ର, ପୁରୁଷମାନେ ସହିତ; ଯେମିତି ଭଲ ବନ୍ଧୁମାନେ ସତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଯେମିତି ଆକାଶ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ, ସେମାନେ ମାନବମାନେଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଊର୍ଜୋ ନପାତ୍ସହସାଵନ୍ନିତି ତ୍ଵୋପସ୍ତୁତସ୍ଯ ଵନ୍ଦତେ ଵୃଷା ଵାକ୍ । ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋଷାମ ତ୍ଵଯା ସୁଵୀରା ଦ୍ରାଘୀଯ ଆଯୁଃ ପ୍ରତରଂ ଦଧାନାଃ
ଓ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ବଳବାନ୍, ଏଭଳି ବୃଷଭର କଣ୍ଠ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ଯିଏ ପ୍ରଶଂସିତ; ଆମେ ତୁମକୁ ଗୀତ ଗାଇବା, ତୁମେ ଆମର ରକ୍ଷକ ହେଉଥିବା, ଦୀର୍ଘ ଓ ସୁଖମୟ ଜୀବନ ଆମେ ପାଉ।
ଇତି ତ୍ଵାଗ୍ନେ ଵୃଷ୍ଟିହଵ୍ଯସ୍ଯ ପୁତ୍ରା ଉପସ୍ତୁତାସ ଋଷଯୋଽଵୋଚନ୍ । ତାଁଶ୍ଚ ପାହି ଗୃଣତଶ୍ଚ ସୂରୀନ୍ଵଷଡ୍ଵଷଳିତ୍ଯୂର୍ଧ୍ଵାସୋ ଅନକ୍ଷନ୍ନମୋ ନମ ଇତ୍ଯୂର୍ଧ୍ଵାସୋ ଅନକ୍ଷନ୍
ଏଭଳି ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ବୃଷ୍ଟିହବ୍ୟଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନେ, ପ୍ରଶଂସା କରିଛନ୍ତି, ଓ ଋଷି; ସେମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କର ନେତାମାନେ, ଯେମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର; 'ବଷଟ୍, ବଷଟ୍' ବୋଲି ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଛନ୍ତି, 'ନମସ୍କାର, ନମସ୍କାର' ବୋଲି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଛନ୍ତି।
ପିବା ସୋମଂ ମହତ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଯ ପିବା ଵୃତ୍ରାଯ ହନ୍ତଵେ ଶଵିଷ୍ଠ । ପିବ ରାଯେ ଶଵସେ ହୂଯମାନଃ ପିବ ମଧ୍ଵସ୍ତୃପଦିନ୍ଦ୍ରା ଵୃଷସ୍ଵ
ସୋମରସ ପିଉ, ବଡ଼ ଶକ୍ତି ପାଇଁ; ପିଉ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ ପାଇଁ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଧନ ଓ ବଳ ପାଇଁ, ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଉଥିବାବେଳେ ପିଉ; ମଧୁର ଚାପିଥିବା ସୋମ ପିଉ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବଳବାନ୍ ହେଉ।
ଅସ୍ଯ ପିବ କ୍ଷୁମତଃ ପ୍ରସ୍ଥିତସ୍ଯେନ୍ଦ୍ର ସୋମସ୍ଯ ଵରମା ସୁତସ୍ଯ । ସ୍ଵସ୍ତିଦା ମନସା ମାଦଯସ୍ଵାର୍ଵାଚୀନୋ ରେଵତେ ସୌଭଗାଯ
ଏହି ସମୃଦ୍ଧ, ବହିଥିବା ସୋମରସ ପିଉ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଚାପିଥିବା; ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅ, ମନରେ ଆନନ୍ଦ କର, ନିକଟକୁ ଆ, ଆମ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୌଭାଗ୍ୟ ଆଣ।
ମମତ୍ତୁ ତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯଃ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ମମତ୍ତୁ ଯଃ ସୂଯତେ ପାର୍ଥିଵେଷୁ । ମମତ୍ତୁ ଯେନ ଵରିଵଶ୍ଚକର୍ଥ ମମତ୍ତୁ ଯେନ ନିରିଣାସି ଶତ୍ରୂନ୍
ଦିବ୍ୟ ସୋମ ତୁମକୁ ମତ୍ତ କରୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପୃଥିବୀରେ ଚାପିଥିବା ସେଠି ସୋମ ମତ୍ତ କରୁ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବିଶାଳ ଜାଗା କଲ, ସେଠି ମତ୍ତ କରୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଶ୍ୱ କର, ସେଠି ମତ୍ତ କର।
ଆ ଦ୍ଵିବର୍ହା ଅମିନୋ ଯାତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃଷା ହରିଭ୍ଯାଂ ପରିଷିକ୍ତମନ୍ଧଃ । ଗଵ୍ଯା ସୁତସ୍ଯ ପ୍ରଭୃତସ୍ଯ ମଧ୍ଵଃ ସତ୍ରା ଖେଦାମରୁଶହା ଵୃଷସ୍ଵ
ଦୁଇଟି ସୁନା ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ଦୁଇ ଦ୍ୱାର ମଧ୍ୟରେ, ଭଲଭାବେ ଢାଳିଥିବା ପାନୀୟ ପାଇଁ ବଳବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଆସୁ; ଗାଁ ପାଇଁ, ଚାପିଥିବା ମଧୁର ପାନୀୟ ପାଇଁ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରୁଥିବା ବଳବାନ୍ ଏକାସাথে ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ।
ନି ତିଗ୍ମାନି ଭ୍ରାଶଯନ୍ଭ୍ରାଶ୍ଯାନ୍ଯଵ ସ୍ଥିରା ତନୁହି ଯାତୁଜୂନାମ୍ । ଉଗ୍ରାଯ ତେ ସହୋ ବଲଂ ଦଦାମି ପ୍ରତୀତ୍ଯା ଶତ୍ରୂନ୍ଵିଗଦେଷୁ ଵୃଶ୍ଚ
ଯାତୁମାନେର ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଜଳୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଜଳାଇଦେ, ସେମାନଙ୍କର ଦୃଢ଼ ରକ୍ଷାକୁ କାଟିଦେ; ତୁମେ, ଉଗ୍ର, ଶକ୍ତି ଓ ବଳ ନିଅ—ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଗେଇ ଯାଅ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳନ କର।
ଵ୍ଯର୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ତନୁହି ଶ୍ରଵାଂସ୍ଯୋଜ ସ୍ଥିରେଵ ଧନ୍ଵନୋଽଭିମାତୀଃ । ଅସ୍ମଦ୍ର୍ଯଗ୍ଵାଵୃଧାନଃ ସହୋଭିରନିଭୃଷ୍ଟସ୍ତନ୍ଵଂ ଵାଵୃଧସ୍ଵ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଓ ବଳକୁ ବଢ଼ାଅ, ଦୃଢ଼ ଧନୁଷ ପରି, ଶତ୍ରୁମାନେ ବିପକ୍ଷରେ; ଆମ ସହିତ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ, ତୁମର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଅଜୟ ହେଉ, ନିଜ ବଳକୁ ବଢ଼ାଅ।
ଇଦଂ ହଵିର୍ମଘଵନ୍ତୁଭ୍ଯଂ ରାତଂ ପ୍ରତି ସମ୍ରାଳହୃଣାନୋ ଗୃଭାଯ । ତୁଭ୍ଯଂ ସୁତୋ ମଘଵନ୍ତୁଭ୍ଯଂ ପକ୍ଵୋଽଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ର ପିବ ଚ ପ୍ରସ୍ଥିତସ୍ଯ
ଏହି ହବି, ଦାନଶୀଳ, ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ; ରାଜା, ଆନନ୍ଦରେ ଏହା ଗ୍ରହଣ କର; ତୁମ ପାଇଁ ସୋମ ଚାପିଯାଇଛି, ତୁମ ପାଇଁ ରନ୍ଧାଯାଇଛି—ଖାଅ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବଂ ବହିଥିବା ରସ ପିଉ।
ଅଦ୍ଧୀଦିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସ୍ଥିତେମା ହଵୀଂଷି ଚନୋ ଦଧିଷ୍ଵ ପଚତୋତ ସୋମମ୍ । ପ୍ରଯସ୍ଵନ୍ତଃ ପ୍ରତି ହର୍ଯାମସି ତ୍ଵା ସତ୍ଯାଃ ସନ୍ତୁ ଯଜମାନସ୍ଯ କାମାଃ
ଖାଅ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରସ୍ତୁତ ହବି; ଆମ ପାଇଁ ରନ୍ଧାଯାଇଥିବା ଓ ଚାପିଥିବା ସୋମ ଗ୍ରହଣ କର; ଆମେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା—ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାର ଇଚ୍ଛା ସତ୍ୟ ହେଉ।