ପୁନର୍ଵୈ ଦେଵା ଅଦଦୁଃ ପୁନର୍ମନୁଷ୍ଯା ଉତ । ରାଜାନଃ ସତ୍ଯଂ କୃଣ୍ଵାନା ବ୍ରହ୍ମଜାଯାଂ ପୁନର୍ଦଦୁଃ
ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୁନି ଫେରାଇଦେଲେ, ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ। ରାଜାମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଧରି ରଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜାୟାକୁ ପୁନି ଫେରାଇଦେଲେ।
ପୁନର୍ଦାଯ ବ୍ରହ୍ମଜାଯାଂ କୃତ୍ଵୀ ଦେଵୈର୍ନିକିଲ୍ବିଷମ୍ । ଊର୍ଜଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଭକ୍ତ୍ଵାଯୋରୁଗାଯମୁପାସତେ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜୀୟାକୁ ପୁନି ଫେରାଇ, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଦୋଷମୁକ୍ତ କରି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ଉପଜିବିକା ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ଓ ବିଶାଳ ସ୍ତୁତି ଗାଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରନ୍ତି।
ସମିଦ୍ଧୋ ଅଦ୍ଯ ମନୁଷୋ ଦୁରୋଣେ ଦେଵୋ ଦେଵାନ୍ଯଜସି ଜାତଵେଦଃ । ଆ ଚ ଵହ ମିତ୍ରମହଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍ତ୍ଵଂ ଦୂତଃ କଵିରସି ପ୍ରଚେତାଃ
ଏହି ଦିନ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଘରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇଥିବା ଦେବତା ଜାତବେଦ, ତୁମେ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କର, ମିତ୍ର ଓ ଵରୁଣଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ, କାରଣ ତୁମେ ଦୂତ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ତନୂନପାତ୍ପଥ ଋତସ୍ଯ ଯାନାନ୍ମଧ୍ଵା ସମଞ୍ଜନ୍ସ୍ଵଦଯା ସୁଜିହ୍ଵ । ମନ୍ମାନି ଧୀଭିରୁତ ଯଜ୍ଞମୃନ୍ଧନ୍ଦେଵତ୍ରା ଚ କୃଣୁହ୍ଯଧ୍ଵରଂ ନଃ
ଓ ତନୂନପାତ, ତୁମେ ସତ୍ୟର ରାସ୍ତାରେ ଯାଉଛ, ମଧୁରେ ଅଙ୍ଗର ଲଗାଇଛ, ସ୍ୱଭାବରେ ମିଠା କଥା କହ, ଆମର ଭାବନାକୁ ବୁଝି ଗ୍ରହଣ କର, ଯଜ୍ଞକୁ ସ୍ୱୀକାର କର, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆମର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କର।
ଆଜୁହ୍ଵାନ ଈଡ୍ଯୋ ଵନ୍ଦ୍ଯଶ୍ଚା ଯାହ୍ଯଗ୍ନେ ଵସୁଭିଃ ସଜୋଷାଃ । ତ୍ଵଂ ଦେଵାନାମସି ଯହ୍ଵ ହୋତା ସ ଏନାନ୍ଯକ୍ଷୀଷିତୋ ଯଜୀଯାନ୍
ଯେଉଁଠି ଡାକାଯାଉଛି, ପ୍ରଶଂସା ଓ ପୂଜା ଯୋଗ୍ୟ ଅଗ୍ନି, ବସୁମାନେ ସହ ଏଠାକୁ ଆସ, ତୁମେ ଦେବତାମାନେର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୋହିତ, ଏହି ଆହ୍ୱାନରେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଯଜ୍ଞ ଯୋଗ୍ୟ ହେଉଛ।
ପ୍ରାଚୀନଂ ବର୍ହିଃ ପ୍ରଦିଶା ପୃଥିଵ୍ଯା ଵସ୍ତୋରସ୍ଯା ଵୃଜ୍ଯତେ ଅଗ୍ରେ ଅହ୍ନାମ୍ । ଵ୍ଯୁ ପ୍ରଥତେ ଵିତରଂ ଵରୀଯୋ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଅଦିତଯେ ସ୍ଯୋନମ୍
ପୃଥିବୀରେ ପୂର୍ବଦିଗକୁ ଦର୍ବା ଛାଡ଼ାଯାଉ, ଘରର ଆଗରେ, ଦିନର ଆରମ୍ଭରେ; ବିସ୍ତୃତ ଓ ଉତ୍ତମ ଆସନ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ, ଅଦିତି ପାଇଁ, ଶାନ୍ତି ଓ ସୁଖର ଅବସ୍ଥାନ ହେଉ।
ଵ୍ଯଚସ୍ଵତୀରୁର୍ଵିଯା ଵି ଶ୍ରଯନ୍ତାଂ ପତିଭ୍ଯୋ ନ ଜନଯଃ ଶୁମ୍ଭମାନାଃ । ଦେଵୀର୍ଦ୍ଵାରୋ ବୃହତୀର୍ଵିଶ୍ଵମିନ୍ଵା ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଭଵତ ସୁପ୍ରାଯଣାଃ
ଜଣେ ଗୃହଣୀ ଯେପରି ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ ଶୁଭ୍ର ଭାବେ ଶୋଭିତ, ସେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଆସନଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଉ; ଦେବୀ ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ, ମହାନ ଓ ସବୁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିବା, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ସହଜ ଉପଲବ୍ଧ ହେଉ।
ଆ ସୁଷ୍ଵଯନ୍ତୀ ଯଜତେ ଉପାକେ ଉଷାସାନକ୍ତା ସଦତାଂ ନି ଯୋନୌ । ଦିଵ୍ଯେ ଯୋଷଣେ ବୃହତୀ ସୁରୁକ୍ମେ ଅଧି ଶ୍ରିଯଂ ଶୁକ୍ରପିଶଂ ଦଧାନେ
ଯିଏ ଯଜ୍ଞକୁ ଜାଗ୍ରତ କରେ, ସେ ନିକଟକୁ ଆସୁନ୍ତୁ; ଉଷା ଓ ରାତି ଏକାସାଥି ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ବସନ୍ତୁ; ଦେବୀ ଯୁବତୀମାନେ, ମହାନ ଓ ଶୋଭାମୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭୂଷଣ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କର ଶୁଭ୍ର ରୂପ ଧରିଥାନ୍ତି।
ଦୈଵ୍ଯା ହୋତାରା ପ୍ରଥମା ସୁଵାଚା ମିମାନା ଯଜ୍ଞଂ ମନୁଷୋ ଯଜଧ୍ଯୈ । ପ୍ରଚୋଦଯନ୍ତା ଵିଦଥେଷୁ କାରୂ ପ୍ରାଚୀନଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ପ୍ରଦିଶା ଦିଶନ୍ତା
ଦେବତା ପୁରୋହିତମାନେ, ପ୍ରଥମ ଓ ମିଠା କଥା କହୁଥିବା, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯଜ୍ଞ କରିବା ପାଇଁ ମାପିବା; ସଭାରେ କବିମାନେକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇ, ପୂର୍ବଦିଗର ପୁରୁଣା ଆଲୋକକୁ ଦେଖାଇଦିଅନ୍ତୁ।
ଆ ନୋ ଯଜ୍ଞଂ ଭାରତୀ ତୂଯମେତ୍ଵିଳା ମନୁଷ୍ଵଦିହ ଚେତଯନ୍ତୀ । ତିସ୍ରୋ ଦେଵୀର୍ବର୍ହିରେଦଂ ସ୍ଯୋନଂ ସରସ୍ଵତୀ ସ୍ଵପସଃ ସଦନ୍ତୁ
ଭାରତୀ, ଇଳା ଓ ସରସ୍ୱତୀ—ଏଇ ତିନି ଦେବୀମାନେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସଚେତନ ହୋଇ, ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ଆସନ୍ତୁ; ସେମାନେ ଏହି ଦର୍ବା ଉପରେ ବସନ୍ତୁ, ସୁଖ ଓ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଆଣନ୍ତୁ।
ଯ ଇମେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଜନିତ୍ରୀ ରୂପୈରପିଂଶଦ୍ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ତମଦ୍ଯ ହୋତରିଷିତୋ ଯଜୀଯାନ୍ଦେଵଂ ତ୍ଵଷ୍ଟାରମିହ ଯକ୍ଷି ଵିଦ୍ଵାନ୍
ଯିଏ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ରୂପରେ ଶୋଭାଇଛନ୍ତି—ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀ, ଏହି ଦୁଇ ମାତା—ଆଜି, ପୁରୋହିତଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଜଣାଶୁଣା ଦେବତା ତ୍ୱଷ୍ଟାକୁ ଯଜ୍ଞ କର।
ଉପାଵସୃଜ ତ୍ମନ୍ଯା ସମଞ୍ଜନ୍ଦେଵାନାଂ ପାଥ ଋତୁଥା ହଵୀଂଷି । ଵନସ୍ପତିଃ ଶମିତା ଦେଵୋ ଅଗ୍ନିଃ ସ୍ଵଦନ୍ତୁ ହଵ୍ଯଂ ମଧୁନା ଘୃତେନ
ଠିକ୍ ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ହବିସ୍ୟ ଅନୁକ୍ରମରେ ପ୍ରେଷଣ କର; ବନସ୍ପତି, ଶାନ୍ତିକର ଦେବତା ଅଗ୍ନି, ମଧୁ ଓ ଘୃତ ସହିତ ହବିସ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ।
ସଦ୍ଯୋ ଜାତୋ ଵ୍ଯମିମୀତ ଯଜ୍ଞମଗ୍ନିର୍ଦେଵାନାମଭଵତ୍ପୁରୋଗାଃ । ଅସ୍ଯ ହୋତୁଃ ପ୍ରଦିଶ୍ଯୃତସ୍ଯ ଵାଚି ସ୍ଵାହାକୃତଂ ହଵିରଦନ୍ତୁ ଦେଵାଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁରନ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଯଜ୍ଞକୁ ମାପିଲେ ଓ ଦେବତାମାନେର ନେତା ହେଲେ; ପୁରୋହିତଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ସତ୍ୟ କଥାରେ, 'ସ୍ୱାହା' ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ଦିଆଯାଇଥିବା ହବିସ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ।
ମନୀଷିଣଃ ପ୍ର ଭରଧ୍ଵଂ ମନୀଷାଂ ଯଥାଯଥା ମତଯଃ ସନ୍ତି ନୃଣାମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସତ୍ଯୈରେରଯାମା କୃତେଭିଃ ସ ହି ଵୀରୋ ଗିର୍ଵଣସ୍ଯୁର୍ଵିଦାନଃ
ଓ ବିଚାରଶୀଳମାନେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଧାରଣା ଯେପରି, ସେପରି ତୁମେ ତୁମର ଚିନ୍ତା ଉପସ୍ଥାପନ କର; ଆସନ୍ତୁ ଆମେ ସତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା, କାରଣ ସେ ଶୂର, ଗୀତିପ୍ରିୟ ଓ ଜ୍ଞାନର ଜ୍ଞାତା।
ଋତସ୍ଯ ହି ସଦସୋ ଧୀତିରଦ୍ଯୌତ୍ସଂ ଗାର୍ଷ୍ଟେଯୋ ଵୃଷଭୋ ଗୋଭିରାନଟ୍ । ଉଦତିଷ୍ଠତ୍ତଵିଷେଣା ରଵେଣ ମହାନ୍ତି ଚିତ୍ସଂ ଵିଵ୍ଯାଚା ରଜାଂସି
ନିଶ୍ଚୟ, ସତ୍ୟର ଆସନରୁ ପ୍ରେରଣା ଆଜି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଛି; ଗୃହର ପୁତ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ, ଗାଁମାନେ ସହିତ ଆସିଛି; ସେ ଶକ୍ତି ଓ ଗର୍ଜନ ସହିତ ଉଠିଛି, ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ଆକାଶକୁ ମଧ୍ୟ ବିଭାଜିତ କରିଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ କିଲ ଶ୍ରୁତ୍ଯା ଅସ୍ଯ ଵେଦ ସ ହି ଜିଷ୍ଣୁଃ ପଥିକୃତ୍ସୂର୍ଯାଯ । ଆନ୍ମେନାଂ କୃଣ୍ଵନ୍ନଚ୍ଯୁତୋ ଭୁଵଦ୍ଗୋଃ ପତିର୍ଦିଵଃ ସନଜା ଅପ୍ରତୀତଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ନିଶ୍ଚୟ, ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଜାଣନ୍ତି; କାରଣ ସେ ବିଜୟୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପଥ ତିଆରି କରନ୍ତି; ଏହି ଜଗତକୁ ଦୃଢ଼ କରି, ସେ ଅଚଳ, ଗାଁର ମାଲିକ, ଦିଗର ମାଲିକ, ପୁରୁଣା ଓ ଅଜୟ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମହ୍ନା ମହତୋ ଅର୍ଣଵସ୍ଯ ଵ୍ରତାମିନାଦଙ୍ଗିରୋଭିର୍ଗୃଣାନଃ । ପୁରୂଣି ଚିନ୍ନି ତତାନା ରଜାଂସି ଦାଧାର ଯୋ ଧରୁଣଂ ସତ୍ଯତାତା
ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରି, ବଡ଼ ସାଗରର ନୀତି ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ; ସେ ଅନେକ ଦିଗକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ ଓ ସତ୍ୟର ଆଧାରକୁ ଧାରଣ କଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଦିଵଃ ପ୍ରତିମାନଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଵିଶ୍ଵା ଵେଦ ସଵନା ହନ୍ତି ଶୁଷ୍ଣମ୍ । ମହୀଂ ଚିଦ୍ଦ୍ଯାମାତନୋତ୍ସୂର୍ଯେଣ ଚାସ୍କମ୍ଭ ଚିତ୍କମ୍ଭନେନ ସ୍କଭୀଯାନ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀର ମାପ ଜାଣନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନ ଜାଣନ୍ତି ଓ ଶୁଷ୍ଣକୁ ବିନାଶ କରନ୍ତି; ସେ ବଡ଼ ଆକାଶକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ବିସ୍ତାର କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଆଧାରକୁ ମଧ୍ୟ ଧାରଣ କଲେ।
ଵଜ୍ରେଣ ହି ଵୃତ୍ରହା ଵୃତ୍ରମସ୍ତରଦେଵସ୍ଯ ଶୂଶୁଵାନସ୍ଯ ମାଯାଃ । ଵି ଧୃଷ୍ଣୋ ଅତ୍ର ଧୃଷତା ଜଘନ୍ଥାଥାଭଵୋ ମଘଵନ୍ବାହ୍ଵୋଜାଃ
ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ର ହନ୍ତା ବୃତ୍ରକୁ ମାରିଦେଲେ, ଅଧର୍ମୀଙ୍କ ମାୟାକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ; ଓ ଶୂର, ଏଠି ତୁମର ଶୂରତା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲ; ଏଭଳି ମହାଦାନୀ, ତୁମେ ତୁମର ବାହୁର ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲ।
ସଚନ୍ତ ଯଦୁଷସଃ ସୂର୍ଯେଣ ଚିତ୍ରାମସ୍ଯ କେତଵୋ ରାମଵିନ୍ଦନ୍ । ଆ ଯନ୍ନକ୍ଷତ୍ରଂ ଦଦୃଶେ ଦିଵୋ ନ ପୁନର୍ଯତୋ ନକିରଦ୍ଧା ନୁ ଵେଦ
ଯଦୁମାନେ ଉଷା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ତାଙ୍କର ଝଣ୍ଡାକୁ ଦୀପ୍ତିମାନ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ଆଲୋକରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଏହି ନକ୍ଷତ୍ର ଆକାଶରେ ଦେଖାଗଲା, ଏହା କେଉଁଠୁ ଆସିଛି କିମ୍ବା କେଉଁଠି ଯାଇଛି, ଏହା କେହି ଠିକ୍ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।
ଦୂରଂ କିଲ ପ୍ରଥମା ଜଗ୍ମୁରାସାମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଯାଃ ପ୍ରସଵେ ସସ୍ରୁରାପଃ । କ୍ଵ ସ୍ଵିଦଗ୍ରଂ କ୍ଵ ବୁଧ୍ନ ଆସାମାପୋ ମଧ୍ଯଂ କ୍ଵ ଵୋ ନୂନମନ୍ତଃ
ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ଜଳମାନେ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଉତ୍ସାହରେ ବହିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଆରମ୍ଭ କେଉଁଠି, ମୂଳ କେଉଁଠି, ମଧ୍ୟ କେଉଁଠି ଓ ଶେଷ କେଉଁଠି ଅଛି, ଏହା କିଏ ଜାଣେ?
ସୃଜଃ ସିନ୍ଧୂଁରହିନା ଜଗ୍ରସାନାଁ ଆଦିଦେତାଃ ପ୍ର ଵିଵିଜ୍ରେ ଜଵେନ । ମୁମୁକ୍ଷମାଣା ଉତ ଯା ମୁମୁଚ୍ରେଽଧେଦେତା ନ ରମନ୍ତେ ନିତିକ୍ତାଃ
ନଦୀମାନେ ସର୍ପଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିଥିବାବେଳେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ତାପରେ ସେମାନେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ବହିଗଲେ। ଯେଉଁମାନେ ମୁକ୍ତି ଚାହିଲେ, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଗିଲେ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ବନ୍ଧି ରହିଲେ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ ନାହିଁ।
ସଧ୍ରୀଚୀଃ ସିନ୍ଧୁମୁଶତୀରିଵାଯନ୍ସନାଜ୍ଜାର ଆରିତଃ ପୂର୍ଭିଦାସାମ୍ । ଅସ୍ତମା ତେ ପାର୍ଥିଵା ଵସୂନ୍ଯସ୍ମେ ଜଗ୍ମୁଃ ସୂନୃତା ଇନ୍ଦ୍ର ପୂର୍ଵୀଃ
ସମସ୍ତ ନଦୀମାନେ ଗର୍ଜନ କରି ସିନ୍ଧୁ ଦିଗକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ; ପୁରୁଣା ବାଧା ମାର୍ଗ ଖୋଲିଦେଇ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ପୃଥିବୀର ପୁରୁଣା ଧନସମ୍ପଦ ଅମର ହେଲା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅନେକ ଦୟାଳୁ ଧନ ଆମ ପାଖକୁ ଆସିଲା।
ଇନ୍ଦ୍ର ପିବ ପ୍ରତିକାମଂ ସୁତସ୍ଯ ପ୍ରାତଃସାଵସ୍ତଵ ହି ପୂର୍ଵପୀତିଃ । ହର୍ଷସ୍ଵ ହନ୍ତଵେ ଶୂର ଶତ୍ରୂନୁକ୍ଥେଭିଷ୍ଟେ ଵୀର୍ଯା ପ୍ର ବ୍ରଵାମ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ତୁମ ପ୍ରିୟ ସୋମରସ ପିଉ; ଏହି ସମୟରେ ତୁମର ପ୍ରଥମ ପାନ ହୁଏ। ହେ ବୀର, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳନ କରିବା ପାଇଁ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ; ଆମେ ଗୀତ ଗାଇ ତୁମର ବୀରତା ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଛୁ।
ଯସ୍ତେ ରଥୋ ମନସୋ ଜଵୀଯାନେନ୍ଦ୍ର ତେନ ସୋମପେଯାଯ ଯାହି । ତୂଯମା ତେ ହରଯଃ ପ୍ର ଦ୍ରଵନ୍ତୁ ଯେଭିର୍ଯାସି ଵୃଷଭିର୍ମନ୍ଦମାନଃ
ତୁମର ମନ ଠାରୁ ଦ୍ରୁତ ରଥରେ ବସି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଠାକୁ ସୋମ ପିବାକୁ ଆସ। ତୁମର ଦୁଇଟି ହରି ଘୋଡ଼ା ଉତ୍ସାହରେ ଦୌଡ଼ିଆସୁନ୍ତୁ, ଯାହାରେ ବସି ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ।
ହରିତ୍ଵତା ଵର୍ଚସା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଶ୍ରେଷ୍ଠୈ ରୂପୈସ୍ତନ୍ଵଂ ସ୍ପର୍ଶଯସ୍ଵ । ଅସ୍ମାଭିରିନ୍ଦ୍ର ସଖିଭିର୍ହୁଵାନଃ ସଧ୍ରୀଚୀନୋ ମାଦଯସ୍ଵା ନିଷଦ୍ଯ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଚମକ ଓ ତେଜ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଦେହକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ରୂପରେ ସ୍ପର୍ଶ କର। ଆମ ସହ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଡାକୁଛୁ, ଏକାସାଥିରେ ବସି ଆନନ୍ଦ କର।
ଯସ୍ଯ ତ୍ଯତ୍ତେ ମହିମାନଂ ମଦେଷ୍ଵିମେ ମହୀ ରୋଦସୀ ନାଵିଵିକ୍ତାମ୍ । ତଦୋକ ଆ ହରିଭିରିନ୍ଦ୍ର ଯୁକ୍ତୈଃ ପ୍ରିଯେଭିର୍ଯାହି ପ୍ରିଯମନ୍ନମଚ୍ଛ
ତୁମର ମହିମା ଏପରି ଯେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମଦରେ ଦିଗନ୍ତ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିନାହାନ୍ତି। ସେଇ ଘରକୁ, ତୁମର ପ୍ରିୟ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ, ପ୍ରିୟମାନେ ସହିତ ଆସ, ଆମ ପ୍ରିୟ ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର।
ଯସ୍ଯ ଶଶ୍ଵତ୍ପପିଵାଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୂନନାନୁକୃତ୍ଯା ରଣ୍ଯା ଚକର୍ଥ । ସ ତେ ପୁରଂଧିଂ ତଵିଷୀମିଯର୍ତି ସ ତେ ମଦାଯ ସୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମଃ
ଯେଉଁ ଇନ୍ଦ୍ର ସଦା ସୋମ ପିଇଛନ୍ତି, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବିନା ଅନୁକରଣରେ ଦଳନ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଦାନଶୀଳଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି। ତୁମର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ଚାପାଯାଉଛି।
ଇଦଂ ତେ ପାତ୍ରଂ ସନଵିତ୍ତମିନ୍ଦ୍ର ପିବା ସୋମମେନା ଶତକ୍ରତୋ । ପୂର୍ଣ ଆହାଵୋ ମଦିରସ୍ଯ ମଧ୍ଵୋ ଯଂ ଵିଶ୍ଵ ଇଦଭିହର୍ଯନ୍ତି ଦେଵାଃ
ଏହି ପାତ୍ର ତୁମ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଇଛି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପିଉ। ଏହି ଆହ୍ୱାନ ମଧୁର ମଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯାହାକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।
ଵି ହି ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ର ପୁରୁଧା ଜନାସୋ ହିତପ୍ରଯସୋ ଵୃଷଭ ହ୍ଵଯନ୍ତେ । ଅସ୍ମାକଂ ତେ ମଧୁମତ୍ତମାନୀମା ଭୁଵନ୍ସଵନା ତେଷୁ ହର୍ଯ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବହୁତ ଜନମାନେ ଉପହାର ଦେଇ ତୁମକୁ ଡାକୁଛନ୍ତି। ଏହି ଆମ ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ସୋମ ତୁମ ପାଇଁ; ଏହି ସବୁ ଚାପାଯିବାବେଳେ ଆନନ୍ଦ କର।