ନ ଭୋଜା ମମ୍ରୁର୍ନ ନ୍ଯର୍ଥମୀଯୁର୍ନ ରିଷ୍ଯନ୍ତି ନ ଵ୍ଯଥନ୍ତେ ହ ଭୋଜାଃ । ଇଦଂ ଯଦ୍ଵିଶ୍ଵଂ ଭୁଵନଂ ସ୍ଵଶ୍ଚୈତତ୍ସର୍ଵଂ ଦକ୍ଷିଣୈଭ୍ଯୋ ଦଦାତି
ଦାନଶୀଳମାନେ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, କେବେ ଅନର୍ଥକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ, କେବେ କ୍ଷତି ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଦୁଃଖିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ସମସ୍ତ ଆଲୋକ, ଦାନୀମାନେ ପାଇଁ।
ଭୋଜା ଜିଗ୍ଯୁଃ ସୁରଭିଂ ଯୋନିମଗ୍ରେ ଭୋଜା ଜିଗ୍ଯୁର୍ଵଧ୍ଵଂ ଯା ସୁଵାସାଃ । ଭୋଜା ଜିଗ୍ଯୁରନ୍ତଃପେଯଂ ସୁରାଯା ଭୋଜା ଜିଗ୍ଯୁର୍ଯେ ଅହୂତାଃ ପ୍ରଯନ୍ତି
ଦାନଶୀଳମାନେ ପ୍ରଥମେ ସୁଗନ୍ଧ ଗର୍ଭ ଲଭିଛନ୍ତି, ସୁନ୍ଦର ଭୂଷିତ ବଧୁମାନେ ଲଭିଛନ୍ତି; ଦାନଶୀଳମାନେ ଗୁପ୍ତ ପାନୀୟ ଲଭିଛନ୍ତି, ଅନାମନ୍ତ୍ରିତ ଯାଉଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ଲଭିଛନ୍ତି।
ଭୋଜାଯାଶ୍ଵଂ ସଂ ମୃଜନ୍ତ୍ଯାଶୁଂ ଭୋଜାଯାସ୍ତେ କନ୍ଯା ଶୁମ୍ଭମାନା । ଭୋଜସ୍ଯେଦଂ ପୁଷ୍କରିଣୀଵ ଵେଶ୍ମ ପରିଷ୍କୃତଂ ଦେଵମାନେଵ ଚିତ୍ରମ୍
ଦାନଶୀଳ ପାଇଁ ତେବେ ତେଜସ୍ବୀ ଘୋଡ଼ା ସଜାଯାଏ, ଦାନଶୀଳ ପାଇଁ ଝିଅମାନେ ଆପଣକୁ ଭୂଷାନ୍ତି; ଦାନଶୀଳଙ୍କ ଘର ହେଉଛି ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀ ପରି, ଶୋଭାମୟ ଓ ଦେବମାନ୍ୟ ଭବନ ପରି ଚମତ୍କାର।
ଭୋଜମଶ୍ଵାଃ ସୁଷ୍ଠୁଵାହୋ ଵହନ୍ତି ସୁଵୃଦ୍ରଥୋ ଵର୍ତତେ ଦକ୍ଷିଣାଯାଃ । ଭୋଜଂ ଦେଵାସୋଽଵତା ଭରେଷୁ ଭୋଜଃ ଶତ୍ରୂନ୍ସମନୀକେଷୁ ଜେତା
ଭୋଜଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନେ ବହୁତ ଭଲ ଭାବରେ ଯୁତ ହୋଇଥିବାରୁ ତାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ଦାକ୍ଷିଣା ସହିତ ଚାଲିଥାଏ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେ ଭୋଜଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ସଭାରେ ଭୋଜ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଜିତିଥାନ୍ତି।
କିମିଚ୍ଛନ୍ତୀ ସରମା ପ୍ରେଦମାନଡ୍ଦୂରେ ହ୍ଯଧ୍ଵା ଜଗୁରିଃ ପରାଚୈଃ । କାସ୍ମେହିତିଃ କା ପରିତକ୍ମ୍ଯାସୀତ୍କଥଂ ରସାଯା ଅତରଃ ପଯାଂସି
ସରମେ, ତୁମେ କଣ ଚାହିଁଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ତୁମେ ଦୂରକୁ ଯାଇଥିଲା, ପଥ ଛାଡ଼ି ଦୂର ଦିଗକୁ ଭ୍ରମଣ କରିଥିଲା? ତୁମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କଣ ଥିଲା, ମନରେ କଣ ନିଶ୍ଚୟ ହୋଇଥିଲା? କିପରି ରସା ନଦୀର ଜଳକୁ ଅଟିକି ଯାଇଥିଲା?
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଦୂତୀରିଷିତା ଚରାମି ମହ ଇଚ୍ଛନ୍ତୀ ପଣଯୋ ନିଧୀନ୍ଵଃ । ଅତିଷ୍କଦୋ ଭିଯସା ତନ୍ନ ଆଵତ୍ତଥା ରସାଯା ଅତରଂ ପଯାଂସି
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୂତୀ ଭାବେ ପଠାଯାଇଛି, ବଡ଼ ଧନ ଚାହିଁ ଏଠିଠାରେ ଚାଲିଅଛି, ଯାହା ପଣିମାନେ ଲୁଚାଇ ରଖିଛନ୍ତି। ଭୟରୁ ମୁଁ ଏହାକୁ ଅଟିକି ପାର୍ ହୋଇଛି; ଏଭଳି ଭାବେ ମୁଁ ରସା ନଦୀର ଜଳକୁ ଅଟିକି ଯାଇଛି।
କୀଦୃଙ୍ଙିନ୍ଦ୍ରଃ ସରମେ କା ଦୃଶୀକା ଯସ୍ଯେଦଂ ଦୂତୀରସରଃ ପରାକାତ୍ । ଆ ଚ ଗଚ୍ଛାନ୍ମିତ୍ରମେନା ଦଧାମାଥା ଗଵାଂ ଗୋପତିର୍ନୋ ଭଵାତି
ସରମେ, ଇନ୍ଦ୍ର କେମିତି, ତାଙ୍କର ରୂପ କଣ, ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଦୂରରୁ ଦୂତୀ ହୋଇ ଆସିଛ? ତୁମେ ଯିବାବେଳେ ଆମେ ମିତ୍ରତା କରିବା; ତେବେ ସେ ଆମ ପାଇଁ ଗାଁମାନଙ୍କର ମାଲିକ ହେଉନ୍ତୁ।
ନାହଂ ତଂ ଵେଦ ଦଭ୍ଯଂ ଦଭତ୍ସ ଯସ୍ଯେଦଂ ଦୂତୀରସରଂ ପରାକାତ୍ । ନ ତଂ ଗୂହନ୍ତି ସ୍ରଵତୋ ଗଭୀରା ହତା ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ପଣଯଃ ଶଯଧ୍ଵେ
ମୁଁ ସେଉଁଠି ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଜଣେକୁ ଜାଣେ ନାହିଁ, ଯିଏ ମୋତେ ଦୂରରୁ ଦୂତୀ ଭାବେ ପଠାଇଛନ୍ତି। ଗଭୀର ଝରାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଲୁଚାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଣିମାନେ ହତ ହୋଇ ଶୋଇଛ।
ଇମା ଗାଵଃ ସରମେ ଯା ଐଚ୍ଛଃ ପରି ଦିଵୋ ଅନ୍ତାନ୍ସୁଭଗେ ପତନ୍ତୀ । କସ୍ତ ଏନା ଅଵ ସୃଜାଦଯୁଧ୍ଵ୍ଯୁତାସ୍ମାକମାଯୁଧା ସନ୍ତି ତିଗ୍ମା
ସରମେ, ଏହି ଗାଁମାନେ ଯାହାକୁ ତୁମେ ଖୋଜୁଥିଲ, ସେମାନେ ଆକାଶର ସୀମାରେ ଉଡ଼ୁଛନ୍ତି, ଭାଗ୍ୟଶାଳି ତୁମେ। କିଏ ଏମାନେକୁ ଆମ ପାଇଁ ଛାଡ଼ିବ, ଏମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ? ଆମର ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ତିକ୍ତିମା।
ଅସେନ୍ଯା ଵଃ ପଣଯୋ ଵଚାଂସ୍ଯନିଷଵ୍ଯାସ୍ତନ୍ଵଃ ସନ୍ତୁ ପାପୀଃ । ଅଧୃଷ୍ଟୋ ଵ ଏତଵା ଅସ୍ତୁ ପନ୍ଥା ବୃହସ୍ପତିର୍ଵ ଉଭଯା ନ ମୃଳାତ୍
ପଣିମାନେ, ତୁମର କଥା ଅନୁଚିତ; ତୁମର ଦେହ ଦୁର୍ବଳ ଓ ଅସ୍ଥିର ହେଉ। ତୁମର ପଥ ଅଗମ୍ୟ ହେଉ; ବୃହସ୍ପତି ଆମ ଦୁହେଁକୁ ମଙ୍ଗଳ କରୁନ୍ତୁ।
ଅଯଂ ନିଧିଃ ସରମେ ଅଦ୍ରିବୁଧ୍ନୋ ଗୋଭିରଶ୍ଵେଭିର୍ଵସୁଭିର୍ନ୍ଯୃଷ୍ଟଃ । ରକ୍ଷନ୍ତି ତଂ ପଣଯୋ ଯେ ସୁଗୋପା ରେକୁ ପଦମଲକମା ଜଗନ୍ଥ
ସରମେ, ଏହି ଧନ ଶିଳାର ତଳେ ଗାଁ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଧନ-ଦୌଳତ ସହିତ ଥିବା ଭାବେ ରଖାଯାଇଛି। ପଣିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଭଲ ଭାବରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି; ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରି ଏଠାକୁ ଆସିଛ।
ଏହ ଗମନ୍ନୃଷଯଃ ସୋମଶିତା ଅଯାସ୍ଯୋ ଅଙ୍ଗିରସୋ ନଵଗ୍ଵାଃ । ତ ଏତମୂର୍ଵଂ ଵି ଭଜନ୍ତ ଗୋନାମଥୈତଦ୍ଵଚଃ ପଣଯୋ ଵମନ୍ନିତ୍
ଏଠିକୁ ସୋମ ପିଇଥିବା ଋଷିମାନେ—ଆୟସ୍ୟ, ଅଙ୍ଗିରସ, ନବଗ୍ବାମାନେ—ଆସିଥିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ବିଶାଳ ଗାଁର ଧନ ବାଣ୍ଟିଥିଲେ; ଏହି କଥା, ପଣିମାନେ, ସେମାନେ କହିଥିଲେ।
ଏଵା ଚ ତ୍ଵଂ ସରମ ଆଜଗନ୍ଥ ପ୍ରବାଧିତା ସହସା ଦୈଵ୍ଯେନ । ସ୍ଵସାରଂ ତ୍ଵା କୃଣଵୈ ମା ପୁନର୍ଗା ଅପ ତେ ଗଵାଂ ସୁଭଗେ ଭଜାମ
ଏଭଳି ଭାବରେ ତୁମେ, ସରମେ, ଦେବତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ଏଠିକୁ ଆସିଛ। ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ଭଉଣୀ କରିଥାନ୍ତି; ପୁନି ଫେରିଯିଅନାହିଁ। ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ଆମେ ଗାଁମାନେକୁ ବାଣ୍ଟିବା ନାହିଁ।
ନାହଂ ଵେଦ ଭ୍ରାତୃତ୍ଵଂ ନୋ ସ୍ଵସୃତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଦୁରଙ୍ଗିରସଶ୍ଚ ଘୋରାଃ । ଗୋକାମା ମେ ଅଚ୍ଛଦଯନ୍ଯଦାଯମପାତ ଇତ ପଣଯୋ ଵରୀଯଃ
ମୁଁ ଭାଇପଣି ଓ ଭଉଣୀପଣି ଜାଣେ ନାହିଁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଭୟଙ୍କର ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଜାଣନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ପଣିମାନେ ଗାଁମାନେକୁ ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲେ, ତେବେ ସେମାନେ ନିଜେ ଲୁଚିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତମ ପଥ ଦେଖିଲେ।
ଦୂରମିତ ପଣଯୋ ଵରୀଯ ଉଦ୍ଗାଵୋ ଯନ୍ତୁ ମିନତୀରୃତେନ । ବୃହସ୍ପତିର୍ଯା ଅଵିନ୍ଦନ୍ନିଗୂଳ୍ହାଃ ସୋମୋ ଗ୍ରାଵାଣ ଋଷଯଶ୍ଚ ଵିପ୍ରାଃ
ପଣିମାନେ ଦୂରକୁ ଲୁଚି ରହିଥିଲେ, ନିଜକୁ ଅଧିକ ଭାବି। ଗାଁମାନେ ସତ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ପଥ ମାପି ଆଗକୁ ଯାଉ। ବୃହସ୍ପତି, ସୋମ, ପାଥର ଓ ପ୍ରେରିତ ଋଷିମାନେ ସେଇ ଲୁଚିଥିବାମାନେକୁ ଖୋଜି ପାଇଲେ।
ତେଽଵଦନ୍ପ୍ରଥମା ବ୍ରହ୍ମକିଲ୍ବିଷେଽକୂପାରଃ ସଲିଲୋ ମାତରିଶ୍ଵା । ଵୀଳୁହରାସ୍ତପ ଉଗ୍ରୋ ମଯୋଭୂରାପୋ ଦେଵୀଃ ପ୍ରଥମଜା ଋତେନ
ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଥମେ ପାପ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ କହିଥିଲେ—ସଲିଳ, ମାତରିଶ୍ୱାନ୍, କୁଆଁ ଖୋଦୁଥିବା। ଜଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତାପସ୍ୱୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା—ଏହି ଦେବୀ ଜଳମାନେ ସତ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ସୋମୋ ରାଜା ପ୍ରଥମୋ ବ୍ରହ୍ମଜାଯାଂ ପୁନଃ ପ୍ରାଯଚ୍ଛଦହୃଣୀଯମାନଃ । ଅନ୍ଵର୍ତିତା ଵରୁଣୋ ମିତ୍ର ଆସୀଦଗ୍ନିର୍ହୋତା ହସ୍ତଗୃହ୍ଯା ନିନାଯ
ସୋମ ରାଜା ପ୍ରଥମେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜାୟାକୁ ଫେରାଇଦେଲେ, ଯଦିଓ ସେ ଅନ୍ୟଠାରେ ନିଆଯାଇଥିଲେ। ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ବରୁଣ ଓ ମିତ୍ର ପଛରେ ଥିଲେ; ଅଗ୍ନି, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା, ହାତ ଧରି ତାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ।
ହସ୍ତେନୈଵ ଗ୍ରାହ୍ଯ ଆଧିରସ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଜାଯେଯମିତି ଚେଦଵୋଚନ୍ । ନ ଦୂତାଯ ପ୍ରହ୍ଯେ ତସ୍ଥ ଏଷା ତଥା ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଗୁପିତଂ କ୍ଷତ୍ରିଯସ୍ଯ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜାୟା ପାଇଁ କେବଳ ହାତ ଦେଇ ନିଶ୍ଚୟ କରିବା ଉଚିତ—ଏହିପରି ସେମାନେ କହିଥିଲେ। ସେ ଦୂତକୁ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହିପରି ରାଜାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ସୁରକ୍ଷିତ ରହେ।
ଦେଵା ଏତସ୍ଯାମଵଦନ୍ତ ପୂର୍ଵେ ସପ୍ତଋଷଯସ୍ତପସେ ଯେ ନିଷେଦୁଃ । ଭୀମା ଜାଯା ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯୋପନୀତା ଦୁର୍ଧାଂ ଦଧାତି ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍
ପୁରୁଣା ଦେବତାମାନେ ଏହା ବିଷୟରେ କଥାହେବା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜାୟା, ନିକଟକୁ ଆଣାଯାଇଥିବା, ଭୟଙ୍କର; ସେ ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ଦୁର୍ଲଭ ସ୍ଥାନ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଚରତି ଵେଵିଷଦ୍ଵିଷଃ ସ ଦେଵାନାଂ ଭଵତ୍ଯେକମଙ୍ଗମ୍ । ତେନ ଜାଯାମନ୍ଵଵିନ୍ଦଦ୍ବୃହସ୍ପତିଃ ସୋମେନ ନୀତାଂ ଜୁହ୍ଵଂ ନ ଦେଵାଃ
ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଦ୍ୱେଷ ଏଡ଼ି ଚାଲେ; ସେ ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଏକ ଅଂଶ ହୁଏ। ଏହିପରି, ବୃହସ୍ପତି ସୋମ ଦ୍ୱାରା ନିଆଯାଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜାୟାକୁ ଖୋଜି ପାଇଥିଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ହବନ କରିବା ଛାମଚକୁ ଖୋଜନ୍ତି।
ପୁନର୍ଵୈ ଦେଵା ଅଦଦୁଃ ପୁନର୍ମନୁଷ୍ଯା ଉତ । ରାଜାନଃ ସତ୍ଯଂ କୃଣ୍ଵାନା ବ୍ରହ୍ମଜାଯାଂ ପୁନର୍ଦଦୁଃ
ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୁନି ଫେରାଇଦେଲେ, ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ। ରାଜାମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଧରି ରଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜାୟାକୁ ପୁନି ଫେରାଇଦେଲେ।
ପୁନର୍ଦାଯ ବ୍ରହ୍ମଜାଯାଂ କୃତ୍ଵୀ ଦେଵୈର୍ନିକିଲ୍ବିଷମ୍ । ଊର୍ଜଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଭକ୍ତ୍ଵାଯୋରୁଗାଯମୁପାସତେ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜୀୟାକୁ ପୁନି ଫେରାଇ, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଦୋଷମୁକ୍ତ କରି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ଉପଜିବିକା ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ଓ ବିଶାଳ ସ୍ତୁତି ଗାଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରନ୍ତି।
ସମିଦ୍ଧୋ ଅଦ୍ଯ ମନୁଷୋ ଦୁରୋଣେ ଦେଵୋ ଦେଵାନ୍ଯଜସି ଜାତଵେଦଃ । ଆ ଚ ଵହ ମିତ୍ରମହଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍ତ୍ଵଂ ଦୂତଃ କଵିରସି ପ୍ରଚେତାଃ
ଏହି ଦିନ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଘରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇଥିବା ଦେବତା ଜାତବେଦ, ତୁମେ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କର, ମିତ୍ର ଓ ଵରୁଣଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ, କାରଣ ତୁମେ ଦୂତ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ତନୂନପାତ୍ପଥ ଋତସ୍ଯ ଯାନାନ୍ମଧ୍ଵା ସମଞ୍ଜନ୍ସ୍ଵଦଯା ସୁଜିହ୍ଵ । ମନ୍ମାନି ଧୀଭିରୁତ ଯଜ୍ଞମୃନ୍ଧନ୍ଦେଵତ୍ରା ଚ କୃଣୁହ୍ଯଧ୍ଵରଂ ନଃ
ଓ ତନୂନପାତ, ତୁମେ ସତ୍ୟର ରାସ୍ତାରେ ଯାଉଛ, ମଧୁରେ ଅଙ୍ଗର ଲଗାଇଛ, ସ୍ୱଭାବରେ ମିଠା କଥା କହ, ଆମର ଭାବନାକୁ ବୁଝି ଗ୍ରହଣ କର, ଯଜ୍ଞକୁ ସ୍ୱୀକାର କର, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆମର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କର।
ଆଜୁହ୍ଵାନ ଈଡ୍ଯୋ ଵନ୍ଦ୍ଯଶ୍ଚା ଯାହ୍ଯଗ୍ନେ ଵସୁଭିଃ ସଜୋଷାଃ । ତ୍ଵଂ ଦେଵାନାମସି ଯହ୍ଵ ହୋତା ସ ଏନାନ୍ଯକ୍ଷୀଷିତୋ ଯଜୀଯାନ୍
ଯେଉଁଠି ଡାକାଯାଉଛି, ପ୍ରଶଂସା ଓ ପୂଜା ଯୋଗ୍ୟ ଅଗ୍ନି, ବସୁମାନେ ସହ ଏଠାକୁ ଆସ, ତୁମେ ଦେବତାମାନେର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୋହିତ, ଏହି ଆହ୍ୱାନରେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଯଜ୍ଞ ଯୋଗ୍ୟ ହେଉଛ।
ପ୍ରାଚୀନଂ ବର୍ହିଃ ପ୍ରଦିଶା ପୃଥିଵ୍ଯା ଵସ୍ତୋରସ୍ଯା ଵୃଜ୍ଯତେ ଅଗ୍ରେ ଅହ୍ନାମ୍ । ଵ୍ଯୁ ପ୍ରଥତେ ଵିତରଂ ଵରୀଯୋ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଅଦିତଯେ ସ୍ଯୋନମ୍
ପୃଥିବୀରେ ପୂର୍ବଦିଗକୁ ଦର୍ବା ଛାଡ଼ାଯାଉ, ଘରର ଆଗରେ, ଦିନର ଆରମ୍ଭରେ; ବିସ୍ତୃତ ଓ ଉତ୍ତମ ଆସନ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ, ଅଦିତି ପାଇଁ, ଶାନ୍ତି ଓ ସୁଖର ଅବସ୍ଥାନ ହେଉ।
ଵ୍ଯଚସ୍ଵତୀରୁର୍ଵିଯା ଵି ଶ୍ରଯନ୍ତାଂ ପତିଭ୍ଯୋ ନ ଜନଯଃ ଶୁମ୍ଭମାନାଃ । ଦେଵୀର୍ଦ୍ଵାରୋ ବୃହତୀର୍ଵିଶ୍ଵମିନ୍ଵା ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଭଵତ ସୁପ୍ରାଯଣାଃ
ଜଣେ ଗୃହଣୀ ଯେପରି ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ ଶୁଭ୍ର ଭାବେ ଶୋଭିତ, ସେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଆସନଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଉ; ଦେବୀ ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ, ମହାନ ଓ ସବୁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିବା, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ସହଜ ଉପଲବ୍ଧ ହେଉ।
ଆ ସୁଷ୍ଵଯନ୍ତୀ ଯଜତେ ଉପାକେ ଉଷାସାନକ୍ତା ସଦତାଂ ନି ଯୋନୌ । ଦିଵ୍ଯେ ଯୋଷଣେ ବୃହତୀ ସୁରୁକ୍ମେ ଅଧି ଶ୍ରିଯଂ ଶୁକ୍ରପିଶଂ ଦଧାନେ
ଯିଏ ଯଜ୍ଞକୁ ଜାଗ୍ରତ କରେ, ସେ ନିକଟକୁ ଆସୁନ୍ତୁ; ଉଷା ଓ ରାତି ଏକାସାଥି ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ବସନ୍ତୁ; ଦେବୀ ଯୁବତୀମାନେ, ମହାନ ଓ ଶୋଭାମୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭୂଷଣ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କର ଶୁଭ୍ର ରୂପ ଧରିଥାନ୍ତି।
ଦୈଵ୍ଯା ହୋତାରା ପ୍ରଥମା ସୁଵାଚା ମିମାନା ଯଜ୍ଞଂ ମନୁଷୋ ଯଜଧ୍ଯୈ । ପ୍ରଚୋଦଯନ୍ତା ଵିଦଥେଷୁ କାରୂ ପ୍ରାଚୀନଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ପ୍ରଦିଶା ଦିଶନ୍ତା
ଦେବତା ପୁରୋହିତମାନେ, ପ୍ରଥମ ଓ ମିଠା କଥା କହୁଥିବା, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯଜ୍ଞ କରିବା ପାଇଁ ମାପିବା; ସଭାରେ କବିମାନେକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇ, ପୂର୍ବଦିଗର ପୁରୁଣା ଆଲୋକକୁ ଦେଖାଇଦିଅନ୍ତୁ।
ଆ ନୋ ଯଜ୍ଞଂ ଭାରତୀ ତୂଯମେତ୍ଵିଳା ମନୁଷ୍ଵଦିହ ଚେତଯନ୍ତୀ । ତିସ୍ରୋ ଦେଵୀର୍ବର୍ହିରେଦଂ ସ୍ଯୋନଂ ସରସ୍ଵତୀ ସ୍ଵପସଃ ସଦନ୍ତୁ
ଭାରତୀ, ଇଳା ଓ ସରସ୍ୱତୀ—ଏଇ ତିନି ଦେବୀମାନେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସଚେତନ ହୋଇ, ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ଆସନ୍ତୁ; ସେମାନେ ଏହି ଦର୍ବା ଉପରେ ବସନ୍ତୁ, ସୁଖ ଓ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଆଣନ୍ତୁ।