ଯ ଇମେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଜନିତ୍ରୀ ରୂପୈରପିଂଶଦ୍ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ତମଦ୍ଯ ହୋତରିଷିତୋ ଯଜୀଯାନ୍ଦେଵଂ ତ୍ଵଷ୍ଟାରମିହ ଯକ୍ଷି ଵିଦ୍ଵାନ୍
ଯିଏ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ରୂପରେ ଶୋଭାଇଛନ୍ତି—ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀ, ଏହି ଦୁଇ ମାତା—ଆଜି, ପୁରୋହିତଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଜଣାଶୁଣା ଦେବତା ତ୍ୱଷ୍ଟାକୁ ଯଜ୍ଞ କର।
ଉପାଵସୃଜ ତ୍ମନ୍ଯା ସମଞ୍ଜନ୍ଦେଵାନାଂ ପାଥ ଋତୁଥା ହଵୀଂଷି । ଵନସ୍ପତିଃ ଶମିତା ଦେଵୋ ଅଗ୍ନିଃ ସ୍ଵଦନ୍ତୁ ହଵ୍ଯଂ ମଧୁନା ଘୃତେନ
ଠିକ୍ ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ହବିସ୍ୟ ଅନୁକ୍ରମରେ ପ୍ରେଷଣ କର; ବନସ୍ପତି, ଶାନ୍ତିକର ଦେବତା ଅଗ୍ନି, ମଧୁ ଓ ଘୃତ ସହିତ ହବିସ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ।
ସଦ୍ଯୋ ଜାତୋ ଵ୍ଯମିମୀତ ଯଜ୍ଞମଗ୍ନିର୍ଦେଵାନାମଭଵତ୍ପୁରୋଗାଃ । ଅସ୍ଯ ହୋତୁଃ ପ୍ରଦିଶ୍ଯୃତସ୍ଯ ଵାଚି ସ୍ଵାହାକୃତଂ ହଵିରଦନ୍ତୁ ଦେଵାଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁରନ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଯଜ୍ଞକୁ ମାପିଲେ ଓ ଦେବତାମାନେର ନେତା ହେଲେ; ପୁରୋହିତଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ସତ୍ୟ କଥାରେ, 'ସ୍ୱାହା' ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ଦିଆଯାଇଥିବା ହବିସ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ।
ମନୀଷିଣଃ ପ୍ର ଭରଧ୍ଵଂ ମନୀଷାଂ ଯଥାଯଥା ମତଯଃ ସନ୍ତି ନୃଣାମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସତ୍ଯୈରେରଯାମା କୃତେଭିଃ ସ ହି ଵୀରୋ ଗିର୍ଵଣସ୍ଯୁର୍ଵିଦାନଃ
ଓ ବିଚାରଶୀଳମାନେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଧାରଣା ଯେପରି, ସେପରି ତୁମେ ତୁମର ଚିନ୍ତା ଉପସ୍ଥାପନ କର; ଆସନ୍ତୁ ଆମେ ସତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା, କାରଣ ସେ ଶୂର, ଗୀତିପ୍ରିୟ ଓ ଜ୍ଞାନର ଜ୍ଞାତା।
ଋତସ୍ଯ ହି ସଦସୋ ଧୀତିରଦ୍ଯୌତ୍ସଂ ଗାର୍ଷ୍ଟେଯୋ ଵୃଷଭୋ ଗୋଭିରାନଟ୍ । ଉଦତିଷ୍ଠତ୍ତଵିଷେଣା ରଵେଣ ମହାନ୍ତି ଚିତ୍ସଂ ଵିଵ୍ଯାଚା ରଜାଂସି
ନିଶ୍ଚୟ, ସତ୍ୟର ଆସନରୁ ପ୍ରେରଣା ଆଜି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଛି; ଗୃହର ପୁତ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ, ଗାଁମାନେ ସହିତ ଆସିଛି; ସେ ଶକ୍ତି ଓ ଗର୍ଜନ ସହିତ ଉଠିଛି, ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ଆକାଶକୁ ମଧ୍ୟ ବିଭାଜିତ କରିଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ କିଲ ଶ୍ରୁତ୍ଯା ଅସ୍ଯ ଵେଦ ସ ହି ଜିଷ୍ଣୁଃ ପଥିକୃତ୍ସୂର୍ଯାଯ । ଆନ୍ମେନାଂ କୃଣ୍ଵନ୍ନଚ୍ଯୁତୋ ଭୁଵଦ୍ଗୋଃ ପତିର୍ଦିଵଃ ସନଜା ଅପ୍ରତୀତଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ନିଶ୍ଚୟ, ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଜାଣନ୍ତି; କାରଣ ସେ ବିଜୟୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପଥ ତିଆରି କରନ୍ତି; ଏହି ଜଗତକୁ ଦୃଢ଼ କରି, ସେ ଅଚଳ, ଗାଁର ମାଲିକ, ଦିଗର ମାଲିକ, ପୁରୁଣା ଓ ଅଜୟ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମହ୍ନା ମହତୋ ଅର୍ଣଵସ୍ଯ ଵ୍ରତାମିନାଦଙ୍ଗିରୋଭିର୍ଗୃଣାନଃ । ପୁରୂଣି ଚିନ୍ନି ତତାନା ରଜାଂସି ଦାଧାର ଯୋ ଧରୁଣଂ ସତ୍ଯତାତା
ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରି, ବଡ଼ ସାଗରର ନୀତି ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ; ସେ ଅନେକ ଦିଗକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ ଓ ସତ୍ୟର ଆଧାରକୁ ଧାରଣ କଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଦିଵଃ ପ୍ରତିମାନଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଵିଶ୍ଵା ଵେଦ ସଵନା ହନ୍ତି ଶୁଷ୍ଣମ୍ । ମହୀଂ ଚିଦ୍ଦ୍ଯାମାତନୋତ୍ସୂର୍ଯେଣ ଚାସ୍କମ୍ଭ ଚିତ୍କମ୍ଭନେନ ସ୍କଭୀଯାନ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀର ମାପ ଜାଣନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନ ଜାଣନ୍ତି ଓ ଶୁଷ୍ଣକୁ ବିନାଶ କରନ୍ତି; ସେ ବଡ଼ ଆକାଶକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ବିସ୍ତାର କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଆଧାରକୁ ମଧ୍ୟ ଧାରଣ କଲେ।
ଵଜ୍ରେଣ ହି ଵୃତ୍ରହା ଵୃତ୍ରମସ୍ତରଦେଵସ୍ଯ ଶୂଶୁଵାନସ୍ଯ ମାଯାଃ । ଵି ଧୃଷ୍ଣୋ ଅତ୍ର ଧୃଷତା ଜଘନ୍ଥାଥାଭଵୋ ମଘଵନ୍ବାହ୍ଵୋଜାଃ
ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ର ହନ୍ତା ବୃତ୍ରକୁ ମାରିଦେଲେ, ଅଧର୍ମୀଙ୍କ ମାୟାକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ; ଓ ଶୂର, ଏଠି ତୁମର ଶୂରତା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲ; ଏଭଳି ମହାଦାନୀ, ତୁମେ ତୁମର ବାହୁର ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲ।
ସଚନ୍ତ ଯଦୁଷସଃ ସୂର୍ଯେଣ ଚିତ୍ରାମସ୍ଯ କେତଵୋ ରାମଵିନ୍ଦନ୍ । ଆ ଯନ୍ନକ୍ଷତ୍ରଂ ଦଦୃଶେ ଦିଵୋ ନ ପୁନର୍ଯତୋ ନକିରଦ୍ଧା ନୁ ଵେଦ
ଯଦୁମାନେ ଉଷା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ତାଙ୍କର ଝଣ୍ଡାକୁ ଦୀପ୍ତିମାନ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ଆଲୋକରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଏହି ନକ୍ଷତ୍ର ଆକାଶରେ ଦେଖାଗଲା, ଏହା କେଉଁଠୁ ଆସିଛି କିମ୍ବା କେଉଁଠି ଯାଇଛି, ଏହା କେହି ଠିକ୍ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।
ଦୂରଂ କିଲ ପ୍ରଥମା ଜଗ୍ମୁରାସାମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଯାଃ ପ୍ରସଵେ ସସ୍ରୁରାପଃ । କ୍ଵ ସ୍ଵିଦଗ୍ରଂ କ୍ଵ ବୁଧ୍ନ ଆସାମାପୋ ମଧ୍ଯଂ କ୍ଵ ଵୋ ନୂନମନ୍ତଃ
ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ଜଳମାନେ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଉତ୍ସାହରେ ବହିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଆରମ୍ଭ କେଉଁଠି, ମୂଳ କେଉଁଠି, ମଧ୍ୟ କେଉଁଠି ଓ ଶେଷ କେଉଁଠି ଅଛି, ଏହା କିଏ ଜାଣେ?
ସୃଜଃ ସିନ୍ଧୂଁରହିନା ଜଗ୍ରସାନାଁ ଆଦିଦେତାଃ ପ୍ର ଵିଵିଜ୍ରେ ଜଵେନ । ମୁମୁକ୍ଷମାଣା ଉତ ଯା ମୁମୁଚ୍ରେଽଧେଦେତା ନ ରମନ୍ତେ ନିତିକ୍ତାଃ
ନଦୀମାନେ ସର୍ପଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିଥିବାବେଳେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ତାପରେ ସେମାନେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ବହିଗଲେ। ଯେଉଁମାନେ ମୁକ୍ତି ଚାହିଲେ, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଗିଲେ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ବନ୍ଧି ରହିଲେ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ ନାହିଁ।
ସଧ୍ରୀଚୀଃ ସିନ୍ଧୁମୁଶତୀରିଵାଯନ୍ସନାଜ୍ଜାର ଆରିତଃ ପୂର୍ଭିଦାସାମ୍ । ଅସ୍ତମା ତେ ପାର୍ଥିଵା ଵସୂନ୍ଯସ୍ମେ ଜଗ୍ମୁଃ ସୂନୃତା ଇନ୍ଦ୍ର ପୂର୍ଵୀଃ
ସମସ୍ତ ନଦୀମାନେ ଗର୍ଜନ କରି ସିନ୍ଧୁ ଦିଗକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ; ପୁରୁଣା ବାଧା ମାର୍ଗ ଖୋଲିଦେଇ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ପୃଥିବୀର ପୁରୁଣା ଧନସମ୍ପଦ ଅମର ହେଲା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅନେକ ଦୟାଳୁ ଧନ ଆମ ପାଖକୁ ଆସିଲା।
ଇନ୍ଦ୍ର ପିବ ପ୍ରତିକାମଂ ସୁତସ୍ଯ ପ୍ରାତଃସାଵସ୍ତଵ ହି ପୂର୍ଵପୀତିଃ । ହର୍ଷସ୍ଵ ହନ୍ତଵେ ଶୂର ଶତ୍ରୂନୁକ୍ଥେଭିଷ୍ଟେ ଵୀର୍ଯା ପ୍ର ବ୍ରଵାମ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ତୁମ ପ୍ରିୟ ସୋମରସ ପିଉ; ଏହି ସମୟରେ ତୁମର ପ୍ରଥମ ପାନ ହୁଏ। ହେ ବୀର, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳନ କରିବା ପାଇଁ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ; ଆମେ ଗୀତ ଗାଇ ତୁମର ବୀରତା ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଛୁ।
ଯସ୍ତେ ରଥୋ ମନସୋ ଜଵୀଯାନେନ୍ଦ୍ର ତେନ ସୋମପେଯାଯ ଯାହି । ତୂଯମା ତେ ହରଯଃ ପ୍ର ଦ୍ରଵନ୍ତୁ ଯେଭିର୍ଯାସି ଵୃଷଭିର୍ମନ୍ଦମାନଃ
ତୁମର ମନ ଠାରୁ ଦ୍ରୁତ ରଥରେ ବସି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଠାକୁ ସୋମ ପିବାକୁ ଆସ। ତୁମର ଦୁଇଟି ହରି ଘୋଡ଼ା ଉତ୍ସାହରେ ଦୌଡ଼ିଆସୁନ୍ତୁ, ଯାହାରେ ବସି ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ।
ହରିତ୍ଵତା ଵର୍ଚସା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଶ୍ରେଷ୍ଠୈ ରୂପୈସ୍ତନ୍ଵଂ ସ୍ପର୍ଶଯସ୍ଵ । ଅସ୍ମାଭିରିନ୍ଦ୍ର ସଖିଭିର୍ହୁଵାନଃ ସଧ୍ରୀଚୀନୋ ମାଦଯସ୍ଵା ନିଷଦ୍ଯ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଚମକ ଓ ତେଜ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଦେହକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ରୂପରେ ସ୍ପର୍ଶ କର। ଆମ ସହ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଡାକୁଛୁ, ଏକାସାଥିରେ ବସି ଆନନ୍ଦ କର।
ଯସ୍ଯ ତ୍ଯତ୍ତେ ମହିମାନଂ ମଦେଷ୍ଵିମେ ମହୀ ରୋଦସୀ ନାଵିଵିକ୍ତାମ୍ । ତଦୋକ ଆ ହରିଭିରିନ୍ଦ୍ର ଯୁକ୍ତୈଃ ପ୍ରିଯେଭିର୍ଯାହି ପ୍ରିଯମନ୍ନମଚ୍ଛ
ତୁମର ମହିମା ଏପରି ଯେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମଦରେ ଦିଗନ୍ତ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିନାହାନ୍ତି। ସେଇ ଘରକୁ, ତୁମର ପ୍ରିୟ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ, ପ୍ରିୟମାନେ ସହିତ ଆସ, ଆମ ପ୍ରିୟ ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର।
ଯସ୍ଯ ଶଶ୍ଵତ୍ପପିଵାଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୂନନାନୁକୃତ୍ଯା ରଣ୍ଯା ଚକର୍ଥ । ସ ତେ ପୁରଂଧିଂ ତଵିଷୀମିଯର୍ତି ସ ତେ ମଦାଯ ସୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମଃ
ଯେଉଁ ଇନ୍ଦ୍ର ସଦା ସୋମ ପିଇଛନ୍ତି, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବିନା ଅନୁକରଣରେ ଦଳନ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଦାନଶୀଳଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି। ତୁମର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ଚାପାଯାଉଛି।
ଇଦଂ ତେ ପାତ୍ରଂ ସନଵିତ୍ତମିନ୍ଦ୍ର ପିବା ସୋମମେନା ଶତକ୍ରତୋ । ପୂର୍ଣ ଆହାଵୋ ମଦିରସ୍ଯ ମଧ୍ଵୋ ଯଂ ଵିଶ୍ଵ ଇଦଭିହର୍ଯନ୍ତି ଦେଵାଃ
ଏହି ପାତ୍ର ତୁମ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଇଛି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପିଉ। ଏହି ଆହ୍ୱାନ ମଧୁର ମଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯାହାକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।
ଵି ହି ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ର ପୁରୁଧା ଜନାସୋ ହିତପ୍ରଯସୋ ଵୃଷଭ ହ୍ଵଯନ୍ତେ । ଅସ୍ମାକଂ ତେ ମଧୁମତ୍ତମାନୀମା ଭୁଵନ୍ସଵନା ତେଷୁ ହର୍ଯ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବହୁତ ଜନମାନେ ଉପହାର ଦେଇ ତୁମକୁ ଡାକୁଛନ୍ତି। ଏହି ଆମ ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ସୋମ ତୁମ ପାଇଁ; ଏହି ସବୁ ଚାପାଯିବାବେଳେ ଆନନ୍ଦ କର।
ପ୍ର ତ ଇନ୍ଦ୍ର ପୂର୍ଵ୍ଯାଣି ପ୍ର ନୂନଂ ଵୀର୍ଯା ଵୋଚଂ ପ୍ରଥମା କୃତାନି । ସତୀନମନ୍ଯୁରଶ୍ରଥାଯୋ ଅଦ୍ରିଂ ସୁଵେଦନାମକୃଣୋର୍ବ୍ରହ୍ମଣେ ଗାମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବେ ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରାଚୀନ ବୀରତା ଓ ପ୍ରଥମ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି। ତୁମର ଅକ୍ଲାନ୍ତ କ୍ରୋଧ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଗିଦେଲା, ଓ ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଗାଈକୁ ଦେଖାଇଲା।
ନି ଷୁ ସୀଦ ଗଣପତେ ଗଣେଷୁ ତ୍ଵାମାହୁର୍ଵିପ୍ରତମଂ କଵୀନାମ୍ । ନ ଋତେ ତ୍ଵତ୍କ୍ରିଯତେ କିଂ ଚନାରେ ମହାମର୍କଂ ମଘଵଞ୍ଚିତ୍ରମର୍ଚ
ହେ ଗଣପତି, ଗଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସ। ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ପଣ୍ଡିତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କୁହନ୍ତି। ତୁମ ବିନା କିଛି କାମ ହୁଏନାହିଁ, ହେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମଧୁର ଷ୍ଟୁତି ଗାଉ।
ଅଭିଖ୍ଯା ନୋ ମଘଵନ୍ନାଧମାନାନ୍ସଖେ ବୋଧି ଵସୁପତେ ସଖୀନାମ୍ । ରଣଂ କୃଧି ରଣକୃତ୍ସତ୍ଯଶୁଷ୍ମାଭକ୍ତେ ଚିଦା ଭଜା ରାଯେ ଅସ୍ମାନ୍
ହେ ମଘବାନ୍, ଆମ ଉପରେ ଓ ଯେଉଁମାନେ ନିମ୍ନ ଅଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖ। ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ବନ୍ଧୁମାନେକୁ ସ୍ମରଣ କର, ହେ ଧନର ମାଲିକ। ଆମ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟୀ ଓ ସତ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ। ଯେଉଁମାନେ ଉପହାର ଦେଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଧନର ଅଂଶ ଦିଅ।
ତମସ୍ଯ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ସଚେତସା ଵିଶ୍ଵେଭିର୍ଦେଵୈରନୁ ଶୁଷ୍ମମାଵତାମ୍ । ଯଦୈତ୍କୃଣ୍ଵାନୋ ମହିମାନମିନ୍ଦ୍ରିଯଂ ପୀତ୍ଵୀ ସୋମସ୍ଯ କ୍ରତୁମାଁ ଅଵର୍ଧତ
ଅନ୍ଧକାରରେ ଦିବା-ପୃଥିବୀ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଜାଗୃତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ବଢ଼ାଇଲେ; ଯେତେବେଳେ ସେ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସୋମ ପିଇ ତାଙ୍କର ମହିମା ଓ ଶକ୍ତିକୁ ବଢ଼ାଇଲେ।
ତମସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁର୍ମହିମାନମୋଜସାଂଶୁଂ ଦଧନ୍ଵାନ୍ମଧୁନୋ ଵି ରପ୍ଶତେ । ଦେଵେଭିରିନ୍ଦ୍ରୋ ମଘଵା ସଯାଵଭିର୍ଵୃତ୍ରଂ ଜଘନ୍ଵାଁ ଅଭଵଦ୍ଵରେଣ୍ଯଃ
ଅନ୍ଧକାରରେ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କଲେ, ମଧୁର ତୁଣ୍ଡ ଧରିଲେ। ଦେବମାନେ ସହିତ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀଙ୍କ ସହ ବୃତ୍ରକୁ ବିଧ୍ଵଂସ କଲେ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ହେଲେ।
ଵୃତ୍ରେଣ ଯଦହିନା ବିଭ୍ରଦାଯୁଧା ସମସ୍ଥିଥା ଯୁଧଯେ ଶଂସମାଵିଦେ । ଵିଶ୍ଵେ ତେ ଅତ୍ର ମରୁତଃ ସହ ତ୍ମନାଵର୍ଧନ୍ନୁଗ୍ର ମହିମାନମିନ୍ଦ୍ରିଯମ୍
ବୃତ୍ର ସର୍ପ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ତୁମେ ଏକାସାଥି ଦଢ଼ି ଦାନ କଲେ। ସମସ୍ତ ମାରୁତ ତୁମ ସହିତ ତୁମ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ବଢ଼ାଇଲେ।
ଜଜ୍ଞାନ ଏଵ ଵ୍ଯବାଧତ ସ୍ପୃଧଃ ପ୍ରାପଶ୍ଯଦ୍ଵୀରୋ ଅଭି ପୌଂସ୍ଯଂ ରଣମ୍ । ଅଵୃଶ୍ଚଦଦ୍ରିମଵ ସସ୍ଯଦଃ ସୃଜଦସ୍ତଭ୍ନାନ୍ନାକଂ ସ୍ଵପସ୍ଯଯା ପୃଥୁମ୍
ଜନ୍ମ ସମୟରେ ସେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଲେ; ବୀର ମଣିଷ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିଲେ। ସେ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗି ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶକୁ ଦୃଢ଼ କଲେ।
ଆଦିନ୍ଦ୍ରଃ ସତ୍ରା ତଵିଷୀରପତ୍ଯତ ଵରୀଯୋ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଅବାଧତ । ଅଵାଭରଦ୍ଧୃଷିତୋ ଵଜ୍ରମାଯସଂ ଶେଵଂ ମିତ୍ରାଯ ଵରୁଣାଯ ଦାଶୁଷେ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଧାନ ହେଲେ; ସେ ଦିଗବିଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ଆନନ୍ଦରେ, ସେ ଲୋହାର ବଜ୍ର ଧରିଲେ, ଏହା ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଓ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଲା।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯାତ୍ର ତଵିଷୀଭ୍ଯୋ ଵିରପ୍ଶିନ ଋଘାଯତୋ ଅରଂହଯନ୍ତ ମନ୍ଯଵେ । ଵୃତ୍ରଂ ଯଦୁଗ୍ରୋ ଵ୍ଯଵୃଶ୍ଚଦୋଜସାପୋ ବିଭ୍ରତଂ ତମସା ପରୀଵୃତମ୍
ଏଠି ଦୂରଦର୍ଶୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ତୁତି କରାଯାଇଥିଲା; ଏହା ତାଙ୍କର ମନକୁ ଆନନ୍ଦିତ କଲା। ଯେତେବେଳେ ଭୟଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଜଳକୁ ଅଟକାଇଥିବା ଅନ୍ଧକାରରେ ଘେରିଥିବା ବୃତ୍ରକୁ ବିଧ୍ଵଂସ କଲେ।
ଯା ଵୀର୍ଯାଣି ପ୍ରଥମାନି କର୍ତ୍ଵା ମହିତ୍ଵେଭିର୍ଯତମାନୌ ସମୀଯତୁଃ । ଧ୍ଵାନ୍ତଂ ତମୋଽଵ ଦଧ୍ଵସେ ହତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମହ୍ନା ପୂର୍ଵହୂତାଵପତ୍ଯତ
ଯେଉଁ ପ୍ରଥମ ଶୌର୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ଦୁଇଜଣ ମହତ୍ତ୍ୱରେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରୁଥିଲେ—ପୂର୍ବରୁ ଡାକାଯାଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ ଏବଂ ଶତ୍ରୁକୁ ଭୂଇଁ ପକାଇଦେଲେ।